Monthly Archives: Ιουλίου 2017

EUROSTAT Στο 21,7% η επίσημη ανεργία και στο 45,5% η ανεργία των νέων στην Ελλάδα τον Απρίλη

oaed

Σταθερά σε πολύ υψηλά ποσοστά καταγράφεται η επίσημη ανεργία στην Ελλάδα καθώς για τον Απρίλη του 2017 ήταν στο 21,7% σύμφωνα με την Eurostat, παραμένοντας σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με το Μάρτη, που καταγράφηκε στο 22%.

Στην Ευρωζώνη η ανεργία διαμορφώθηκε σε 9,1% τον Ιούνιο (έναντι 9,2% το Μάιο), καταγράφοντας το χαμηλότερο ποσοστό από το Φεβρουάριο του 2009. Στην «ΕΕ των 28» η ανεργία παρέμεινε σταθερή στο 7,7% σε σχέση με το Μάιο. Έναν χρόνο πριν, τον Ιούνιο του 2016, η ανεργία στην Ευρωζώνη και στην «ΕΕ των 28» ήταν 10,1% και 8,6% αντιστοίχως (δεν υπάρχουν στοιχεία για την Ελλάδα το Μάιο και τον Ιούνιο).

Συνολικά τον Ιούνιο καταγράφονται 18,725 εκατομμύρια άνεργοι στην ΕΕ και 14,718 εκατομμύρια άνεργοι στην Ευρωζώνη.

Τα υψηλότερα επίπεδα ανεργίας στην ΕΕ καταγράφονται στην Ελλάδα (21,7% τον Απρίλιο) και στην Ισπανία (17,1%). Τα χαμηλότερα ποσοστά ανεργίας σημειώθηκαν στην Τσεχία (2,9%), τη Γερμανία (3,8%) και τη Μάλτα (4,1%).

Ειδικότερα στην Ελλάδα, ο αριθμός των ανέργων τον Απρίλιο διαμορφώθηκε στα 1,041 εκατομμύρια. Το ποσοστό ανεργίας στους άνδρες διαμορφώθηκε στο 18,2% και στις γυναίκες στο 26,2%.

Το ποσοστό ανεργίας των νέων (κάτω των 25 ετών) στην Ελλάδα ήταν τον Απρίλη στο 45,5%, έναντι 45,7% τον Μάρτη. Τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας των νέων στην ΕΕ καταγράφονται στην Ελλάδα (45,5%), την Ισπανία (39,2%) και την Ιταλία (35,4%). Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στη Γερμανία (6,8%).

Τον Ιούνιο η ανεργία των νέων στην Ευρωζώνη διαμορφώθηκε σε 18,7% και στην ΕΕ στο 16,7%.

(Πηγή ΑΠΕ – ΜΠΕ)

Advertisements

ΔΙΑΚΟΠΕΣ στην πατρίδα!

Β  Ρ  Υ  Σ  Ο  Υ  Λ  Ε  Σ     Γ  Ν  Ω  Σ  Η  Σ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Δ Ι Α Κ Ο Π Ε Σ

CaptureχχχχχχχχχΣε όλους τους γνωστούς και άγνωστους φίλους μας στην Αυστραλία, Ελλάδα, Κύπρο, Ευρώπη, ΗΠΑ, και Αφρική, ανακοινώνουμε ότι για 6 βδομάδες από τις 5 Αυγούστου 2017, αναστέλουμε  την ανάρτηση  λογοτεχνικού καλλιτεχνικού έργου, καθώς και ενημέρωση με κείμενα πολιτικού προβληματισμού λόγω διακοπών στην ΠΑΤΡΙΔΑ.  Θα επανέλθουμε προς το τέλος του μήνα Σεπτέμβρη με ανανεωμένο πρόγραμμα και νέες ιδέες.
Ωστόσο
έχουμε αποθηκεύσει  πάνω από 1000 θέματα, κείμενα, ποιήματα, διηγήματα, άρθρα κλπ. για να κάνουν δημιουργική συντροφιά σε όλους τους φίλους μας όσο εμείς θα λείπουμε.
Σας ευχαριστούμε  πολύ όλους σας που επισκέφτεστε τις Βρυσούλες γνώσης. Ξανά και πάλι μαζί τέλη του Σεπτέμβρη 2017

https://vrysoulesgnosis.wordpress.com
Με εκτίμηση Γεράσιμος Μ. Λυμπεράτος. Σύδνευ.

************************

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ 1323

Capture................. της Κατερίνας Μήλιου 

Captureκκκκκκκκ

ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ

woman-sea-water-960x640

Θάλασσά μου αγάπη μου βαθιά
Μπλε,πράσινη,γαλάζια και μαβιά
Πεθύμησα ταξίδι στο κορμί σου

Σήκωσε άνεμο αύριο, καλό
Πλώρισε πέρ’ απ’ το γυαλό
Μικρούλι τρεχαντήρι στη ζωή σου.

Στα χρώματά σου τα μαβιά,
Μπλε, πράσινα και θαλασσιά
μη σταματάς, λικνίσου

Πυξίδα μον’ τον ουρανό
Ορμή στο κύμα , στον αφρό
Στείλε μου την πνοή σου

Στο σώμα αίσθηση , πανιά
χρώμα, αλμύρα,ζεστασιά
Λούσου μ’ αυτά, στολίσου

Πλέξε μες τα νησιά ηχώ
νότες που λένε σ’ αγαπώ
μάσα σ’ αυτές, βυθίσου

Στα χρώματά σου τα μαβιά
Πράσινα,μπλε  και θαλασσιά
Κράτα με ‘κει  μαζί σου

Θάλασσά μου, αγάπη μου βαθιά
Μπλε, πράσινη, γαλάζια και μαβιά
Παντοτινά, δική σου.

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ αναμνήσεις (2)

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ λλλλλλλλλλλ

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ (2)

Οι βρυσούλες με τα δυο προηγούμενα κείμενα άνοιξαν και άφησαν τα νερά να τρέχουν σχηματίζοντας ένα ποτάμι προκαλώντας με να τα διακρίνω αν ήταν βαθιά ή ρηχά, καθαρά η βρώμικα, αν απόκλιναν κάπου και χάνονταν άγνωστο προς τα πού, αν επέστρεφαν και πόσος χρόνος μεσολαβούσε, αν στις όχθες υπήρχαν δέντρα  κι έριχναν τη σκιά τους στην επιφάνεια του, και το ρεύμα του αυτή τη φορά ανανέωνε τις αναμνήσεις μου. Ενώ διάβαζα, για πολλοστή φορά το δεύτερο τόμο του Κωνσταντίνου . Παπακωνσταντίνου (ΜΠΕΛΑΣ), «Νεκρή Μεραρχία»,  που κάλυπτε το ιστορικό ήμισυ της  δεκαετίας 1940, με θανάσιμες μάχες, φυσικές και υλικές ταλαιπωρίες, βασικές ελλείψεις διαβίωσης.  με περάσματα ποταμών και αναβάσεις βουνών σε κωμοπόλεις και χωριά στους νομούς της Πελοποννήσου, κυρίως, Αρκαδίας, Μεσσηνίας καθώς και Λακωνίας.

Για μια ακόμα φορά βούλιαξα στη ροή των αναμνήσεων, αναρωτώντας άηχα ποια είναι η σειρά τους, η χρονική, η ιστορική, η σημαντικότητα, η  σταθερότητα, η συχνότητα τους και πού διατηρούνται  και διαφυλάσσονται, ποια ρεύματα τις προωθούν και πώς αξιολογούνται.

Η λογοτεχνία της Αντίστασης είναι πολύτιμη και φανερώνει την μη ανοχή της κατάκτησης της πατρίδας από τον εχθρό, τη στάση των πολιτών, ανδρών και γυναικών, κάθε ηλικίας, επαγγέλματος και παιδείας, με την αδιάψευστη κατάθεση τόπου και χρόνου.

Από τη «Νεκρή Μεραρχία» η ανάμνηση της αληθινής γυναικείας συμμετοχής στην ιστορία της Αντίσασης, κράτησε μια σταθερή θέση στις αναμνήσεις μου:

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΝΤΑΡΤΙΣΑ

grammos

Δυσκολίες αντιμετώπιζαν οι κοπέλες. Τώρα είχαμε πολλές. Σε κάθε ομάδα δυο και τρεις. Στις υπηρεσίες πολύ περισσότερες. Στα όπλα δυσκολεύονταν. Ιδιαίτερα στη σκόπευση. Όταν ήρθαν στα τμήματα υπέφεραν γιατί οι διοικήσεις δεν έδωσαν την απαιτούμενη προσοχή στις κοπέλες. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σακατευτούν. Αρρώστησαν και τις στείλαμε πάλι πίσω για να ξεκουραστούν να κάνουν ενέσεις για να συνέλθουν,,,

…Ηρωίδα της μάχης αναδείχτηκε μια αντάρτισσα από το χωριό Ποδογορά, Γορτυνίας. Η Χάρη Παπαδημητρίου, Ήταν στην ομάδα της Θεώνης Καρρά από το χωριό Δίβριτσα, Γορτυνίας. Ήταν μια κοντόσωμη κοπέλα και δεν ξεχώριζε μέχρι τότε για τίποτα. Η ομαδάρχισσα τραυματίστηκε βαριά  στην κοιλιά. Είπα να την μεταφέρουν πίσω. Όταν όμως έφθασαν σ’ ένα σημείο δεν μπορούσαν να προχωρήσουν άλλο. Τότε βλέπω τη Χάρη να παίρνει στον ώμο της τη Θεώνη και όρθια, όσο ήταν δυνατό να προχωρεί γρήγορα, να βασίζει μέσα στις λάκκες. Έβαλα τις φωνές να πέσει κάτω. Αυτή όμως συνέχισε χωρίς να λογαριάζει τις σφαίρες που σφύριζαν γύρω της. Τελικά την έβγαλε πέρα. Όμως το βράδυ η Θεώνη  πέθανε στο χωριό Μάρκου, Γορτυνίας…

…Στη μάχη της Ζαχάρως σκοτώθηκε η αδερφή του Παναγιώτα. Σε μένα έπεσε ο κλήρος να του αναγγείλω το λυπηρό γεγονός. Φάνηκε ότι το άντεξε καλά, όμως μέσα του βασανίζονταν. Ήταν το τέταρτο θύμα. Τον αδερφό του Αλέξη τον σκότωσαν οι Γερμανοί στους Μύλους, Αργολίδας, Τον άλλο αδελφό του, τον Κώστα και τον γαμπρό του Μιχόπουλο τους σκότωσε ο Βρεττάκος στο χωριό Λυκόχια. Τώρα σκοτώθηκε και η αδελφή του Παναγιώτα. Αργότερα με τις εκκαθαριστικές θα σκοτωθεί και η άλλη αδελφή του η Γιαννούλα και τέλος ο ίδιος, ΄Εζησε μόνο ο Λιάς.

****

Η επιλογή αναφορών για μια απλή αντιγραφή είναι, τουλάχιστον, εκ μέρους μου αδύνατον να πραγματοποιηθεί.
Όταν διάβασα το βιβλίο, το 1987, προσπάθησα να επικοινωνήσω με τον συγγραφέα Κωνσταντίνο Παπακωνσταντίνου, αλλά δεν με βοήθησε ο χρόνος. Την άλλη μέρα έφυγα από την πατρίδα μας.
Τον επόμενο χρόνο, όταν επέστρεψα, πληροφορήθηκα ότι είχε φύγει από τη ζωή. για την οποία είχε αγωνιστεί, την Πρώτη Φεβρουαρίου 1988,  σε ηλικία 63 χρόνων.

Ιωάννα Καρατζαφέρη

 

 

 

 

 

 

 

3 ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Ανέστη Χριστίδη

Π  Ο  Ι  Η  Σ  Η   ποίηση      Π  Ο  Ι  Η  Σ  Η    ποίηση   Π  Ο  Ι  Η  Σ  Η
Από την ιστοσελίδα «ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ»

ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗ ΩΡΑΙΑ ΖΩΗ ΜΑΣ
Του Ανέστη Χριστίδη

1495980861

Κράτησα την πνοή μου να μη ξυπνήσω τα μικρά ζαχαρωτά.
Στις μορφές και τα σχήματα που υπήρχαν,
κι άλλα πολλά άλλα πράσινα τουρκουάζ κρεμ.
Η όψη τους λιμπιστική.
Η προδιάθεση να τα προστατεύεις προφανής.
Η ομορφιά τους απαράμιλλη έτσι όπως και στα κατακόκκινα τριαντάφυλλα του κήπου.
Τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτό το αίσθημα προστασίας ;
Ποιας απώλειας ακριβώς ο φόβος μου κυκλώνει τα συναισθήματα;
Τι μου ξυπνά αυτές τις ιδιαιτέρες έννοιες;
Ο θαυμασμός του ωραίου η προστασία του ανεπανάληπτου.
Γίνεται απόκτημα της παγκόσμιας ομορφιάς,
αυτής που μπορεί να νιώσει ο καθένας με την πρώτη ματιά,
να σκλαβωθεί απ αυτήν, δέσμιος της,
να κρατήσει την πνοή του
μπροστά στον αβάσταχτο φόβο της απώλειας.

*****************

ΛΙΜΝΑΖΟΝΤΑ ΥΔΑΤΑ
του Ανέστη Χριστίδη

1500322225

Και εσένα που φεύγει το παιδί σου για τα ξένα με ένα πτυχίο στα χέρια
ξέρεις θα πονέσει πολύ στο δρόμο της προσφυγιάς.
Θα τον δείχνουν με το βλέμμα,
από μέσα του θα ανέβει μια φωτιά που θα τον καίει.
Παρακατιανός αδικημένος και τα αφεντικά ξετσίπωτα
θα βάζουν τα βρομερά τους χέρια έτσι αυθάδικα να κλέψουν την πανάκριβη αξιοπρέπεια του.
Σε ξεγελούν τα φώτα κ οι ρεκλάμες τους το κυνήγι της επιτυχίας
σε στενεύει το αδιέξοδο
Ο κόσμος τους είναι γεμάτος νεκρούς, ύφαλους
η μηχανή του δε χορταίνει.
Δώσε μου το χέρι σου πρέπει να την καταστρέψουμε.

***********************

ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΑΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ
Του Ανέστη Χριστίδη

Κλάψανε τα δάκρυα.
Φούσκωσαν τα άσπρα πανιά. (Θησέας)
Ρίξανε νεροποντές
να ποτίσουν το λαμπρό Μάη.

Ανθίζουν τα χαμόγελα το πείσμα οι φωνές,
Τα φώτα γεμίζουν τις πλατείες,
Σταματούν οι μηχανές μια άλλη φασαρία επικρατεί.
Σε κάθε πόρτα φάμπρικας στέκουν εργάτες αχάραγα για την απεργία.

Πρώτη του Μάη είναι Απεργία ….Γράφει το χαρτί κολλημένο στον τοίχο.
Κι έρχεται από πολύ μακριά αυτή η κραυγή.
Είναι το ουρλιαχτό της Μάνας από το Μάη του 1936
Είναι ο θόρυβος της μάχης του Μαραθώνα, οι πατημασιές των δούλων του Σπάρτακου, οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης, οι γάλοι κομμουνάροι.
Τα φαντάσματα που δεν ησυχάζουν στοιχειώνουν τη σκέψη, τα βήματα δεν κάνουν πίσω.
Παρέα με την ανάγκη να καταργήσουμε  την αισχρή απρέπεια της πείνας. την εκμετάλλευση.
Φωνές φωνάζουν όχι στον πόλεμο τους.

Κλάψανε τα δάκρυα
Φούσκωσαν τα άσπρα πανιά.
Ρίξανε νεροποντές
να ποτίσουν το λαμπρό Μάη.
Κι έχουν πλατύνει τα σύνορα του κόσμου τούτου τόσο που χωρά μέσα στη χούφτα μας.
Και μάθαμε να κουμαντάρουμε τούτον το κόσμο σύμφωνα με τις ανάγκες μας, έτσι που τίποτε να μη πηγαίνει χαμένο τίποτε να μη περισσεύει.

Μια μέρα το χρόνο είπαν θα δείχνουμε πως έχουμε συνείδηση του παγκόσμιου χαρακτήρα της τάξης μας του αγώνα μας του αντίπαλου μας.
Να μη λείψει κανείς.

 

 

ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ. Απογραφή 2016 – Αυστραλιανή ιθαγένεια

untitled

ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ 2016

Ενδιαφέροντα στοιχεία βγαίνουν από την απογραφή του Αυστραλιανού πληθυσμού (2016) Συγκεκριμένα για την ελληνική ομογένεια της Αυστραλίας τα στοιχεία δείχνουν :

  1. To 1,8 % του συνολικού πληθυσμού της Αυστραλίας ή 421 χιλιάδες δήλωσε ό,τι έχει ελληνική καταγωγή. Ο αριθμός αυτός είναι αυξημένος κατά 35.000 σε σύγκριση με την απογραφή του 2011. Η αύξηση αυτή λέγεται οφείλεται στους συμπατριώτες μας που ήρθαν στην Αυστραλία λόγω της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.
  2. Η Ελληνική γλώσσα είναι η 6η πιο ομιλούμενη γλώσσα μετά την Αγγλική που κατέχει την πρώτη θέση.
  3. Ο συνολικός αριθμός των καθαρά Ελληνόφωνων είναι 237.588 και διανέμεται ως εξής σύμφωνα με την στατιστική υπηρεσία.
    Βικτώρια – Μελβούρνη…………………..110707
    ΝΝΟ- Συδνεϊ………………………………….. 81683
    Νότια Αυστραλία-Αδελαίδα………………22993
    Κουηνσλάνδη- Μπρίσμαν ……………….10538
    Δυτική Αυστραλία- Περθ…………………  4790
    Βόρεια επικράτεια-Ντάργουιν…………..3245
    Περιοχή πρωτεύουσας-Καμπέρα……….2436
    Τασμανία -Χόμπαρτ………………………… 1191
  4. Τα στοιχεία που αφορούν τους Κύπριους, και που δήλωσαν ως τόπο γέννησης την Κύπρο μιλούν για 16. 938 άτομα και τα οποία είναι διαρκορπησμένα στις παραπάνω αυστραλιανές περιοχές.
  5. ΓΥΝΑΙΚΕΣ-ΑΝΔΡΕΣ Από τα 237588 άτομα τα 122.794 είναι γυναίκες και 114.794 άνδρες.
  6. ΟΙ γεννημένοι στην Ελλάδα ανέρχονται σε 93.743 ενώ στην προηγούμενη απογραφή ήταν περίπου 110.000.

************************************

ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ Η ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ

Οι προτεινόμενες αλλαγές στους νόμους για την Αυστραλιανή ιθαγένεια έχουν ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών κυρίως από μεταναστευτικούς φορείς. Οι προτεινόμενες αλλαγές αφορούν τις εξετάσεις που θα πρέπει να υποβληθούν στην γώση της αγγλικής γλώσσας οι νέο-μετανάστες για την απόκτησητης αυστραλιανής ιθαγένειας. Οι εξετάσεις αυτές λέγεται είναι υπερβολικά αυστηρές και απαιτούν επίπεδο γνώσης της αγγλικής γλώσσας αρκετά υψηλό. Λόγω της οικ. κρίσης της πατρίδας μας έχει δημιουργηθεί ένα μεγάλο κύμα έλευσης μεταναστών στην Αυστραλία, πολλοί από τους οποίους επιθυμούν να παραμείνουν μόνιμα στην Αυστραλία και να αποκτήσουν την Αυστραλιανή ιθαγένεια. Οι Καταδικαστικές αυτές προτεινόμενες αλλαγές, δηλαδή η αύξηση του χρονικού ορίου σε τέσσερα χρόνια παραμονής των στην Αυστραλία και η υπερβολική αυστηρή εξέταση της Αγγλικής γλώσσας θα δημιουργήσουν μειονεκτικές ομάδες και αισθήματα ανασφάλειας και διαχωρισμό των ομάδων αυτών από την υπόλοιπη Αυστραλιανή κοινωνία.
 

 

 

Το ΠΑΜΕ καταγγέλει

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ του ΠΑΜΕ

pame

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΣΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΖΟΥΡΑ

Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ καταγγέλλει:

  • Την εργοδοσία των επιχειρήσεων Ζούρα, η οποία επιστρατεύει «μπράβους» για να τρομοκρατήσει τους εργαζόμενους με σκοπό  να σπάσει την συμμετοχή τους στην απεργία για ικανοποίηση των αιτημάτων της καταβολής των δεδουλευμένων τους, της ανάκλησης απολύσεων, της διατήρησης των θέσεων εργασίας τους, και της λήψης μέτρων υγιεινής και ασφάλειας.
  • Την κυβέρνηση που για μια άλλη φορά αποκαλύπτει το αντεργατικό της πρόσωπο  διαθέτοντας  τον κατασταλτικό μηχανισμό (ΜΑΤ) στην υπηρεσία του εργοδότη απέναντι στις διεκδικήσεις των εργαζομένων.
  • Τη  δικαιοσύνη που δεν είδε την βία που ασκεί ο εργοδότης απέναντι στους εργαζόμενους που δεν τους πληρώνει, που τους απολύει επειδή διεκδικούν, που δεν παίρνει κανένα μέτρο για την υγεία τους και την ασφάλειά τους, βλέπει όμως  την δήθεν «παράνομη βία» των μελών της διοίκησης του επιχειρησιακού σωματείου επειδή παλικαρίσια αντιμετωπίζουν τους μπράβους και τον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους,  μαχητικά υπερασπίζονται το δικαίωμα στην απεργία διεκδικώντας τα αυτονόητα.    Με εισαγγελείς και ΜΑΤ χτυπάτε τους εργάτες και στα αφεντικά κάνετε τις πλάτες Συμπαραστεκόμαστε στους εργαζόμενους στις επιχειρήσεις Ζούρα που δίνουν με ψηλά το κεφάλι έναν πολύμηνο αγώνα για το δικαίωμα στη δουλειά και καλούμε τα σωματεία να εκφράσουν την αλληλεγγύη στον δίκαιο αγώνα τους και την καταδίκη εργοδοσίας, κυβέρνησης και των μηχανισμών που επιχειρούν να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους, να διασπάσουν την ενότητά τους και να υπονομεύσουν  τον αγώνα τους.
  •  

«ΔΡΟΜΟΣ ΕΞΟΔΟΥ»

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ
«Δρόμος εξόδου»…

Με πανηγυρικούς τόνους, όπως άλλωστε αναμενόταν, παρουσίασε η κυβερνητική προπαγάνδα την περιβόητη «δοκιμαστική έξοδο στις αγορές», τη δοκιμαστική έκδοση δηλαδή του ομολόγου για τον επαναδανεισμό του κράτους. Η δε μεγαλύτερη προσφορά και το χαμηλότερο επιτόκιο σε σχέση με την προηγούμενη αντίστοιχη έξοδο, το 2014, παρουσιάστηκαν και ως ασφαλής ένδειξη ότι τώρα, σε αντίθεση με τότε, δεν υπάρχει επικοινωνιακό παιχνίδι, αλλά πραγματική «εμπιστοσύνη των αγορών» για την εγχώρια καπιταλιστική οικονομία, ότι η «έξοδος από την επιτροπεία» είναι πολύ κοντά και η «δοκιμαστική έξοδος στις αγορές» το πρώτο βήμα της.

Από την αρχή μέχρι το τέλος, οι στόχοι αυτοί όχι μόνο δεν αφορούν το λαό, αλλά το αντίθετο: Εχουν ως προϋπόθεση, ως «εγγυητική επιστολή» της εξόδου και του επαναδανεισμού, το σάρωμα των εργατικών δικαιωμάτων για την ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, το τσεκούρωμα μισθών, συντάξεων, επιδομάτων για τη «δημοσιονομική εξυγίανση», το τσάκισμα των αυτοαπασχολούμενων για νέα πεδία κερδοφορίας στο κεφάλαιο, τη γενικευμένη φοροληστεία για να πιάνονται τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα, που προβλέπεται να «λαδώνουν» τον μηχανισμό απομείωσης του κρατικού χρέους και να δίνουν έτσι το περιθώριο μεγαλύτερης ευελιξίας στις αστικές κυβερνήσεις, ώστε να στηρίζουν με «ζεστό» χρήμα και άλλες παροχές το κεφάλαιο.

Ολα αυτά άλλωστε είναι γραμμένα, «χαρτί και καλαμάρι», στο τέταρτο μνημόνιο που πέρασε πρόσφατα η κυβέρνηση, που όχι μόνο έβαλε τη βούλα σε όλο το αντεργατικό και αντιλαϊκό οπλοστάσιο των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά το επέκτεινε και περαιτέρω για τα επόμενα πολλά χρόνια. Κι ενώ μπροστά είναι και η τρίτη «αξιολόγηση», που έχει στον πυρήνα της τα νέα αντεργατικά μέτρα, το χτύπημα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και του δικαιώματος της απεργίας, το τσεκούρι στην «προσωπική διαφορά» των συνταξιούχων και στα προνοιακά επιδόματα κ.ο.κ. Μέτρα που ήδη παρουσιάζονται από κυβέρνηση και «εταίρους» ως «προαπαιτούμενα» για τη «μόνιμη και σταθερή έξοδο στις αγορές».

Αυτά άλλωστε επισημαίνουν με κάθε ευκαιρία οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστικών οργανισμών, της ΕΕ, του ΔΝΤ κ.λπ., που όπως και ο Π. Μοσκοβισί χτες, την ώρα που δίνουν τα συγχαρητήρια στην κυβέρνηση για το αντιλαϊκό της κρεσέντο, της θυμίζουν με νόημα πως είναι ακόμα «στα μισά του δρόμου», πως η εφαρμογή των μέτρων είναι ακόμα πιο απαιτητική και απαραίτητη από την ψήφισή τους, πως υπάρχουν και όλες οι «ασφαλιστικές δικλίδες» που έχουν συμφωνηθεί, όπως η εφαρμογή των μέτρων για το τσεκούρι στο αφορολόγητο νωρίτερα, σε περίπτωση που δεν πιάνονται οι αντιλαϊκοί στόχοι.

Τα συμφέροντα του κεφαλαίου αφορά και η κριτική που γίνεται από μια σειρά από αστικά επιτελεία, ότι αν είχαν συμφωνηθεί και εφαρμοστεί νωρίτερα και χωρίς «περιττές» κωλυσιεργίες οι αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις και οι υπόλοιπες αναδιαρθρώσεις που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, σήμερα η εγχώρια καπιταλιστική οικονομία, μετά από 8 χρόνια καπιταλιστικής κρίσης και ύφεσης, θα είχε μεγαλύτερα περιθώρια να καταγράψει μια δυναμική ανάκαμψη, ενώ θα δανειζόταν ήδη και φτηνότερα από τις «αγορές».

Οσες «ιστορίες επιτυχίας» κι αν στήσουν τα κυβερνητικά επιτελεία, αν κάτι επιβεβαιώνεται από έναν ακόμα «εθνικό» στόχο του κεφαλαίου που υπηρετεί, είναι ότι «δρόμος εξόδου» για το λαό δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρχει εντός της οικονομίας και της εξουσίας του κεφαλαίου, που επιτάσσει το ένα πίσω από το άλλο τα αντιλαϊκά ορόσημα. «Εξοδο» από τη βαρβαρότητα οι εργαζόμενοι, ο λαός θα δουν μόνο στο δρόμο της σύγκρουσης με το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις του και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Με «σημαία» της πάλης τους τις δικές τους σύγχρονες ανάγκες και όχι τα συμφέροντα, τις «αντοχές» και τους στόχους των εκμεταλλευτών τους.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»

*****************************

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ

tsipras-varoufakis-4

Από όλη αυτήν τη συζήτηση που έχει ανοίξει τις τελευταίες μέρες με αφορμή τα όσα γράφει στο βιβλίο του ο Γιάνης Βαρουφάκης προκύπτουν ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα για το λαό. Και, βέβαια, αυτά δεν είναι ούτε η λογοτεχνική δεινότητα του πρώην υπουργού Οικονομικών ούτε η γλαφυρότητα των περιγραφών από τις συναντήσεις και τους διαλόγους κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης, που είναι αλήθεια ότι αγγίζουν τα όρια της γραφικότητας…

Όμως, παρά τις προσπάθειες και του συγγραφέα και των αστικών Μέσων Ενημέρωσης να αναδείξουν πτυχές της περιόδου του 2015, για να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες, και παρά τις προσπάθειες των άλλων αστικών κομμάτων να αξιοποιήσουν πολιτικά το …αριστούργημα Βαρουφάκη για να ισχυριστούν ότι είναι κλάσεις ανώτεροι στην υλοποίηση του αντιλαϊκού έργου, πρέπει να δούμε κάτι άλλο. Να σταθούμε στην ουσία όσων δημοσιοποιούνται από τη σκοπιά του τι ακριβώς «μαγείρευαν και μαγειρεύουν» διάφοροι κύκλοι που έχουν σταθερά στους σχεδιασμούς τους την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, που προϋποθέτει το χτύπημα των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων.

Είναι σίγουρο ότι αυτή η συζήτηση έχει στόχο να εμπεδώσει στο λαό ότι το μόνο που υπάρχει είναι το πλαίσιο που καθορίζουν οι ανάγκες και τα συμφέροντα του κεφαλαίου και συγκεκριμένα ο στόχος της ανάκαμψης, άρα η αναζήτηση οποιασδήποτε εναλλακτικής θα πρέπει να παίρνει υπόψη αυτό το πλαίσιο και να υπηρετεί αυτόν το στόχο. Η χρεοκοπία των ψευτοριζοσπαστικών διακηρύξεων του ΣΥΡΙΖΑ αξιοποιείται σε αυτήν την κατεύθυνση. Άρα, ρεαλισμός σημαίνει οι εργαζόμενοι, οι λαϊκές οικογένειες να υποταχθούν σε αυτήν τη λογική και να παραιτηθούν στην πράξη από κάθε ελπίδα και διεκδίκηση όσων έχασαν και χάνουν, πολύ περισσότερο των σύγχρονων αναγκών τους.

Αν υπάρχει κάτι, λοιπόν, που σίγουρα αποκαλύπτεται και πρέπει να μείνει ως συμπέρασμα δεν είναι ούτε οι «ανατριχιαστικές λεπτομέρειες» που περιγράφει ο Βαρουφάκης ούτε οι κορόνες περί Εξεταστικής Επιτροπής ούτε, βέβαια, το γεγονός ότι για άλλη μια φορά προσπαθούν να «δουλέψουν» στο μυαλό του λαού ότι υπάρχει plan A ή plan B αλλά μόνο μέσα στο πλαίσιο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και βαρβαρότητας. Γιατί όλοι τους αυτό ισχυρίζονται στην ουσία.

Αυτό που αποδεικνύεται είναι το πώς οι κυρίαρχοι κύκλοι, του συστήματος και της ΕΕ, αξιοποίησαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον ψευδεπίγραφο ριζοσπαστισμό του για να συνεχίσουν την αντιλαϊκή πολιτική, που δεν πρόλαβαν να ολοκληρώσουν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ και για να σπείρουν στο λαό την απογοήτευση. Επίσης, αποκαλύπτεται ότι τα ψευτοδιλήμματα που επιβλήθηκαν στο λαό με σκοπό να εγκλωβιστεί οποιαδήποτε ριζοσπαστική διάθεση και αναφορά, π.χ. Plan Α και Plan Β, μνημόνιο ή αντιμνημόνιο, ευρώ ή δραχμή κ.λπ., μπορεί να εκφράζουν οξυμένες αντιθέσεις ανάμεσα σε τμήματα του κεφαλαίου αλλά οδηγούν στον ίδιο αντιλαϊκό δρόμο, γι’ αυτό άλλωστε οι υποστηρικτές τους εύκολα αλλάζουν στρατόπεδα προκειμένου να στηριχθεί το κύριο, δηλαδή η ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.

Και, βέβαια, αποδεικνύει για ακόμη μια φορά ότι η πραγματική φιλολαϊκή εναλλακτική δε βρίσκεται στα διάφορα σχέδια τμημάτων του κεφαλαίου που οδηγούν το λαό στη χρεοκοπία, για χάρη της καπιταλιστικής κερδοφορίας, αλλά σε έναν ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, προς όφελος των λαϊκών αναγκών.

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Τρίτης 25 Ιούλη 2017.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ του ΚΚΕ για την «Έξοδο στις αγορές»

kke-ktirio-5

Για την «έξοδο στις αγορές», το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ με σχόλιό του τονίζει:

«Το τίμημα, που πληρώνει ο λαός για την όποια «εμπιστοσύνη» των αγορών, που σηματοδοτεί ο νέος δανεισμός, με τη λεγόμενη «έξοδο στις αγορές», είναι η διαιώνιση και η επέκταση των σκληρών αντιλαϊκών μέτρων, για να έλθει η ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου και για να επιτευχθούν τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα, μέχρι το 2060, που συμφώνησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ».

«Η ΚΟΥΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ του ΠΑΜΕ

pame26 Ιουλίου 2017
«Η ΚΟΥΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ»

Το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο συμμετέχει στην καμπάνια της ΠΣΟ «Η Κούβα δεν είναι Μόνη της» και απαιτεί την άρση του αποκλεισμού, την κατάργηση των φυλακών στο Γκουντάναμο και την απόδοση του εδάφους στην Κούβα.

Στην προσπάθεια αυτή αντιπροσωπεία του ΠΑΜΕ θα καταθέσει αύριο Τετάρτη 26-07-2017 ψήφισμα συμπαράστασης στην Κουβανική Πρεσβεία μαζί με αντιπροσωπεία της ΠΣΟ.

Η συγκεκριμένη δράση εντάσσεται στις αποφάσεις που πάρθηκαν στη διεθνή διάσκεψη της ΠΣΟ στις Βρυξέλλες για την υποστήριξη της Κούβας στα συγκεκριμένα αιτήματα

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

 

pameΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Για την Κλιμάκωση της Ισραηλινής Επιθετικότητας

Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα της Ελλάδας καταγγέλλει την κλιμάκωση της επιθετικότητας του κράτους-δολοφόνου του Ισραήλ, ενάντια στον παλαιστινιακό λαό, που επέβαλλε περιορισμούς στην πρόσβαση στο τέμενος Αλ – Άκσα, στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, με πρόσχημα την επίκληση μέτρων ασφαλείας. Μια κίνηση που συνοδεύτηκε με νέα άγρια καταστολή και νέα θύματα Παλαιστινίων από τα πυρά του ισραηλινού στρατού.
Οι νέοι περιορισμοί και η καταστολή του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων αποτελούν νέα βάρβαρη παραβίαση ακόμη και των στοιχειωδών δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού, που στοχεύει την ντε φάκτο αλλαγή καθεστώτος σε ιστορικούς – θρησκευτικούς χώρους. Την ίδια ώρα συνεχίζει την προκλητική οικοδόμηση νέων επικοισμών στα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης.
Οι συγκεκριμένες εξελίξεις έχουν την στήριξη των ΕΕ-ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα είναι τεράστιες οι ευθύνες της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που εμβαθύνουν τη συνεργασία με το Ισραήλ σε πολιτικό-οικονομικό αλλά και στρατιωτικό επίπεδο. Η «δίκαιη ανάπτυξη» της Κυβέρνησης του Τσίπρα είναι βαμμένη στο αίμα των εργασιακών-λαϊκών δικαιωμάτων, αλλά και των λαών-θύματα του ιμπεριαλισμού.
Καλούμε τα συνδικάτα, τις ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα να καταγγείλουν την νέα επιθετικότητα του Ισραήλ. Να εκφραστεί πολύμορφα η Αλληλεγγύη του Ελληνικού λαού προς τον αγωνιζόμενο Παλαιστινιακό λαό. Να εκφραστεί η αντίθεση του Ελληνικού Λαού στα σχέδια των ιμπεριαλιστών στην περιοχή.
Το Γραφείο Τύπου

 

ΕΝΤΑΦΙΑΣΤΗΚΕ ο ΘΕΜΗΣ ΣΠΕΪΣ

      Capture ΕΝΤΑΦΙΑΣΤΗΚΕ Ο ΘΕΜΗΣ ΣΠΕΪΣ Capture

Την Περασμένη Πέμπτη  20 Ιουλίου 2017 ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο του Βotany στο Σύδνευ της Αυστραλίας ένας σημαντικός άνθρωπος του κομμουνιστικού και λαικού κινήματος ο Θέμης Σπέϊς από την Ικαρία Ελλάδας. Πλήθος συντρόφων, γνωστών και φίλων του θέμη  τον συνόδευσαν στην τελευταία κατοικία του αποτίοντας φόρο τιμής σε ένα αγωνιστή που αφιέρωσε όλη του την ζωή υποστηρίζωντας θερμά την κομμουνιστική ιδεολογία, που έδιδε το παρόν σ’ όλα τα καλέσματα του κινήματος . Μπροστάρης σε κάθε αγώνα και στην ελληνική παροικία, πρόσφερε πολλά δια μέσω του μαζικού κινήματος όπως αυτό εκδηλωνόταν, με τον Εργατικό σύνδεσμο Άτλα, Κοινότητα, αντιδικτατορικές επιτροπές  κλπ. ΄Εφυγε πνευματικά ακμαιότατος και αξιαγάπητος για όλους αυτούς που τον ήξεραν και ως άνθρωπο και ως άξιο αγωνιστή.  Αυτό άλλοστε έδειξε και το πολιτικό μνημόσυνο που ακολούθησε όπου τα μέλη της οικογένειάς του τον αποχαιρέτησαν,οι ανηψιές και τ’ ανήψι του Πόπη, Τζέννη και Γιώργος Σπέις, οι συντροφοί του Τ.Σαρέλας και Στρ. Μαυραντώνης και άλλοι.  Οι  «Βρυσούλες γνώσης » θέλουν να εκφράσουν στην οικογένεια του αξέχαστου Θέμη Σπέϊ τα βαθιά συλληπητήρια με την ελπίδα ότι το πλούσιο αγωνιστικό του μεγαλείο για ένα καλλίτερο αύριο θα συνεχίσουν οι εναπομείναντες προοδευτικοί άνθρωποι και οι νεώτεροι σε ηλικία, με πίστη κι’ αφοσίωση. 

Επικήδειος για τον Θέμη Σπέη από τον σ. Στράτο Μαυραντώνη – Πέμπτη 20 Ιούλη 2017  

Ακριβέ μας αγαπημένε σύντροφε Θέμη,
Να σ’ αποχαιρετίσω δε στέκεται εύκολο. Συγχώρα με αν δεν τα καταφέρω να δώσω σωστά το χαρακτήρα, την προσωπικότητα, την προσφορά σου τη μεγάλη σου αγάπη για τον άνθρωπο, την καλοσύνη σου, το μεγαλείο της ψυχής σου.

 

Captureκκκκκκκκ

*

Ο Θέμης ο Σπέης γεννήθηκε το 1932 στο Περδίκι της Ικαρίας. Από τα παιδικά του χρόνια ήρθε σε επαφή και συνδέθηκε με τους εξόριστους κομμουνιστές που η κυβέρνηση των δοσίλογων έστελνε στην Ικαρία για να τους εξοντώσει, να τους αφανίσει.

Αυτοί όμως με το απαράμιλλο θάρρος και αντοχή τους, με την ανθρωπιά τους, τη στάση ζωής τους και τις αναγεννητικές ιδέες τους κατάφεραν να γίνουν φίλοι με τους κατοίκους του νησιού, να τους αναμορφώσουν, να τους εμπνεύσουν, ν’ αποτελέσουν παράδειγμα προς μίμηση. Και είναι προς τιμή του Ικαριώτικου λαού που όχι μόνο καλοδέχτηκε τους εξόριστους αλλά τους συμπαραστάθηκε με κάθε τρόπο και τους βοήθησε να ξεπεράσουν τις δυσκολίες της ζωής του εξόριστου.

Πολλοί Ικαριώτες μπήκαν στις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και αγωνίστηκαν με συνέπεια για την απαλλαγή του λαού μας απ’ τα δεσμά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Γι’ αυτό η Ικαρία έγινε ο «κόκκινος βράχος» και μέχρι σήμερα αποτελεί καρφί στο μάτι της κυρίαρχης τάξης και όλων των αντιδραστικών της Ελλάδας.

Από πολύ νέος λοιπόν ο Θέμης μπολιάστηκε με τις ιδέες, τα οράματα των κομμουνιστών και τις ιδέες αυτές τις έφερε μαζί του στην Αυστραλία, όταν ήρθε το 1950 για ν’ ανταμώσει τον πατέρα του και να φύγει απ’ την ανέχεια, τους διωγμούς και κατατρεγμούς της μετεμφυλιακής Ελλάδας.

Δεν υπάρχει δουλειά που να μην έκανε τον πρώτο καιρό. Δούλεψε και στα λιμάνια, σε μαγαζιά, σε εργοστάσια και κατέληξε στη γνωστή υαλουργία, το γκλας φάκτορι, απ’ όπου βγήκε στη σύνταξη.

Ανήσυχο πνεύμα, όπως ήταν ο Θέμης και εμφορούμενος από τα ιδανικά του αγώνα για μια άλλη κοινωνία, απαλλαγμένη από εκμετάλλευση και καταπίεση, δεν αρκέστηκε στις βιοποριστικές του δραστηριότητες. Από πολύ νωρίς μπήκε στις γραμμές του ΚΚ Αυστραλίας και πέθανε με την ιδιότητα του μέλους του κόμματος, οργανώθηκε στον Εργατικό Σύνδεσμο ΑΤΛΑΣ, στην Ελληνική Κοινότητα Σίδνεϋ, στην Ικαριακή Αδελφότητα, στο κίνημα ειρήνης, στα δύσκολα χρόνια των αγώνων του ελληνικού και κυπριακού λαού δραστηριοποιήθηκε στην Επιτροπή για Δημοκρατία στην Ελλάδα και την Επιτροπή για Αυτοδιάθεση της Κύπρου. Διατηρούσε πάντα στενούς δεσμούς και μεγάλη αγάπη για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.

FullSizeRender.jpg

Ο Θέμης Σπέϊς δεύτερος από τ’ αριστερά
στην εργατική παρέλαση της πρωτομαγιάς το 1967

Όπου υπήρχε αγώνας για πρόοδο στην παροικία, για δημοκρατικά δικαιώματα, για μια καλύτερη ζωή για όλους τους ανθρώπους, ο Θέμης ήταν πάντα παρών. Σεμνά, αθόρυβα, χωρίς τυμπανοκρουσίες, έβαζε το λιθαράκι του για το καλό του αγώνα. Δεν επεδίωξε ποτέ διακρίσεις και οφίκια. Υπήρξε σ’ όλη του τη ζωή απλός στρατιώτης του κινήματος. Σωστός προλετάριος, με ταξικό κριτήριο. Ο Θέμης δεν έκανε ποτέ υποχωρήσεις απ’ τις ιδέες του, δε λοξοδρόμησε, δεν έχασε ποτέ τον πολιτικό μπούσουλα. Είχε μεγάλη αγάπη για τους ανθρώπους, πάντα με το χαμόγελο, κακό λόγο δεν είχε ποτέ για κανέναν.

Ο χαμός του είναι μεγάλη απώλεια για όλους μας όχι μόνο για τους συγγενείς του. Από μέρους όλων των φίλων και συντρόφων εκφράζω στα αδέλφια, ανίψια του και τους άλλους συγγενείς θερμά συλλυπητήρια και να είναι περήφανοι για τον Θέμη. Η μνήμη του θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις καρδιές και στο νου μας.

Ας μου επιτραπεί εδώ, σαν μια μικρή παρένθεση, μια αναφορά στα λόγια του ήρωα του 1821 Καραϊσκάκη. Όταν ο Δημήτρης Υψηλάντης κατέβηκε στην Ελλάδα για να πάρει μέρος στον αγώνα για τη λευτεριά της, οι αγωνιστές τον υποδέχτηκαν με τιμές και γλέντια. Άναψαν φωτιές και έψηναν απ’ το πρωί κοκορέτσια και σπληνάντερα. Όταν ετοιμάστηκαν τα ψητά ένας αγωνιστής έδωσε στον Υψηλάντη ένα κομμάτι κοκορέτσι πάνω σε φύλα συκιάς. Ο Καραϊσκάκης, που καθόταν δίπλα του, του λέει: φάε πρίγκιπα. όποιος τρώει απ’ αυτό ποτέ δεν πεθαίνει. Και γιατί δεν πεθαίνει; ρωτά ο Υψηλάντης. Γιατί, του αποκρίνεται ο Καραϊσκάκης, πάει από βόλι στη μάχη κατά του εχθρού. Κι’ εμείς όσους σκοτώνονται στον αγώνα για τη λευτεριά της πατρίδας τους λογαριάζουμε αθάνατους.

Παραφράζοντας λοιπόν τώρα τα λόγια του μεγάλου Καραϊσκάκη κι’ εμείς λέμε ότι όσοι πέφτουν στον αγώνα για το δίκιο και την απελευθέρωση της ανθρωπότητας απ’ τα δεσμά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, τους θεωρούμε αθάνατους. Κι’ ένας απ’ αυτούς είναι και ο Θέμης ο Σπέης.

Κοιμήσου ήσυχος σύντροφε, έπραξες στο ακέραιο το χρέος σου και πέρασες τώρα στη σφαίρα των αθάνατων του αγώνα για τη λευτεριά του λαού. Καλό σου ταξίδι.

*Η φωτογραφία είναι από το 11ο συνέδριο του ΚΚ Αυστραλίας πριν 8 χρόνια που ο σ.θέμης Σπέϊς συμμετείχε ως εκλεγμένος αντιπρόσωπος της ΚΟ Βάσης «Νίκος Μπελογιάννης» του ΚΚΑ

 

 

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ της Ιωάννας Καρατζαφέρη

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ
Της Ιωάννας Καρατζαφέρη λλλλλλλλλλλ

Πριν λίγα χρόνιια είχα ζήσει σ’ ένα ξενοδοχείο στην
Αλακαρνισσό, που μόλις έβγαινα από την κύρια είσοδο
βρισκόμουν στη θάλασσα, που μας χώριζε από το νησί Κως.
Ήταν τις ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς,
Αυτό έκανε το κολύμπι μου στη θάλασσα αξιοθέατο, αφού
η θάλασσα ήταν μόνο δική μου.
Αργά τα απογεύματα και τα βραδάκια στα καφενεία και τα
φαγάδικα, οι περισσότεροι θαμώνες ήταν Έλληνες.
Έπιανα κουβέντα μαζί τους για να μάθω περισσότερα
απ’ όσα έβλεπα.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν πως οι πιο πολλοί
ήταν σχεδόν καιθημερινοί επισκέπτες, κυρίως από απέναντι
-το νησί της Κω- αλλά τα ιδιωτικά πλεούμενά τους ήταν
κατασκευασμένα και αγορασμένα στην Κω, όπως και εκείνα
με τα οποία έκαναν θαλάσσιες εκδρομές των τουριστών στα
δικά τους νησιά.
Τους ρωτούσα ΄αν μιλούσαν τούρκικα.
Όχι δεν τους χρειαζόταν.
Και πώς συννεοείστε;
Στα εεληνικά.
Ένας νέος, που τύχαινε να κάθεται συχνά στο ίδιο τραπέζι,
μου είπε ότι είχε έναν αδελφό που ζούσε στη Γαλλία με μια
γαλλίδα.΄Ο ίδιος συστηνόταν πάντα ως Έλληνας,
Κάποιο Κυριακάτικο απόγευμα, με τα καφενεία γεμάτα πελάτες,
βρήκα μια άδεια καρέκλα σ’ ένα τραπεζάκι, όπου καθόταν ένας
κύριος κάποιας ηλικίας
. Του ζήτησα την άδεια να καθήσω. Μου απάντησε,
θετικά στα ελληνικά.
Ύστερα απί λίγη ώρα κατακλείστηκε η παραλία και οι δρόμοι
από έναν όχλο υψώνοντας με τη φωνή τους τούρκικες σημαίες.
Τι είναι αυτοί; ρώτησα τον κύριο που μου είχε παραχωρήσει
το κάθισμα.
Γκρίζοι λύκοι.
Και τι ποσοστό είναι στη χώρα;
Περίπου οκτώ τοις εκατό, μου απάντησε και πάλι στα ελληνικά.
Αναρωτήθηκα, σιωπηλά, τι ήταν η δική μας Αλικαρνασσός.

 

 

 

 

ΠΡΩΪΝΟ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΟΥ BOTANY BAY

ΔΙΗΓΗΜΑ

ΠΡΩΪΝΟ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΟΥ BOTANY BAY
Του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

fixedw_large_2x

BOTANY BAY, SYDNEY,  AUSTRALIA Ανατολή ηλίου

Να που η νύχτα ετράπει σε φυγή από τις επιθέσεις της μέρας, και φάνηκε το εξαίσιο χάραμα.
Κι η πρώτη ματιά του ήλιου, ερευνητική  κι ακολούθως πανευτυχής, από  τ’ αντίκρυσμα του ασυνέφιαστου ουρανού, άρχισε να εφαρμόζει σχέδιο κατάκτησής του.
Σπιθαμή -σπιθαμή ανέβαινε στα μεσούρανα προσφέροντας στα πάντα και στους πάντες  το φιλί της ζωής. Μα είχαν προηγηθεί οι γλάροι  που στο πρώτο ξέφωτο, άνοιξαν τις φτερούγες τους κι άρχισαν να πετούν πάνω από το θαλάσσιο χώρο του Botany bay. Κοντά τους κι απεναντί τους απ’ τις παραθαλάσσιες κουκουναριές  ξεπρόβαλαν κι οι παπαγάλοι με το κίτρινο λοφίο που ετοίμαζαν τους νεογνούς τους σε μια άνευ όρων θορυβώδη διαδήλωση πάνω απ΄ τις παραπλήσιες στέγες των σπιτιών  που κοιτούσαν την θάλασσα. Kι έμοιαζαν  σαν να κάνουν την πρωινή τους γυμναστική, το πρωινό ξεμούδιασμά τους ύστερα από την ολονύκτια στητή ακινησία τους στην παραλία και στα δέντρα αντιστοίχως.

Τώρα όλα   ξαναύρισκαν το  χρώμα τους, την  κίνηση τον  ήχο.

Ακόμη κι αυτή η ψυχή γαληνεμένη απ’ τους ψίθυρους των κυμάτων της θάλασσας, της πρωινής αύρας και των εικόνων του ονειρεμένου πρωίνού, ξαναύρισκε την αυτοπεποίθησή της, ύστερα από μια τρομερή νύχτα λυπηρών αναμνήσεων, επιστροφής στο χθές.
Στο χθές,  που ένα καράβι σφύριζε τρείς φορές σαλπάρωντας για μέρη άγνωστα, που ένας έρωτας πέθαινε στο κρίμα των υποσχέσεων κι ένα όνειρο για επιβίωση, πλανιόταν στους τόπους δουλειάς μια άγνωστης πατρίδας.

Είναι η πιο γλυκιά στιγμή το χάραμα της μέρας κι αν είναι καλοκαίρι ακόμη καλύτερα.

Όχι για τίποτε άλλο αλλά γιατί κανείς – κοιτάζοντας το χάραμα – δεν μπορεί να ξεφύγει από τις αναμνήσεις του χθές.
Σαν να το ζητά η ίδια η καρδιά,κάθε φορά να θέλει ν’ αδειάσει από δαύτες που έχουν ριζώσει πάνω της.
Λύπες της καθημερινότητας ανάμεσα σε σούρουπα με  πυρακτωμένα δειλινά, αυτές οι αναμνήσεις.
Τραγούδι θλιμένο που μ’ αυτό αναζητούσε την πατρίδα του την οικογενειά του ο νεαρός τότε μετανάστης.
Λύπες και στους τόπους δουλειάς, την σκληρή εργασία, την δυσκολία της γλώσσας, και τις απεριόριστες υπερωρίες για νάρθει ένα τέτοιο ξημέρωμα σαν το σημερινό.
Να μπορεί να απολαμβάνει  στην ξανθή παραλία τα πεδάκια του, που έπαιζαν. Να μπορεί να κυτάζει ναι, ό,τι δεν πρόλαβε να δεί στην νεότητά του.Ό,τι δεν πρόλαβε να γνωρίσει, την διασκέδαση, τον έρωτα καλά-καλά. Δουλειά σπίτι δουλειά.
Και τώρα αυτά τα κουρασμένα μάτια κοντά σ’ αυτό το λαμπρό φωτεινό χάραμα ξαναυρίσκουν την χαμένη διαύγειά τους καθώς, κάθε φορά  ανακαλύπτουν  το χαμένο τους χαμόγελο, στο χαμόγελο των μικρών παιδιών που έπαιζαν στην άμμο.

Κι η θάλασσα, αυτή που όλοι αγαπάμε γεμάτη ευαισθησίες είναι.

Καθώς δεν αντέχει στους κόρφους της, στην απλωσιά της τίποτε, όλα τα ξεβράζει στις αμουδιές,  ότι σχετίζεται με το άχρηστο, το  άψυχο, το θάνατο αλλά και που  κάποια από αυτά να γίνονται παιχνίδι στα χέρια των παιδιών. Αστερίες, τοπάζια, κοχύλια, δίχτια ψαράδων.
Η θάλασσα που εμπιστευόμαστε, που ακούει κάθε φορά την εξομολόγηση της ψυχής μας και  που ύστερα από μερικές βαθειές εισπνοές νιώθαμε καλλίτερα καθώς το πρόβλημά μας τελικά δεν ήταν και τόσο μεγάλο όσο πιστεύαμε.
Ωστόσο ήξερε να κρατά καλά τα μυστικά μας. Και είχαμε μυστικά. Τα πιο πολλά ήταν εκμυστερεύσεις για μια αγάπη π’ αργούσε να φανεί, κι άλλα για την απέραντη μοναξιά που νιώθαμε όλα αυτά τα σκληρά χρόνια της επιβίωσης σαν μετανάστες.

Χάραμα τώρα, μέρα. Φως, άπλετο ηλίου φως,

αγκαλιάζει των ψαράδων την “ψαριά, την περιέργεια του κόσμου τη απογείωση ενός αεροπλάνου από το κοντινό αεροδρόμιο τα αυτοκίκητα που γιομίζουν ασφηκτικά τους δρόμους.
Και σαν όλα  παίρνουν την θέση τους κι η καρδιά αλαφρώνει, βρίσκεται η ώρα να πιάνουμε από τ’ αυτί την σημερινή καθημερινότητα , την πραγματικότητα, αρχίζωντας από τους πολέμους και φτάνωντας στις οικονομικές κρίσεις, τον αγώνα των λαών για ένα καλλίτερο κόσμο.

Και τότε ακριβώς σαν να άνοιξαν τα σπλάχνα της γής,
ακούστηκε από πολύ κοντά μας το τραγούδι των Ιθαγενών από ένα ντιρεντιτζού που το κρατούσαν τα χέρια ενός ιθαγενή. Σαν ένα απόμακρο βουητό που σημάδευε  τον κάθε ένα από μας και όλους μαζί για τις ευθύνες μας , τα λάθη μας αλλά και τις δικές τους προσδοκίες,  τα ονειρά τους.
Γιατί εντελώς ξαφνικά κι αυθόρμητα αφήσαμε τα δικά μας στην άκρη καθώς σ’ αυτές τις ακρογιαλιές του Botany bay με το ντιρεντιτζού, θεριέψανε οι θρύλοι και τα μίση της εποχής του καπετάνιου Κούκ και των Ιθαγενών.  Ένας πονεμένος οργισμένος ήχος, μας ξαναγυρίζει πίσω  στα χρόνια της αρπαγής της γής τους από τους Ευρωπαίους θαλασοκράτες της Αγγλίας. Μας υπενθυμίζει πως αυτή η γή ήταν κάποτε δική τους κι έχουν δικαιώματα πάνω σ’ αυτήν που όλοι εμείς   με την σιγή μας αρνούμαστε την ικανοποίησή τους.
Έτσι είναι πάντα στις ακτές του Botany bay.
Αρχίζει με ένα λαμπερό ήλιο, με το άδιασμα των χιλιάδων Άγγλων  κατάδικων σε μια άγνωστη γι’ αυτούς γη , τον αφανισμό των Ιθαγενών από τους εισβολείς, το ξαναγέμισμα με απόκληρους μετανάστες από όλο τον κόσμο και ο επίλογος ένα ντιρεντιτζού να δίνει το παρόν για να υπενθυμίζει ένα λησμονησμένο παρελθόν, που γι’αυτούς πάντα  θα είναι ένα παρόν, που ζητά δικαίωση!

 

 

 

 

 

 

 

» ΜΕ ΤΗ ΣΙΓΗ» Ένα ποίημα της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΜΕ ΤΗ ΣΙΓΗ»
Της Μαρίας Κολοβού  Ρουμελιώτη

images
Με  τη σιγή η νύχτα κάνει την  περισυλλογή της
ταχτοποιώντας τις έγνοιες της μέρας στη βιτρίνα.
Το πρωινό τιτίβισμα της ζωής ακούγεται
μέσα σε σμήνη νεογέννητων περιστεριών.
Το γλυκοχάραμα κυοφορούνται νέες ελπίδες.
Με ζείδωρα ψίχουλα προσφοράς στ’ αχείλι,
μ’ ένα δροσό φιλί αγάπης κι αγώνα.
Κι όπου υπάρχει ανθρωπιά
ζωντανεύουν τ’ αρώματα  των βασιλικών
στης γης στο στενό περβάζι.
Κι  όλου του κόσμου οι φυλές, σε μια αγκαλιά
ποθούν να σμίξουνε στον ίδιο ζωτικό χορό
εξομαλύνοντας της ανάγκης και του πόθου το ρίγος.
Κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό
το καλωσόρισμα  της ζωής και της αγάπης
στου  ήλιου το πρόσωπο βρίσκει τη θαλπωρή
από την παγωνιά και  τα σκοτάδια.

«ΡΙΝΙΣΜΑΤΑ» ποίημα της Κ.Ραζή Μουσμούτη

ΡΙΝΙΣΜΑΤΑ
Της Κ.Ραζή Μουσμούτη

stainless-267330_960_720

Της ζωής ο ιστός
απ` ανέμους και θύελλες
η σκουριά παραμόρφωσε.
Ο πυρήνας  του προστατευμένος, αλώβητος
κρατά την κεντρική του ουσία!
Όμως ρινίσματα
μαύρα, κόκκινα, πράσινα
αποκόλληση κάνουν !
Πριν το χώμα αγγίξουν
τις χούφτες άνοιξα
και στοργικά μέσα τ` απέθεσα,
μήπως η εναπομείνασα ζέστη των χεριών
τα κρατήσει ανέπαφα.
Θυμάμαι πάντα από ποιο σημείο
του Ιστού αποκόπηκαν.
Σαν η σκουριά παντελώς
τον Ιστό καταστρέψει,
σαν αέρας ανοιξιάτικός ο πυρήνας
Θα πετάξει στ` άπειρο
μ` όλη την ουσία της ύπαρξης του!

   

 

ΕΛΛΑΔΑ -ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ 11-8 στην υδατοσφαίριση

polo-gunaikon

Πηγή: Κολυμβητική Ομοσπονδία Ελλάδας

Η Εθνική μας ομάδα Υδατοσφαίρισης των Γυναικών πέτυχε μία μεγάλη νίκη επί της της Αυστραλίας και πήρε την πρώτη θέση στον Δ’ Όμιλο που οδηγεί απευθείας στα προημιτελικά.

Οι παίκτριες του Γιώργου Μορφέση, κάνοντας μια παθιασμένη εμφάνιση επικράτησαν με 11-8 των «Aussie Stingers» του Σάκη Κεχαγιά και πανηγύρισαν μια τεράστια νίκη, μια νίκη ψυχολογίας για την οποία τόσο καιρό όλες οι Ελληνίδες διεθνείς μιλούσαν. Το γκολ της Ιωάννας Χυδηριώτη, 2:15 πριν τη λήξη του αγώνα έδωσε για πρώτη φορά το «μαγικό» +3 στην Εθνική μας ομάδα, η οποία το διατήρησε και πανηγύρισε μια επική πρόκριση.

Πλέον και ύστερα από αυτό το παιχνίδι οι Ελληνίδες παίκτριες έδειξαν πως μπορούν πάρα πολλά σε αυτό το τουρνουά. Επόμενος αντίπαλος για την Εθνική μας ομάδα θα είναι κατά πάσα πιθανότητα ο νικητής του Ισπανία – Κίνα (αν όλα κυλήσουν φυσιολογικά και δεν γίνει κάποιο …θαύμα στα παιχνίδια των άλλων ομίλων).

*************************

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ- ΠΑΝΤΟΒΑ 8-7

olimpiakos-pantova

Το δοκάρι αλλά και η …Διαμαντοπούλου «έστειλαν» τη γυναικεία ομάδα πόλο του Ολυμπιακού στο Final 4 της Euroleague (για τρίτη συνεχόμενη χρονιά) μετά από ένα ματς – θρίλερ και την «ψυχοφθόρα» διαδικασία των πέναλτι απέναντι στην Πάντοβα.

Στη ρεβάνς του 10-10 του πρώτου αγώνα, οι «ερυθρόλευκες» ήταν στο μεγαλύτερο μέρος της κανονικής διάρκειας μπροστά στο σκορ. Όμως, οι Ιταλίδες κατάφεραν, παρά την τρομερή προσπάθεια της τερματοφύλακα Διαμαντοπούλου που «έκοψε» πολλά σουτ των αντιπάλων της, να φτάσουν σε μία ακόμα ισοπαλία (8-8) και να στείλουν την υπόθεση πρόκριση, στα πέναλτι. Εκεί, η Σμιτ του Ολυμπιακού έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα και η Σαβιόλι σημάδεψε το δοκάρι.

Τα δεκάλεπτα: 2-1, 3-3, 1-2, 2-2

«ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΕΠΕΣΕ Ο ΓΡΑΜΜΟΣ ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ»

597509

Για 5η βδομάδα, μέχρι την Τετάρτη 26 Ιούλη, συνεχίζει το ταξίδι του στις κινηματογραφικές αίθουσες το ιστορικό ντοκιμαντέρ «Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος, εμείς θα νικήσουμε», παραγωγής της ΚΕ του ΚΚΕ. Η σκηνοθετική επιμέλεια ανήκει στον Κώστα Σταματόπουλο και είναι γυρισμένο από κινηματογραφική ομάδα που συστήθηκε γι’ αυτόν το σκοπό.

Το ντοκιμαντέρ προβάλλεται αποκλειστικά στους κινηματογράφους «ΑΛΚΥΟΝΙΣ» και «STUDIO». Οι ώρες προβολών για το «STUDIO new star art cinema» (Σπάρτης και Σταυροπούλου 33) είναι καθημερινά στις 21.00 και για το «ΑΛΚΥΟΝΙΣ new star art cinema» (Ιουλιανού 42) είναι καθημερινά στις 18.30.

Κείμενο, εικόνες, πρωτότυπο κινηματογραφικό και ακουστικό υλικό (κατά κύριο λόγο από το Ιστορικό Αρχείο του ΚΚΕ, αλλά και κρατικά αρχεία της ΕΡΤ και του Πολεμικού Μουσείου), αποσπάσματα συνεντεύξεων από μαχητές του ΔΣΕ (Παναγιώτα Μεγρέμη, Νίκος Τερζόγλου, Αρίστος Καμαρινός, Αλέκος Παπαγεωργίου, Λυκούργος Δημόπουλος, Ευανθία Ζωίδη, Θανάσης Ανάγνου, Αναστασία Μασμανίδου, Κώστας Δίγκογλου, Σοφία Μιχαηλίδου, Λευτέρης Αναστασάκος, Αγγελική Σιώμου), σημερινά πλάνα στα ίδια βουνά που είχε αναπτύξει δράση ο ΔΣΕ, τραγούδια και πρωτότυπη μουσική μπλέκονται με τον καλύτερο τρόπο.

Κινηματογραφική ομάδα: Λεωνίδας Βαρδαρός, Κώστας Σταματόπουλος, Σήφης Στάμου, Θεοδοσία Γραμματικού και Γιάννης Μαρούδας. Κείμενα – Ερευνα: Παύλος Ρούφας, Θανάσης Λεκάτης. Μοντάζ: Σωτήρης Γκέκας. Ακούγονται οι ηθοποιοί: Μίλτος Δημουλής, Βασίλης Κολοβός, Νίκος Μόσχοβος, Μαριάνθη Σοντάκη, Χριστόφορος Γιακουμέλος. Μουσική: Γιώργος Καλτσούνης.

Η είσοδος για άτομα κάτω των 17 και άνω των 65 χρόνων είναι δωρεάν. Για πληροφορίες ή για οργανωμένα γκρουπ στο τηλέφωνο 210.8220.008.

Ακόμα, στον κινηματογράφο «Αλκυονίς», στις 20.30, προβάλλεται η μοναδική σωζόμενη ταινία του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι «Η δεσποινίδα και ο αλήτης». Γυρίστηκε στην Αγ. Πετρούπολη, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, μέσα σε δύο βδομάδες. Μία ταινία – ποίημα, αφιερωμένη στην Λίλια Μπρικ. Βασίστηκε στο διήγημα του Ιταλού συγγραφέα Εντμόντο ντε Αμίτσις, του 1895, «Η δασκάλα των εργατών». Προσαρμοσμένη στο σύμπαν της Ρωσικής Πρωτοπορίας του 1918, αποτελεί ένα μικρό, ντελικάτο ερωτικό ποίημα. Η ταινία προβάλλεται στο πλαίσιο του αφιερώματος που διοργανώνει η NEW STAR «100 χρόνια Οκτωβριανή Επανάσταση και κινηματογράφος, επιστροφή στο μέλλον», αλλά και τη συμπλήρωση 124 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου ποιητή και δημιουργού Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, στις 19 Ιούλη 1893. Μαζί θα προβάλλεται με το ίδιο εισιτήριο και «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή» του Τζίγκα Βερτόφ.

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ της Ιωάννας Καρατζαφέρη

 ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ της Ιωάννας Καρατζαφέρη

λλλλλλλλλλλ

Με την επιστροφή μου στην πατρίδα μας, μετά την πτώση της χούντας το 1974, ένιωθα την επιθυμία να συναντήσω, γνωστούς εντός κι εκτός, για την αντιστασιακή τους δράση, τις οδυνηρές τους εμπειρίες στις φυλακές και την απάνθρωπη επιβίωσή τους στις εξορίες.

Η πρώτη σκέψη μου ήταν μια επίσκεψη στην Καισαριανή, όπου πραγματικά συνάντησα δοκιμασμένους και ονομαστούς, κάθε ηλικίας, επώνυμους και ανώνυμους, για την άρνηση τους να υποταχθούν στη δικτατορία του Μεταξά, το 1936, τους φασίστες της Γερμανικής Κατοχής και τους χουντικούς της 21ης Απριλίου 1967.

Κάποια μέρα, ύστερα από τις πολλαπλές επισκέψεις και συναντήσεις στην Καισαριανή, δέχτηκα σπίτι κάποιον σκηνοθέτη που είχε έρθει απροειδοποίητα μ’ ένα φίλο του και συνάδελφό του, τον Νίκο Αντωνάκο, με φιλικό ύφος και όμορφο πρόσωπο, γαλανά μάτια και ξανθά μαλλιά.

Από την αρχή της συζήτησής μας ανακαλύψαμε πως γνωριζόμασταν, εκείνος από το Λονδίνο κι εγώ τη Νέα Υόρκη, από κοινά αναγνώσματα και την ύπαρξη και σχέση με το ΠΑΜ.

Η γνωριμία μας στήθηκε σταθερά πάνω στα θεμέλια της κοινής ιδεολογίας, καλλιτεχνικών τάσεων και τελευταία στην αντιστασιακή μας στάση.

Η ταυτόχρονη παρουσία μας από τις στήλες μας στο Ριζοσπάστη δυνάμωνε και επέκτεινε τα κοινά μας σημεία και με την προβολή της ταινίας του «Δεξιότερα της Δεξιάς», στο Παλλάς, πολλαπλασίασε τον αριθμό των κοινωνικών και πολιτικών φίλων.

Captureιιιιιιιιιιιιι

Ο Νίκος Αντωνάκος, σκηνοθέτης και συγγραφέας, είχε διαβάσει το μυθιστόρημα μου «Μπαζαγιάζι» (καλύπτει την πατρίδα μας από το 1936 τη δικτατορία του Μεταξά και τις επόμενες δεκαετίες σχεδόν μέχρι τη χούντα το 1967 και είχε διακαή επιθυμία να το κάνει σίριαλ για την τηλεόραση.

 

Η πρότασή του στη ΝΕΤ απορρίφθηκε εξαιτίας της πολιτικής μας θέσης.

Τα χρόνια της μακράς μας φιλίας τελείωσαν με το θάνατό του στις 3 Απριλίου, 2009 μ’ έναν απροσδόκητο τρόπο.

Καλεσμένη από το Κέντρο Ελληνικού Κινηματογράφου, στα Εξάρχεια, είχε υπάρξει πρόεδρος, σε μια εκδήλωση για τον Γιάννη Ρίτσο.

‘Όταν φτάσαμε εκεί, η αδελφή μου Σούλα κι εγώ, ο Νίκος Αντωνάκος βρισκόταν ήδη εκεί με τη δική του συντροφιά. Οι δυο μας καθίσαμε στην πρώτη σειρά.

Πρώτη ομιλήτρια ήταν η θυγατέρα του Ρίτσου, η οποία αφού τελείωσε την ομιλία της, ευχαρίστησε τους ακροατές, αναχώρησε για κάποια άλλη υποχρέωση.

Την διαδέχτηκε στο βήμα ο Νίκος που με ξάφνιασε γιατί φορούσε παλτό. Μετά από μια ή δυο παραγράφους, αφού ζήτησε συγνώμη, κάλεσε τη σύντροφό του, αγαπημένη μου φίλη, Ελένη Ζαφειρίου, δικηγόρο και υποψήφια στο δελτίο εκλογών του ΚΚΕ να ανέβει στο βήμα και να τον αντικαταστήσει στην ανάγνωση της δικής του ομιλίας που τον δυσκόλευε το κρυολόγημά του.

Ο ίδιος κατέβηκε και ήρθε και κάθισε δεξιά, δίπλα στην αδελφή μου..

Η σύντροφός του δεν είχε διαβάσει περισσότερες από μια ή δυο παραγράφους. όταν ο αγαπημένος μας Νίκος Αντωνάκος έγειρε το κεφάλι αριστερά, πάνω στον δεξιό της ώμο,

Η πολιτική του κηδεία έγινε στο Α. Κοιμητήριο της Αθήνας, και το πλήθος έφτασε στον τάφο του οδηγούμενο από τον Μπετόβεν.

 

 

Η ΣΥΝΕΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ. Κουτσούμπα στην «εφημερίδα των συντακτών»

Συνέντευξη παραχώρησε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, στην «Εφημερίδα των Συντακτών» και στον δημοσιογράφο Τάσο Παππά. Ολόκληρη η συνέντευξη έχει ως εξής:

602107

— Η συντηρητική παράταξη έχει μια έμμονη ιδέα. Πιστεύει ότι η Αριστερά, αν και ηττημένη στον Εμφύλιο, έχει την ιδεολογική ηγεμονία μετά τη μεταπολίτευση. Ποια είναι η γνώμη σας;

— Την Ιστορία δεν μπορείς να την προσεγγίσεις με τεχνητά δίπολα τύπου συντηρητική – προοδευτική παράταξη, Αριστερά – Δεξιά κ.λπ. Κι αν στη συντηρητική παράταξη συμφωνούμε ότι ανήκει η ΝΔ, στην προοδευτική ποιοι ανήκουν; Ο ΣΥΡΙΖΑ; Το ΠΑΣΟΚ; Οι άλλοι συνέταιροι των μνημονίων; Οσο αλήθεια είναι ότι παρά την ήττα του ΔΣΕ, η πάλη του ΚΚΕ και του εργατικού – λαϊκού κινήματος έβαλε τη δική της σφραγίδα στις μετέπειτα εξελίξεις, άλλο τόσο αλήθεια είναι ότι υπήρξαν κόμματα που εκμεταλλεύτηκαν τις καλύτερες παραδόσεις του λαού μας, για να τον ενσωματώσουν σε λογικές διαχείρισης του συστήματος. Πάρτε για παράδειγμα το ζήτημα του «κρατισμού», που θεωρείται απότοκο αυτής της ιδεολογικής ηγεμονίας, όπως λέτε. Τι σχέση έχει η κρατικοποίηση επιχειρήσεων, που έκαναν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, ακόμη και της ΝΔ, τη δεκαετία του ’70 και του ’80, επειδή αυτό απαιτούσαν τότε οι ανάγκες της καπιταλιστικής αναπαραγωγής, με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, που ήταν και είναι ο στόχος του ΚΚΕ;

— Παλιότερα αμφισβητούσαν τον αριθμό των νεκρών στο Πολυτεχνείο. Στη συνέχεια προσπάθησαν να εξαγνίσουν τα Τάγματα Ασφαλείας. Τελευταία «ανακάλυψαν» ότι η δικτατορία δεν έχει κάνει και τόσο κακό στον τόπο όσο πιστεύουν οι περισσότεροι πολίτες. Πρόκειται για μεθοδευμένο μοντάρισμα της Ιστορίας;

— Η δικτατορία αποδείχθηκε πολύ χρήσιμη τελικά για την αστική τάξη και επιζήμια για τους εργαζόμενους, το λαό. Επομένως και αυτό το ζήτημα πρέπει κανείς να το προσεγγίσει από τη δική του ταξική σκοπιά. Κι ας μην ξεχνάμε ότι τα Τάγματα Ασφαλείας, στα οποία αναφέρεστε, δεν προσπάθησαν να τα εξαγνίσουν μόνο από τη λεγόμενη συντηρητική παράταξη, αλλά και ο Θεμ. Σοφούλης και άλλοι στο παρελθόν από το λεγόμενο «δημοκρατικό κέντρο». Το ίδιο γίνεται και σήμερα από μερίδα της αστικής ιστοριογραφίας, που δεν καταγράφεται μόνο στη συντηρητική παράταξη. Πέρα απ’ όλα αυτά, το κύριο ζήτημα, που πρέπει να κρίνεται κάθε κόμμα, είναι αν η στρατηγική του συντάσσεται με τα λαϊκά συμφέροντα ή με το κεφάλαιο. Κι απ’ αυτή την άποψη, η συντηρητική αστική πλευρά και η δήθεν «προοδευτική» επίσης αστική πλευρά δεν έχουν καμία επί της ουσίας συνολική διαφορά.

— Το ΚΚΕ ήταν πάντα κατηγορηματικά αντίθετο με την ατομική τρομοκρατία. Το φαινόμενο πάντως ήταν για αρκετά χρόνια σε έξαρση σε χώρες της Ευρώπης, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Η ΝΔ υποστηρίζει ότι η μήτρα της τρομοκρατίας στη χώρα μας είναι η Ακρα Αριστερά. Συμφωνείτε;

— Η λεγόμενη «τρομοκρατία» ήταν πάντα συνδεδεμένη με μηχανισμούς του αστικού συστήματος, ακόμα και μυστικών υπηρεσιών. Ενίοτε σε διάφορες χώρες ήταν μάλιστα και εξαρχής προϊόν τέτοιων μηχανισμών. Δρούσε πάντοτε υπονομευτικά σε σχέση με το εργατικό, το κομμουνιστικό κίνημα και δικαιολογούσε – προκαλούσε μέτρα κρατικής καταστολής σε βάρος του. Κι όλα αυτά, ανεξάρτητα από το ιδεολογικό προκάλυμμα που αυτή έπαιρνε. Αυτό που κάνει η ΝΔ σήμερα, με τις συγκεκριμένες αναφορές, είναι να ενισχύει διάφορα αντικομμουνιστικά αντανακλαστικά σ’ έναν κόσμο δεξιάς προέλευσης, που έχει μετακινηθεί προς άλλα κόμματα, ακόμη και προς τον ΣΥΡΙΖΑ, για να τον ξανακερδίσει. Και ο ΣΥΡΙΖΑ από τη μεριά του προσπαθεί να παίξει σε αυτό το παιχνιδάκι του «ιδεολογικά διωκόμενου» από την «επάρατη δεξιά», για να συσπειρώσει ένα δυναμικό κομμάτι αριστερού κόσμου που έχει αρχίσει να τον εγκαταλείπει, εξαιτίας των δικών του μνημονιακών πολιτικών και ταύτισής του με τις «δεξιόστροφες» πολιτικές.

Εναλλακτικές ριζικά διαφορετικές σε όφελος του λαού, εντός της αστικής διαχείρισης, δεν υπάρχουν

— Η ΝΔ και η Δημοκρατική Συμπαράταξη κατηγορούν τον πρωθυπουργό ότι είχε κρυφό σχέδιο για να βγάλει τη χώρα από το ευρώ. Η απόδειξη γι’ αυτό λένε ότι είναι οι ενέργειες για τη δημιουργία παράλληλου νομίσματος. Μια κυβέρνηση, η οποιαδήποτε κυβέρνηση, δεν πρέπει να έχει στη διάθεσή της εναλλακτικά σχέδια για την περίπτωση που κάτι πάει στραβά σε μια διαπραγμάτευση;

— Η αναζωπύρωση της συζήτησης για το τι έγινε το 2015, βολεύει τόσο τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατική Συμπαράταξη. Γιατί η αντιπαράθεση για το ποιας κυβέρνησης το μνημόνιο είναι το καλύτερο, ποιανού η διαπραγμάτευση είναι καλύτερη, επιδιώκει να κρύψει τη στρατηγική τους σύμπλευση. Οτι ο καβγάς τους αφορά στο ποιος, ποια κυβέρνηση, του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ και με ποιους πρόθυμους, μπορεί να εγγυηθεί την ανάκαμψη της κερδοφορίας συγκεκριμένων μονοπωλιακών ομίλων. Εναλλακτικές ριζικά διαφορετικές σε όφελος του λαού, μέσα στην καπιταλιστική διαχείριση των προβλημάτων, δεν υπάρχουν. Είναι μόνο «όνειρα θερινής νυκτός». Τα αντιλαϊκά μέτρα θα εξακολουθούν να βασιλεύουν είτε με το σημερινό ευρώ, είτε με ένα άλλο «εναλλακτικό ευρώ». Οποιος επιδιώκει πραγματικά εναλλακτικά ανατρεπτικά σχέδια, αυτά θα τα βρει μόνο στην πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, και για τα μνημόνια και για το χρέος και για την ανάπτυξη της οικονομίας σε όφελος του λαού.

— Επτά χρόνια μνημόνια. Επτά χρόνια λιτότητα, ανεργία, λουκέτα, φτωχοποίηση. Οι αντιδράσεις σποραδικές, χωρίς βάθος. Ο λαός δείχνει σαν να έχει συμφιλιωθεί με αυτήν την κατάσταση. Εχει πέσει σε πεσιμιστικό λήθαργο γιατί δεν βλέπει κάποια εναλλακτική πρόταση;

— Οσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λέει ο λαός μας, ο οποίος δεν έχει συμφιλιωθεί με την ανεργία και τη φτώχεια του, το αντίθετο. Κι αν τώρα μπορεί να σας δίνει αυτήν την εντύπωση, δεν θα αργήσει να εκφράσει την αγανάκτηση και την οργή που τώρα σιγοβράζει και να τους πάρει όλους αμπάριζα, κυβερνήσεις σημερινές και χτεσινές, αστικά κόμματα, το ίδιο το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης. Αλλά και όλους όσους, πότε με τις αυταπάτες, πότε με το «εφικτό» και το «ανέφικτο», πότε με την «υπομονή» και την «ανοχή», του δείχνουν το δρόμο του συμβιβασμού και της μοιρολατρίας, για να κερδίζει χρόνο το σάπιο και διεφθαρμένο πατόκορφα σύστημα. Κυρίως, βέβαια, για να κρύβουν ότι υπάρχει φιλολαϊκός δρόμος σε συμπόρευση με το ΚΚΕ. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να ικανοποιήσει τις λαϊκές ανάγκες, γιατί κουμάντο στην κοινωνία και την οικονομία θα κάνει ο ίδιος ο λαός και όχι μια χούφτα παράσιτα.

— Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι μετά το τέλος του προγράμματος το 2018, η χώρα θα τελειώσει με τα μνημόνια. Πιστεύετε ότι έχουν τα μνημόνια ημερομηνία λήξης;

— Η κυβέρνηση κοροϊδεύει. Σημασία δεν έχει αν και πότε θα τελειώσει το πρόγραμμα, αλλά τι θα γίνει με τους δεκάδες μνημονιακούς νόμους που ψήφισε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αλλά και με όσους κληρονόμησε και διατηρεί από τις προηγούμενες, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Μνημονιακή επιτροπεία υπάρχει για όλους και για όλα. Μνημονιακή επιτροπεία δεν είναι το Σύμφωνο Σταθερότητας, τα Ευρωπαϊκά Εξάμηνα, οι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί που ισχύουν για όλα τα κράτη – μέλη της ΕΕ; Τέλος στα μνημόνια και στην επιτροπεία μπορεί να βάλει ο λαός, όταν αποφασίσει να γράψει με την πάλη του την ημερομηνία λήξης στο σύστημα της εκμετάλλευσης, που είναι το «μνημόνιο των μνημονίων».

Η Βενεζουέλα είναι πολύ μακριά μας, ωστόσο απασχολεί τη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα. Τι είδους σύστημα είναι αυτό που υπάρχει στη Βενεζουέλα;

— Η Βενεζουέλα είναι μια μεγάλη καπιταλιστική πετρελαιοπαραγωγός χώρα, που βιώνει οξεία οικονομική – κοινωνική κρίση, όπως πολλές ακόμα καπιταλιστικές οικονομίες σε όλες τις ηπείρους, όπου εκδηλώνονται και αντιθέσεις ανάμεσα σε ισχυρές δυνάμεις και προλειαίνεται το έδαφος ακόμη και για ξένη επέμβαση, κάτι που είναι αναμφίβολα καταδικαστέο. Η απόπειρα αστικής σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, που κάνει προσπάθεια να διατηρήσει ακόμα κάποια μέτρα που πάρθηκαν τα πρώτα χρόνια επί Τσάβες για την αντιμετώπιση τις ακραίας φτώχειας, δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα και τις αντιφάσεις μιας καπιταλιστικής οικονομίας σε κρίση. Από την αρχή, από τις πρώτες μας επισκέψεις στη Βενεζουέλα, τη δεκαετία του 2000, προσκαλεσμένοι του ΚΚ Βενεζουέλας, είχαμε τότε επισημάνει ότι η πορεία θα κριθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα: `Η θα γίνει πραγματική επαναστατική ανατροπή στο δρόμο της καπιταλιστικής ανατροπής και του σοσιαλισμού ή θα υπάρξει κι άλλο πισωγύρισμα και με επάνοδο συντηρητικών αντιδραστικών δυνάμεων, ανατρέποντας όποια θετικά μπορεί να κέρδισε ο φτωχός λαός τα πρώτα χρόνια. Η τοποθέτηση αυτή του ΚΚΕ δεν έχει καμία σχέση με τον γελοίο, ανιστόρητο και αντιεπιστημονικό τρόπο που αντιμετωπίζεται στη δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα η Βενεζουέλα, τόσο από τη ΝΔ και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, όσο και από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Οι κατακτήσεις των λαών στο σοσιαλισμό, «άπιαστο όνειρο» στον καπιταλιστικό κόσμο

— Από μια πρόσφατη δημοσκόπηση στη Ρωσία, βγαίνει ότι το δημοφιλέστερο πρόσωπο είναι ο Στάλιν και ακολουθούν ο Πούτιν και ο Λένιν. Νοσταλγούν οι Ρώσοι το παρελθόν;

— Οι Ρώσοι δεν νοσταλγούν το παρελθόν γενικά, νοσταλγούν το σοσιαλισμό και τις κατακτήσεις του, παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει πάνω από 25 χρόνια απ’ την αντεπανάσταση, με συνέπεια οι νεότερες γενιές όχι μόνο να μην έχουν ζήσει, να μην έχουν γνωρίσει το σοσιαλισμό, αλλά να έχουν υποστεί και όλη την αντικομμουνιστική υστερία. Οι κατακτήσεις των λαών που έζησαν στο σοσιαλισμό αποτελούν άπιαστο όνειρο ακόμη και στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο. Και με την ευκαιρία, ο σοσιαλισμός που οικοδομήθηκε καμία σχέση δεν έχει με τη «Σοβιετία», έτσι ανιστόρητα όπως την εννοούν είτε οι ορκισμένοι αντικομμουνιστές της ΝΔ, είτε οι διάφοροι υπουργοί – σε ρόλο γελωτοποιού – του ΣΥΡΙΖΑ, που έβλεπαν στο κατέβασμα της κόκκινης σημαίας από το Κρεμλίνο το 1991 περίπου το τέλος των προβλημάτων της ανθρωπότητας. Οπως διαψεύστηκαν και για τις τότε εκτιμήσεις τους όλοι οικτρά, έτσι και θα διαψευστούν σήμερα ξανά.