ΕΝΤΑΦΙΑΣΤΗΚΕ ο ΘΕΜΗΣ ΣΠΕΪΣ

      Capture ΕΝΤΑΦΙΑΣΤΗΚΕ Ο ΘΕΜΗΣ ΣΠΕΪΣ Capture

Την Περασμένη Πέμπτη  20 Ιουλίου 2017 ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Βotany στο Σύδνευ της Αυστραλίας ένας σημαντικός άνθρωπος του κομμουνιστικού και λαικού κινήματος ο Θέμης Σπέϊς από την Ικαρία Ελλάδας. Πλήθος συντρόφων, γνωστών και φίλων του θέμη  τον συνόδευσαν στην τελευταία κατοικία του αποτίοντας φόρο τιμής σε ένα αγωνιστή που αφιέρωσε όλη του την ζωή υποστηρίζωντας θερμά την κομμουνιστική ιδεολογία, που έδιδε το παρόν σ’ όλα τα καλέσματα του κινήματος . Μπροστάρης σε κάθε αγώνα και στην ελληνική παροικία, πρόσφερε πολλά δια μέσω του μαζικού κινήματος όπως αυτό εκδηλωνόταν, με τον Εργατικό σύνδεσμο Άτλα, Κοινότητα, αντιδικτατορικές επιτροπές  κλπ. ΄Εφυγε πνευματικά ακμαιότατος και αξιαγάπητος για όλους αυτούς που τον ήξεραν και ως άνθρωπο και ως άξιο αγωνιστή.  Αυτό άλλοστε έδειξε και το πολιτικό μνημόσυνο που ακολούθησε όπου τα μέλη της οικογένειάς του τον αποχαιρέτησαν,οι ανηψιές και τ’ ανήψι του Πόπη, Τζέννη και Γιώργος Σπέις, οι συντροφοί του Τ.Σαρέλας και Στρ. Μαυραντώνης και άλλοι.  Οι  «Βρυσούλες γνώσης » θέλουν να εκφράσουν στην οικογένεια του αξέχαστου Θέμη Σπέϊ τα βαθιά συλληπητήρια με την ελπίδα ότι το πλούσιο αγωνιστικό του μεγαλείο για ένα καλλίτερο αύριο θα συνεχίσουν οι εναπομείναντες προοδευτικοί άνθρωποι και οι νεώτεροι σε ηλικία, με πίστη κι’ αφοσίωση. 

Επικήδειος για τον Θέμη Σπέη από τον σ. Στράτο Μαυραντώνη – Πέμπτη 20 Ιούλη 2017  

Ακριβέ μας αγαπημένε σύντροφε Θέμη,
Να σ’ αποχαιρετίσω δε στέκεται εύκολο. Συγχώρα με αν δεν τα καταφέρω να δώσω σωστά το χαρακτήρα, την προσωπικότητα, την προσφορά σου τη μεγάλη σου αγάπη για τον άνθρωπο, την καλοσύνη σου, το μεγαλείο της ψυχής σου.

 

Captureκκκκκκκκ

*

Ο Θέμης ο Σπέης γεννήθηκε το 1932 στο Περδίκι της Ικαρίας. Από τα παιδικά του χρόνια ήρθε σε επαφή και συνδέθηκε με τους εξόριστους κομμουνιστές που η κυβέρνηση των δοσίλογων έστελνε στην Ικαρία για να τους εξοντώσει, να τους αφανίσει.

Αυτοί όμως με το απαράμιλλο θάρρος και αντοχή τους, με την ανθρωπιά τους, τη στάση ζωής τους και τις αναγεννητικές ιδέες τους κατάφεραν να γίνουν φίλοι με τους κατοίκους του νησιού, να τους αναμορφώσουν, να τους εμπνεύσουν, ν’ αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση. Και είναι προς τιμή του Ικαριώτικου λαού που όχι μόνο καλοδέχτηκε τους εξόριστους αλλά τους συμπαραστάθηκε με κάθε τρόπο και τους βοήθησε να ξεπεράσουν τις δυσκολίες της ζωής του εξόριστου.

Πολλοί Ικαριώτες μπήκαν στις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και αγωνίστηκαν με συνέπεια για την απαλλαγή του λαού μας απ’ τα δεσμά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Γι’ αυτό η Ικαρία έγινε ο «κόκκινος βράχος» και μέχρι σήμερα αποτελεί καρφί στο μάτι της κυρίαρχης τάξης και όλων των αντιδραστικών της Ελλάδας.

Από πολύ νέος λοιπόν ο Θέμης μπολιάστηκε με τις ιδέες, τα οράματα των κομμουνιστών και τις ιδέες αυτές τις έφερε μαζί του στην Αυστραλία, όταν ήρθε το 1950 για ν’ ανταμώσει τον πατέρα του και να φύγει απ’ την ανέχεια, τους διωγμούς και κατατρεγμούς της μετεμφυλιακής Ελλάδας.

Δεν υπάρχει δουλειά που να μην έκανε τον πρώτο καιρό. Δούλεψε και στα λιμάνια, σε μαγαζιά, σε εργοστάσια και κατέληξε στη γνωστή υαλουργία, το γκλας φάκτορι, απ’ όπου βγήκε στη σύνταξη.

Ανήσυχο πνεύμα, όπως ήταν ο Θέμης και εμφορούμενος από τα ιδανικά του αγώνα για μια άλλη κοινωνία, απαλλαγμένη από εκμετάλλευση και καταπίεση, δεν αρκέστηκε στις βιοποριστικές του δραστηριότητες. Από πολύ νωρίς μπήκε στις γραμμές του ΚΚ Αυστραλίας και πέθανε με την ιδιότητα του μέλους του κόμματος, οργανώθηκε στον Εργατικό Σύνδεσμο ΑΤΛΑΣ, στην Ελληνική Κοινότητα Σίδνεϋ, στην Ικαριακή Αδελφότητα, στο κίνημα ειρήνης, στα δύσκολα χρόνια των αγώνων του ελληνικού και κυπριακού λαού δραστηριοποιήθηκε στην Επιτροπή για Δημοκρατία στην Ελλάδα και την Επιτροπή για Αυτοδιάθεση της Κύπρου. Διατηρούσε πάντα στενούς δεσμούς και μεγάλη αγάπη για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

FullSizeRender.jpg

Ο Θέμης Σπέϊς δεύτερος από τ’ αριστερά
στην εργατική παρέλαση της πρωτομαγιάς το 1967

Όπου υπήρχε αγώνας για πρόοδο στην παροικία, για δημοκρατικά δικαιώματα, για μια καλύτερη ζωή για όλους τους ανθρώπους, ο Θέμης ήταν πάντα παρών. Σεμνά, αθόρυβα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, έβαζε το λιθαράκι του για το καλό του αγώνα. Δεν επεδίωξε ποτέ διακρίσεις και οφίκια. Υπήρξε σ’ όλη του τη ζωή απλός στρατιώτης του κινήματος. Σωστός προλετάριος, με ταξικό κριτήριο. Ο Θέμης δεν έκανε ποτέ υποχωρήσεις απ’ τις ιδέες του, δε λοξοδρόμησε, δεν έχασε ποτέ τον πολιτικό μπούσουλα. Είχε μεγάλη αγάπη για τους ανθρώπους, πάντα με το χαμόγελο, κακό λόγο δεν είχε ποτέ για κανέναν.

Ο χαμός του είναι μεγάλη απώλεια για όλους μας όχι μόνο για τους συγγενείς του. Από μέρους όλων των φίλων και συντρόφων εκφράζω στα αδέλφια, ανίψια του και τους άλλους συγγενείς θερμά συλλυπητήρια και να είναι περήφανοι για τον Θέμη. Η μνήμη του θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις καρδιές και στο νου μας.

Ας μου επιτραπεί εδώ, σαν μια μικρή παρένθεση, μια αναφορά στα λόγια του ήρωα του 1821 Καραϊσκάκη. Όταν ο Δημήτρης Υψηλάντης κατέβηκε στην Ελλάδα για να πάρει μέρος στον αγώνα για τη λευτεριά της, οι αγωνιστές τον υποδέχτηκαν με τιμές και γλέντια. Άναψαν φωτιές και έψηναν απ’ το πρωί κοκορέτσια και σπληνάντερα. Όταν ετοιμάστηκαν τα ψητά ένας αγωνιστής έδωσε στον Υψηλάντη ένα κομμάτι κοκορέτσι πάνω σε φύλα συκιάς. Ο Καραϊσκάκης, που καθόταν δίπλα του, του λέει: φάε πρίγκιπα. όποιος τρώει απ’ αυτό ποτέ δεν πεθαίνει. Και γιατί δεν πεθαίνει; ρωτά ο Υψηλάντης. Γιατί, του αποκρίνεται ο Καραϊσκάκης, πάει από βόλι στη μάχη κατά του εχθρού. Κι’ εμείς όσους σκοτώνονται στον αγώνα για τη λευτεριά της πατρίδας τους λογαριάζουμε αθάνατους.

Παραφράζοντας λοιπόν τώρα τα λόγια του μεγάλου Καραϊσκάκη κι’ εμείς λέμε ότι όσοι πέφτουν στον αγώνα για το δίκιο και την απελευθέρωση της ανθρωπότητας απ’ τα δεσμά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, τους θεωρούμε αθάνατους. Κι’ ένας απ’ αυτούς είναι και ο Θέμης ο Σπέης.

Κοιμήσου ήσυχος σύντροφε, έπραξες στο ακέραιο το χρέος σου και πέρασες τώρα στη σφαίρα των αθάνατων του αγώνα για τη λευτεριά του λαού. Καλό σου ταξίδι.

*Η φωτογραφία είναι από το 11ο συνέδριο του ΚΚ Αυστραλίας πριν 8 χρόνια που ο σ.θέμης Σπέϊς συμμετείχε ως εκλεγμένος αντιπρόσωπος της ΚΟ Βάσης «Νίκος Μπελογιάννης» του ΚΚΑ

 

 

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ της Ιωάννας Καρατζαφέρη

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ
Της Ιωάννας Καρατζαφέρη λλλλλλλλλλλ

Πριν λίγα χρόνιια είχα ζήσει σ’ ένα ξενοδοχείο στην
Αλακαρνισσό, που μόλις έβγαινα από την κύρια είσοδο
βρισκόμουν στη θάλασσα, που μας χώριζε από το νησί Κως.
Ήταν τις ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς,
Αυτό έκανε το κολύμπι μου στη θάλασσα αξιοθέατο, αφού
η θάλασσα ήταν μόνο δική μου.
Αργά τα απογεύματα και τα βραδάκια στα καφενεία και τα
φαγάδικα, οι περισσότεροι θαμώνες ήταν Έλληνες.
Έπιανα κουβέντα μαζί τους για να μάθω περισσότερα
απ’ όσα έβλεπα.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως οι πιο πολλοί
ήταν σχεδόν καιθημερινοί επισκέπτες, κυρίως από απέναντι
-το νησί της Κω- αλλά τα ιδιωτικά πλεούμενά τους ήταν
κατασκευασμένα και αγορασμένα στην Κω, όπως και εκείνα
με τα οποία έκαναν θαλάσσιες εκδρομές των τουριστών στα
δικά τους νησιά.
Τους ρωτούσα ΄αν μιλούσαν τούρκικα.
Όχι δεν τους χρειαζόταν.
Και πώς συννεοείστε;
Στα εεληνικά.
Ένας νέος, που τύχαινε να κάθεται συχνά στο ίδιο τραπέζι,
μου είπε ότι είχε έναν αδελφό που ζούσε στη Γαλλία με μια
γαλλίδα.΄Ο ίδιος συστηνόταν πάντα ως Έλληνας,
Κάποιο Κυριακάτικο απόγευμα, με τα καφενεία γεμάτα πελάτες,
βρήκα μια άδεια καρέκλα σ’ ένα τραπεζάκι, όπου καθόταν ένας
κύριος κάποιας ηλικίας
. Του ζήτησα την άδεια να καθήσω. Μου απάντησε,
θετικά στα ελληνικά.
Ύστερα απί λίγη ώρα κατακλείστηκε η παραλία και οι δρόμοι
από έναν όχλο υψώνοντας με τη φωνή τους τούρκικες σημαίες.
Τι είναι αυτοί; ρώτησα τον κύριο που μου είχε παραχωρήσει
το κάθισμα.
Γκρίζοι λύκοι.
Και τι ποσοστό είναι στη χώρα;
Περίπου οκτώ τοις εκατό, μου απάντησε και πάλι στα ελληνικά.
Αναρωτήθηκα, σιωπηλά, τι ήταν η δική μας Αλικαρνασσός.

 

 

 

 

ΠΡΩΪΝΟ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΟΥ BOTANY BAY

ΔΙΗΓΗΜΑ

ΠΡΩΪΝΟ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΟΥ BOTANY BAY
Του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

fixedw_large_2x

BOTANY BAY, SYDNEY,  AYSTRALIA Ανατολή ηλίου

Να που η νύχτα ετράπει σε φυγή από τις επιθέσεις της μέρας, και φάνηκε το εξαίσιο χάραμα.
Κι η πρώτη ματιά του ήλιου, ερευνητική  κι ακολούθως πανευτυχής, από  τ’ αντίκρυσμα του ασυνέφιαστου ουρανού, άρχισε να εφαρμόζει σχέδιο κατάκτησής του.
Σπιθαμή -σπιθαμή ανέβαινε στα μεσούρανα προσφέροντας στα πάντα και στους πάντες  το φιλί της ζωής. Μα είχαν προηγηθεί οι γλάροι  που στο πρώτο ξέφωτο, άνοιξαν τις φτερούγες τους κι άρχισαν να πετούν πάνω από το θαλάσσιο χώρο του Botany bay. Κοντά τους κι απεναντί τους απ’ τις παραθαλάσσιες κουκουναριές  ξεπρόβαλαν κι οι παπαγάλοι με το κίτρινο λοφίο που ετοίμαζαν τους νεογνούς τους σε μια άνευ όρων θορυβώδη διαδήλωση πάνω απ΄ τις παραπλήσιες στέγες των σπιτιών  που κοιτούσαν την θάλασσα. Kι έμοιαζαν  σαν να κάνουν την πρωινή τους γυμναστική, το πρωινό ξεμούδιασμά τους ύστερα από την ολονύκτια στητή ακινησία τους στην παραλία και στα δέντρα αντιστοίχως.

Τώρα όλα   ξαναύρισκαν το  χρώμα τους, την  κίνηση τον  ήχο.

Ακόμη κι αυτή η ψυχή γαληνεμένη απ’ τους ψίθυρους των κυμάτων της θάλασσας, της πρωινής αύρας και των εικόνων του ονειρεμένου πρωίνού, ξαναύρισκε την αυτοπεποίθησή της, ύστερα από μια τρομερή νύχτα λυπηρών αναμνήσεων, επιστροφής στο χθές.
Στο χθές,  που ένα καράβι σφύριζε τρείς φορές σαλπάρωντας για μέρη άγνωστα, που ένας έρωτας πέθαινε στο κρίμα των υποσχέσεων κι ένα όνειρο για επιβίωση, πλανιόταν στους τόπους δουλειάς μια άγνωστης πατρίδας.

Είναι η πιο γλυκιά στιγμή το χάραμα της μέρας κι αν είναι καλοκαίρι ακόμη καλύτερα.

Όχι για τίποτε άλλο αλλά γιατί κανείς – κοιτάζοντας το χάραμα – δεν μπορεί να ξεφύγει από τις αναμνήσεις του χθές.
Σαν να το ζητά η ίδια η καρδιά,κάθε φορά να θέλει ν’ αδειάσει από δαύτες που έχουν ριζώσει πάνω της.
Λύπες της καθημερινότητας ανάμεσα σε σούρουπα με  πυρακτωμένα δειλινά, αυτές οι αναμνήσεις.
Τραγούδι θλιμένο που μ’ αυτό αναζητούσε την πατρίδα του την οικογενειά του ο νεαρός τότε μετανάστης.
Λύπες και στους τόπους δουλειάς, την σκληρή εργασία, την δυσκολία της γλώσσας, και τις απεριόριστες υπερωρίες για νάρθει ένα τέτοιο ξημέρωμα σαν το σημερινό.
Να μπορεί να απολαμβάνει  στην ξανθή παραλία τα πεδάκια του, που έπαιζαν. Να μπορεί να κυτάζει ναι, ό,τι δεν πρόλαβε να δεί στην νεότητά του.Ό,τι δεν πρόλαβε να γνωρίσει, την διασκέδαση, τον έρωτα καλά-καλά. Δουλειά σπίτι δουλειά.
Και τώρα αυτά τα κουρασμένα μάτια κοντά σ’ αυτό το λαμπρό φωτεινό χάραμα ξαναυρίσκουν την χαμένη διαύγειά τους καθώς, κάθε φορά  ανακαλύπτουν  το χαμένο τους χαμόγελο, στο χαμόγελο των μικρών παιδιών που έπαιζαν στην άμμο.

Κι η θάλασσα, αυτή που όλοι αγαπάμε γεμάτη ευαισθησίες είναι.

Καθώς δεν αντέχει στους κόρφους της, στην απλωσιά της τίποτε, όλα τα ξεβράζει στις αμουδιές,  ότι σχετίζεται με το άχρηστο, το  άψυχο, το θάνατο αλλά και που  κάποια από αυτά να γίνονται παιχνίδι στα χέρια των παιδιών. Αστερίες, τοπάζια, κοχύλια, δίχτια ψαράδων.
Η θάλασσα που εμπιστευόμαστε, που ακούει κάθε φορά την εξομολόγηση της ψυχής μας και  που ύστερα από μερικές βαθειές εισπνοές νιώθαμε καλλίτερα καθώς το πρόβλημά μας τελικά δεν ήταν και τόσο μεγάλο όσο πιστεύαμε.
Ωστόσο ήξερε να κρατά καλά τα μυστικά μας. Και είχαμε μυστικά. Τα πιο πολλά ήταν εκμυστερεύσεις για μια αγάπη π’ αργούσε να φανεί, κι άλλα για την απέραντη μοναξιά που νιώθαμε όλα αυτά τα σκληρά χρόνια της επιβίωσης σαν μετανάστες.

Χάραμα τώρα, μέρα. Φως, άπλετο ηλίου φως,

αγκαλιάζει των ψαράδων την “ψαριά, την περιέργεια του κόσμου τη απογείωση ενός αεροπλάνου από το κοντινό αεροδρόμιο τα αυτοκίκητα που γιομίζουν ασφηκτικά τους δρόμους.
Και σαν όλα  παίρνουν την θέση τους κι η καρδιά αλαφρώνει, βρίσκεται η ώρα να πιάνουμε από τ’ αυτί την σημερινή καθημερινότητα , την πραγματικότητα, αρχίζωντας από τους πολέμους και φτάνωντας στις οικονομικές κρίσεις, τον αγώνα των λαών για ένα καλλίτερο κόσμο.

Και τότε ακριβώς σαν να άνοιξαν τα σπλάχνα της γής,
ακούστηκε από πολύ κοντά μας το τραγούδι των Ιθαγενών από ένα ντιρεντιτζού που το κρατούσαν τα χέρια ενός ιθαγενή. Σαν ένα απόμακρο βουητό που σημάδευε  τον κάθε ένα από μας και όλους μαζί για τις ευθύνες μας , τα λάθη μας αλλά και τις δικές τους προσδοκίες,  τα ονειρά τους.
Γιατί εντελώς ξαφνικά κι αυθόρμητα αφήσαμε τα δικά μας στην άκρη καθώς σ’ αυτές τις ακρογιαλιές του Botany bay με το ντιρεντιτζού, θεριέψανε οι θρύλοι και τα μίση της εποχής του καπετάνιου Κούκ και των Ιθαγενών.  Ένας πονεμένος οργισμένος ήχος, μας ξαναγυρίζει πίσω  στα χρόνια της αρπαγής της γής τους από τους Ευρωπαίους θαλασοκράτες της Αγγλίας. Μας υπενθυμίζει πως αυτή η γή ήταν κάποτε δική τους κι έχουν δικαιώματα πάνω σ’ αυτήν που όλοι εμείς   με την σιγή μας αρνούμαστε την ικανοποίησή τους.
Έτσι είναι πάντα στις ακτές του Botany bay.
Αρχίζει με ένα λαμπερό ήλιο, με το άδιασμα των χιλιάδων Άγγλων  κατάδικων σε μια άγνωστη γι’ αυτούς γη , τον αφανισμό των Ιθαγενών από τους εισβολείς, το ξαναγέμισμα με απόκληρους μετανάστες από όλο τον κόσμο και ο επίλογος ένα ντιρεντιτζού να δίνει το παρόν για να υπενθυμίζει ένα λησμονησμένο παρελθόν, που γι’αυτούς πάντα  θα είναι ένα παρόν, που ζητά δικαίωση!

 

 

 

 

 

 

 

» ΜΕ ΤΗ ΣΙΓΗ» Ένα ποίημα της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΜΕ ΤΗ ΣΙΓΗ»
Της Μαρίας Κολοβού  Ρουμελιώτη

images
Με  τη σιγή η νύχτα κάνει την  περισυλλογή της
ταχτοποιώντας τις έγνοιες της μέρας στη βιτρίνα.
Το πρωινό τιτίβισμα της ζωής ακούγεται
μέσα σε σμήνη νεογέννητων περιστεριών.
Το γλυκοχάραμα κυοφορούνται νέες ελπίδες.
Με ζείδωρα ψίχουλα προσφοράς στ’ αχείλι,
μ’ ένα δροσό φιλί αγάπης κι αγώνα.
Κι όπου υπάρχει ανθρωπιά
ζωντανεύουν τ’ αρώματα  των βασιλικών
στης γης στο στενό περβάζι.
Κι  όλου του κόσμου οι φυλές, σε μια αγκαλιά
ποθούν να σμίξουνε στον ίδιο ζωτικό χορό
εξομαλύνοντας της ανάγκης και του πόθου το ρίγος.
Κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό
το καλωσόρισμα  της ζωής και της αγάπης
στου  ήλιου το πρόσωπο βρίσκει τη θαλπωρή
από την παγωνιά και  τα σκοτάδια.

«ΡΙΝΙΣΜΑΤΑ» ποίημα της Κ.Ραζή Μουσμούτη

ΡΙΝΙΣΜΑΤΑ
Της Κ.Ραζή Μουσμούτη

stainless-267330_960_720

Της ζωής ο ιστός
απ` ανέμους και θύελλες
η σκουριά παραμόρφωσε.
Ο πυρήνας  του προστατευμένος, αλώβητος
κρατά την κεντρική του ουσία!
Όμως ρινίσματα
μαύρα, κόκκινα, πράσινα
αποκόλληση κάνουν !
Πριν το χώμα αγγίξουν
τις χούφτες άνοιξα
και στοργικά μέσα τ` απέθεσα,
μήπως η εναπομείνασα ζέστη των χεριών
τα κρατήσει ανέπαφα.
Θυμάμαι πάντα από ποιο σημείο
του Ιστού αποκόπηκαν.
Σαν η σκουριά παντελώς
τον Ιστό καταστρέψει,
σαν αέρας ανοιξιάτικός ο πυρήνας
Θα πετάξει στ` άπειρο
μ` όλη την ουσία της ύπαρξης του!

   

 

ΕΛΛΑΔΑ -ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ 11-8 στην υδατοσφαίριση

polo-gunaikon

Πηγή: Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας

Η Εθνική μας ομάδα Υδατοσφαίρισης των Γυναικών πέτυχε μία μεγάλη νίκη επί της της Αυστραλίας και πήρε την πρώτη θέση στον Δ’ Όμιλο που οδηγεί απευθείας στα προημιτελικά.

Οι παίκτριες του Γιώργου Μορφέση, κάνοντας μια παθιασμένη εμφάνιση επικράτησαν με 11-8 των «Aussie Stingers» του Σάκη Κεχαγιά και πανηγύρισαν μια τεράστια νίκη, μια νίκη ψυχολογίας για την οποία τόσο καιρό όλες οι Ελληνίδες διεθνείς μιλούσαν. Το γκολ της Ιωάννας Χυδηριώτη, 2:15 πριν τη λήξη του αγώνα έδωσε για πρώτη φορά το «μαγικό» +3 στην Εθνική μας ομάδα, η οποία το διατήρησε και πανηγύρισε μια επική πρόκριση.

Πλέον και ύστερα από αυτό το παιχνίδι οι Ελληνίδες παίκτριες έδειξαν πως μπορούν πάρα πολλά σε αυτό το τουρνουά. Επόμενος αντίπαλος για την Εθνική μας ομάδα θα είναι κατά πάσα πιθανότητα ο νικητής του Ισπανία – Κίνα (αν όλα κυλήσουν φυσιολογικά και δεν γίνει κάποιο …θαύμα στα παιχνίδια των άλλων ομίλων).

*************************

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ- ΠΑΝΤΟΒΑ 8-7

olimpiakos-pantova

Το δοκάρι αλλά και η …Διαμαντοπούλου «έστειλαν» τη γυναικεία ομάδα πόλο του Ολυμπιακού στο Final 4 της Euroleague (για τρίτη συνεχόμενη χρονιά) μετά από ένα ματς – θρίλερ και την «ψυχοφθόρα» διαδικασία των πέναλτι απέναντι στην Πάντοβα.

Στη ρεβάνς του 10-10 του πρώτου αγώνα, οι «ερυθρόλευκες» ήταν στο μεγαλύτερο μέρος της κανονικής διάρκειας μπροστά στο σκορ. Όμως, οι Ιταλίδες κατάφεραν, παρά την τρομερή προσπάθεια της τερματοφύλακα Διαμαντοπούλου που «έκοψε» πολλά σουτ των αντιπάλων της, να φτάσουν σε μία ακόμα ισοπαλία (8-8) και να στείλουν την υπόθεση πρόκριση, στα πέναλτι. Εκεί, η Σμιτ του Ολυμπιακού έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα και η Σαβιόλι σημάδεψε το δοκάρι.

Τα δεκάλεπτα: 2-1, 3-3, 1-2, 2-2

«ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΕΠΕΣΕ Ο ΓΡΑΜΜΟΣ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ»

597509

Για 5η βδομάδα, μέχρι την Τετάρτη 26 Ιούλη, συνεχίζει το ταξίδι του στις κινηματογραφικές αίθουσες το ιστορικό ντοκιμαντέρ «Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος, εμείς θα νικήσουμε», παραγωγής της ΚΕ του ΚΚΕ. Η σκηνοθετική επιμέλεια ανήκει στον Κώστα Σταματόπουλο και είναι γυρισμένο από κινηματογραφική ομάδα που συστήθηκε γι’ αυτόν το σκοπό.

Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται αποκλειστικά στους κινηματογράφους «ΑΛΚΥΟΝΙΣ» και «STUDIO». Οι ώρες προβολών για το «STUDIO new star art cinema» (Σπάρτης και Σταυροπούλου 33) είναι καθημερινά στις 21.00 και για το «ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema» (Ιουλιανού 42) είναι καθημερινά στις 18.30.

Κείμενο, εικόνες, πρωτότυπο κινηματογραφικό και ακουστικό υλικό (κατά κύριο λόγο από το Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ, αλλά και κρατικά αρχεία της ΕΡΤ και του Πολεμικού Μουσείου), αποσπάσματα συνεντεύξεων από μαχητές του ΔΣΕ (Παναγιώτα Μεγρέμη, Νίκος Τερζόγλου, Αρίστος Καμαρινός, Αλέκος Παπαγεωργίου, Λυκούργος Δημόπουλος, Ευανθία Ζωίδη, Θανάσης Ανάγνου, Αναστασία Μασμανίδου, Κώστας Δίγκογλου, Σοφία Μιχαηλίδου, Λευτέρης Αναστασάκος, Αγγελική Σιώμου), σημερινά πλάνα στα ίδια βουνά που είχε αναπτύξει δράση ο ΔΣΕ, τραγούδια και πρωτότυπη μουσική μπλέκονται με τον καλύτερο τρόπο.

Κινηματογραφική ομάδα: Λεωνίδας Βαρδαρός, Κώστας Σταματόπουλος, Σήφης Στάμου, Θεοδοσία Γραμματικού και Γιάννης Μαρούδας. Κείμενα – Ερευνα: Παύλος Ρούφας, Θανάσης Λεκάτης. Μοντάζ: Σωτήρης Γκέκας. Ακούγονται οι ηθοποιοί: Μίλτος Δημουλής, Βασίλης Κολοβός, Νίκος Μόσχοβος, Μαριάνθη Σοντάκη, Χριστόφορος Γιακουμέλος. Μουσική: Γιώργος Καλτσούνης.

Η είσοδος για άτομα κάτω των 17 και άνω των 65 χρόνων είναι δωρεάν. Για πληροφορίες ή για οργανωμένα γκρουπ στο τηλέφωνο 210.8220.008.

Ακόμα, στον κινηματογράφο «Αλκυονίς», στις 20.30, προβάλλεται η μοναδική σωζόμενη ταινία του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι «Η δεσποινίδα και ο αλήτης». Γυρίστηκε στην Αγ. Πετρούπολη, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, μέσα σε δύο βδομάδες. Μία ταινία – ποίημα, αφιερωμένη στην Λίλια Μπρικ. Βασίστηκε στο διήγημα του Ιταλού συγγραφέα Εντμόντο ντε Αμίτσις, του 1895, «Η δασκάλα των εργατών». Προσαρμοσμένη στο σύμπαν της Ρωσικής Πρωτοπορίας του 1918, αποτελεί ένα μικρό, ντελικάτο ερωτικό ποίημα. Η ταινία προβάλλεται στο πλαίσιο του αφιερώματος που διοργανώνει η NEW STAR «100 χρόνια Οκτωβριανή Επανάσταση και κινηματογράφος, επιστροφή στο μέλλον», αλλά και τη συμπλήρωση 124 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου ποιητή και δημιουργού Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, στις 19 Ιούλη 1893. Μαζί θα προβάλλεται με το ίδιο εισιτήριο και «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή» του Τζίγκα Βερτόφ.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ της Ιωάννας Καρατζαφέρη

 ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ της Ιωάννας Καρατζαφέρη

λλλλλλλλλλλ

Με την επιστροφή μου στην πατρίδα μας, μετά την πτώση της χούντας το 1974, ένιωθα την επιθυμία να συναντήσω, γνωστούς εντός κι εκτός, για την αντιστασιακή τους δράση, τις οδυνηρές τους εμπειρίες στις φυλακές και την απάνθρωπη επιβίωσή τους στις εξορίες.

Η πρώτη σκέψη μου ήταν μια επίσκεψη στην Καισαριανή, όπου πραγματικά συνάντησα δοκιμασμένους και ονομαστούς, κάθε ηλικίας, επώνυμους και ανώνυμους, για την άρνηση τους να υποταχθούν στη δικτατορία του Μεταξά, το 1936, τους φασίστες της Γερμανικής Κατοχής και τους χουντικούς της 21ης Απριλίου 1967.

Κάποια μέρα, ύστερα από τις πολλαπλές επισκέψεις και συναντήσεις στην Καισαριανή, δέχτηκα σπίτι κάποιον σκηνοθέτη που είχε έρθει απροειδοποίητα μ’ ένα φίλο του και συνάδελφό του, τον Νίκο Αντωνάκο, με φιλικό ύφος και όμορφο πρόσωπο, γαλανά μάτια και ξανθά μαλλιά.

Από την αρχή της συζήτησής μας ανακαλύψαμε πως γνωριζόμασταν, εκείνος από το Λονδίνο κι εγώ τη Νέα Υόρκη, από κοινά αναγνώσματα και την ύπαρξη και σχέση με το ΠΑΜ.

Η γνωριμία μας στήθηκε σταθερά πάνω στα θεμέλια της κοινής ιδεολογίας, καλλιτεχνικών τάσεων και τελευταία στην αντιστασιακή μας στάση.

Η ταυτόχρονη παρουσία μας από τις στήλες μας στο Ριζοσπάστη δυνάμωνε και επέκτεινε τα κοινά μας σημεία και με την προβολή της ταινίας του «Δεξιότερα της Δεξιάς», στο Παλλάς, πολλαπλασίασε τον αριθμό των κοινωνικών και πολιτικών φίλων.

Captureιιιιιιιιιιιιι

Ο Νίκος Αντωνάκος, σκηνοθέτης και συγγραφέας, είχε διαβάσει το μυθιστόρημα μου «Μπαζαγιάζι» (καλύπτει την πατρίδα μας από το 1936 τη δικτατορία του Μεταξά και τις επόμενες δεκαετίες σχεδόν μέχρι τη χούντα το 1967 και είχε διακαή επιθυμία να το κάνει σίριαλ για την τηλεόραση.

 

Η πρότασή του στη ΝΕΤ απορρίφθηκε εξαιτίας της πολιτικής μας θέσης.

Τα χρόνια της μακράς μας φιλίας τελείωσαν με το θάνατό του στις 3 Απριλίου, 2009 μ’ έναν απροσδόκητο τρόπο.

Καλεσμένη από το Κέντρο Ελληνικού Κινηματογράφου, στα Εξάρχεια, είχε υπάρξει πρόεδρος, σε μια εκδήλωση για τον Γιάννη Ρίτσο.

‘Όταν φτάσαμε εκεί, η αδελφή μου Σούλα κι εγώ, ο Νίκος Αντωνάκος βρισκόταν ήδη εκεί με τη δική του συντροφιά. Οι δυο μας καθίσαμε στην πρώτη σειρά.

Πρώτη ομιλήτρια ήταν η θυγατέρα του Ρίτσου, η οποία αφού τελείωσε την ομιλία της, ευχαρίστησε τους ακροατές, αναχώρησε για κάποια άλλη υποχρέωση.

Την διαδέχτηκε στο βήμα ο Νίκος που με ξάφνιασε γιατί φορούσε παλτό. Μετά από μια ή δυο παραγράφους, αφού ζήτησε συγνώμη, κάλεσε τη σύντροφό του, αγαπημένη μου φίλη, Ελένη Ζαφειρίου, δικηγόρο και υποψήφια στο δελτίο εκλογών του ΚΚΕ να ανέβει στο βήμα και να τον αντικαταστήσει στην ανάγνωση της δικής του ομιλίας που τον δυσκόλευε το κρυολόγημά του.

Ο ίδιος κατέβηκε και ήρθε και κάθισε δεξιά, δίπλα στην αδελφή μου..

Η σύντροφός του δεν είχε διαβάσει περισσότερες από μια ή δυο παραγράφους. όταν ο αγαπημένος μας Νίκος Αντωνάκος έγειρε το κεφάλι αριστερά, πάνω στον δεξιό της ώμο,

Η πολιτική του κηδεία έγινε στο Α. Κοιμητήριο της Αθήνας, και το πλήθος έφτασε στον τάφο του οδηγούμενο από τον Μπετόβεν.

 

 

Η ΣΥΝΕΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα στην «εφημερίδα των συντακτών»

Συνέντευξη παραχώρησε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, στην «Εφημερίδα των Συντακτών» και στον δημοσιογράφο Τάσο Παππά. Ολόκληρη η συνέντευξη έχει ως εξής:

602107

— Η συντηρητική παράταξη έχει μια έμμονη ιδέα. Πιστεύει ότι η Αριστερά, αν και ηττημένη στον Εμφύλιο, έχει την ιδεολογική ηγεμονία μετά τη μεταπολίτευση. Ποια είναι η γνώμη σας;

— Την Ιστορία δεν μπορείς να την προσεγγίσεις με τεχνητά δίπολα τύπου συντηρητική – προοδευτική παράταξη, Αριστερά – Δεξιά κ.λπ. Κι αν στη συντηρητική παράταξη συμφωνούμε ότι ανήκει η ΝΔ, στην προοδευτική ποιοι ανήκουν; Ο ΣΥΡΙΖΑ; Το ΠΑΣΟΚ; Οι άλλοι συνέταιροι των μνημονίων; Οσο αλήθεια είναι ότι παρά την ήττα του ΔΣΕ, η πάλη του ΚΚΕ και του εργατικού – λαϊκού κινήματος έβαλε τη δική της σφραγίδα στις μετέπειτα εξελίξεις, άλλο τόσο αλήθεια είναι ότι υπήρξαν κόμματα που εκμεταλλεύτηκαν τις καλύτερες παραδόσεις του λαού μας, για να τον ενσωματώσουν σε λογικές διαχείρισης του συστήματος. Πάρτε για παράδειγμα το ζήτημα του «κρατισμού», που θεωρείται απότοκο αυτής της ιδεολογικής ηγεμονίας, όπως λέτε. Τι σχέση έχει η κρατικοποίηση επιχειρήσεων, που έκαναν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και της ΝΔ, τη δεκαετία του ’70 και του ’80, επειδή αυτό απαιτούσαν τότε οι ανάγκες της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, που ήταν και είναι ο στόχος του ΚΚΕ;

— Παλιότερα αμφισβητούσαν τον αριθμό των νεκρών στο Πολυτεχνείο. Στη συνέχεια προσπάθησαν να εξαγνίσουν τα Τάγματα Ασφαλείας. Τελευταία «ανακάλυψαν» ότι η δικτατορία δεν έχει κάνει και τόσο κακό στον τόπο όσο πιστεύουν οι περισσότεροι πολίτες. Πρόκειται για μεθοδευμένο μοντάρισμα της Ιστορίας;

— Η δικτατορία αποδείχθηκε πολύ χρήσιμη τελικά για την αστική τάξη και επιζήμια για τους εργαζόμενους, το λαό. Επομένως και αυτό το ζήτημα πρέπει κανείς να το προσεγγίσει από τη δική του ταξική σκοπιά. Κι ας μην ξεχνάμε ότι τα Τάγματα Ασφαλείας, στα οποία αναφέρεστε, δεν προσπάθησαν να τα εξαγνίσουν μόνο από τη λεγόμενη συντηρητική παράταξη, αλλά και ο Θεμ. Σοφούλης και άλλοι στο παρελθόν από το λεγόμενο «δημοκρατικό κέντρο». Το ίδιο γίνεται και σήμερα από μερίδα της αστικής ιστοριογραφίας, που δεν καταγράφεται μόνο στη συντηρητική παράταξη. Πέρα απ’ όλα αυτά, το κύριο ζήτημα, που πρέπει να κρίνεται κάθε κόμμα, είναι αν η στρατηγική του συντάσσεται με τα λαϊκά συμφέροντα ή με το κεφάλαιο. Κι απ’ αυτή την άποψη, η συντηρητική αστική πλευρά και η δήθεν «προοδευτική» επίσης αστική πλευρά δεν έχουν καμία επί της ουσίας συνολική διαφορά.

— Το ΚΚΕ ήταν πάντα κατηγορηματικά αντίθετο με την ατομική τρομοκρατία. Το φαινόμενο πάντως ήταν για αρκετά χρόνια σε έξαρση σε χώρες της Ευρώπης, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Η ΝΔ υποστηρίζει ότι η μήτρα της τρομοκρατίας στη χώρα μας είναι η Ακρα Αριστερά. Συμφωνείτε;

— Η λεγόμενη «τρομοκρατία» ήταν πάντα συνδεδεμένη με μηχανισμούς του αστικού συστήματος, ακόμα και μυστικών υπηρεσιών. Ενίοτε σε διάφορες χώρες ήταν μάλιστα και εξαρχής προϊόν τέτοιων μηχανισμών. Δρούσε πάντοτε υπονομευτικά σε σχέση με το εργατικό, το κομμουνιστικό κίνημα και δικαιολογούσε – προκαλούσε μέτρα κρατικής καταστολής σε βάρος του. Κι όλα αυτά, ανεξάρτητα από το ιδεολογικό προκάλυμμα που αυτή έπαιρνε. Αυτό που κάνει η ΝΔ σήμερα, με τις συγκεκριμένες αναφορές, είναι να ενισχύει διάφορα αντικομμουνιστικά αντανακλαστικά σ’ έναν κόσμο δεξιάς προέλευσης, που έχει μετακινηθεί προς άλλα κόμματα, ακόμη και προς τον ΣΥΡΙΖΑ, για να τον ξανακερδίσει. Και ο ΣΥΡΙΖΑ από τη μεριά του προσπαθεί να παίξει σε αυτό το παιχνιδάκι του «ιδεολογικά διωκόμενου» από την «επάρατη δεξιά», για να συσπειρώσει ένα δυναμικό κομμάτι αριστερού κόσμου που έχει αρχίσει να τον εγκαταλείπει, εξαιτίας των δικών του μνημονιακών πολιτικών και ταύτισής του με τις «δεξιόστροφες» πολιτικές.

Εναλλακτικές ριζικά διαφορετικές σε όφελος του λαού, εντός της αστικής διαχείρισης, δεν υπάρχουν

— Η ΝΔ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη κατηγορούν τον πρωθυπουργό ότι είχε κρυφό σχέδιο για να βγάλει τη χώρα από το ευρώ. Η απόδειξη γι’ αυτό λένε ότι είναι οι ενέργειες για τη δημιουργία παράλληλου νομίσματος. Μια κυβέρνηση, η οποιαδήποτε κυβέρνηση, δεν πρέπει να έχει στη διάθεσή της εναλλακτικά σχέδια για την περίπτωση που κάτι πάει στραβά σε μια διαπραγμάτευση;

— Η αναζωπύρωση της συζήτησης για το τι έγινε το 2015, βολεύει τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατική Συμπαράταξη. Γιατί η αντιπαράθεση για το ποιας κυβέρνησης το μνημόνιο είναι το καλύτερο, ποιανού η διαπραγμάτευση είναι καλύτερη, επιδιώκει να κρύψει τη στρατηγική τους σύμπλευση. Οτι ο καβγάς τους αφορά στο ποιος, ποια κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ και με ποιους πρόθυμους, μπορεί να εγγυηθεί την ανάκαμψη της κερδοφορίας συγκεκριμένων μονοπωλιακών ομίλων. Εναλλακτικές ριζικά διαφορετικές σε όφελος του λαού, μέσα στην καπιταλιστική διαχείριση των προβλημάτων, δεν υπάρχουν. Είναι μόνο «όνειρα θερινής νυκτός». Τα αντιλαϊκά μέτρα θα εξακολουθούν να βασιλεύουν είτε με το σημερινό ευρώ, είτε με ένα άλλο «εναλλακτικό ευρώ». Οποιος επιδιώκει πραγματικά εναλλακτικά ανατρεπτικά σχέδια, αυτά θα τα βρει μόνο στην πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, και για τα μνημόνια και για το χρέος και για την ανάπτυξη της οικονομίας σε όφελος του λαού.

— Επτά χρόνια μνημόνια. Επτά χρόνια λιτότητα, ανεργία, λουκέτα, φτωχοποίηση. Οι αντιδράσεις σποραδικές, χωρίς βάθος. Ο λαός δείχνει σαν να έχει συμφιλιωθεί με αυτήν την κατάσταση. Εχει πέσει σε πεσιμιστικό λήθαργο γιατί δεν βλέπει κάποια εναλλακτική πρόταση;

— Οσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λέει ο λαός μας, ο οποίος δεν έχει συμφιλιωθεί με την ανεργία και τη φτώχεια του, το αντίθετο. Κι αν τώρα μπορεί να σας δίνει αυτήν την εντύπωση, δεν θα αργήσει να εκφράσει την αγανάκτηση και την οργή που τώρα σιγοβράζει και να τους πάρει όλους αμπάριζα, κυβερνήσεις σημερινές και χτεσινές, αστικά κόμματα, το ίδιο το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης. Αλλά και όλους όσους, πότε με τις αυταπάτες, πότε με το «εφικτό» και το «ανέφικτο», πότε με την «υπομονή» και την «ανοχή», του δείχνουν το δρόμο του συμβιβασμού και της μοιρολατρίας, για να κερδίζει χρόνο το σάπιο και διεφθαρμένο πατόκορφα σύστημα. Κυρίως, βέβαια, για να κρύβουν ότι υπάρχει φιλολαϊκός δρόμος σε συμπόρευση με το ΚΚΕ. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να ικανοποιήσει τις λαϊκές ανάγκες, γιατί κουμάντο στην κοινωνία και την οικονομία θα κάνει ο ίδιος ο λαός και όχι μια χούφτα παράσιτα.

— Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι μετά το τέλος του προγράμματος το 2018, η χώρα θα τελειώσει με τα μνημόνια. Πιστεύετε ότι έχουν τα μνημόνια ημερομηνία λήξης;

— Η κυβέρνηση κοροϊδεύει. Σημασία δεν έχει αν και πότε θα τελειώσει το πρόγραμμα, αλλά τι θα γίνει με τους δεκάδες μνημονιακούς νόμους που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αλλά και με όσους κληρονόμησε και διατηρεί από τις προηγούμενες, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μνημονιακή επιτροπεία υπάρχει για όλους και για όλα. Μνημονιακή επιτροπεία δεν είναι το Σύμφωνο Σταθερότητας, τα Ευρωπαϊκά Εξάμηνα, οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί που ισχύουν για όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ; Τέλος στα μνημόνια και στην επιτροπεία μπορεί να βάλει ο λαός, όταν αποφασίσει να γράψει με την πάλη του την ημερομηνία λήξης στο σύστημα της εκμετάλλευσης, που είναι το «μνημόνιο των μνημονίων».

Η Βενεζουέλα είναι πολύ μακριά μας, ωστόσο απασχολεί τη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα. Τι είδους σύστημα είναι αυτό που υπάρχει στη Βενεζουέλα;

— Η Βενεζουέλα είναι μια μεγάλη καπιταλιστική πετρελαιοπαραγωγός χώρα, που βιώνει οξεία οικονομική – κοινωνική κρίση, όπως πολλές ακόμα καπιταλιστικές οικονομίες σε όλες τις ηπείρους, όπου εκδηλώνονται και αντιθέσεις ανάμεσα σε ισχυρές δυνάμεις και προλειαίνεται το έδαφος ακόμη και για ξένη επέμβαση, κάτι που είναι αναμφίβολα καταδικαστέο. Η απόπειρα αστικής σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, που κάνει προσπάθεια να διατηρήσει ακόμα κάποια μέτρα που πάρθηκαν τα πρώτα χρόνια επί Τσάβες για την αντιμετώπιση τις ακραίας φτώχειας, δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα και τις αντιφάσεις μιας καπιταλιστικής οικονομίας σε κρίση. Από την αρχή, από τις πρώτες μας επισκέψεις στη Βενεζουέλα, τη δεκαετία του 2000, προσκαλεσμένοι του ΚΚ Βενεζουέλας, είχαμε τότε επισημάνει ότι η πορεία θα κριθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα: `Η θα γίνει πραγματική επαναστατική ανατροπή στο δρόμο της καπιταλιστικής ανατροπής και του σοσιαλισμού ή θα υπάρξει κι άλλο πισωγύρισμα και με επάνοδο συντηρητικών αντιδραστικών δυνάμεων, ανατρέποντας όποια θετικά μπορεί να κέρδισε ο φτωχός λαός τα πρώτα χρόνια. Η τοποθέτηση αυτή του ΚΚΕ δεν έχει καμία σχέση με τον γελοίο, ανιστόρητο και αντιεπιστημονικό τρόπο που αντιμετωπίζεται στη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα η Βενεζουέλα, τόσο από τη ΝΔ και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, όσο και από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Οι κατακτήσεις των λαών στο σοσιαλισμό, «άπιαστο όνειρο» στον καπιταλιστικό κόσμο

— Από μια πρόσφατη δημοσκόπηση στη Ρωσία, βγαίνει ότι το δημοφιλέστερο πρόσωπο είναι ο Στάλιν και ακολουθούν ο Πούτιν και ο Λένιν. Νοσταλγούν οι Ρώσοι το παρελθόν;

— Οι Ρώσοι δεν νοσταλγούν το παρελθόν γενικά, νοσταλγούν το σοσιαλισμό και τις κατακτήσεις του, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει πάνω από 25 χρόνια απ’ την αντεπανάσταση, με συνέπεια οι νεότερες γενιές όχι μόνο να μην έχουν ζήσει, να μην έχουν γνωρίσει το σοσιαλισμό, αλλά να έχουν υποστεί και όλη την αντικομμουνιστική υστερία. Οι κατακτήσεις των λαών που έζησαν στο σοσιαλισμό αποτελούν άπιαστο όνειρο ακόμη και στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο. Και με την ευκαιρία, ο σοσιαλισμός που οικοδομήθηκε καμία σχέση δεν έχει με τη «Σοβιετία», έτσι ανιστόρητα όπως την εννοούν είτε οι ορκισμένοι αντικομμουνιστές της ΝΔ, είτε οι διάφοροι υπουργοί – σε ρόλο γελωτοποιού – του ΣΥΡΙΖΑ, που έβλεπαν στο κατέβασμα της κόκκινης σημαίας από το Κρεμλίνο το 1991 περίπου το τέλος των προβλημάτων της ανθρωπότητας. Οπως διαψεύστηκαν και για τις τότε εκτιμήσεις τους όλοι οικτρά, έτσι και θα διαψευστούν σήμερα ξανά.

ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ,ΕΡΓΑΣΙΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ένα άρθρο του Χριστόφορου Τριάντη

ΑΡΘΡΟ

ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ , ΕΡΓΑΣΙΑ  ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Του Χριστόφορου Τριάντη Capture

Στο μυθιστόρημα  «Ο φύλακας  στη σίκαλη» , όταν κάποιος μαθητής διατύπωνε μια γνώμη έξω από τα καθιερωμένα της διδασκαλίας,  ο  καθηγητής τον επανέφερε στην κανονικότητα, λέγοντάς του «παρέκβαση». Όποια άποψη ξέφευγε από το πλαίσιο , θεωρούνταν αυτόματα εξοβελιστέα και αντικανονική. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα ( και παλιότερα ) στο επίπεδο της κανονικότητας και του ελέγχου,  όσον αφορά  τα παραγόμενα  έργα και τις απόψεις του  διανοούμενου.

Κατ’ αρχήν,  το σύστημα εξουσίας δεν διαχωρίσει τον πνευματικό άνθρωπο, από τον απλό εργαζόμενο  ( π.χ. σ’ ένα πολυκατάστημα ή σε μία τράπεζα).  Και τους δύο τους  θεωρεί ενταγμένους στην «πατροπαράδοτη» διαδικασία: εργασία και ελεύθερος χρόνος , σαφώς αποκομμένα το ένα από το άλλο. Εννοείται  ότι η εργασία στον καπιταλιστικό κόσμο δεν προσφέρει καμία χαρά , παρά συντελεί αποκλειστικά και μόνιμα , στη διαιώνιση τής οικονομίας της αγοράς και των συμπαρομαρτούντων της.

Απομένει ο ελεύθερος χρόνος,  ο οποίος  τόσο για τον διανοούμενο, όσο και για τον εργαζόμενο πρέπει να γεμίζει με εκείνα τα στοιχεία που αδειάζουν την ύπαρξη από τα κατάλοιπα τής  εξαντλητικής εργασίας. Δεν χωρά κάτι το πνευματικό, γιατί βαραίνει την ατμόσφαιρα . Σε όλα αυτά , χρειάζεται να υπάρχει και το μέτρο της αριστοτελικής ηθικής ( για όλους) , που δεν κάνει τίποτα άλλο , από το να επικυρώνει – αυστηρά – τη θέση του καθενός ,σ’ έναν κόσμο ταξικά διαχωρισμένο.

Από την άλλη μεριά ,  ο διανοούμενος δεν πρέπει να ξεφεύγει και να βρίσκει χαρά και πληρότητα στην εργασία  του ( αυτή καθεαυτή ). Αν έβρισκε , τα δημιουργήματα του δεν θα ήταν θνησιγενή κι εύκολα ,αλλά αιώνια κι αληθινά. Θα εισχωρούσαν στο «κοινωνικό γίγνεσθαι», αλλάζοντας τα δεδομένα τής υπάρχουσας οικονομιστικής  λογικής, τοποθετώντας τον άνθρωπο ως το πραγματικό μέτρο όλων. Η σκέψη του θα ήταν αυτόνομη από τη ζωή . Δηλαδή  θα δημιουργούσε ελεύθερα, αντιλαμβανόμενος τη χυδαιότητα, την ψευτοαρετή και τη ψευτοκουλτούρα τα όποια πλασάρονται ως κυρίαρχα μοτίβα . Θα έμενε ακέραιος κι όχι απλά ένας διαμαρτυρόμενος ,  που μισεί τους κατωτέρους του , γιατί τον περιμένει η ανωτέρα τάξη και τα προσφερόμενα οφέλη της.

Αν ο διανοούμενος διαλέξει τον δρόμο της «μη ενηλικίωσης»  και μείνει ανεξάρτητος , τότε κινδυνεύει να θεωρηθεί ότι προσβλέπει στα αγαθά τους συστήματος για αυτό διαμαρτύρεται, δίχως άλλον σκοπό , γιατί μισεί όλους όσοι τα απολαμβάνουν. Επομένως,  είναι εύκολα αντιμετωπίσιμος , ως ανεξάρτητος,  και όχι ως πραγματικά ελεύθερος. Ούτως ή άλλως , η εικόνα που υποβάλλεται για τον πνευματικό άνθρωπο ανήκει στις κοστολογήσεις : πόσο πουλά , και πόσα κερδίζει, ανάλογα τα προϊόντα που παράγει.

Κι όλα αυτά σταθεροποιημένα και παγιωμένα φιλοσοφικά : με το χρυσό μέτρο του Αριστοτέλη.  Μην ξεφύγουν από τις νόρμες και τον ντετερμινισμό : οι διαχωρισμοί είναι αξεπέραστοι και εξόχως βολικοί.

Ο κατακερματισμός της ανθρώπινης δραστηριότητας ευνοεί την οικονομία της αγοράς , αφού τα άτομα παύουν να σκέφτονται με οποιαδήποτε λογική δημιουργίας . Υιοθετούν πάραυτα και αποτελεσματικά –  το μηχανικό στερεότυπο μιας απονευρωμένης εργασίας . Σέρνονται στις  «ανοιχτές φυλακές» του δήθεν ελευθέρου χρόνου , αλληλοβριζόμενοι με τους υπόλοιπους , έως θανάτου , (βιολογικού και πνευματικού).

Την κατάσταση αδυνατούν να την αντιληφτούν ή κάνουν ότι δεν την αντιλαμβάνονται οι διανοούμενοι , οι άνθρωποι του πνεύματος . Η προσωπική τακτοποίηση και η αίσθηση τής ανωτερότητας -σε σχέση με το απαίδευτο πλήθος – χαρίζει υψηλότερες ηδονές , παρά η συμπόρευση με ό,τι είναι επαναστατικό ή απλά ανθρώπινο . Κατάτμηση, ειδίκευση και συνεχής αλλαγή επαγγελμάτων είναι ο κανόνας πια .Μέσα σε αυτό το πλαίσιο,  δεν υπάρχει η δυνατότητα επικέντρωσης σε μια εργασία. Το μόνο που ενδιαφέρει τον εμπλεκόμενο είναι να κερδίσει λίγα χρήματα , για να μπορεί να αντέχει τις βιολογικές του ανασφάλειες . Ο κόσμος είναι  σαφώς διαχωρισμένος και κάποιες φορές έχει την ανάγκη οδηγητών που ιστορικά θα τον οδηγήσουν στην καταστροφή των άλλων. Το μίσος καρποφορεί, αφού η αδράνεια της λογικής  να εισχωρήσει στις βασικές συνιστώσες της οικονομίας και της οργάνωσης της οικονομίας – κοινωνίας, διαιωνίζει και συντηρεί – επ’ άπειρον – το ψέμα και την εκμετάλλευση.

Όλο αυτό συμπληρώνεται και  από τους  πνευματικούς ανθρώπους, τους ταχυδακτυλουργούς και διαχειριστές της αλαλίας.

* Ο Χριστόφορος Τριάντης γεννήθηκε στον νομό Αιτωλοακαρνανίας , στο χωριό Μαχαιράς Ξηρομέρου ( 30-11-1968) . Είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ και του τμήματος Ιστορίας – Αρχαιολογίας του ΕΚΠ. Από το 1998 υπηρετεί στη δημόσια εκπαίδευση ως φιλόλογος ( 1ο Γυμνάσιο Πύλης , Τρικάλων ) .

 

 

ΔΕΝ ΞΕΡΩ…ΔΕΝ ΞΕΡΩ… διήγημα του Γερ.Μ.Λυμπεράτου

ΔΕΝ ΞΕΡΩ…ΔΕΝ ΞΕΡΩ…
του Γερ. Μ.Λυμπεράτου

Capture

Ένα άστεγο παιδί βγήκε απ την κρυψώνα του τούτο το παγωμένο απόγευμα και πήγε στην πιο κοντινή ακρογιαλιά για να κτίσει πάνω στην ξανθή βρεγμένη άμμο. Περιφρονώντας τον χειμώνα π΄απαιτούσε ζεστασιά, ξεμύτισε για να εργαστεί μ΄επιμονή κι ευχαρίστηση πάνω σ,ένα ωραιότατο σκοπό, να κτίσει,

κάστρα με πετραδάκια,
γεφύρια με άμμο,
παραστάσεις με κοχύλια.

Ένα άστεγο παιδί που η ηλικία του δεν ξεπερνούσε τα 12 χρόνια και στην γειτονιά μας- η άκρη της άγγιζε την αγορά του RAMSGATE BEACH στο Sydney -ήταν γνωστό.
Πότε πάνω σ ένα ποδήλατο κι άλλοτε αγκαλιά με μια μπάλα ποδοσφαίρου τριγυρνούσε εκεί γύρω στην ακρογιαλιά, κάνοντας ποδήλατο ή κτυπώντας κλωτσές την μπάλα πάνω στην άμμο. Κι όταν κουραζόταν από όλα αυτά γονάτιζε στην άκρη της θάλασσας παίζοντας σαν παιδί με την  άμμο τα κοχύλια κι ό,τι άλλο ξερνούσε το νυχτιάτικο κύμα του κόλπου.
Το παιδί αυτό το ήξερα προσωπικά. Ήταν συμμαθητής  του γιού μου, το έλεγαν Άλμπερτ κι έπαιζαν μαζί ποδόσφαιρο στην ομάδα του σχολείου. Ίσως θα πρέπει να σας πω πώς τα κατάφερνε  αρκετά καλά στα γράμματα αλλά και στο ποδοσφαιρο αφού ήταν ο γκολτζής της ομάδας.
Το κακό όμως ξεκίνησε σαν  έχασε από την απάρατο ασθένεια και την μάνα του. Κι από τότε έμεινε μόνο. Κάποια κρατική υπηρεσία ενδιαφέρθηκε και κλείσανε το δωδεκάχρονο παιδί σε ένα ίδρυμα άστεγων παιδιών, αλλά για κάποια αιτία το έσκασε από το ίδρυμα κι έμενε για λίγο με ένα γέρο θείο του.
Μα κι εκεί είχε ατυχία,  ο θείος δύστροπος και γκρινιάρης έδιωξε το παιδί, κι αυτό απόμεινε στο έλεος της «φιλανθρωπίας» στο έλεος των άγραφων νόμων για τα άστεγα παιδιά. Κι από τότε , τι να πεί  κανείς…!
Πάντως εμείς οι περίοικοι το βλέπαμε συχνά όπως τώρα που παρά το τσουχτερό κρύο και τον κακό βοριά, την άραξε στην άμμο, και ξεκίνησε τις διαδικασίες για «δημιουργία.» Σε λίγο στο φως του ήλιου , στα ξέφωτα του εύθραυστου δειλινού, και με φόντο την θάλασσα θα παρουσιάσει νοητά  έργα τέχνης, δημιουργήματα.
Κι ας σφυρίζει ο άνεμος της καταστροφής, κι ας σηκώνεται το κύμα, αυτό εκεί. Κρυώνει , ίσως και να πεινάει, αυτό εκεί. Άλλωστε ποιος σοβαρός δημιουργός σκέπτεται τις απαιτήσεις της σάρκας κατά την ώρα της δημιουργικής του δραστηριότητας;

«Μη μου τους κύκλους τάρατε,»

ήταν σαν ν απαντούσε στις οσμές «ψητού φαγητού» που έφθαναν από παραπλήσιο σπητικό και του δημιουργούσαν γαργαλιστικές διαθέσεις πείνας.
Αντιστέκονταν με σθένος σ αυτές τις προκλήσεις. Έπρεπε να κτίσει όσο καιρό το ήθελε αυτό το άστατο απόγευμα, αυτός ο ήλιος που προσπαθούσε να του συμπαρασταθεί ξεφεύγωντας απ΄τα σύννεφα κάθε τόσο και λιγάκι, κι όσο δεν το ήθελε  το κρύο κι ο Βοριάς. Να κτίσει …μόνο να κτίσει…,

untitled

κάστρα με πετραδάκια,
γεφύρια με άμμο,
παραστάσεις με κοχύλια.

Ο Άλμπερτ ήταν ένα παιδί που δεν προξενούσε κάποια ιδαίτερη εντύπωση, γιατί πάντα ήταν καθαρό κι έτσι σε κανέναν δεν πέρναγε η σκέψη πως αυτό το παιδί μπορεί να έχει εξελιχτεί σε  ένα άστεγο «αλητάκι».
Ώσπου μια μέρα η αστυνομία το συνέλαβε γιατί μπαίνοντας  στο γωνιακό υπέρ-κατάστημα ειδών διατροφής κατ΄εξακολούθηση άρπαζε κάτι. Πότε μια σοκολάτα, μια μπαταρία για το φως του ποδηλάτου του κι άλλοτε τσιμπολογούσε ένα σταφύλι πρίν το χρεώσει το ταμείο που το έτρωγε όλο στα κρυφά μέσα στο ίδιο το τεράστιο υπερ-κατάστημα.
Κι έτσι βρέθηκε για μια ακόμη φορά σε ίδρυμα αστέγων της αστυνομίας για να το επιτηρούν αυτοί σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου.  Όμως κι εκεί δεν άντεξε και μόλις πέρασε την εξάμηνη ποινή του έφυγε από το ίδρυμα. Τώρα η ζωή του ήταν συνυφασμένη με παρέες .

Είχα 5 χρόνια να δώ τον Άλμπερτ να τριγυρνά στην αγορά. Οι φήμες τον ήθελαν πως κάποιοι ενδιαφέρθηκαν γι αυτόν, κι άλλες, πως… Οι φήμες είναι φήμες και καλύτερα να μη μιλάμε γι αυτές.
Σημασία είχε πως στις αρχές τον αναζητήσαμε αλλά «μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται».
Έλα όμως που  ένα βράδυ ενός ζεστού καλοκαιριού ξανάδα τον μικρό άστεγο. Κι ομολογώ με δυσκολία  τον γνώρισα. Πέρασε από μπροστά μου  εκεί στο παραθαλάσσιο παγκάκι  που καθόμουνα. Πρόσεξα πως είχε  αλλάξει πολύ. Είχε έρθει  μαζί με άλλους 4-5 έφηβους. Τρόμαξα. Όλοι τους ήταν  ατημέλητοι, ωχρά πρόσωπα παράξενα, μάτια που έσβυναν στο κοίταγμά τους. Είχαν ξεχαστεί πάνω στην άμμο στο ίδιο ακριβώς σημείο που ο μικρός άστεγος έκτιζε κάστρα και γεφύρια,  πίνοντας και καπνίζωντας ποιος ξέρει τι ; Φωνασκούσαν, έβριζαν ο ένας τον άλλο και χασκογελούσαν.

Κι ήταν κείνη η ώρα που την  μέρα  την κατάπινε η νύχτα, αφήνωντας πίσω της την αποπνιχτική κάψα του καλοκαιριού.  Ήταν η ώρα που τα χρώματα , η κίνηση το φως, οι ήχοι, όλα μα όλα ή έσβυναν ή λιγόστευαν. Τώρα ο μικρός άστεγος άκουγε στο όνομα αρχηγός. Κι αναρωτήθηκα τι απέγιναν τα κάστρα στην άμμο , τα γεφύρια και τα κοχύλια που έπαιζε μικρός;

Γύρισα σπίτι στενοχωρημένος. Βρήκα το γιό μου να διαβάζει.

-Ξέρεις είδα τον Άλμπερτ στην θάλασσα
-Μπαμπά εγώ τον βλέπω κάθε μέρα . Μένουν δίπλα μας στο «κάραβαν παρκ». Μα είναι όλοι τους αλητάκια, έμαθα.

Το δωμάτιο του παιδιού μου παράμενε ακόμη το ίδιο από τα χρόνια του δημοτικού, το κρεβάτι, δύο -τρεις αφίσες κολημένες στον τοίχο και μια μικρή βιβλιοθήκη δίπλα στο γραφειάκι του.
Σταμάτησα για μια στιγμή και  από το κομοδίνο πήρα μια φωτογραφία στα χέρια μου. Ήταν η σχολική ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα στις παιδικές κατηγορίες. Που σ αυτή έπαιζαν μαζί ποδοσφαιρο ο γιό μου και ο Άλμπερτ.
Κοίταξα τον Άλμπερτ  παρότι μικρός είχε  μια περήφανη κορμοστασιά!
Τι γυρίσματα έχει η ζωή σκέφτηκα, καθώς έφερνα στην σκέψη μου την παρέα του Άλμπερτ. Και δεν ήταν μόνο αυτό . Ένα Σαβατοκύριακο απουσιάσαμε από το σπίτι. Ήταν περίοδος σχολικών διακοπών και είπαμε να πάρουμε το γιο μας  να ξεσκάσει λίγο έξω από το Σύδνευ. Όταν γυρίσαμε  βρήκαμε την πόρτα σπασμένη. Ρωτήσαμε τον γειτονά μας αν είξερε τι συνέβη…
Ήξερε η αστυνομία όμως, που κατεύθασε εκείνη την στιγμή. Μας είπε πως ειδοποιήθκε από τον γειτονά μας προ ολίγου . Κάποια παιδιά λέει γυρόφερναν την πόρτα του σπιτιού κι ύστερα τα είδαν να τρέχουν γρήγορα.

-Ο Αλμπερτ Θα ήταν κι η παρέα του μου είπε ο γιός .

Μπήκαμε μέσα. Εγώ έτρεξα στο δωμάτιο του γιού μου . Πάνω στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του κοντά , ήταν ξεχασμένα λίγα χρήματα.  Όμως τα χρήματα ήταν εκεί . Τίποτε δεν έλειπε από το σπίτι εκτός της φωτογραφίας. Κατάλαβα. Ο Άλμπερτ θα πείρε την φωτογραφία , θα συγκινήθηκε που είδε τον εαυτό του στην ομάδα του σχολείου που  του υπενθύμησε την παιδική του ηλικία, και θα έδωσε διαταγή σαν αρχηγός να αφήσουν το σπίτι  ανενόχλητο χωρίς ν αγγίξουν το παραμικρό.

Ο αστυνομικός μας ρώτησε αν θέλαμε να κάνουμε μήνυση κατά αγνώστων . Κοίταξα την ζημιά στην πόρτα. Είχε αχρηστευθεί μα απάντησα στον αστυνομικό αρνητικά.  Όχι δεν χρειαζόταν μια τέτοια μήνυση.

Ούτε 3 μέρες δεν είχαν περάσει από την διάρρηξη του σπιτιού μας, και το κουδούνι  κτύπησε νευρικά κάμποσες φορές.
Άνοιξα και με έκπληξη είδα τον Άλμπερτ να με κοιτάζει στα μάτια ερευνητικά.
«Καλημέρα μου είπε, ήρθα να σας ζητήσω συγνώμη και να σας επιστρέψω την φωτογραφία . Ο γιός σας  θα την χρειάζεται περισσότερο από μένα. Όταν μαζέψω χρήματα θα σας πληρώσω την ζημιά που σας προκάλεσα».  Δεν τον άφησα να συνεχίσει. Τον ρώτησα γιατί το έκανε αυτό. Κι η απαντήσή του ήταν, «δεν ξέρω…  δεν ξέρω…  κι απότομα ετράπει σε φυγή».
Μετά 3 μήνες μάθαμε τα δυσάρεστα νέα, ο Άλμπερτ ήταν νεκρός. Το βρήκαν λέει στην ακρογιαλιά που έκτιζε κάστρα και γιοφύρια. Η φουσκοθαλασιά  έσερνε το ξεψυχισμένο σώμα του μέσα-έξω. Κάπιοι είπαν πως πήγε από πνιγμό, η νεκροψία όμως συμπέρανε πως πήγε από υπερβολική δόση ναρκωτικών ουσιών. Κρίμα. Δεν είχε προλάβει να χαρεί την ζωή όπως έπρεπε. Τα κάστρα θάρους κι ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο  τα αφάνησε ο κακός βοριάς , που κυκλωφορεί ανενόχλητος σε μια κοινωνία οικονομικά πλούσια αλλά με τις μάστιγες των ναρκωτικών να θερίζουν ζωές περισσότερο κι από ένα πόλεμο.

Δεν ξέρω …δεν ξέρω…  γιατί πέθανα!
Κάποιοι όμως ξέρουν. Δεκαετίες ολόκληρες  ξέρουν αλλά συντηρούν τον θάνατο για το κέρδος. Ποιός μπορεί αυτούς να τους αντιμετοπίσει; Ο αστυνομικός;  Tο κράτος;  To σύστημα; Κανείς . Εκτός κι αν τα όνειρά μας γίνουν θύελλες, κι αποφασίσουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Τότε -είναι σίγουρο- πως ο ουρανός, τ΄αστέρια το φεγγάρι, θα πάψουν να αιμοραγούν τις νύχτες κι ο Άλμπερτ όπου κι αν τώρα βρίσκεται αυτή την στιγμή, θα πάρει την απάντηση να μάθει ποιός τον σκότωσε στην πραγματικότητα. .  Ήταν μόλις 17 χρόνων παιδί.

Afisa_KNE_Narkwtika

 

 

Ανακοίνωση του γραφείου τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ
Χέρι – χέρι κεφάλαιο και ιμπεριαλιστικά στρατεύματα

 

602436

Το γεωτρύπανο για λογαριασμό των ENI – TOTAL στην ΑΟΖ της Κύπρου

 

Σε ανακοίνωσή του, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ σημειώνει για τη γεώτρηση στην κυπριακή ΑΟΖ:

«Το ΚΚΕ καλεί τον ελληνικό λαό και τους άλλους λαούς να είναι σε επαγρύπνηση, μπροστά στις επικίνδυνες εξελίξεις που διαμορφώνονται στην περιοχή, εξαιτίας των ανταγωνισμών για τα ενεργειακά κοιτάσματα και της τουρκικής επιθετικότητας και που εγκυμονούν μεγάλους κινδύνους.

Αποτελεί πολύ επικίνδυνη εξέλιξη το γεγονός ότι στη θαλάσσια περιοχή της Κύπρου έχουν πλεύσει στρατιωτικές δυνάμεις απ’ όλο σχεδόν τον κόσμο. Γαλλικές φρεγάτες αποσπάστηκαν από το Λίβανο και μετέβησαν στην περιοχή για την «προστασία» της γεώτρησης. Επίσης ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο, μια κορβέτα του Ισραήλ και το κανονιοφόρο «Νικηφόρος». Φρεγάτες και υποβρύχια στέλνει και η Τουρκία, ενώ διακριτή κάνει την παρουσία της στην περιοχή και η Ρωσία.

Κανόνια έξι χωρών για μία γεώτρηση, τα αποτελέσματα της οποίας, επιτυχή ή ανεπιτυχή, θα ανακοινωθούν το Σεπτέμβρη και τα όποια κέρδη θα μπουν στις τσέπες των ενεργειακών κολοσσών.

Κανείς να μην πιστέψει τα απαράδεκτα και προκλητικά που λέγονται ότι «το διεθνές κύρος των εταιρειών» καθώς και η «πολύπλευρη παρουσία πολεμικών πλοίων» αποτελούν εγγύηση για την προστασία της Κύπρου και της αξιοποίησης των κοιτασμάτων της απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα.

Τι άλλη απόδειξη χρειάζεται για το ότι το μονοπωλιακό κεφάλαιο και οι στρατοί των ιμπεριαλιστικών κρατών πάνε χέρι – χέρι; Για το ότι ο φυσικός πλούτος μιας χώρας μετατρέπεται από δυνητική ευλογία για δουλειές, πρόοδο και λαϊκή ευημερία, σε κατάρα, μέχρι και σε ενδεχόμενη πολεμική σύρραξη;».

«ΔΚΙΑΜΑΝΤΙ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ»

«ΔΚΙΑΜΑΝΤI ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ»
της Helen Caudullo

 kypros

Το είχασιν υπόψιν τους, που το πενήντα έξι,
τζιαι είπαν το τζιαι κάμαν το, προτού ο ήλιος φέξει.

 Το εβδομήντα τέσσερα, που τα ψηλά εμπήκαν,
οι άτιμοι το κάμασιν, στον τόπον μας ριχτήκαν.

 Πατρίδα μου σε μμάδκιασαν, εσέν τζιαι τα παιδκιά σου,
τζιαι μάτωσαν το χώμα σου, που σσιείσαν την καρκιάν σου.

 Πατρίδα μου πεντάμορφη, σε έχουν αμμαδκιάσει,
χρόνια το μελετούσασιν, να πιάσουσιν μοιράσι.

 Η θάλλασσα τριγύρω σου, με θησαυρούς κρυμμένους,
έκαμεσε πεντάμορφη, τους έσσιεις τρελλαμένους.

 Πατρίδα μου σε πλήγωσαν, σκοτώσαν τα παιδκιά σου,
όμως ποτές δεν έχασες, την τόσιν ομορκιά σου.

 Δκιαμάντι της Μεσόγειος, πού’ σσιεις ούλλα τα κάλλη,
πατρίδα μου στολίδι μου, που δέν υπάρχει άλλη.

 Ούλλοι που σ’έναν θέλουσιν, έστω τζι’έναν κομμάτι,
να παν ποτζιεί  που ήρτασιν, τζιαι να τους φκεί τ’ αμμάτι.

 

 

 

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
Ψηφίστηκε η παραπέρα εμπορευματοποίηση του Πολιτισμού

 

395081

Εν μέσω μεγάλων αντιδράσεων από εκπροσώπους καλλιτεχνών και δημιουργών από το χώρο του βιβλίου, του τραγουδιού και του κινηματογράφου, η κυβέρνηση «πέρασε» χτες από την Ολομέλεια της Βουλής, με τη διαδικασία του επείγοντος και τις ψήφους των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και της Ενωσης Κεντρώων, το νομοσχέδιο του υπουργείου Πολιτισμού με το οποίο, με «όχημα» την ενσωμάτωση Οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης, οδηγεί στην ακόμα μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση τον Πολιτισμό, εξασφαλίζοντας νέα πεδία κερδοφορίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

«Η κυβερνητική πολιτική, η οποία, όπως και στους υπόλοιπους τομείς, με σημαία πάντα την ανάπτυξη των καπιταλιστικών κερδών, τσακίζει τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, έτσι και στο χώρο της Τέχνης ετοιμάζεται να θυσιάσει τα πνευματικά και συγγενικά δικαιώματα των δημιουργών καλλιτεχνών στο βωμό των κερδών του κεφαλαίου, που δραστηριοποιείται ολοένα και πιο έντονα στον Πολιτισμό, πλήττοντας ταυτόχρονα και το δικαίωμα του λαού σε αυτόν», επισήμανε ο ειδικός αγορητής του ΚΚΕ, Γιάννης Δελής, καταψηφίζοντας και καταγγέλλοντας το νομοσχέδιο.

Οπως τόνισε, το νομοσχέδιο και η Οδηγία αυτό που κάνουν είναι να «παρεμβαίνουν για τη δημιουργία μιας ανταγωνιστικής αγοράς πνευματικών δικαιωμάτων που θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, επιτρέποντας να ιδρυθούν στην επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης πολλές κερδοσκοπικές επιχειρήσεις με αντικείμενο της οικονομικής τους δραστηριότητας τη διαχείριση των πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων. Αποτέλεσμα είναι το βάθεμα της εμπορευματοποίησης στο χώρο του Πολιτισμού».

Εντελώς ενδεικτικά το νομοσχέδιο παρέχει τη δυνατότητα δημιουργίας Οργανισμών Συλλογικής Διαχείρισης Πνευματικών Δικαιωμάτων (ΟΣΔ) ακόμα και από επιχειρηματικούς ομίλους εκτός Ελλάδας, οι οποίοι θα «αντιπαρατεθούν» προκειμένου να οδηγήσουν στη διάλυση ή στην αλλαγή του χαρακτήρα τους τους σημερινούς ΟΣΔ, οι οποίοι έχουν ιδρυθεί από τους ίδιους τους καλλιτέχνες, λειτουργούν σε συνεταιριστική βάση, με αυτοδιαχείριση και χωρίς οποιαδήποτε κερδοσκοπική λογική, προκειμένου, όπως σημείωσε ο Γ. Δελής, «να υπερασπιστούν το έργο τους από τη μονοπωλιακή ασυδοσία που τους δείχνει τα δόντια». Ενισχύει ακόμα περισσότερο το ρόλο των Ανεξάρτητων Οντοτήτων Διαχείρισης (ΑΟΔ), οι οποίες θα μπορούν να λειτουργούν πλέον ανεξέλεγκτα στο χώρο και αποτελούν μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις στο χώρο του Πολιτισμού, ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται και η «αμαρτωλή» Ανώνυμη Εταιρεία Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΑΕΠΙ).

Η ταξικότητα του νομοσχεδίου διαφαίνεται και από άλλες διατάξεις, με χαρακτηριστική αυτή που αφορά την Κρατική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης, όπου, όπως ανέφερε ο Γ. Δελής, «εμπορευματοποιείτε τις σπουδές της, την ωθείτε στην επιχειρηματικότητα και τη σέρνετε στα πόδια των χορηγών». Συνολικά ο Γ. Δελής χαρακτήρισε το νομοσχέδιο «κίνδυνο – θάνατο» για τον Πολιτισμό και πρόσθεσε πως «η ίδια η ζωή, η ιστορία της Τέχνης δείχνει ότι η Τέχνη γονιμοποιείται και ο καλλιτέχνης ολοκληρώνεται όταν συναντά και εκφράζει τον λαό, τις ανάγκες του και τους αγώνες του. Στους σημερινούς ταξικούς αγώνες οι καλλιτέχνες έχουν χρέος να συμβάλλουν και με το όπλο της Τέχνης τους».

Οι αντιρρήσεις που εξέφρασαν τα άλλα αστικά κόμματα ήταν καθαρά διαχειριστικού χαρακτήρα και για δευτερεύοντα ζητήματα. Για παράδειγμα, η ΝΔ προέβαλε την «αδιαφάνεια στην Ανώνυμη Εταιρεία Πνευματικής Ιδιοκτησίας», το ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε την κυβέρνηση για «προχειρότητα και ανικανότητα», ενώ η ναζιστική Χρυσή Αυγή, αν και βρήκε «θετική» κατά τον Αντ. Γρέγο την προσπάθεια της κυβέρνησης «να βάλει μία τάξη στο χώρο», είπε ότι δεν μπορεί να ψηφίσει γιατί δεν την εμπιστεύεται ότι θα το εφαρμόσει.

Αντιρρήσεις σε ορισμένα άρθρα εξέφρασαν και δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, στο φόντο και των γενικότερων διεργασιών, ο Ν. Ξυδάκης και Ν. Φίλης, ζητώντας την απόσυρση του άρθρου 67 που αφορά τους αρχαιολογικούς χώρους, το οποίο τελικά και αποσύρθηκε.

 

«ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΞΥΛΟ»και ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ

pame

«Δίκαιη Ανάπτυξη» Για Τους Εργοδότες
ΜΑΤ, Βία Και Ανεργία Για Τους Εργαζόμενους

 Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο καταγγέλλει Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για την βίαιη επίθεση των ΜΑΤ κατά κινητοποίησης των Σωματείων και φορέων της Κοζάνης που διαμαρτύρονταν ενάντια στην αντεργατική πολιτική της Κυβέρνησης.

Την ίδια ώρα που ο πρωθυπουργός επαναλάμβανε το παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης» και μιλούσε για τη λεγόμενη «παραγωγική ανασυγκρότηση», λίγα μέτρα πιο πέρα, με τα ΜΑΤ, «εξηγούσαν» στους εργαζόμενους τι σημαίνουν όλα αυτά για το λαό. Από τη μία απαγόρευσαν στην ειρηνική συγκέντρωση των σωματείων της περιοχής να προσεγγίσουν τον χώρο που μιλούσε ο πρωθυπουργός, από την άλλη προχώρησαν σε απρόκλητη επίθεση εναντίον των διαδηλωτών. Αυτό ήταν το μήνυμα του Πρωθυπουργού: Φτώχεια, ανεργία, αυταρχισμός! ΜΑΤ, βία και Ανεργία για τους εργαζόμενους, κέρδη για τους εργοδότες. Η επίθεση ενάντια στους μισθούς, τις συντάξεις, η επέκταση της φοροεπιδρομής, θα πάει χέρι-χέρι με τον αυταρχισμό και την καταστολή.

Καλούμε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να καταγγείλουν το νέο αυτό φαινόμενο αυταρχισμού. Να δώσουν μαζική-μαχητική απάντηση στην περιστολή των δημοκρατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, στην προσπάθεια περιορισμού του δικαιώματος στην Απεργία με στήριξη των σημαντικών απεργιακών Αγώνων σε Μέταλλο, Εμπόριο, Τουρισμό.

ΣΗΜ. Ο Τίτλος για τις δύο ανακοινώσεις αναρτήθηκε από ΒΡ.Γ.

**********************

pame

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Γραμματείας Εμπορίου – Υπηρεσιών

Ο άδικος χαμός της 42χρονης συναδέλφου μας, αναδεικνύει το αδιέξοδο χιλιάδων εργαζομένων τόσο στην επιχείρηση Καρυπίδης, όσο και σε άλλες επιχειρήσεις που βρίσκονται παγιδευμένοι ανάμεσα στην απλήρωτη εργασία και την ανεργία, ως αποτέλεσμα της αντεργατικής νομοθεσίας. Εργαζόμενοι με πολλά χρόνια εργασίας στην πλάτη, παραμένουν απλήρωτοι για μήνες, μόνο και μόνο για να μην απεμπολήσουν το δικαίωμα τους στην αποζημίωση, στα δεδουλευμένα τους. Αναγκάζονται να ζουν με ένα κουτσουρεμένο επίδομα επίσχεσης που βγαίνει ύστερα από χίλια ζόρια, αγωνίζονται για έκτακτες ενισχύσεις που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά τους έξοδα.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέσω κυβερνητικών δηλώσεων για το θάνατο της συναδέλφισσας μας, δείχνει προκλητικό θράσος, προκαλεί τους εκατοντάδες εργαζόμενους της επιχείρησης Καρυπίδη, προσπαθώντας να κρύψει τις τεράστιες ευθύνες της.

Οι 1.400 εργαζόμενοι της «ΑΦΟΙ ΚΑΡΥΠΙΔΗ», συνεχίζουν να στερούνται καθημερινά τα απαραίτητα, βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο, καθώς παραμένουν απλήρωτοι πάνω από 18 μήνες. Πάνω σε αυτό το έδαφος οι εργαζόμενοι της επιχείρησης αναγκάζονται να τρέχουν σαν τις άδικες κατάρες προκειμένου να προστατεύσουν τη δουλειά τους και τη ζωή τους, κυνηγώντας την εργοδοσία άλλων διάδοχων επιχειρηματικών ομίλων που επιχειρούν σχεδόν καθημερινά να ανοίγουν καταστήματα σε αρκετές πόλεις και συνοικίες, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια νόμους που προστατεύουν τους εργαζομένους σε περίπτωση μεταβίβασης επιχειρήσεων, εγκαταστάσεων ή τμημάτων εγκαταστάσεων.

Μεγάλες επιχειρήσεις super-market όπως οι «MARKET IN», «DISCOUNT», «ΜΑΣΟΥΤΗΣ», έχουν πάρει καταστήματα της «ΑΦΟΙ ΚΑΡΥΠΙΔΗ» και ήδη άρχισαν να τα λειτουργούν με νέους εργαζόμενους, πετώντας τους εργαζόμενους της Καρυπίδης στην ανεργία, διευκολύνοντας παράλληλα τον παλιό εργοδότη να μην καταβάλει ούτε τα δεδουλευμένα ούτε τις οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία.

Στο προ ημερών αίτημα του Πανελλαδικού σωματείου εργαζόμενων του «Καρυπίδη» προς το Υπουργείο Εργασίας για τριμερή συνάντηση μεταξύ των εργαζόμενων και των διαδόχων-επιχειρηματικών ομίλων που προσπερνούν αποφάσεις και νόμους, προχωρώντας σε άνοιγμα καταστημάτων χωρίς τους εργαζόμενους του «Καρυπίδη», η απάντηση που δόθηκε από την κυβέρνηση ήταν απαράδεκτη καθώς κρύφτηκε πίσω από το ρόλο της επιθεώρησης εργασίας, κάνοντας για πολλοστή φορά μπαλάκι τους εργαζόμενους.

Και όχι μόνο αυτό! Με ενεργό ρόλο υπέρ των επιχειρηματικών ομίλων, έστειλε περιπολικά, άνδρες της ασφάλειας και κλούβες των ΜΑΤ, απέναντι στους εργαζόμενους της επιχείρησης που σήμερα με ψεύτικα δάκρυα δήθεν υπερασπίζεται, προκειμένου να διευκολύνουν την εργοδοσία της «Market in» να αφαιρέσει εξοπλισμό και εμπορεύματα από καταστήματα του Καρυπίδη στη Θεσσαλονίκη. Ποιος και για ποιο λόγο έστειλε τα ΜΑΤ στους εργαζομένους; Ποιος έδωσε εντολή να βρίσκονται δυνάμεις καταστολής σε παράνομη και εν κρυπτώ μεταφορά εξοπλισμού και εμπορευμάτων;

Ο άδικος θάνατος της συναδέλφου μας, φανέρωσε την υποκρισία όλων όσων σήμερα ξαφνικά ανακάλυψαν τους εργαζόμενους στον Καρυπίδη και τις δυσκολίες τους.

Καλούμε τους συναδέλφους στα s/m Kαρυπίδη να στηρίξουν τον πολύμηνο αγώνα τους, κόντρα σε θεούς και δαίμονες, απέναντι στις απειλές και τους εκβιασμούς της εργοδοσίας, απέναντι στην κυβέρνηση, τη δικαιοσύνη, τους επιχειρηματικούς ομίλους, την εξάντληση από την απληρωσιά. Για την καταβολή όλων των δεδουλευμένων και των ασφαλιστικών εισφορών, για τη συνέχιση της εργασιακής σχέσης των εργαζόμενων στις επιχειρήσεις που διαδέχονται την «ΑΦΟΙ ΚΑΡΥΠΙΔΗ ΑΕΕΕ».

 Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να μένει μόνος του!

*Να δυναμώσει η αλληλεγγύη, υλική και ηθική, των συνδικαλιστικών οργανώσεων!
*Να δυναμώσει ο διεκδικητικός αγώνας προς τις δημόσιες υπηρεσίες, την Εφορία, τους Δήμους, ώστε να τερματιστεί η θηλιά των εξόδων και των λογαριασμών που πνίγουν καθημερινά τους εργαζόμενους.
*Να δοθεί εδώ και τώρα νέα οικονομική ενίσχυση στους εργαζόμενους του Καρυπίδη!

 

 

 

 

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ Οχι,ρε!!!!!δεν θα παίξω μπάλα!!!!!

Ιωάννα Καρατζαφέρη: Οχι, ρε!!!!! Δεν θα παίξω μπάλα!!!!!!!

λλλλλλλλλλλ

Η Ιωάννα Καρατζαφέρη έγραψε ένα κείμενο-μνημόσυνο, όπως το χαρακτηρίζει η ίδια, για τον κομμουνιστή, σκηνοθέτη και κριτικό κινηματογράφου Νίκο Αντωνάκο, που «έφυγε» στις 3 Απριλίου το 2009, το οποίο, και δημοσιεύουμε.

***

Ιδού, σε ποιο σημείο με έφερνε με τις επιφυλλίδες του ο Νίκος Αντωνάκος, όπως εκείνη με τον τίτλο «παίξε μπάλα, ρε», που είχε δημοσιευτεί κάποια Κυριακή στη στήλη του στο «Ριζοσπάστη».
Να χρησιμοποιώ ένα ρε που δεν είναι του πεντάγραμμου αλλά του δρόμου, όπως αναζητείται στα σταυρόλεξα.
Βέβαια, όλες οι λέξεις που υπάρχουν στο ελληνικό λεξικό είναι προς χρήση αυτών που μιλάνε την ελληνική γλώσσα.
Ομως, μπαίνει στη μέση και η οικογενειακή συμπεριφορά ή η επιλογή του καθενός μας ποια χρήση της γλώσσας κάνει.
Υπάρχουν μέρες, αυτό είναι μια εξομολόγηση, που αρνούμαι να βγω από το σπίτι μου γιατί δε θέλω να ακούσω την κακοποίηση της γλώσσας από αυτούς που περνάνε δίπλα μου ή που με προσπερνάνε ή που κάθονται στις καρέκλες των καφέ της πλατείας και μιλάνε ανάμεσά τους ή στο κινητό τους κολλημένο στο αυτί τους.

Οχι, ρε, δε θα υπακούσω στην προτροπή σου και δε θα παίξω μπάλα,
Δε θα καθίσω χαζεύοντας απέναντι από την οθόνη της τηλεόρασης, άσχετα τι προβάλλει,
Δε θα ξαπλώσω στον καναπέ παρακολουθώντας τα σίριαλ της βωμολοχίας,
Δε θα βουλιάξω στην απάθεια,
Δε θα με καθηλώσει η αδράνεια ατενίζοντας τα προβλήματα με την έγγραφη ταινία να τρέχει κάτω από αυτά, με τον ύπουλο σκοπό να με τρομάξει και να με προδιαθέσει ότι τίποτε δεν μπορώ να κάνω για την ανατροπή τους.

Captureιιιιιιιιιιιιι

Οχι, ρε, δε θα παίξω μπάλα.
Δε θα σου κάνω το χατίρι να γίνω μια μονάδα στο συρφετό,
Θα αντιδράσω,

Οχι μόνο στο να αφαιρέσω το ρε από την προτροπή σου ή να το προσθέσω στο προσωπικό μου λεξιλόγιο αλλά θα βγω στους δρόμους,
Θα ενωθώ με τους άλλους που βγαίνουν στους δρόμους επειδή ακριβώς έχουν αναγνωρίσει τα προβλήματα και επιζητούν τη λύση τους,
Θα φωνάξω μαζί τους, θα περπατήσω μαζί τους, θα συζητήσω μαζί τους, θα ταυτιστώ μαζί τους,
Και όταν γυρίσω σπίτι μου κουρασμένη, θα φτιάξω μια λίστα προβλημάτων
Κατά προτεραιότητα.
Μήπως, όμως, δεν είχα καταλάβει εντελώς την επιφυλλίδα του Νίκου Αντωνάκου και με τη δική του ειρωνική γραφή εννοούσε ακριβώς αυτό;
Δε θα επιτρέψω στους άλλους να με αλλοτριώσουν.
Θα παίξω μπάλα με τους από εδώ και θα προσπαθήσω να βάλω γκολ.
Να τους τρυπήσω τα δίχτυα.
Δε θέλω πια να είμαι ένα ήσυχο και υπάκουο άτομο.

Ναι, ρε, όλα τα πιο πάνω θα κάνω.

***

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑΣ Επικίνδυνες οι εξελίξεις στο Κυπριακό με τη σφραγίδα των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών (VIDEO)

Στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή για τις εξελίξεις στο Κυπριακό παραβρέθηκε και μίλησε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.

***********************************

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΚΛΙΝΙΚΩΝ, ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΩΝ, ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΩΝ,
ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΦΩΝ ΧΩΡΩΝ
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ Ε.Κ.Α. ΚΑΙ ΤΗΣ Ο.Σ.Ν.Ι.Ε.
Μάρνης και Γ’ Σεπτεμβρίου 48β 104 33 Αθήνα
Τηλ: 211 0129625 Fax: 212 1060476 email: seiygeias@gmail.com site: http://www.seiya.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
για τον αγώνα των εργαζομένων στην Κλινική
ΑΘΗΝΑΙΟΝ ομίλου EUROMEDICA
ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 14 ΙΟΥΛΗ από τις 8:00 μέχρι τις 12:00

Capture,,,,,,,,,,,,,

Οι συνάδελφοι μας, στην κλινική ΑΘΗΝΑΙΟΝ, συνεχίζουν αποφασιστικά τον αγώνα για την καταβολή των δεδουλευμένων. Οι οφειλές της εργοδοσίας στους εργαζόμενους φτάνουν μέχρι και τους 9 μισθούς.

Οι απόλυτα επιτυχημένες στάσεις εργασίας που προηγήθηκαν, δείχνουν την αποφασιστικότητα των συναδέλφων, να ξεπεράσουν όλες τις δυσκολίες και τα εμπόδια που βάζει η εργοδοσία. Ούτε οι εκβιασμοί, ούτε οι αόριστες υποσχέσεις μπορούν να σταματήσουν αυτόν τον αγώνα.

Το κλαδικό σωματείο, στηρίζει τον αγώνα των συναδέλφων στην κλινική ΑΘΗΝΑΙΟΝ. Το σωματείο μας, κηρύσσει νέα στάση εργασίας την Παρασκευή 14 Ιούλη, η οποία αποφασίστηκε σε συνέλευση των εργαζομένων της κλινικής.

Απαιτούμε να εξοφληθούν όλα τα δεδουλευμένα, να μπει οριστικό τέλος στην απλήρωτη εργασία. Καλούμε τα σωματεία του κλάδου να δείξουν την αλληλεγγύη τους στους συναδέλφους.

Απαιτούμε

ΑΜΕΣΗ ΕΞΟΦΛΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ

ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΡΟΗ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

 

«Επέσαμε θύματα εξιλαστήρια του «περιβάλλοντος» και της «εποχής»» Ο Καρυωτάκης και η εποχή του…

«Επέσαμε θύματα εξιλαστήρια του «περιβάλλοντος» και της «εποχής»»

Ο Καρυωτάκης και η εποχή του…

312995

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 89 χρόνια από το θάνατο του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη ο οποίος, αυτοκτονώντας στα 32 του χρόνια, άφησε πίσω του, εκτός από τρεις ποιητικές συλλογές, πλήθος ερωτήματα που προβληματίζουν, ακόμη και σήμερα, την κριτική και τους αναγνώστες του. Το φάντασμα του ποιητή δεν «στοίχειωσε» μόνο την πόλη της Πρέβεζας, αλλά και τη νεότερη ελληνική ποίηση. Τι ήταν τελικά ο Καρυωτάκης; Ηταν ο εγωπαθής μισάνθρωπος, ο περιθωριακός, ο παρακμιακός, ο ψυχικά άρρωστος; `Η ήταν ο μαχητικός συνδικαλιστής και ο άτεγκτος και αυστηρός κριτής της εποχής του; Ερωτήματα πιθανόν αναπάντητα, χαρακτηρισμοί, κάποιες φορές, ανακριβείς, και κατηγοριοποιήσεις ενίοτε παραπλανητικές, δεν βοηθούν την κριτική έρευνα του έργου του. Η υπερβολική ενασχόληση με την προσωπική ιδιορρυθμία του και κυρίως με την αυτοκτονία του συσκότισε το έργο του και παραμόρφωσε την ποιητική του φυσιογνωμία.

Αυτό που κυρίως πρέπει να έχουμε στο νου μας, είναι ότι ο Καρυωτάκης υπήρξε ο κατεξοχήν αντιπροσωπευτικός ποιητής της γενιάς του, όπως επισημαίνει ο Τέλλος Αγρας, ο σημαντικότερος κριτικός της καρυωτακικής ποίησης. Ως τέτοιος, λοιπόν, θα πρέπει να κριθεί, ενώ λυδία λίθος της ποιητικής του αξίας είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδιαλέγεται ως ποιητής με την ταραγμένη εποχή που ζει.

Η ιστορική πραγματικότητα των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα σηματοδοτεί το «αστέρι» με το οποίο ο Καρυωτάκης και η γενιά του ήρθαν στη ζωή. Αν, προσεγγίζοντας την καρυωτακική ποίηση, αγνοήσουμε αυτήν την πραγματικότητα, αδικούμε, νομίζω, και τον ποιητή και το έργο του. Πρόκειται για μια εποχή γεμάτη συγκρούσεις και αντιθέσεις. Από τη μια ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Οκτωβριανή Επανάσταση, η παγκόσμια οικονομική ύφεση, και από την άλλη, στην Ελλάδα, η οικονομική κρίση, η πολιτική αστάθεια, η ιδεολογική σύγχυση. Ταυτόχρονα, το νεοϊδρυμένο Κομμουνιστικό Κόμμα δεν έχει ακόμα ωριμάσει και το εργατικό κίνημα αναπτύσσεται κάτω από τη βαριά σκιά της κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής. Οι τραγικές συνέπειες της Μικρασιατικής Εκστρατείας, η ήττα, ο θάνατος, η προσφυγιά, κλονίζουν τις αρχές και τα ιδανικά της αστικής τάξης και, παράλληλα, τις βεβαιότητες μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα της μικροαστικής. Μπροστά σ’ αυτήν την τραγική πραγματικότητα, ο Καρυωτάκης δεν μένει αδιάφορος. Αντίθετα, την αποτυπώνει στην ποίησή του με ειλικρίνεια και ρεαλισμό και αναδεικνύεται δίκαια ως ο αντιπροσωπευτικός ποιητής της γενιάς του. Με ποιον τρόπο συνέβη αυτό; «Ολοι οι δρόμοι οδηγούνε στη Ρώμη», γράφει ο Αγρας, «Ολοι οι δρόμοι ωδήγησαν τον Καρυωτάκη στη Σάτιρα».

Με τη σάτιρα, λοιπόν, και μάλιστα με την πολιτική σάτιρα, ο ποιητής εξελίσσεται σε έναν από τους πρωτοπόρους του ποιητικού ρεαλισμού στον τόπο μας. «Η σάτιρα», παρατηρεί ο Αγρας, «είναι η σφαίρα, όπου, ολιγώτερον από κάθε άλλη, η ποίησις μένει άπρακτη και αδιάφορη από τον έξω κόσμον. Κι ο έξω κόσμος είναι ο ρεαλισμός, η κοινωνία – η πολιτική. Στο Αγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον Κόσμο, ο Μιχαλιός, Ωδή εις Ανδρέαν Κάλβον, Η Πεδιάς και το Νεκροταφείον – ιδού τέσσερα ποιήματα του Καρυωτάκη εμπνευσμένα από την πολιτική, χωρίς όμως να ξεφεύγουν καθόλου από τα σύνορα της τέχνης».

Με την πολιτική σάτιρα ο ποιητής εγκαταλείπει τα ιδιωτικά θέματα και παραμερίζοντας την εσωστρέφειά του συναντά το «περιβάλλον» και την «εποχή». Η συνάντηση αυτή, προσωπική και βιωματική αρχικά, μετουσιώνει την ποίησή του, όχι μόνο ως προς το περιεχόμενο αλλά και ως προς τη μορφή της. Χωρίς να προσπαθεί πια να δραπετεύσει από την πραγματικότητα, ζει από κοντά το δράμα της προσφυγιάς ως προϊστάμενος του Γραφείου Εγκαταστάσεως Προσφύγων, θέση στην οποία τοποθετήθηκε στις 18 Δεκέμβρη 1923. Ταυτόχρονα, όμως, έρχεται αντιμέτωπος με τις καταχρήσεις και τις αυθαιρεσίες πολλών απ’ αυτούς που εμπλέκονται στην υπόθεση της αποκατάστασης των προσφύγων. Το ελληνικό κράτος είναι υποχρεωμένο να λύσει ένα οξύ κοινωνικό πρόβλημα: Από τη μια έπρεπε να αποκαταστήσει 1.500.000 πρόσφυγες, ενώ από την άλλη είχε να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις των «γηγενών», αντιδράσεις που έφταναν μέχρι την αυτοδικία, για τις υποχρεωτικές απαλλοτριώσεις.

Ετσι, λοιπόν, η τραγωδία των προσφύγων από τη μια και η δυσοσμία των δημοσίων σκανδάλων από την άλλη λειτουργούν σαν ωστικό κύμα που ρίχνει τον Καρυωτάκη στον έξω κόσμο, στην πραγματικότητα της εποχής του: Εκλέγεται στις 13 Γενάρη του 1928 γενικός γραμματέας της Ενώσεως Δημοσίων Υπαλλήλων Αθηνών και ως συνδικαλιστής δρα με πάθος και μαχητικότητα. Συγκρούεται με την εξουσία, αποκαλύπτει σκάνδαλα και μετατίθεται δυσμενώς στην Πρέβεζα, «στη θλιβερώτερη επαρχία του θλιβερώτερου τόπου του κόσμου», όπως τη χαρακτήρισε κάποιος κριτικός.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Καρυωτάκης ανταποκρίνεται – τόσο με τις πράξεις του όσο και με την ποίησή του – στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στην τραγωδία που επακολούθησε, φανερώνει τη σχέση του με την κοινωνία της εποχής του. Η σάτιρα Εις Ανδρέαν Κάλβον, ένα από τα σημαντικότερα ίσως πολιτικά ποιήματα της νεότερης ελληνικής ποίησης, αποτυπώνει έξοχα τη σχέση αυτή. Η ειρωνεία, ο σαρκασμός, η ανελέητη επίθεση στις αξίες των αστών συγκροτούν τον θεματικό πυρήνα του ποιήματος. Μορφολογικά το ποίημα παρουσιάζει ενδιαφέρον, γιατί συνθέτει την παρωδία με τη σάτιρα. Από τη μια, οι δεκαπέντε πεντάστιχες στροφές του μιμούνται το λεξιλόγιο, τη σύνταξη και τη στιχουργική των κάλβειων ωδών, ενώ από την άλλη η ανάπτυξη του θέματος, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από τις εξωκειμενικές σημάνσεις, παραπέμπει στις δραματικές συνέπειες της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Θα λέγαμε ότι η παρωδία υποστηρίζει τη σάτιρα και η σάτιρα προϋποθέτει την παρωδία. Διαλεγόμενος, λοιπόν, ο Καρυωτάκης με τον Ανδρέα Κάλβο και τις Ωδές του, γίνεται άτεγκτος κριτής της πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής παρακμής της εποχής του.

Ο Κάλβος έγινε μεγάλος ποιητής υμνώντας τους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης και τα ιδανικά τους. Από την αρετή τους άντλησε την ποιητική μεγαλοσύνη του. Σε μια εποχή παρακμής όμως, μας λέει ο Καρυωτάκης, ένας ποιητής σαν τον Κάλβο είναι καταδικασμένος στη σιωπή. Πώς θα μπορούσε να εμπνευστεί από τις πολιτικές φιλοδοξίες, τις ίντριγκες και τα ψεύτικα οράματα που εξέθρεψαν τη Μεγάλη Ιδέα και οδήγησαν τον Αύγουστο του 1921 τον ελληνικό στρατό στον Σαγγάριο, τον μοιραίο ποταμό, όπου, παρά τη νίκη των Ελλήνων, κρίθηκε η τύχη της Μικρασιατικής Εκστρατείας; Ο Κάλβος έγραψε τις Ωδές του σε μια εποχή που η αστική τάξη βρισκόταν στην ακμή της. Ο Καρυωτάκης, από την άλλη, βίωσε με τον πιο τραγικό τρόπο την παρακμή της αστικής τάξης, η οποία, και με το ξεθώριασμα της Μεγάλης Ιδέας, δεν μπορούσε πια να εμπνεύσει κανένα ιδανικό στην ελληνική κοινωνία. Συνομιλώντας με τον Κάλβο, ο Καρυωτάκης καταγγέλλει:

Ιππους δεν επιβαίνουσι, / αμή την εξουσίαν / και του λαού τον τράχηλον / ιδού, μάχονται οι ήρωες / μέσα στα ντάνσιγκ. / Τις δάφνες του Σαγγαρίου / η Ελευθερία φορέσασα / γοργά από μίαν χείρα / σ’ άλλην περνά και σύρεται / δούλη στρατώνος.

Αναρωτιέμαι πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε αυτό το ποίημα, παρά ως την ενσυνείδητη αντίθεση του ποιητή στη στάση και τη συμπεριφορά της αστικής τάξης της εποχής του.

Ωστόσο, ο Καρυωτάκης συνειδητοποιεί ταυτόχρονα την προσωπική του αδυναμία, καθώς και την αδυναμία των ποιητών της γενιάς του να δράσουν, να συγκρουστούν δυναμικά με το κατεστημένο και, με την ανατροπή του, να αλλάξουν τελικά τον κόσμο. Με ειρωνεία που φτάνει τον σαρκασμό, γράφει στο ποίημα Ολοι μαζί:

Κι αν πειναλέοι γυρνάμε ολημερίς, / κι αν ξενυχτούμε κάτω απ’ τα γεφύρια, / επέσαμε θύματα εξιλαστήρια / του «περιβάλλοντος» και της «εποχής».

Οπως φαίνεται, ο ποιητής δεν έχει αυταπάτες για την έλλειψη εσωτερικής δύναμης, που τον οδήγησε πρώτα στην αδράνεια, έπειτα στο προσωπικό αδιέξοδο και τέλος στην αυτοκτονία.

Ο Καρυωτάκης δεν πρόλαβε να γράψει πολλά ποιήματα – εξάλλου σύντομη ήταν η ζωή του, σύντομο και το έργο του. Κατήγγειλε, όμως, με πάθος και παρρησία τις «δημόσιες αμαρτίες» της εποχής του. Τις κατήγγειλε ως ποιητής μείζων και, ως τέτοιον, πρέπει να τον θυμόμαστε: «[…] μη τον ξεχνάτε, και ακόμη, να τον αγαπάτε», μας προτρέπει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. «Ητο μεγάλος ποιητής ο νέος αυτός και ευγενής. Το λέγω και θα το ξαναπώ πολλάκις – είναι μεγάλος ποιητής ο Κώστας Καρυωτάκης».

Μαρία ΠΕΣΚΕΤΖΗ
Διδάκτωρ Φιλολογίας
Από την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Συναντιώνται σήμερα Συριακή κυβέρνηση και αντιπολίτευση, στην Γενεύη

syria-geneva-diapragmateuseis

Η συριακή κυβέρνηση και η αντιπολίτευση συναντώνται σήμερα στη Γενεύη για έναν έβδομο γύρο διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, αν και είναι μικρές οι προσδοκίες να βρεθεί λύση για τον τερματισμό του εμφυλίου, που σπαράσσει τη χώρα εδώ και περισσότερα από έξι χρόνια.

Οι διαπραγματεύσεις, που θα διαρκέσουν ως τις 14 Ιούλη, ξεκίνησαν το πρωί με τη συνάντηση του ειδικού εντεταλμένου του ΟΗΕ Στέφαν ντε Μιστούρα με την αντιπροσωπεία της συριακής κυβέρνησης.

Οι διαπραγματεύσεις στη Συρία επισκιάζονται ολοένα και περισσότερο από αυτές που διεξάγονται στην Αστάνα του Καζακστάν υπό την αιγίδα της Ρωσίας, του Ιράν και της Τουρκίας.

Χθες Κυριακή, μία εκεχειρία που συμφωνήθηκε από τις ΗΠΑ, τη Ρωσία και την Ιορδανία τέθηκε σε ισχύ στη νότια Συρία.

Οι συζητήσεις στη Γενεύη θα επικεντρωθούν σε τέσσερις άξονες: τη σύνταξη του νέου Συντάγματος, τη διακυβέρνηση, τη διεξαγωγή εκλογών και την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας.

(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ- AFP)

 

26ο ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΤΗΣ ΚΝΕ Σε επαφή με πλευρές της Ιστορίας και των σύγχρονων εξελίξεων

Από την εφημερίδα «Ριζοσπάστης»

Ολοκληρώνεται σήμερα το 26ο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο της ΚΝΕ στα Γιάννενα, μέσα από το οποίο χιλιάδες νέοι και νέες έστειλαν μήνυμα ότι οι λαοί των Βαλκανίων έχουν μοναδικό συμφέρον να παλέψουν για μια ζωή με σύγχρονα δικαιώματα, ενάντια σε αυτό το σύστημα που γεννά φτώχεια, πολέμους και εκμετάλλευση.

601434

Από τη συζήτηση την πρώτη μέρα για την ιμπεριαλιστική επέμβαση στα Βαλκάνια και τους κινδύνους για τους λαούς

 

Συνδυάζοντας με τον μοναδικό τρόπο που αυτός ο νεανικός «θεσμός» επιτυγχάνει, τη διεκδίκηση, τη διαδήλωση, τη γνωριμία με την Ιστορία του νεολαιίστικου κινήματος και ειδικότερα με την θρυλική ΟΚΝΕ, τη γνήσια ψυχαγωγία, ένωσε για μια ακόμα χρονιά μέλη και φίλους της Οργάνωσης από όλη τη χώρα.

Το Διήμερο φιλοξενήθηκε στο πάρκο Πυρσινέλλα, που με την εθελοντική και σχεδιασμένη δουλειά της Οργάνωσης Ηπείρου του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, έγινε κυριολεκτικά αγνώριστο – μιας και τα τελευταία 10 χρόνια έμενε αναξιοποίητο – μετατράπηκε σε έναν χώρο συλλογικότητας και δημιουργικότητας. Στο χώρο λειτούργησαν όλες οι αναγκαίες υποδομές για τη φιλοξενία των χιλιάδων κατασκηνωτών: Πολυχώρος για συζητήσεις και προβολές ταινιών, κεντρική σκηνή για συναυλίες και λαϊκά γλέντια, κατασκήνωση για τις μικρότερες ηλικίες νεολαίας, βιβλιοπωλείο, έκθεση για την ΟΚΝΕ, μαθητικό στέκι, χώροι αναψυχής και ιατρείο.

Βαδίζοντας στα χνάρια της ΟΚΝΕ
Κεντρικό σύνθημα του Διημέρου ήταν «Από την ΟΚΝΕ στην ΚΝΕ, πρωτοπόρα Νεολαία του ΚΚΕ στην πάλη ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων». Μέσα από τις εκδηλώσεις, τις δραστηριότητες, τις επισκέψεις που ήταν προγραμματισμένο να ξεδιπλωθούν όλο το Διήμερο, τη μεγάλη συγκέντρωση που αναμενόταν το Σάββατο στην πόλη των Ιωαννίνων με ομιλητή τον Δημήτρη Κουτσούμπα, ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, τα μέλη και οι φίλοι της ΚΝΕ προβληματίζονται για τις σύγχρονες εξελίξεις και μαθαίνουν για την Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας, τη Νεολαία του ΚΚΕ, από το 1922 – 1943. 

601371

Η ίδρυση της ΟΚΝΕ, από την πρώτη στιγμή, έδωσε πολιτικό προσανατολισμό και ώθηση στην ανάπτυξη του νεολαιίστικου κινήματος με τις δικές της διεκδικήσεις, πάντα στο πλάι του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Η ΟΚΝΕ υπήρξε μαχητικό λενινιστικό σχολείο διαπαιδαγώγησης μελών και στελεχών του ΚΚΕ, όπως ο Χρήστος Μαλτέζος, ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Αρης Βελουχιώτης, ο Ναπολέοντας Σουκατζίδης, η Ηλέκτρα Αποστόλου κ.ά.

Τα μέλη της ΟΚΝΕ στάθηκαν αλύγιστα στο Καλπάκι

 

Βαδίζοντας στα 100 χρόνια του Κόμματος και τα 50 χρόνια της Οργάνωσης, οι νέοι κομμουνιστές τιμώντας τη δράση της ΟΚΝΕ, στο πλαίσιο του Διημέρου, επισκέφτηκαν το χωριό Καλπάκι όπου βρισκόταν ο ουλαμός που στέλνονταν κομμουνιστές φαντάροι την περίοδο του μεσοπολέμου. Στο Καλπάκι γράφτηκε μια από τις πιο λαμπρές σελίδες αντοχής, ηρωισμού και πίστης στα ιδανικά του κομμουνισμού.

Η ΟΚΝΕ παρενέβαινε σε όλα τα τμήματα της νεολαίας των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων και σε όλα τα μέτωπα πάλης που αφορούσαν τους νέους. Μεταξύ άλλων, έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη στρατευμένη νεολαία, καλλιεργώντας στους φαντάρους τη στάση εναντίωσης στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τους σχεδιασμούς της αστικής τάξης, για την ειρήνη, αντιπαλεύοντας τον εθνικισμό και τη φιλοπόλεμη προπαγάνδα των αστικών στρατιωτικών επιτελείων.

Το αστικό κράτος θέλοντας να απομονώσει τα μέλη και τα στελέχη της ΟΚΝΕ και παράλληλα να τους κάνει να «μετανοήσουν» για τη στράτευσή τους στην υπόθεση του κομμουνισμού, έθεσε σε λειτουργία το 1924 τον «Πειθαρχικό Ουλαμό Καλπακίου». Το Καλπάκι ήταν το χειρότερο στρατιωτικό κάτεργο της εποχής, ο «τάφος των ζωντανών», όπως τον ονόμασαν οι ίδιοι οι φαντάροι, ένα πραγματικό, μ’ όλη τη σημασία της λέξης, στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εκεί έστελναν τα μέλη της ΟΚΝΕ, με σκοπό να τους τσακίσουν σωματικά και ηθικά, να τους εξαναγκάσουν να απαρνηθούν τις ιδέες τους και τα ιδανικά τους, το ΚΚΕ και την ΟΚΝΕ. Η στάση των εκατοντάδων μελών του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ που πέρασαν αλύγιστοι από το Καλπάκι υπήρξε πραγματικά ηρωική. Μεταξύ άλλων, ο Θανάσης Κλάρας (Α. Βελουχιώτης), ο Κώστας Καραγιώργης, ο Δημήτρης Βλαντάς κ.ά.

601263

Το εργατικό – λαϊκό κίνημα εκείνη την περίοδο, τα συνδικάτα και οι άλλες οργανώσεις του λαού, έβαζαν μπροστά σταθερά το αίτημα για να κλείσει το κάτεργο στο Καλπάκι, εξέφραζαν την αλληλεγγύη τους στους κομμουνιστές φαντάρους με κάθε τρόπο. Η δίκη των εφτά κομμουνιστών φαντάρων του Πειθαρχικού Ουλαμού Καλπακίου, που ξεκίνησε στις 28 Νοέμβρη 1930 και κατέληξε με την καταδίκη σε θάνατο των στελεχών της ΟΚΝΕ, Μαρκοβίτη και Πανούση, αποτέλεσε ορόσημο για την ντόπια και διεθνή κατακραυγή της αστικής τρομοκρατίας στην Ελλάδα. Μεταξύ αυτών που ύψωσαν φωνή διαμαρτυρίας ήταν οι Παλαμάς, Ξενόπουλος, Γληνός, Καζαντζάκης, Βάρναλης, Κορδάτος κ.ά. Ανάμεσα στις διεθνείς προσωπικότητες που συνυπέγραψαν τη διαμαρτυρία ήταν και ο Α. Αϊνστάιν. Υπό το βάρος των κινητοποιήσεων, οι θανατικές καταδίκες τελικά ανακλήθηκαν. Το στρατόπεδο του Καλπακίου έκλεισε τελικά το 1934 χωρίς βέβαια να πάψουν οι διώξεις, τα βασανιστήρια για τα μέλη του ΚΚΕ και της ΟΚΝΕ.

 

601584

ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΜΕΡΑΣ

Παράλληλα, μέσα από τις συζητήσεις και τις εκδηλώσεις στο επίκεντρο του προβληματισμού του Διημέρου βρέθηκαν οι συνολικές εξελίξεις στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων, μια περιοχή που είναι ακόμα νωπές οι πληγές της ιμπεριαλιστικής επέμβασης τη δεκαετία του ’90 και που και σήμερα, παρατηρούνται έντονες διεργασίες στην περιοχή, αφού το τελευταίο διάστημα είναι εμφανής η σύγκρουση των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων που υπάρχουν εκεί, ανάμεσα στις ΗΠΑ, στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ, στη Ρωσία και την Τουρκία.