Category Archives: διηγήματα

«ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ ΓΝΩΣΗΣ» Σας αφήνουμε τα ΣΚΙΤΣΑ-ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ να σας συντροφεύουν κι εμείς πάμε για διακοπές…

ΟΙ » ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ ΓΝΩΣΗΣ» σας ανακοινώνουν πως θα διακόψουμε για 20 μέρες την ανάρτηση κειμένων λόγο διακοπών.
Όπως όλοι,χρειαζόμαστε κι εμείς να αποχωριστούμε για μερικές μέρες την καθημερινότητα, την τεχνολογία για να ζήσουμε λίγο διαφορετικά, ν’ανασάνουμε διαφορετικά και να χαρούμε διαφορετικά.
Όμως έχουμε φροντίσει
 να αφήσουμε πίσω μας 24 νέα σκίτσα -ζωγραφιές που θα σας κάνουν συντροφιά, καθώς κι ένα ποίημα.
Επίσης αναρτούμε ξανά το περιοδικό » Φωνή Λογοτεχνών» για να μπορέσετε να έχετε συντροφιά δεκάδες κείμενα
(λογοτεχνικά Κοινωνικά Καλλιτεχνικά κλπ.)
Αλλά και στο αρχείο μας μπορείτε να βρείτε πάνω από 1000 θέματα όλων των κατηγοριών.
Σας ευχαριστούμε θερμά για τις πάνω από 42000 επισκέψεις σας στην ιστοσελίδα μας.
Θα επανέλθουμε σύντομα με γεμάτες τις «μπαταρίες μας» όπως σ ‘ αυτές τις περιπτώσεις πάντα λέμε για να συνεχίσουμε -νομίζουμε- το δημιουργικό μας έργο.

Για τις βρυσούλες γνώσης
Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΦΗΒΙΚΑ ΣΚΙΤΣΑ-ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΥΠΕΡΤΕΡΟΥΝ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΜΗΝΙΑΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΑΣ

 ζωγραφιες 3  ζωγραφιες 2 ζωγραφιες 1
ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
1. Η ζωγραφιά της Εφτάχρονης Ελληνοπούλας από το Σύδνεϊ Μίας Κωσταντινίδη «Οι ακροβάτες» 2. «Γοητεία» 3. Κάτι σαν» παιχνιδιάρικο γατάκι.»

Captureζωγραφιες 4  ζωγραφιες 9  ζωγραφιες 6

1.»Εκδήλωση αγάπης» 2. «Μητέρα της φύσης;» 3. Το»Performing» κατσίκι.(Καλλιτέχνης)

ζωγραφιες 7 Captureζωγραφιες 17   ζωγραφιες 8

1. Πιθανότατα τρέχει για κουτσομπολιό. 2.»Φαντασία» 3.Σαν να κρατά ακορντεόν.

μκι8 ζωγραφιες10   ζωγραφιες 18

1.-Πρέπει να πληρώσουμε το νοίκι     – Με τι χρήματα; Είμαστε κι οι δυό άνεργοι. 2. Mid wives 3. Καλωσόρισμα.

Captureζωγραφιες 22 ζωγραφιες 19 Capture 232323232323232323232

1. Μα τι τρέχει, o αέρας την πήρε; Πάντως το ψάρι το έποιασε! 2. Θυμίζει Άνοιξη, Καλοκαιράκι! 3. Χαριτωμένο και προτότυπο. Δώσε εσύ ένα τίτλο.

ζωγραφιες 15 ζωραφιες 13  ζωγραφιες 20

1.Κάτι σαν πειρασμός  2. Πολύ συγκεντρωμένος. Τι να σκέπτεται; 3. Η αιώνεια Μάνα παρηγορεί την κόρη της…!

ζωγραφιες 12    ζωγραφιες 14  Captureζωγραφιες 11

1. Πιθανότατα της πέσανε οι μπίλιες. 2. Επανάσταση, ξεσηκωμός. 3.Εκατονταδες»LIKE» πήρε αυτή η ζωγραφιά στο διαδίκτυο.»Αποβίβαση «

5656565656565656565 Capture7878787 ζ 24

1. Κάτι σαν «Νομάδες» 2. Αγάπη 3. Μάγος ή κάτι σαν Αυτοκράτορας !

Captureκκε0

Ακόμη ένα σκίτσο μας με την ευκαιρία των 100 χρόνων του κόμματος της εργατικής τάξης του ΚΚΕ.

ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΚΙΤΣΑ-ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Μ. ΛΥΜΠΕΡΑΤΟΥ
επισκεφτείτε το INSTAGRAM  στον κωδικό  Gerrys_ pen_art

Captureμμμμξξξξξξξξξξξξξξ

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 1750 άτομα σ’ όλο τον κόσμο ακολουθούν καθημερινά τις ζωγραφιές αυτές

********************************

Captureτευχος 20

ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΕΥΧΟΣ 20
V
Τεύχος 20

******************************

ΠΟΙΗΣΗ
Γεράσιμος Μ.Λυμπερατος

ΦΥΛΛΟ

ω

Φύλλο στο δέντρο πράσινο,
που χάρις σε σένα
φτιάχτηκε το δάσος,
σε λυπάμαι
που σε λίγο θα σταματήσεις
να χέρεσαι το φως
σαν ξαφνικά βρεθείς στο κενό
κι  απελπισμένο στροβιλίζοντας
θα προσπαθείς
να πιαστείς από κάπου.
Κίτρινο,  ωχρό, κι άδοξα  το χώμα θ’ αγγίξεις
και ο μισητός αγέρας
θα σε περιπαίζει
εδώ κι εκεί σερνοντάς σε .
Σε λίγο  απ’ τα μάτια μας
το δάσος το γεναίο θα χαθεί
Τα δέντρα γυμνά
στο έλεος των καταιγίδων
κι εσύ  φύλο από τα βρόχινα νερά,
τους μανιακούς αγέρες,
στην σήψη θα βρεθείς..
Παράξενα για σένα όλα αυτά.
Και που τα ακούς τώρα
δεν μιλάς,  τίποτε  δεν καταλαβαίνεις.
Κανείς μα κανείς δεν σου είπε
πως ο πιο μισητός εχθρός  σου
είναι το φρινόπωρο που σε σκοτώνει
και μετά ο κακός χειμώνας
αφίεται να σου δώσει την χαριστική βολή;

 

 

Advertisements

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ σε παρουσίαση βιβλίου

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΛΙΟΥ 

«ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ»                                                                      

ΕΙΣΑΓΩΓΗ (Απόσπασμα)

«Φλερτάροντας με τις αναμνήσεις» μου ‘ρθαν στο νου στιγμές και εικόνες ξεχασμένες στο χρόνο όπου κυοφορήθηκαν σιγά σιγά κρατώντας την ψυχή μου ανήμερη κι αγρυπνούσα.

Η  φλόγα  που μ’ έκαιγε θέρμαινε  την πένα και ξεχείλιζε  στο χαρτί το μάγμα της αγάπης για τη Λαϊκή μας Παράδοση.  Έτσι άρχισα να γράφω ηθογραφικά θα έλεγα διηγήματα και αφηγήματα  με σκοπό να περισώσω    κάτι απ’ όσα πραγματικά και γνήσια ελληνικά έζησα και να τα μεταφέρω ως πνευματική κληρονομιά στα   παιδιά μου. Μαζεύτηκε  ένας μεγάλος αριθμός χειρόγραφων και μέσα από αυτό τον αριθμό ανθολόγησα (σαν μέσα σε κήπο), μερικά από εκείνα τα πεζογραφήματα και ετοίμασα τούτη τη μικρή συλλογή πεζογραφημάτων. Ιστορικά,  υπαρξιακά, κοινωνικοπολιτικά, θρησκευτικά, ηθοπλαστικά διηγήματα  μαζί με κάποια ποιητικά γραφήματα έχουν πάρει τη θέση τους κι έχουν γίνει «Το χρυσάφι της γης μου».

οοοοοοοοοο1

 

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ τεύχος 20 ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΑ ΥΛΗ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ τεύχος 20
ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΑ ΥΛΗ
Δεκάδες θέματα λογοτεχνικού ενδιαφέροντος

Κάνε κλικ  στο «τεύχος 20 » για να βγεί ο κωδικός και πάλι κλίκ για να βγεί το περιοδικό με όλη την ύλη του.
V
Τεύχος 20

φωνη λογοτεχνων

222222222222222

φωνη λογοτεχνων

 

 

«ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ» καινούργια έκδοση της Μ.Κ. Ρουμελιώτη

 «ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ» 

«Το χρυσάφι της γης μου» Είναι το  καινούργιο βιβλίο της συγραφέως και ποιήτριας Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη . Πρόκειτε για μια συλλογή διηγημάτων με κοινωνικό, ηθοπλαστικό, ιστορικό και λαογραφικό χαρακτήρα. Θα κυκλοφορήσει την πρώτη βδομάδα του Ιούνη η δε παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει στις 18 του Ιούνη υπό την αιγίδα του Συλλόγου των Αρκάδων » Θεόδωρος Κολοκοτρώνης» στην Πάτρα.
Μας απεστάλει και αναρτούμε την περίληψη  της έκδοσης αυτής όπου μπορούμε να πάρουμε μία πρώτη γεύση των ποικίλων  θεμάτων που περικλείει το βιλίο «Το χρυσάφι της γης μας.» Και όταν με το καλό έρθει στα χέρια μας ασφαλώς θα έχουμε να πούμε περισσότερα. Οι «Βρυσούλες Γνώσης» εύχονται στην αγαπητή Μαρία «καλοτάξιδο να είναι το βιβλίο»

ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ

Capture

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

«Φλερτάροντας με τις αναμνήσεις» μου ‘ρθαν στο νου στιγμές και εικόνες ξεχασμένες στο χρόνο» όπου κυοφορήθηκαν σιγά σιγά κρατώντας την ψυχή μου ανήμερη κι αγρυπνούσα.

 Η  φλόγα  που μ’ έκαιγε θέρμαινε  την πένα και ξεχείλιζε  στο χαρτί το μάγμα της αγάπης για τη Λαϊκή μας Παράδοση.  Έτσι άρχισα να γράφω ηθογραφικά θα έλεγα διηγήματα και αφηγήματα  με σκοπό να περισώσω    κάτι απ’ όσα πραγματικά και γνήσια ελληνικά έζησα και να τα μεταφέρω ως πνευματική κληρονομιά στα   παιδιά μου. Μαζεύτηκε  ένας μεγάλος αριθμός χειρόγραφων και μέσα από αυτό τον αριθμό ανθολόγησα (σαν μέσα σε κήπο), μερικά από εκείνα τα πεζογραφήματα και ετοίμασα τούτη τη μικρή συλλογή πεζογραφημάτων. Ιστορικά, υπαρξιακά, κοινωνικοπολιτικά, θρησκευτικά, ηθοπλαστικά διηγήματα  μαζί με κάποια ποιητικά γραφήματα έχουν πάρει τη θέση τους κι έχουν γίνει «Το χρυσάφι της γης μου».

Η διήγηση γίνεται σε α΄και γ΄ ενικό  πρόσωπο, όπου ο αφηγητής πανοραμικά παίρνει τη θέση του συγγραφέα και γίνεται το κυρίαρχο πρόσωπο της ιστορίας που αφηγείτο.

Μέσα σε αυτή τη συλλογή προσπάθησα να συγκρατήσω άσβεστες τις μνήμες, τα ακούσματα, τις ανησυχίες, τους πόθους, τα οράματα και την αγωνία για λύτρωση των ηρώων μου,  για να μην πετρώσουν περιμένοντας με υψωμένα χέρια,  χωρίς ποτέ να δικαιωθούνε.

 «Ο θούριος ενός αδόκιμου ποιητή» έρχεται να μας θυμίσει όλα τα κοινωνικοπολιτικά  προβλήματα της γενιάς μας κι ο «Αντιρρησίας της πίστεως» μας φανερώνει τη δύναμη της Χριστιανικής Πίστης,  παρόλο που οι Σειρήνες συνεχίζουν να παραπλανούν και να προσελκύουν τον κάθε Οδυσσέα.  «Αχίλλειος πτέρνα» όλων των γονέων είναι η έντονη ανησυχία και η συνεχόμενη επαγρύπνηση για το μέλλον των παιδιών μας.  Πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά! Ο δρόμος της αρετής και της προκοπής,  είναι γεμάτος ασπάλαθους…  «Σαν Παραμύθι…» φαντάζουν τα ήθη κι έθιμα των προηγούμενων γενεών. Η ξενόφερτη κουλτούρα, έκλεισε στο σεντούκι με δίχως ναφθαλίνη τα δικά μας έθιμα και καθώς  κάνουμε «Κουβέντα με πικρό καφέ», αντιλαμβανόμαστε την κατάντια μας. Όμως, στην άλλη πλευρά του μυαλού  υπάρχει « Ο άλλος Έλληνας», εκείνος που αγωνίζεται να κρατήσει την ηθική του ακεραιότητα  παρά τις όποιες αντιξοότητες   και τα διεφθαρμένα πρότυπα των καιροσκόπων. «Το πρόσωπο της αναδουλειάς» είναι σκληρό κι απάνθρωπο αλλά πάντα υπάρχει μια φωνή και μια έκδηλη αγωνία: Η φωνή της συνείδησης και η ιστορία μας υπενθυμίζουν πως πρέπει να παραμένουμε ξύπνιοι για να κάνουμε πράξη τη χριστή συμβουλή του Πηλέα: «Αιέν  αριστεύειν», να προσπαθούμε άξια να πορευόμαστε στη ζωή  διεκδικώντας τις μάχες που δίνουμε, για να μη κάνουμε «Διαδρομή σε μετέωρη διάβαση». Να έχουμε γνώση  πως «Το χρυσάφι της γης μας» είναι όλα όσα  δίδαξαν οι ήρωες προγονοί μας.  Η οικογένεια μας, τα παιδιά μας, οι συγγενείς, οι  φίλοι,  το χώμα μας, η γνώση και η ιστορία του τόπου μας:  είναι τα διαμαντικά μας. «Η κραυγή του παρελθόντος» είναι φωνή δυνατή,  βαριά καμπάνα που μας ξυπνάει για τη  συνέχιση της Ελληνικότητάς μας, τη διατήρηση της εθνικής μας κληρονομιάς∙ είναι το μοιρολόι της Ελληνικής Γης που φτάνει στα αυτιά μας και μας συνταράσσει. Κάθε πνευματικός άνθρωπος έχει χρέος να σφυρηλατήσει τις ψυχές των νέων ανθρώπων  με τη δύναμη του γραφτού    κι άγραφου λόγου αφυπνίζοντας τις ναρκωμένες συνειδήσεις. Να πέμψουν «Σήμα κινδύνου» πως ζούμε  «Σε χρόνο ανομβρίας» για να φυλάξουμε στη στάμνα όση περισσότερη μαγιά  για  τις γενεές που  θα έλθουν, για να μη λείψει ο σπόρος ο Ελληνικός.

Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη
23 Μαρτίου 2018

  • ΖΩΓΡΑΦΙΑ  Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου.
    Συνοδεύει μόνο την σημερινή ανάρτηση

 

«Παράξενο μού είναι…» αφήγημα του Γερ.Μ. Λυμπεράτου.

ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ…
Του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

Capture

Θυμάμαι ‘κείνα τ’ αστέρια που λαμπύριζαν μεγαλόπρεπα, μέσα στις ροζιασμένες παλάμες των ανθρώπων, τότε που υπήρχε όραμα  κι η ελπίδα θέριευε τ’ όνειρο που κάλπαζε σαν άττι μιας νικηφόρας ζωής.
Στις πόλεις και στα χωριά όπου γής, είχαν να κάνουν με ‘κείνα τ’αστέρια.  Χρυσά, στον φόντο του κίτρινου φεγγαριού. Μα και στις τραγιάσκες των παπούδων  που συνόδευαν  τ’ άγια δρεπάνια των αγροτών στο θέρισμα, στο σφυροκόπημα της πέτρας απ’ τους κτίστες οικοδόμους.
Λαμπύριζαν κι έμοιαζαν με σάλπιγκα αγώνα, με τραγούδι πούχε σαν στόχο ν’ ανοίξει  τους δρόμους π’ οδηγούσαν έστω στην κουβέντα, να μπορείς να σκέπτεσαι και να μιλάς για το μέλλον.
Από το Παρίσι ως την Μόσχα, την Βαρκελώνη, την Αθήνα, την Αβάνα το βιετνάμ και την Χιλή  ένας κόσμος ολόκληρος ένιωθε σίγουρος για το αύριο. Κι εμείς οι νεολαίοι διασχίζαμε τις πλατείες κρατώντας στα χέρια μας τα κόκκινα γαρύφαλλα των Μπελογιάννηδων, τα συνθήματα και τα λάβαρα για ν ακουστεί   το τραγούδι της νιότης πέρα ως πέρα, κάνωντας την μέρα να κοκινίζει σκορπώντας ελπιδοφόρα μηνύματα.
«Ακόμη μια άνοιξη , καλλίτερη από την περσινή, ακόμη μια άνοιξη κι ο κόσμος όλος αλλάζει, αλλάζει.
Θυμάμαι ‘κείνα τα παιδάκια, π’ έγραφαν τ’ ονομά τους στις ακρομύτες των αστεριών  κι ύστερα τ’  άφηναν να ξαναγυρνούν στους ουρανούς της ψυχής τους, που την γέμιζαν με φως  πνίγοντας τους φόβους και τα σκοτάδια της νύχτας.
Και τους ανθρώπους -αυτό το μέγα πλήθος-,  να κουβεντιάζουν κάθε στιγμή  για τις δουλειές τους, να κάνουν όνειρα να καλοβλέπουν πάνω από όλα την ζωή.
Υπήρχε μια πραγματικότητα που ξανοιγόταν σ΄όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας. Το ψωμί που μοιράζονταν, το κοινό μέλλον για όλα και για όλους. Βλέπαν τις θυσίες τους, τους κόπους τους να  ποιάνουν τόπο κι ένιωθαν ευτυχισμένοι.
Θυμάμαι … παράξενο μου είναι να μιλώ για τέτοια πράγματα τώρα που ο πόλεμος συνεχίζει να θερίζει χιλιάδες ανθρώπινες ζωές, τώρα που οι δυνάμεις του κέρδους και του πλούτου αγνοούν την ειρήνη, που ρίχνουν στο ψαχνό  σ’  αυτούς που αγωνίζονται για τα δίκια τους. Τώρα πρέπει να μετρώ τους σκοτωμένους τους τραυματίες, τις καταστροφες, και πιο πολύ τον φόβο μου που μου τσακίζει το είναι , μου κλείνει τα μάτια, μου σφραγίζει το στόμα.
Παράξενο μου είναι … να μιλώ για το μέλον ξανά, Να σηκώνω συνθήματα ξανά, να παλεύω για ένα καλλίτερο κόσμο όταν αυτόν το κόσμο τον πυροβολλούν  καθημερινά  οι άνθρωποι του μίσους. Ωστόσο τίποτε άλλο δεν απομένει παρά μια τελευταία ελπίδα που καλούμαστε ακόμη και με το αίμα μας να  την προστατέψουμε για να μη  χαθεί και φτιάνοντας μια καινούργια εμπιστοσύνη ν΄ αγωνιστούμε για την αλήθεια της ζωής, για ένα άλλο κόσμο της αγάπης, της ειρήνης της κοινωνικής προόδου, μιας νέας σοσιαλιστικής Πατρίδας στα πλαίσια ενός καλλίτερου κόσμου.

Σκίτσο Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
Κυρίως για μικρούς μαθητές  

ΜΑΘΗΜΑ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑΣ
Της Κοστούλας Ραζή Μουσμούτη  (Αργοστόλι)

Capture5ο

     Τετάρτη τάξη του 5ου δημοτικού σχολείου Αργοστολίου!  Το διάλλειμα είχε  μόλις τελειώσει και μερικά από τα παιδιά  σπρώχνοντας το ένα το άλλο,  προσπαθούσαν να μπουν πρώτα στην τάξη. Άλλα πάλι από αυτά ξεχασμένα, συνέχιζαν το παιχνίδι , λες και δεν  άκουσαν το κουδούνι, που τα καλούσε στην επιστροφή στην τάξη. Νόμιζες,  ότι προσπαθούσαν  να εκτονώσουν,  όσο περισσότερη ενέργεια μπορούσαν και πιο ήρεμα να ξανακαθίσουν στα θρανία, που όπως και να το κάνουμε,  πάντα τα στεναχωρούν και τα πιέζουν.

Δασκάλα τους η Χριστιάνα Περλικίδη.  Μια εκπαιδευτικός μ` όλα τα εχέγγυα,  που πρέπει να έχει ένας δάσκαλος.   Μάλιστα σ` αυτές τις τρυφερές ηλικίες,  που τα πάντα καταγράφονται  και  επηρεάζουν τον χαρακτήρα και την ψυχοσύνθεσή  τους, τα περιμένει  υπομονετικά.

Σαν τέτοια λοιπόν δασκάλα η Χριστιάνα έχοντας την υπομονή, που θέλει η διαχείριση των παιδικών ψυχών, την ανεκτικότητα των απαιτήσεων και των προβλημάτων που πολλά  παιδιά κουβαλούν, την αισθηματική τους προσέγγιση  με δόσιμο ψυχής,  την γνωστική εκμάθηση με τρόπους που μπορούν να αφομοιώσουν τα παιδιά, την φαντασία της να εφευρίσκει  τρόπους συνεργασίας μαζί τους, την προσοχή στην γρήγορη και αποτελεσματική σύμπνοια και αγάπης μεταξύ των παιδιών της τάξης και γενικά ότι προάγει, προστατεύει και  αναπτύσσει το πνευματικό και συναισθηματικό χαρακτήρα των παιδιών, περιμένει τους μαθητές και τις μαθήτριές της, όπως είπα στην είσοδο της τάξης.

Μη σπρώχνεστε και μην φωνάζετε. Ο καθένας να καθίσει στην θέση του και ήσυχα,  να βάλετε επάνω στο θρανίο το βιβλίο της Ιστορίας. Η δασκάλα λέει αυτά, αλλά, το κάθε παιδί θέλει και τον δικό του χρόνο για την προσαρμογή  από το διάλλειμα,  στην προσοχή του μαθήματος. Άλλα λοιπόν στα γρήγορα εκτέλεσαν την εντολή που τους δόθηκε και άλλα ακόμα δεν έχουν σχεδόν ακούσει,  τι  ειπώθηκε και ρωτούν τους διπλανούς για το μάθημα που θα γίνει!

Η δασκάλα τα παρακολουθεί και περιμένει την ώρα που τα περισσότερα μάτια,   θα  συναντήσουν το δικό της βλέμμα. Αυτός ο κώδικας επικοινωνίας  θα δώσει   και το σύνθημα,  ότι το μάθημα θ` αρχίσει  με τους περισσότερους απ` αυτούς,  γιατί μερικοί ακόμα ψάχνονται και σιγοψιθυρίζουν.

Να έλθει κοντά μου ο Νίκος  και όλοι  με προσοχή να  παρακολουθείτε, γιατί θα χρειαστεί,  να διορθώσετε τον Νίκο,  αν κάτι ξέχασε  ή έκανε κάποιο λάθος.    Ο Νίκος χαρούμενος  και βέβαιος ότι τα ήξερε όλα, πήρε την θέση δίπλα στην δασκάλα όλο καμάρι, ότι θα τελειώσει με το μπράβο της δασκάλας και των συμμαθητών!

Έγινε από την δασκάλα η πρώτη ερώτηση. Ο  Νίκος απάντησε θαυμάσια και η δασκάλα του έθεσε και  την επόμενη .Σ` αυτήν την απάντηση κάτι δεν πήγε καλά για τον Νίκο και άρχισε λίγο να καθυστερεί  …..

Επειδή το μάθημα ήταν Ιστορία και δεν χρειαζόταν απόλυτη σιωπή,  η δασκάλα ήταν επιεικής  και άφηνε κάποιες  μικροσυζητήσεις  μεταξύ των παιδιών,  αν και έπαιρναν κι μόνα τους την άδεια.  Το αυτί της δασκάλας πήρε μια συζήτηση μεταξύ της Βιολέτας και της Ναταλίας.

Ναταλία,   ξέρεις χθες η προβατίνα που έχουμε σπίτι μας γέννησε ένα τόσο δα αρνάκι κάτασπρο,  με δύο μαύρες βούλες κοντά στο δεξιό αυτί. Ήταν  πολύ αδύναμο  και τρίκλιζε, δεν μπορούσε να σταθεί  και νόμιζες,  ότι από την μια στιγμή στην άλλη θα πέσει κάτω.  Η μάνα του το έγλυφε τρυφερά,  σαν να του έδινε θάρρος,  για τις πρώτες  δυσκολίες   στην καινούργια του ζωή. Ήθελα να το πάρω στην αγκαλιά μου και να το ζεστάνω, αλλά η μαμά μου είπε,  ότι αυτό θα μπορούσα να το κάνω την επομένη.

Η σιγανή συζήτηση μεταξύ των κοριτσιών συνεχιζόταν και η δασκάλα παρακολουθούσε μια τον Νίκο,  που είχε πελαγώσει και είχε χάσει την αυτοπεποίθησή του και μια τα δύο κορίτσια και την συζήτησή τους.

Από την συζήτηση των κοριτσιών μια ιδέα μπήκε στο δικό της μυαλό και δια μιας πήρε και την απόφαση να την πραγματοποιήσει!

Τελείωσε  η εξέταση και η παράδοση του καινούργιου μαθήματος και τα παιδιά με το κουδούνισμα σπρώχνονταν  πάλι,   στην έξοδο της τάξης, να βρεθούν γρήγορα στην αυλή,  να μην χάσουν ούτε ένα λεπτό εκτόνωσης..

Σήμερα σκέφτηκε η Χριστιάνα, μου δίδεται   η ευκαιρία  μέσα από την συζήτηση των κοριτσιών,   να κάνω ένα συναισθηματικό μάθημα στους μαθητές  και στις μαθήτριές μου. Πρέπει να τα κάνω να νοιώσουν αγάπη, τρυφερότητα, καλοσύνη, υπευθυνότητα. Θέλω  όμως  πάνω από όλα,  να εξωτερικεύσουν, να βγάλουν αυτά τα αισθήματα,  που μπορεί να κρύβουν μέσα τους και να νοιώσουν πόσο όμορφο είναι,  να δίνεις και να παίρνεις από μια συναισθηματική κατάσταση.

Για αυτό είπα ότι η Χριστιάνα έχει όλα τα εχέγγυα μιας πετυχημένης με τους καλούς όρους δασκάλας. Πως όμως θα γίνει αυτό;

Όταν τελείωσε  και το τελευταίο μάθημα  και πριν  η Βιολέτα φύγει,  η δασκάλα την φώναξε κοντά της. Η Βιολέτα την πλησίασε  λίγο φοβισμένα, γιατί νόμισε,  ότι κάποια παρατήρηση θα της έκανε.

Βιολέτα  οι δύο μας θα κάνουμε μια ωραία έκπληξη στην τάξη. Για να πετύχει όμως η έκπληξη, κανένας δεν θα ξέρει τίποτε,  από αυτά που οι δύο μας θα συμφωνήσουμε.  Τίποτε σε κανέναν,  ούτε στην φίλη σου την Ναταλία γιατί τότε παύει  να είναι έκπληξη.

Συμφωνείς σ` ό,τι σου είπα;

Μάλιστα απαντά η Βιολέτα, που την έκαιγε και η περιέργεια,   να μάθει τι είναι αυτό, που θα  κάνει με την δασκάλα της,  και οι άλλοι  δεν θα  ξέρουν τίποτε.

Σήμερα,  άρχισε η δασκάλα,  άκουσα που συζητούσες  με την φίλη σου, ότι γέννησε η προβατίνα,  που έχετε στο σπίτι σας.  Έκανε ένα χαριτωμένο άσπρο αρνάκι με δυο  βούλες μαύρες στο δεξί του αυτί.!

Μάλιστα κυρία απαντά  η Βιολέτα. βουλες.jpg

Πρόσεξε τώρα τι θα σου πω. Αυτό το μικρό νεογέννητο θα το φέρεις εδώ. Εσύ όταν το είδες, ένοιωσες  την επιθυμία  να το πάρεις στην αγκαλιά σου,    να  το χαϊδέψεις με στοργή και αγάπη.   Θέλω αυτήν την χαρά και την στοργή να την νοιώσει  και ολόκληρη η τάξη.  Και όχι μόνο αυτό θέλω να δω και τις αντιδράσεις του  καθενός,   μονολογεί  η δασκάλα.

Από τα μάτια των παιδιών και τον τρόπο που θα το αγκαλιάσουν , θα μπορέσω να καταλάβω τα συναισθήματα που το κάθε παιδί έχει μέσα του και που ο σημερινός τρόπος ζωής,  τους τα έχει παρκάρει  στα αζήτητα. Μετά τον εσωτερικό διάλογο απευθύνεται στη Βιολέτα.

Λοιπόν αύριο γύρω στις εννέα θα φέρεις το αρνάκι και θα χτυπήσεις την πόρτα της τάξης. Όλα τα άλλα θα τα φροντίσω εγώ.

Μα κυρία το αρνάκι είναι πολύ μικρό και χθες, ούτε στα πόδια του δεν μπορούσε να σταθεί.

Πες το εσύ στην μαμά σου και αυτή θα κρίνει, αν πρέπει να το φέρεις.

Εντάξει κυρία θα κάνω ό,τι  είπαμε.

Την άλλη μέρα και ενώ τα παιδιά ήταν μέσα στην τάξη και γινόταν το  μάθημα χτύπησε η πόρτα.

Πήγαινε ν`  ανοίξεις Ναταλία.

Η Ναταλία χαρούμενη σηκώνεται,  ανοίγει την πόρτα και μπροστά της παραξενεμένη βλέπει την  Βιολέτα μ` ένα μεγάλο  κουτί. Πίσω από την   Ναταλία  ακολούθησε και η Χριστιάνα,  για να βοηθήσει στην μεταφορά.

Τα παιδιά και αυτά παραξενεμένα παραδόξως δεν μιλούσαν, μόνο περίμεναν και προσπαθούσαν να καταλάβουν τι γίνεται.

Τι έκρυβε αυτό το κουτί ; και γιατί  το έφερε η Βιολέτα; Και άλλες  ερωτήσεις μπήκαν δια μιας,  μα έπρεπε να περιμένουν.

Η δασκάλα δεν είπε τίποτε, μόνο τοποθέτησε το κουτί σ` ένα τραπεζάκι, που μπορούσαν όλοι να δουν και ανοίγει το κουτί.

Το αρνάκι ξεπρόβαλε τρομαγμένο!  20 ζεύγη ματιών, αποσβολωμένα χαμένα,   ακίνητα, το σώμα καθηλωμένο και μόνο μια και μόνη ιαχή από 20 στόματα γέμισαν την τάξη ΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ.!

πουμ

Η Χριστιάνα παρακολουθούσε  αμίλητη όλα τα παιδιά, μα και το καθένα χωριστά.  Κατέγραφε και χαιρόταν για τις αντιδράσεις τους, τις τόσο ζεστές και  χαρούμενες,   μα και τα λαμπερά τους μάτια, τα φωτεινά τους πρόσωπα που πάνω τους ήταν ζωγραφισμένος ο συναισθηματικός κόσμος αυτών των στιγμών!

Πέρασαν οι πρώτες στιγμές,  τα παιδιά άρχισαν τις ερωτήσεις και η τάξη άρχισε να χάνει την ησυχία των πρώτων λεπτών, και όλα έφευγαν από τις θέσεις τους για να πλησιάσουν το αρνάκι. Η επέμβαση της δασκάλας ήταν άμεση και  αποτελεσματική.

Παιδιά μας  έφερε η συμμαθήτριά σας αυτό το αρνάκι, που πολλά από εσάς μπορεί να μην το έχετε δει από κοντά. Για να το δείτε όμως,  το πήραμε από την μαμά του και είναι φοβισμένο και η καρδούλα του χτυπά δυνατά. Για να καταλάβετε τον φόβο του, θα πρέπει  να σκεφθείτε τον εαυτόν σας, ανάμεσα σε πολλούς άγνωστους ανθρώπους,  μακριά από τους γονείς σας  και από τον χώρο που ξέρετε. Θα κάνουμε λοιπόν ησυχία,  να ηρεμήσει το αρνάκι μας  και μετά το καθένα  από εσάς,   θα το κρατήσει για λίγα λεπτά στην αγκαλιά του.

Τα παιδιά εξακολουθούσαν να είναι χαμένα  μα χαρούμενα,   γιατί δεν μπορούσαν να φανταστούν,  ότι είχαν ένα αρνάκι δίπλα τους  και σε λίγο θα το κρατούσαν στην αγκαλιά τους. Ησύχασαν  πάλι και περίμεναν.

Η δασκάλα   έβαλε όλα τα παιδιά στη σειρά,  τους είπε πριν τους το δώσει,  να το κρατήσουν απαλά, να μην το σφίξουν και να το χαϊδεύουν  όπως θέλουν μόνο προσεκτικά.

Άρχισε πρώτη  εσύ Ναταλία,  που είσαι και φίλη με την Βιολέτα.

Η Ναταλία το πήρε στην αρχή φοβισμένη,  μην κάνει κάποια κίνηση και  το πονέσει ή το τρομάξει. Όταν το πήρε όμως στην αγκαλιά της και το ένοιωσε κοντά της,  η όψη της άλλαξε,  τα  μάτια της λάμπανε,  με το ένα  χέρι της  το χάιδευε, μα και πρόσεχε,  να το κρατά ασφαλισμένο.

Δημοσθένη η σειρά σου φωνάζει  η δασκάλα. Η αλλαγή έγινε προσεκτικά .O Δημοσθένης που δεν είχε όχι μόνο κρατήσει, μα και  δεν είχε ξαναδεί αρνάκι , γιατί ήταν ένα παιδί,  που ήλθε από μεγάλη πόλη και μόνο από φωτογρ. το ήξερε. Αυτός,   ήταν πιο εκδηλωτικός και του είπε και ένα μικρό νανούρισμα,  και όση ώρα τραγουδούσε,  στα μάτια του διέκρινες την λάμψη της απορίας και του πρωτόγνωρου μα και της στοργής.

Με την σειρά τους όλα τα παιδιά κράτησαν   για λίγα λεπτά το μικροσκοπικό αρνάκι , μα και γκρίνιαζαν γιατί κάποιος το κράτησε περισσότερο.  Σ` όλων όμως  των παιδιών τα χέρια διέκρινες,  μια προσοχή και μια πρωτόγνωρη στοργή στο κράτημα και μια τρυφεράδα στο απαλό χάιδεμα.  Το έσφιγγαν στο στήθος,  για να νοιώσουν πιο κοντά τους  αυτό το μικρό μωρό, που τους έβγαλε προς τα έξω τα συναισθήματά τους. Τα πρόσωπά τους ήταν όλα ήρεμα  και  λαμπερά και  σ`  όλα διέκρινες  την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση,  από αυτό που γέμιζε τα μάτια τους και μαλάκωνε την σκληράδα,  που τα παιδιά πολλές φορές βγάζουν.

Η δασκάλα τα κοίταζε χαρούμενη, πρώτον γιατί τα έβλεπε όλα τόσο ευτυχισμένα, μακριά από τις παιδικές έριδες και τσακωμούς.  Παραδομένα και αφοσιωμένα με την ακτινοβολία των συναισθημάτων τους να διαχέονται στα πρόσωπά τους . Πέτυχε λοιπόν η Χριστιάνα αυτό που από την αρχή έβαλε στο μυαλό της. Οι μαθητές και οι μαθήτριές της πήραν αθόρυβα το μάθημά τους,  από αυτήν την μικρή αλλά μεγάλη σε σημασία έκπληξη!

Το αρνάκι εν το μεταξύ κάπου κάπου  βέλαζε, τώρα όμως άρχισε να διαμαρτύρεται και  όλοι κατάλαβαν πως η ώρα της έκπληξης τελείωσε.

Παιδιά όλα ήταν πολύ ωραία , ευχαριστηθήκαμε όλοι μ` αυτό το μικρό μας φίλο, μα όπως βλέπετε, δεν μας αντέχει  και θέλει να γυρίσει στην μαμά του, τους είπε η δασκάλα.

Εσύ  Λεωνίδα όπως το κρατάς τοποθέτησέ το στο κιβώτιο, του είπε.

Όλων τα μάτια στράφηκαν προς το Λεωνίδα,  που τοποθετούσε το αρνάκι στο κιβώτιο και σ` όλων τα πρόσωπα και τα βλέμματα μπήκε η σκιά του αποχωρισμού.  Τα συναισθήματα  διαφορετικά τώρα,  μα και αυτά το ίδιο απαραίτητα, αλλάζουν σιγά σιγά  την έκφραση  στα  πρόσωπα των παιδιών.

Η δασκάλα ευχαρίστησε τα παιδιά για τον άψογο τρόπο  φιλοξενίας  του μικρού τους φίλου και κλείνοντας το κιβώτιο,  ευχαρίστησε την Βιολέτα η ίδια και εκ μέρους των παιδιών και της το παρέδωσε.

Παιδιά μην είστε λυπημένα, σας υπόσχομαι μόλις λίγο μεγαλώσει  το αρνάκι,  η Βιολέτα θα μας το ξαναφέρει πάλι.

Έτσι δεν είναι Βιολέτα;
Μάλιστα κυρία.

Η μεγάλη απάντηση ήλθε από τα παιδιά που χάλασαν τον κόσμο απ` την χαρά τους.

Αυτό λοιπόν ήταν  το «Μάθημα ευαισθησίας» που έγινε  στην 4η τάξη του 5ου δημοτικού σχολείου Αργοστολίου.

20 χρόνια από τα «μπλόκα των λιμενεργατών» στην Αυστραλία. Ένα Αφήγημα του Γερ. Μ.Λυμπεράτου

20 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΑ»ΜΠΛΟΚΑ ΤΩΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΩΝ»  στην  ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ.

 

2626338-3x2-700x467 (1)

30 ΜΕΡΕΣ ΤΑ ΛΙΜΑΝΙΑ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΕΣ ΠΟΥ ΑΠΟΛΥΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ.  

Το αφήγημα αυτό του Ελληνοαυστραλού λιμενεργάτη  (σήμερα συνταξιούχου) Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου  γράφτηκε το 1998 και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό  του Σύδνεϊ «Ελληνίς» αρχές του 2002.   Εξιστορεί ένα μικρό κομμάτι από το σύνολο των  γεγονότων   που συντάραξαν την Αυστραλία το 1998. 

download

ΟΙ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΙ ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ
(ΤΑ ΜΠΛΟΚΑ)
Του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου 

 

 220px-Peter_Reith_cropped                    1200px-Image-Howard2003upr             Captureωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω

     ΠΗΤΕΡ                              ΕΝΤΙΜΟΣ ΤΖΩΝ                           ΚΡΙΣ
υπουργός                              πρωθυπουργός       κύριος μέτοχος της εταιρίας

Μια φορά και πριν λίγο καιρό, τρεις άνθρωποι της άρχουσας τάξης κάθισαν στο ίδιο τραπέζι με τον δίαβολο για να πάρουν αποφάσεις πως θα καταπνίξουν το συνδικαλιστικό κίνημα στην Αυστραλία.
Επειδή επρόκειτο για συνωμοσία και ο ένας δεν είχε εμπιστοσύνη στον άλλον, φόρεσαν μάσκες και με υπόδειξη του σατανά διάλεξαν ένα κατασκότεινο μέρος για την συνάντησή τους αυτή.
Ο πρώτος που άκουγε στο όνομα Πήτερ και λέγαν πως ήταν ο υπουργός των εργασιακών σχέσεων, εξέφρασε την επιθυμία να μιλήσει.

– Συνάδελφοι και εξοχώτατε σατανά, ο κόμπος έφτασε στο χτένι, απαιτώ μεταρυθμήσεις και όχι μόνο, εδώ και τώρα.
– Όλοι θέλουμε τις μεταρρυθμίσεις, συμφώνησε ο άλλος που λέγαν πως ήταν ο προθυπουργός της χώρας και τον φώναζαν «έντιμο Τζών».
– κι έγώ πιο πολύ απ’ όλους σας, γιατί εγώ ξέρω τι τραβάω καθημερινά μ’ αυτούς  τους τεμπέληδες λιμενεργάτες. Αυτός ήταν ο Κρίς, ο κύριος μέτοχος της φορτοεκφορτωτικής εταιρίας στα λιμάνια.
– Τον κακό σου τον καιρό τον διέκοψε ο διάβολος. Εσύ δεν τραβάς τίποτα. Απλώς θα κάνεις πως τραβάς.
– Έχω ένα σχέδιο  αναφώνησε ο Πήτερ.
-Ας τα ακούσουμε , ας τ’ ακούσουμε!
-Λοιπόν πρώτος στόχος θα είναι το σωματείο των εργατών θαλάσσης.Είναι το πιο δυνατό, το πιο οργανωμένο.Αν καταφέρουμε και το διαλύσουμε, όλα τ’ άλλα συνδικαλιστικά σωματεία θα είναι για μας ένα παιχνιδάκι.
– Ούφ, όλο τα ίδια μας κοπανάς. Αυτά είναι γνωστά. Τα έχουμε συμφωνήσει. Η ουσία είναι πως θα το διαλύσουμε, με τι τρόπο, αντιμίλησε ο Κρίς.
-Περιμένετε, μη βιάζεστε, έχω σχέδιο σας είπα…
– Άντε λοιπόν βγάλτο και μας έσκασες!

-Πρώτα θα εκπαιδεύσουμε μυστικά σε ξένα λιμάνια νυν και πρώην στρατιωτικούς όπου την κατάλληλη ώρα θα αντικαταστήσουμε τους νόμιμους λιμενεργάτες. Ταυτόχρονα θα θεσπίσω μια σειρά από αντεργατικούς νόμους που θα δένει τα χέρια των εργατών από τη μια  κι’ από την άλλη θα κάνει νόμιμες τις παρανομίες τις δικές μας.  Το επόμενο βήμα μας θα είναι η συστηματική δυσφήμιση των λιμενεργατών  για να στρέψουμε την προσοχή της κοινής γνώμης εναντίον τους. Και λίγο πριν την εφαρμογή του σχεδίου μας η εταιρία θα δημιουργήσει τεχνιτή κρίση αποσύροντας 350 εκατομμύρια από τις θυγατρικές εταιρίες ώστε αυτές να μην είναι σε θέση να λειτουργήσουν.  Τέλος μπαμ και κάτω θα απολύσουμε  και τον τελευταίο λιμενεργάτη  απ’όλα τα λιμάνια της Αυστραλίας. Αν αυτοί προβάλλουν αντίσταση θα διατάξουμε την αστυνομία να τους κοπανήσει. Ωστόσο για τα μάτια του κόσμου μια που θα μας κάνουν την χάρη να ξεκουμπιστούν μια σχετικά μικρή αποζημείωση πρέπει να τους δοθεί.

-Και ποιος θα διαθέσει τα χρήματα; ψέλλισε ο Κρις
– Εσύ, ποιος άλλος;

-Όχι, όχι. Εγώ δεν διαθέτω τίποτα. Δεν έχω…
-Παναθεμά σε εμένα θα μου πεις ό,τι δεν έχεις; Μα δεν κατάλαβες ακόμη πως όλοι εδώ για σένα δουλεύουμε; Εν πάσει περιπτώσει. Δεν θα κολλήσουμε εδώ, θα τα βάλει η κυβέρνηση κι εσύ θα μας τα επιστρέψεις όταν έχεις.

Συμφώνησαν.  Έμενε τώρα να ορίσουν την ημερομηνία εκτέλεσης αυτού του μεγαλοφυούς σχεδίου του κ. υπουργού.

-προτείνω Απρίλη του 1998, μετά το πάσχα.
– Εντάξει , εντάξει!
– Μια στιγμή παρακαλώ. Εγώ δεν συμφωνώ, είπε ο διάβολος.

Όλοι γύρισαν και τον κοίταξαν με δέος εκτός από τον Πήτερ που τον κοιτούσε  κατάματα χωρίς να ιδρώνει τ’ αυτί του. Μέχρι τώρα όλα πήγαιναν καλά. Σε τι άραγε δεν συμφωνούσε αυτός ο τρισκατάρατος;

– Ξεχάσατε το σχέδιο κατάληψης των λιμανιών. Τι νομίζετε πως οι λιμενεργάτες θα σας πουν περάστε κύριοι; Λοιπόν αυτό το σχέδιο το έχω στο μυαλό μου και θα σας το αποκαλύψω την τελευταία στιγμή. Επίσης δεν συμφωνώ με την ημερομηνία που θέσατε. Προτείνω η κατάληψη να γίνει την διάρκεια της Μεγάλης Βδομάδας  του Καθολικού Πάσχα και όχι μετά.
– Μα μπορούμε να κάνουμε κάτι τέτοιο  μεγαλοβδόμαδα; Είναι δυνατόν; Διαμαρτυρήθηκε ο «έντιμος Τζών»
– Αγαπητά μου παιδιά ακούστεμε προσεκτικά, είπε ο σατανάς. Πρέπει πάσει θυσία ν’ αποφύγουμε τα μάτια του Θεού. Τις μέρες αυτές ο θεός δηλαδή ο Χριστός, έχει τα δικά του προβλήματα. Όλοι τον κυνηγούν για να τον σταυρώσουν, τους λιμενεργάτες θα σκεφτεί για να σώσει;
– Μπράβο διαβολικό μυαλό, συμφώνησε ο Πήτερ. Μ’ ένα σμπάρο δυό τριγώνια. Θα έχουμε σταύρωση Χριστού και σταύρωση Εργάτη.
-Συγχαρητήρια συμφώνησαν και οι δυό άλλοι. Είσαι σπουδαίος διάβολος!

ca5c44b3dd4fa016a1e2532b353a2bfd

Νύχτα τ’Απρίλη 7. Ο ουρανός χωρίς φεγγάρι κι αστέρια, Μεγάλη Τρίτη του Καθολικού Πάσχα και μόλις 20 μήνες πριν τον 21ο αιώνα, σημάδευε τα πάθη του Χριστού αλλά και του Ανθρώπου.
Νύχτα που μπήκε στα λιμάνια της Αυστραλίας αντιμέτωπη  με μαυροντυμένους κουκουλοφόρους μπράβους, όπου κρατώντας εκπαιδευμένα λυκόσκυλα, επικίνδυνα χημικά (σπρέυ) και αλυσίδες, έτρεπαν σε φυγή τους ανύποπτους λιμενεργάτες της νυχτερινής βάρδιας, διακόπτωντας έτσι το εργατικό σφρίγος των λιμανιών, καταργώντας κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ηθικής αρχής, ματώνοντας θεσμούς και δημοκρατία.
11.30, κοντά μεσάνυχτα και τα ρολόγια στα λιμάνια σταμάτησαν.Κρύος ιδρώτας λούζει τα κορμιά των λιμενεργατών καθώς οι μπράβοι τους κυκλώνουν.

-Ε, εσύ. Κάτω από την μηχανή
-Τι, ποιοι είστε εσείς;
-Κάτω σου είπα …απολύεσαι!

Τα πρόσωπα των οδηγών κέρωσαν.Τα χέρια τους πάγωσαν πάνω στα τιμόνια τους και οι καρδιές τους απόμειναν να κτυπούν δυνατά μπροστά στο δέος των σκυλιών που ούρλιαζαν ασταμάτητα. Όσπου θεόρατοι μπράβοι πηδούσαν πάνω στις μηχανές κι άρπαζαν τα κλειδιά, αναγκάζωζοντάς τους να κατέυουν όπως – όπως.

– Γρήγορα στα σπίτια σας, αλλιώς… Το αλλιώς ήτα ν οι χονδρές αλυσίδες που τις κτυπούσαν απειλητικά και με δύναμη πάνω στις μηχανές.

Όλοι έτρεχαν προς την έξοδο εκτός από ένα FORK-LIFT που θεάθηκε να γυροφέρνει σαν τρελό και πίσω του να το κυνηγούν οι κουκουλοφόροι. Με επιδέξιες κινήσεις ο οδηγός το έφερε μπροστά στην είσοδο του κτιρίου όπου υπήρχαν οι ιδαίτεροι χώροι των εργατών. Έσβησε γρήγορα τη μηχανή και πηδώντας χώθηκε μέσα στο κτίριο κλείνοντας πίσω του την εξώπορτα. Σε μερικά λεπτά αργότερα φωνές δυνατές ακούστηκαν μέσα από το κτίριο.

– Έξω τα μαύρα κοράκια του Κόριγκαν!
-Οι λιμενεργάτες είναι εδώ και εδώ θα μείνουν!
-Εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι!

Ήταν οι ελεύθεροι πολιορκημένοι.Τα χέρια τα δυνατά που δεν έτρεμαν.Τα χέρια αυτά που ήταν έτοιμα να ξεριζώσουν την αδικία που τους έγινε με οποιανδήποτε κόστος. Μια αδικία που κάποιοι γνωστοί συνωμότες την έπέλεξαν για να την πετάξουν πάνω στις πλάτες τους.
Η αποβάθρα 5 του DARLING HARBOUR στο Σύδνεϊ, αλλά και όλα τ’ άλλα λιμάνια της Αυστραλίας έγραφαν ξεχωριστά κι όλα μαζί την δική τους ιστορία!

Την άλλη μέρα ξημερώνοντας Μεγάλη Τετάρτη οι λιμενεργάτες της πρωινής βάρδιας βρίσκουν τις εισόδους στα λιμάνια κλειστές. Απ’ τις εφημερίδες, την τηλεώραση  και τα ράδια είχαν πληροφορηθεί τα δυσάρεστα νέα, την απόλυση 2000 λιμενεργατών της εταιρίας Πάτρικ σε όλη τη χώρα.

-Τους μπάσταρδους, ούτε πάσχα δεν μας άφησαν να κάνουμε…

ca79fed39ea7dfaf4d7d4c9d0efb806f

Μέσα από τις συδερόφρακτες πύλες, οι μπράβοι με τα σκυλιά τους είχαν περικυκλώσει το λιμάνι.  Στο port Botany μόνο μπόρεσαν να μετρηθούν πάνω από 100. Η φασιστική στάση τους, και οι ανήθικες χειρονομίες τους σε ορισμένες περιπτώσεις εκνεύριζαν τους λιμενεργάτες έξω από τους χώρους του λιμανιού που δεν μπόρεσαν πλέον να κρατήσουν τον θυμό τους.

– Πουλημένα τομάρια, έξω από τον χώρο της δουλειάς μας.
-Ντροπή σας ρέ δεν έχετε τσίπα πάνω σας;

Όλη η ημέρα συνεχίστηκε κάπως έτσι. Πότε έφτιαναν πηγαδάκια  και συζητούσαν κάθε φήμη που έφθανε στ’ αυτιά τους και πότε ξέσπαγαν πάνω στους μπράβους.

Μεγάλη Πέμπτη ο Χριστός ευρέθη. Βρέθηκαν και οι λιμενεργάτες με τους συντρόφους τους οικοδόμους κύριοι εκφραστές του ταξικού αγώνα και σήμαναν συναγερμό. Από το πρωί ετοίμαζαν τα picket line δηλαδή τα μπλόκα όπου δεν θα  επέτρεπαν σε φορτηγά αυτοκίνητα να παραλάβουν φορτίο μέσα από τα λιμάνια. Για τον σκοπό αυτό παράπλευρα των λιμανιών έστηναν τέντες για την βροχή που δεν εννοούσε να σταματήσει, πρόχειρες κουζίνες και παιδικούς σταθμούς, εξέδρες για ομιλίες και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις αλληλεγγύης που ετοίμαζαν αυθόρμητα άνθρωποι των γραμμάτων και της καλλιτεχνίας.

Κάθε ώρα που περνούσε οι χώροι τριγύρω γέμισαν μ΄αγωνιστικά συνθήματα συμπαράστασης προς τους λιμενεργάτες.  Δεν ήταν λίγη ακόμη η οικονομική βοήθεια και οι προσφορές σε τρόφιμα. Τόσα πολλά τρόφιμα που   από λίγο ο Φρανκ ο Μαλτέζος να παρεξηγηθεί.

– Μα για πεινασμένους μας περάσανε; Τι τα θέλουμε τόσα φαγητά;
– Κράτα τα Φρανκ γιατί σε λίγο θα είναι τόσοι πολλοί οι υποστηρικτές μας  που δεν θα προλαβαίνουμε  να ψήνουμε λουκάνικα, του αντιμήλησε ο Γκλέν που είξερε από τέτοια.

Στο βορειοανατολικό picket line  του   port Botany υπήρχε και χώρος τηλεώρασης. Εκεί οι λιμενεργάτες ήταν μαζεμένοι και άκουγαν με πίκρα αλλά και με αγανάκτηση τον εργοδότη τους μαζί με τον υπουργό και το πρωθυπουργό να τους συκοφαντούν με ασύστολα ψεύδη.

Όταν παρουσιάζονταν  στην τηλεόραση τα μάτια τους είχαν την λάμψη της νίκης τ’αρπακτικού θηρίου. Η παραφροσύνη ειδικά ήταν διάχυτη στο πρόσωπο του υπουργού που ασφαλώς με την στάση του  αυτή ήθελε να απογοητεύσει κάποιους.

-Τιποτένιοι, ξεφώνησε ο Ντικ, ούτε η αιμοβόρα ματιά σας ούτε ο σαρκασμός σας μας φοβίζουν. Γιατί εμείς είμαστε λιμενεργάτες με πτυχίο. Γιατί εμείς σπουδάσαμε στο μεγάλο σχολείο που λέγεται λιμάνι και ξέρουμε… Έσβησε το τσιγάρο του σ’ ένα άδειο ντενεκεδάκι λεμονάδας και συνέχισε. «ξέρω εγώ γιατί τα κάνουν αυτά. Ξέρω που το πάνε. Θέλουν τον εργάτη ασυνδικάλιστο για να μπορούν να τον εκβιάζουν κάθε στιγμή».

Σαράντα χρόνια ο Ντικ δουλεύει στα λιμάνια. Οι πλάτες του έχουν σφραγιστεί  από το βάρος χιλιάδων τόνων φορτίου. Από τα χρόνια της χεινονακτικής εργασίας ως τα σημερινά της τεχνολογικής εξέλιξης. Και τώρα ένα χρόνο πριν παρει την συνταξή του τον απολύουν μ’ αυτό τον εξευτελιστικό τρόπο.

«Αν οι εργάτες τους αφήσουν να περάσουν τα σχέδιά τους θα βρεθούν και θα ζουν  με μεροκάματα που θ’ αγγίζουν την φτώχια», συμπλήρωσε ο Ντικ  με πόνο αυτή τη φορά.

Στην άλλη άκρη της τέντας δυο Έλληνες λιμενεργάτες  συζητούν μεταξύ τους.

-Τι κακό είναι αυτό, δεν ακούς τον υπουργό; Τεμπέληδες μας ανεβάζει τεμπέληδες μας κατεβάζει. Ως και το παιδί μου με ρώτησε αν όλα αυτά είναι αλήθεια, είπε ο Γιώργος.
-Και σύ τι του απάντησες; αντιρωτά ο Γεράσιμος.
-Τίποτε, ο κόσμος πιστεύει ό,τι ακούει.
Έλεγε αλήθεια ο Γιώργος. Σήμερα έχουν κάνει τον κόσμο μα μη πιστεύει στα μάτια του αλλά στ’ αυτιά του.
-Που να σε πάρει και να σε σηκώσει…δεν του εξήγησες πως όλα τα ΜΜΕ τα έχουν αγοράσει οι πλούσιοι και μ’ αυτά υποστηρίζουν τα δικά τους συμφέροντα και μόνο…Εσένα τον εργάτη θα υποστηρίξουν;
-Τι να σου πω τώρα…το παιδι μου ούτε τα 10 χρόνια δεν έχει κλείσει ακόμα.

Τα παιδιά λοιπόν. Ούτε αυτά δεν είχαν την ευαισθησία να σκεφτούν οι αδίσταχτοι κυβερνήτες της Καμπέρας.

Νέα τάξη πραγμάτων. Το «πράγμα» ας μη γελιώμαστε είναι ο άνθρωπος. Δηλαδή κάποιοι αποφάσισαν ό,τι ο άνθρωπος θα πρέπει να μπεί σε μια νέα σειρά, μια νέα τάξη έτσι όπως την θέλουν αυτοί που την επινόησαν. Δυστηχώς το όνειρο για ένα πανανθρώπινο σοσιαλισμό, ανάτραπηκε. Οι γεγιστάνες του πλούτου τώρα τρίβουν τα χέρια τους με ικανοποίηση.
-Χμ,καιρός για εκδίκηση είπαν.

Ό,τι προσφέρανε στους εργαζόμενους για να πολεμήσουν τον σοσιαλισμό, το παίρνουν πίσω και όχι μόνο.
Πρέπει η τάξη τους να εδραιωθεί μια για πάντα και σε παγκόσμια κλίμακα ώστε ποτέ να μη μπορέσει ξανά ο εργάτης να σηκώσει κεφάλι.
Ένας από τους πρώτους στόχους τους είναι ο συνδικαλισμός. Δηλαδή το δικαίωμα να μπορούν συλλογικά οι εργαζόμενοι να υποστηρίζουν τα συμφεροντά τους από τις επιθέσεις του κεφαλαίου.
Η υποβάθμιση του ρόλου του και η τελική καταστροφή του είναι το ζητούμενο γι αυτό θεσπίζουν νόμους καθημερινά και του περιορίζουν την δράση του.

Νέες εργατικές σχέσεις το είπαν, μεταρρυθμίσεις,κοινωνικό διάλογο, για το καλό της οικονομίας το δικαιολογούν. Δεν είναι απαραίτητες οι συλλογικές συμβάσεις διακυρήτουν. Τώρα μόνο αυτοί, οι εργοδότες, θα διαπραγματεύονται με τον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά.

-Τι προσφέρεται γι αυτή την εργασία;
-Προσφέρουμε αυτά!
– Μα είναι λίγα. Πως θα ζήσω με την οικογένειά μου;
-Μά και μά. Δικό σου πρόβλημα κύριε. Ή τα παίρνεις ή πηγαίνεις από εκεί που ήρθες. Ευτυχώς η αγορά είναι πάντα γεμάτη από ανέργους…!

images (1)

O τότε  Γ. Γραμματέας των λιμενεργατων Αυστραλίας ((MUA) J. Coombs

Όλα τα ήξεραν οι λιμενεργάτες. Πριν λίγες ώρες κι όταν στο port Botany το μαύρο ελικόπτερο που μετέφερε τους απεργοσπάστες στον χώρο δουλειάς, τους είχε μιλήσει η πρόεδρος της Γενικής Συνοποσπονδίας των Εργατών Αυτραλίας (ACTU) J.Goerge, όσο και ο γεννικός γραμματέαςτων εργατών θαλάσσης (MUA) j. Coombs που λίγο ή πολύ τους είπαν:
«Η απόλυση 2.000 λιμενεργατών συνδέεται άμεσα  με την καταστροφή του ιστορικού σωματείου εργατών θαλάσσης, και κατ΄απέκταση την καταστροφή όλου του συνδικαλιστικού κινήματος. Γι’ αυτό ο αγώνας αυτός δεν είναι μόνο των εργατών θαλάσσης αλλά όλων των εργαζομένων, αγώνας ολόκληρου του συνδικαλιστικού κινήματος στην Αυστραλία. Γι αυτό πρέπει να είμαστε ενωμένοι και πειθαρχικοί και τελικά η νίκη θα είναι σίγουρα δική μας. Και θα νικήσουμε όχι για οποιανδήποτε άλλο λόγο αλλά γιατί έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Για να μπορούν στο μέλλον τα παιδιά μας να μεγαλώνουν και να εργάζονται χωρίς φόβους κι ανασφάλειες, μέσα σε ένα πιο αληθινό και  πιο δίκαιο κόσμο».

Ήταν ώρα περισυλλογής και πολύ βαθειάς σκέψης!

Η μεγάλη Παρασκευή ήρθε μεγάλη και φοβερή. Άνοιξαν οι ουρανοί και δεν έλεγαν να κλείσουν. Το Botany Bay αλαφιασμένο έβριζε την βροχή  που το κτυπύσε αλύπητα, σαν τον ληστή που έβριζε τον Χριστό πάνω στον σταυρό. Όλα τα χαρακτηριστικά της μέρας αυτής έμοιαζαν μ’ εκείνης των Παθών του Χριστού.  Οι λιμενεργάτες μέρα και νύχτα κάτω από τις τέντες και τα πρόχρειρα παραπήγματα είδαν κι έπαθαν. Η ανεμοθύελλα -που  σ΄άλλες περιοχές του Σύδνεϊ ξερίζωνε δέντρα- τους κτυπούσε από παντού. Σε λίγο όλοι ήταν μουσκεμένοι και κινδύνεβαν ν’ αρπάξουν καμιά πνευμονία, καθώς οι τέντες αδυνατούσαν να κρατήσουν το βροχόνερο που κατά διαστήματα έπεφτε απροειδοποίητα πάνω τους. Το έδαφος λάσπωσε και λίμνες νερού σχηματίστηκαν κοντά τους. Κι όμως κανένας δεν άφησε το μετερίζι του αγώνα του. Ο αγώνας τους αυτός απέκτησε μια ιερότητα και η εργατική  ταξική συνείδησή τους είχε φθάσει στο ανώτατο σημείο.

Αυτές τις δύσκολες στιγμές κι όταν κάποτε η βροχή για λίγο κόπασε ώ του θαύματος επισκέφτηκε το μπλόκο ο Χριστός, που έκανε τον διάβολο να πέσει έξω από τις προβλέψεις του και να σκάσει από το κακό του.  Ήταν ένας Καθολικός παπάς που ήρθε ανήμερα Μεγάλη Παρασκευή να προσευχηθεί για την νίκη των λιμενεργατών. « ό,τι διεκδικείτε – και ξέρω αυτό που διεκδικείτε είναι σωστό- να το διεκδικείτε με σύνεση κι αγάπη στην καρδιά. Οι κύριοι αυτοί που σας στέρησαν την εργασία σας, είναι οι ίδιοι που αρνούνται στους Ιθαγενείς της Αυστραλίας να τους επιστρέψουν ένα κομάτι από την κλεμένη γή τους…».
Την ώρα που ο παπάς έλεγε αυτά τα λόγια, το μαύρο ελικόπτερο ξανάρθε για να παραλάβει τους απεργοσπάστες. Κι όμως τούτη την φορά ούτε ένας λιμενεργάτης δεν κουνήθηκε απ’ την θέση του. Ένας παπάς είχε την ευαισθησία Μεγάλη Παρασκευή να συμπαρασταθεί στον αγώνα τους κι αυτοί με προθυμία έδειξαν τον σεβασμό τους στην ιερωσύνη του.

Με την Ανάσταση του Χριστού και το Καθολικό Πάσχα, ήρθε κι η Ανάσταση του λιμενεργάτη. Αν όμως ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε αυτή την χρονιά μια φορά, οι λιμενεργάτες έπρεπε να πονέσουν και να χαρούν πολλές φορές. Ωστόσο σήμερα Πάσχα μύριζε πραγματικά Ανάσταση.  Σ’ όλα τα λιμάνια της Αυστραλίας χιλιάδες κόσμου ήρθαν να δείξουν την συμπαραστασή τους στους λιμενεργάτες. Μέσα σ΄αυτή τη κοσμοπλημμύρα οι λιμενεργάτες είχαν χαθεί και δύσκολα ο ένας εύρισκε τον άλλο. Δήμαρχοι, εργατικά σωματεία, αρχηγοί κομμάτων, γερουσιαστές, οι οικοδόμοι, οι ανθρακορύχοι, αστέρες του ποδοσφαίρου, άνθρωποι των γραμμάτων και της καλλιτεχίας, γυναικείες οργανώσεις , νοσοκόμες όλοι στη πρώτη γραμμή του αγώνα.Ακόμα και οι πιο απαισιόδοξοι λιμενεργάτες για πρώτη φορά χαμογέλασαν.

– Την βλέπεις αυτή την ξανθιά εκεί, τραγουδάει στην αυστραλιανή όπερα.
– κύττα κι εκεί αυτές με τα κόκκινα , η χορωδία των συνδικάτων.
– εδώ βρέ, ο πρώτος  και ο πιο δημοφιλής γκολτζής  στο ποδόσφαιρο.

Σε λίγο θα άρχιζαν οι ομιλίες κι όλοι πλησίαζαν την εξέδρα καθώς μια ορχήστρα άρχιζε να παίζει εργατικά τραγούδια της Αυτραλίας. Ήταν ένα Πάσχα αγωνιστικό, αγάπης αλλυλεγγύης, άκρως Ανθρώπινο. Χωρίς μέθες και φασαρίες. Ήταν ένα Πάσχα έτσι όπως θα έπρεπε να είναι κάθε Πάσχα.

p3 patricks dispute botany bay 140498
Το μέτωπο Πάτρικ, Κυβέρνησης, Μεγαλοκτηματιών, βοηθούμενο από τα ΜΜΕ, ήταν ισχυρό, αδίστακτο, ανυποχώρητο. Έκαναν όμως το λάθος να πιστέψουν πως με το να καταλάβουν τα λιμάνια με τους μπράβους, και να χρησιμοποιήσουν τους απεργοσπάστες για τις δουλειές των λιμανιών, όλα είχαν τελειώσει. Δεν είχε υπολογίσει τον παράγοντα «αλληλεγγύη» προς τους λιμενεργάτες που κάθε μέρα έπαιρνε μεγάλες διαστάσεις τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό. Ούτε πως κάποτε οι χώροι των λιμανιών, θα γέμιζαν.

-Χάσαμε τη μάχη από αέρα και θάλασσα είπε ο Τόνυ
– Ναι, αλλά την κερδίζουμε στην ξηρά, τόνισε χαριτολογώντας ο Βασίλης από την Ρούμελη που είχε διατελέσει λέει και λοχίας στον Ελληνικό στρατό.

Κι ακριβώς έτσι είχαν τα πράγματα. Όσες φορές κι αν προσπάθησε η εταιρία να σπάσει τα μπλόκα με τον ερχομό των φορτηγών για να παραλάβουν φορτίο δεν τα κατάφεραν. Σε κανένα λιμάνι της χώρας. Οι διαδηλωτές δένονταν «αλυσίδα» ο ένας με τον άλλο έπεφταν στην άσφαλτο και άντε τώρα να περάσει το φορτηγό πανωθέ τους.
Η στάση της αστυνομίας που διέφερε από λιμάνι σε λιμάνι, από ανθρώπινη έως απάνθρωπη, δεν μπόρεσε τελικά να βοηθήσει την εταιρία, οπότε διέταζε τα φορτηγά να γυρίσουν πίσω  χωρίς φορτίο. Και τότε ο γροθιές σηκώνονταν ψηλά και τα γνωστά συνθήματα αντιβούιζαν πέρα ως πέρα.

-Μέσα οι εργάτες έξω οι απεργοσπάστες!
-Εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι!

539550081

Έτσι όπως κυλάει το νερό έτσι κυλάει και ο χρόνος. Όσο δύσκολες κι αν είναι οι μέρες η μια διαδέχεται την άλλη, με φήμεςπου θέλουν να σου σπάσουν το ηθικό, με νέα που σε φέρνουν κοντά στη νίκη. Τα λιμάνια όμως εξακολουθούν να στενάζουν. Το βρώμικο ποδάρι του απεργοσπάστη κάθε μέρα γίνεται πιο βαρύ.
Τώρα τους μεταφέρουν στους τόπους δουλειάς με λεωφορεία. Με την βοήθεια της αστυνομίας περνούν 2-3 φορές το 24ωρο ανάμεσα από τους διαδηλωτές.
Αν τους είχε απομείνει λίγη ντροπή, ύστερα από τέτοιες καθημερινές κατακραυγές θα τα είχαν παρατήσει όπως τα παράτησε ένας  μπράβος που πήδησε από τον φράκτη νταλα μεσημέρι ζητώντας από τους λιμενεργάτες συγνώμη. Αλλά όπως μιλάει και η ιστορία των απεργοσπαστών, ούτε ο διάβολος δεν τους θέλει στην κόλαση.

Μεγάλη η ημέρα της  21ης του Απρίλη 1998. Ημέρα που η ελπίδα θεριεύει. Απόγευμα είναι και πλησιάζει ώρα πέντε. 2000 άτομα μόνο στο port  Botany και άλλες πολλές χιλιάδες στα άλλα λιμάνια της Αυστραλίας, περιμένουν γύρω από την τηλεώραση,  ν΄ακούσουν την απόφαση του ομοσπονδιακού δικαστηρίου που είχε αναλάβει την υπόθεση της απόλυσης των λιμενεργατών. Και στις πέντε ακριβώς, η φωνή της δικαιοσύνης, η φωνή του δικαστή North   αντήχησε από την μια άκρη ως την άλλη άκρη της Αυστραλίας.

-Παράνομη η απόλυση. Επιστροφή των λιμενεργατών στις δουλειές τους , διατάσει. Διαβλέπει συνωμοσία Κυβέρνησης Εργοδοτών στη μέση.

download (4)

Ακολούθησε Χαμός. Σηκωμένες γροθειές, φιλιά, αγκαλιές, δάκρυα, πολλά δάκρυα στα μάτια. Άνδρες, γυναίκες, νέοι, γέροι και παιδιά όλοι  σ΄ένα ξέφρενο πανηγύρι.

-Ψηλά το κεφαλι λιμενεργάτη. Η δικαιοσύνη αποφάσισε. Τώρα ο κόσμος όλος  θα μάθει την αλήθεια!

Όπως ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, έτσι και τα δικαστήρια έχουν πολλά παράθυρα. Ούτε πέντε ώρες δεν κράτησε η νίκη αυτή γιατί οι συνωμότες υπέβαλαν ένσταση.  Αυτό σήμαινε πως ακόμη μια βδομάδα έπρεπε να περιμένουν ως που η ολομέλεια του νέου δικαστηρίου ν΄αποφασίσει.

Ανάμεσα σ’ ένα ένδοξο παρελθόν  και στα σημερινά γεγονότα απλώνεται μερικές φορές μια βουβαμάρα ανεξήγητη. Αν στα σχολεία δίδασκαν όλες τις σελίδες της ιστορίας αυτής της χώρας, τα παιδιά θα μάθαιναν τι πάει να πεί να είναι κάποιος μέλος του σωματείου Εργατων Θαλλάσης.  Θα μάθαιναν για το ρόλο του σωματείου στα χρόνια της πείνας και της παγκόσμιας οικ. καπιταλιστικής κρίσης,της δεκαετίας του 1930, τον ρόλο του στον αντιφασιστικό πόλεμο, στον βρώμικο πόλεμο του Βιετνάμ. Επίσης θα μάθαιναν για το ρόλο του σωματείου στον αγώνα ενάντια στην στρατιωτική χούντα στην Ελλάδα και Χιλή, το ό,τι στάθηκε στο πλερό του Κυπριακού Λαού καταδικάζωντας την εισβολή των Τούρκων σωβινιστών, καταδικάζωντας τις ρατσιστικές κυβερνήσεις της Ν.Αφρικής.
Θα μάθαιναν για τους αγώνες στις διεκδικήσεις των εργαζομένων και των Ιθαγενών της Αυστραλίας για να τους δοδεί ένα κομμάτι από τη γή τους που τους την  κλέψανε.
Θα μάθαιναν πως αν η Αυστραλία μπορεί να υπερηφανεύεται για την δημοκρατία της στο εξωτερικό είναι γιατί υπήρχε ένα υπέροχο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, ένα γενναίο σωματείο εργατών θαλάσσης. Αλλά δυστηχώς αυτές οι σελίδες της ιστορίας μένουν κλειστές στις νέες γενειές από σκοπιμότητα και μόνο.

images

Οι λιμενεργάτες κέρδισαν  και την δεύτερη δίκη, όπως και την τρίτη, στο ανώτατο δικαστήριο. Ύστερα από τις κινητοποιήσεις, τα μπλόκα και τις διαδηλώσεις που κράτησαν ένα ολόκληρο μήνα, θριαμβευτικά γύρισαν στις δουλειές τους, περνώντας πρώτα μέσα από ένδοξες μαχητικές « πρωτομαγιές» και αναμετρήσεις με ένα δυνατό εχθρό. Πατώντας πάνω από λασπωμένα -λόγο της ασταμάτητης βροχής- κόκκινα χαλιά πέρασαν με το κεφάλι ψηλά τις σιδερόφρακτες πύλες εισόδου των λιμανιών.
Η επιστροφή τους σημαδεύτηκε κι από τις χιλιάδες κόσμου που αυθόρμητα έσπευσαν να τους χειροκροτήσουν με τις ιαχές ΝΙΚΗΣΑΜΕ-ΝΙΚΗΣΑΜΕ.

Γυρίζοντας όμως βρήκαν πολλά εμπόδια στο δρόμο τους. Οι άνθρωποι της μισαλλοδοξίας και του σκότους, φρόντισαν να ρίξουν πολλά καρφιά στα πόδια τους. Η πορεία τους από δω και πέρα δεν θα είναι εύκολη. Αν ο λαός δεν αποφασίσει να πάρει τα ηνία στα χέρια του, καμιά πορεία εργαζομένου δεν θα είναι εύκολη.

ΤΕΛΙΚΑ  απομένουν λίγα λουλούδια. Λούλούδια νίκης. Ας τα δώσουμε πρώτα σ΄αυτό το άγνωστο προοδευτικό πλήθος που αυθόρμητα προσήλθε στα μπλόκα για να συμπαρασταθεί στους λιμενεργάτες.

Ας τα δώσουμε στους ίδιους τους λιμενεργάτες που παρ’ όλες τις αντιξοότητες κρατήθηκαν ενωμένοι κι έδωσαν τον αγώνα τους με πίστη και συνέπεια.

Ας τα δώσουμε και στους μπροστάρηδες του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος που με ηρωϊσμό καθοδήγησαν σωστά αυτό τον άνισο και σκληρό αγώνα των λιμενεργατών.

ΤΑ ΜΠΛΟΚΑ των λιμενεργατών αποτελούν  ένα άκρως  σημαντικό γεγονός  στην ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος της Αυστραλίας αλλά και μια πολύτιμη εμπειρία που πολλά θα έχουν να διδαχτούν οι εργαζόμενοι του σήμερα και του αύριου!

MUA-1998-3

***********************

  

«ΑΠΡΙΛΗΣ» Γράφει η Ιωάννα Καρατζαφέρη

Αναμνήσεις… 

Γράφει η Ιωάννα Καρατζαφέρη Capture

ΑΠΡΙΛΗΣ

Η πρώτη εβδομάδα του Απρίλη περικλείει την 3η του μηνός που δεν
διαγράφτηκε ποτέ από τη σκέψη μου μετά από το έτος 2009.
Ήμουν καλεσμένη από την Εταιρία Ελλήνων Σκηνοθετών, πολύ κοντά στην
Πλατεία Εξαρχείων, σε μια εκδήλωση για τον Γιάννη Ρίτσο.

Πήγα με την αδελφή μου Αθανασία, και μόλις μπήκαμε στην αίθουσα είδα τον πολύ αγαπητό μου φίλο, Νίκο Αντωνάκο, Σκηνοθέτη, συγγραφέα κειμενογράφο στο Ριζοσπάστη, και με αντιχουντική δράση στο Λονδίνο, να κάθεται παρέα με άλλους συναδέλφους και την εκλεκτή δικηγόρο σύντροφο Ελένη Ζαφειρίου.

Το τελευταίο κινηματογραφικό έργο του που είχαμε δει ήταν το «Δεξιότερα της δεξιάς», που μας είχε φέρει συντροφικά ακόμα πιο κοντά, και με πιο συχνές συναντήσεις και αναλύσεις των πολιτικών καταστάσεων. Δεν υπήρχε Κυριακάτικος Ριζοσπάστης που να μη διαβάσω τη στήλη του και κάποια από τις επόμενες ημέρες να μη συναντηθούμε και να μην κουβεντιάσουμε.
Ανταλλάξαμε λίγα λόγια από μακριά και η αδελφή μου κάθισε στη δεύτερη καρέκλα, στην πρώτη σειρά κι εγώ αριστερά της στο τρίτο κάθισμα.
Πρώτη ομιλήτρια ήταν η θυγατέρα του Ρίτσου που ενδυνάμωσε σ’ εμάς τον ποιητή, ο οποίος δεν παρέλειψε κανένα γεγονός που να μην το εκφράσει ποιητικά και σε αναγνώριση να του αποδοθεί το Ποιητικό Βραβείο Λένιν, και στο τέλος να
ζητήσει συγνώμη γιατί θα έφευγε αμέσως για κάποια άλλη υποχρέωση.

Αμέσως μετά ήταν η σειρά του Νίκου Αντωνάκου, ο οποίος ανέβηκα στο βήμα, και μου έκανε εντύπωση γιατί φορούσε παλτό και η φωνή του ήταν βραχνή και πριν κατέβει, όπως φάνηκε, και τον αναπληρώσει στο βήμα η Ελένη Ζαφειρίου, να τελειώσει το κείμενό του, εκείνος κατέβηκε και ήρθε και κάθισε δεξιά δίπλα στην αδελφή μου.

Ύστερα από ένα ή δυο λεπτά της ώρας ακούμπησε το κεφάλι του στο δεξί της ώμο και άφησε την τελευταία του πνοή.

 Την άλλη μέρα έγινε στο Πρώτο Κοιμητήριο της Ελλάδας στην Αθήνα η κηδεία του Νίκου Αντωνάκου (1942-2009) με το φέρετρο σκεπασμένο με μια κόκκινη σημαία, στημένο στην είσοδο και τον κόσμο να τον συνοδεύει κάτω από τη μουσική Μπετόβεν, μέχρι που φτάσαμε στον ανοιχτό τάφο και τον αποχαιρετίσαμε.

«Η ΠΛΑΤΗ» αφήγημα της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Ένα μικρό αφήγημα  της Ιωάννας Καρατζαφέρη 2015-09-13-1322 copy

Η ΠΛΑΤΗ

Captureπλατηηη

Η πλάτη,  ένα μέρος του ανθρώπινου κορμιού, παρ’ όλο που είναι τόσο εμφανής, ακόμα και κάτω από ένα γούνινο παλτό, πολλές φορές η ύπαρξή της φαίνεται να είναι επίπονη.
Μήπως αυτό εξαρτάται από τη δουλειά του ατόμου, αναρωτιόμουν πολύ συχνά, και καθισμένη ώρες στην καρέκλα.
Μετά την πτώση της χούντας (1967-1974)  επέστρεψα στην Ελλάδα με τη μεγάλη επιθυμία να συναντήσω πατριώτες που συνέχιζαν τον αγώνα για την εξέλιξη της ελευθερίας και την επέκταση της ιδεολογικής δημοκρατικής σκέψης της κοινωνικής πολυμερούς σύνθεσης.
Επισκεπτόμουν συχνά την Καισαριανή με το συγκλονιστικό παρελθόν όπου συνάντησα επιζήσαντες συντρόφους από την εποχή του 1922, και την ιστορία της Μικράς Ασίας, τον πόλεμο των Ιταλών που κήρυξε τον Οκτώβρη του 1940 και των Γερμανών που εισέβαλε στην πατρίδα μας τον Απρίλη του 1941, την Κατοχή φασιστών και ναζιστών, και την τρομερή δεκαετία του 1940 με την Αντίσταση του λαού μας, τις φυλακές, τις εκτελέσεις και τις εξορίες, και τη στρατιωτική χούντα της 21ης Απρίλη του 1967 με τα δικά της και ποικίλα θύματα.
Μια ομάδα αγωνιστών οργάνωσε μια εθελοντική συμμετοχή με ιδιωτικά αυτοκίνητα για μια έξοδο από την Αθήνα σε διάφορες πόλεις και θέμα σύναξης των κατοίκων την ειρήνη, που μου έκαναν την τιμή να  είμαι η ομιλήτρια.
Ξεκινήσαμε ένα πρωί σαν μια πομπή από την Καισαριανή με πρώτο σταθμό τη Χαλκίδα. Ακολούθησαν και άλλες περιοχές που οι συναντήσεις μας πλήθαιναν τις εμπειρίες μας και τη συγκινήσεις μας να έχομε μαζί μας μια σύντροφο από την Ιαπωνία, η οποία μας έλεγε, κάθε φορά που σταματούσαμε, ότι δεν μπορούσε να τραβήξεις τα μάτια της από τη γαλάζια θάλασσα του Βόρειου Ευβοϊκού Κόλπου.

Ένα απόγευμα, πριν τη δύση του ήλιου σταθμεύσαμε σ’ ένα υψηλό σημείο, έχοντας τη θάλασσα μια καταπληκτική θέα, και η Γιαπωνέζα μας    ζήτησε να σχηματίσουμε έναν κύκλο και στάνθηκε απέναντί μας.
Απορήσαμε γιατί μας γύρισε την πλάτη της και ακόμα περισσότερο όταν την είδαμε να σηκώνει την μπλούζα της. Ξαφνιαστήκαμε όλοι όταν αντικρύσαμε την πλάτη της να είναι γεμάτη με διάφορα σημάδια, χρώματα, σχήματα και μεγέθη του από τον πόλεμο .
Έσπασε τη σιωπή μας εξηγώντας ότι η πλάτη της ήταν ο μάρτυρας του ολέθριου πολέμου Χιροσίμα στην πατρίδα της.
Το ταξίδι μας πρόσφερε ποικίλες εμπειρίες που πολλές από αυτές  παρέμειναν στη μνήμη μου ή κατά περίπτωση επανέρχονται σε διάφορες μορφές.

Ένα από τα δυο προσωπικά παραδείγματα ήταν/είναι τα ακόλουθα.

Ύστερα από μερικά χρόνια βρισκόμουν στη Βουδαπέστη απ’ όπου θα  συνέχιζα το ταξίδι μου για το χωριό Μπελογιάννης.
Κάποιο πρωί η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας ήταν γεμάτη χιόνια. Το δωμάτιο που έμενα ήταν πολύ ευρύχωρο με ζωγραφικούς πίνακες να ομορφαίνουν τους τοίχους, και επίσης διέθετε ένα κομπιούτερ.
Θα έμενα μέσα και θα τα χαιρόμουν όλα.
Άνοιξα ένα κομπιούτερ για να δω και να ακούσω στ’ αγγλικά τις ειδήσεις.
Το πρώτο θέμα που είδα ήταν ένας Άγγλος δημοσιογράφος που έπαιρνε συνέντευξη από μια επιστήμονα Ρωσίδα για τη ζωή της εκεί που δεν ήταν πλέον Σοβιετική Ένωση.
Αυτό που έμεινε στη μνήμη μου ήταν οι σύγχρονες εμπειρίες της που δεν περιγράφονταν.
Ο άνδρας της, άλλοτε ο σύντροφός της, ήταν και είχαν υπάρξει συμφοιτητές στο ίδιο Πανεπιστήμιο και είχαν παντρευτεί και συζήσει μέχρι τότε χωρίς οικογενειακά, οικονομικά, κοινωνικά, ή εργασιακά προβλήματα.

Με την αλλαγή του καθεστώτος ο άνδρας της έφερε στο σπίτι ένα κοριτσάκι, μικρότερο από είκοσι χρόνων και της δήλωσε ότι θα κατοικούσε μαζί τους ως σύζυγός του γιατί ήταν και οι δυο Μωαμεθανοί.
Η άρνησή της υπήρξε σχεδόν θανατηφόρα και για να την επιβεβαίωση της σήκωσε την μπλούζα της και έδειξε την πλάτη της.
Ήταν γεμάτη τραύματα από δίκοπα μαχαίρια, και άλλα σημάδια που παρ’ όλα τα χρόνια που είχαν περάσει δεν είχαν καλυφθεί.
Στη συνέχεια η τηλεόραση έδειξε ακόμα μια φορά μια παρόμοια κατάσταση σε κάποια άλλη πόλη που η γυναίκα είπε σχεδόν την ίδια ιστορία και έδειξε την πλάτη της με αθεράπευτα εγκαύματα από τσιγάρα, σπίρτα και κεριά.
Δεν άντεχα να δω και ν’ ακούσω περισσότερα…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μαριονέττες (DNA) Της Κατερίνας Μήλιου

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Μαριονέττες (DNA)
Της Κατερίνας Μήλιου

1FDA9B9D01301431F6414B5FAE655C09

Ο μικρός μου φίλος έκανε στροφή το κορμάκι του κι έβαλε ασταμάτητα γέλια. Είχε τρελαθεί από την αγωνία.
Τεράστιες μαριονέτες είχαν εμφανιστεί και του έβγαλαν τα νήματα με τα οποία ήταν δεμένος.
Συνέχισε να γελά, ώσπου  το γέλιο του έγινε βραχνό και δάκρια έτρεξαν από τα μάτια του.
Του ξεβίδωσαν ένα-ένα, πρώτα το δεξί του πόδι κι αφού το κοίταξαν με προσοχή διαπίστωσαν ότι δεν ήταν αρκετά γερό. Το πέταξαν και πήραν ένα καινούργιο από ένα τεράστιο πανέρι που έγραφε απ’ έξω έναν αριθμό. Του το βίδωσαν. Ήταν τέλειο, είπαν.
Τα χέρια και τα δύο κρίθηκαν ελαττωματικά κι αντικαταστάθηκαν κι αυτά. Ίδια η μοίρα τους.
Η καρδιά, κατέληξαν, δεν θα λειτουργούσε ακόμη για πολύ. Άνοιξαν μια στρογγυλή τρύπα και για δευτερόλεπτα μαύρισαν όλα γύρω του. Χάθηκε. Κενό.
Ύστερα,  η καινούργια καρδιά λειτουργούσε ήδη, πολύ πιο ευσυνείδητα, είπαν!
Όταν όμως έφτασαν στο μυαλό του – «πώς μπορούσαν ν’ αποφασίζουν κάτι τέτοιο;» – η τελευταία του σκέψη  «Μα! Τώρα σίγουρα δεν θα είμαι πια εγώ…»……
Έπειτα, ήταν κάποιος άλλος…… Δεν χρειαζόταν καν τα νήματα!

 

«ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΟΣ» αφήγημα της Ιωάννας Καρατζαφέρη

 ΑΛΙΚΑΡΝΑΣΣΟΣ
Της Ιωάννας Καρατζαφέρη 2015-09-13-1322 copy

Οι ευχάριστες επιστροφές στο χρόνο είναι ένας δύσκολος δρόμος αφού στη διαδρομή του συναντάει κανείς και εποχές που ο ίδιος είχε άλλοτε ξαναζήσει ή αρνηθεί τις επιρροές του.

Η παρούσα εποχή μου θυμίζει την αφετηρία μου, πριν από τρεις δεκαετίες, που μου δημιούργησε γεωγραφικές και ιστορικές διακλαδώσεις,  οι οποίες ανανεώνονταν κάθε χρόνο.

Οι εμπειρίες μου τριάντα χρόνων, ξεκίνησαν την Άνοιξη του1980 από ένα τηλεφώνημα του Δήμαρχου  Καισαριανής, Παναγιώτη Μακρή, που με καλούσε σ’ ένα ομαδικό ταξί της ΕΕΔΥΕ (Ελληνική Ένωση για Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη) στην Τουρκία.

Στο Αεροδρόμιο του Ελληνικού συνάντησα όλους τους υπόλοιπους της ομάδας με πρώτον τον υπέρ-γνωστό Βαγγέλη Μαχαίρα, πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, με αντιστασιακό παρελθόν κατά τη γερμανική κατοχή και γενικότερα τη δεκαετία το1940, τον Πανεπιστημιακό καθηγητή Μάκη Πασχαλίδη και άλλους.

Σκοπός του ταξιδιού ήταν μια συνάντηση/συνέδριο με την αντίστοιχη Ένωση στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη μου επαφή με τη γειτονική χώρα είχε γίνει πριν  στην Έφεσο με τουριστική διάθεση.

Στο Αεροδρόμιο Ατατούρκ μας περίμεναν μερικοί Τούρκοι σύντροφοι και είχαν φέρει μαζί τους δυο νέους, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι με ελληνικά ονόματα που μιλούσαν τέλεια ελληνικά και ήταν ξεναγοί.  Μας πήραν όλους μ’ ένα πούλμαν και στη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο άρχισαν να μας ενημερώνουν για όσα βλέπαμε στην Κωνσταντινούπολη, κάνοντάς μου ένα δυνατό εμβόλιο για την εκμάθηση της γλώσσας.

Μέχρι τον προηγούμενο χρόνο έκανα τριάντα ταξίδια στην Τουρκία ή ίσως λίγα παραπάνω, ταξιδεύοντας κάποτε-κάποτε διπλά.

Η αίθουσα που συγκεντρωθήκαμε με τους ομοϊδεάτες μας, την πρώτη φορά γνωριμίας, ήταν γεμάτη. Κάποιοι με κοστούμια  που έκοβαν βόλτες παρατηρώντας μας με ερευνητικό βλέμμα επέφεραν την ύποπτη αποστολή τους, και μας επιβεβαίωναν για την απομόνωσή μας.

Οι επισκέψεις μου σε πόλεις και χωριά και στις τέσσερις πλευρές του ορίζοντα, στις παραθαλάσσιες, επίπεδες και ορεινές με έφεραν σε επαφές που είχαν διάφορες όψεις κοινών χαρακτηρισμών.

Σε κάποια Χριστούγεννα έφτασα στην Αλικαρνασσό – Bodroum όπου κατέληξα σ’ ένα ξενοδοχείο και όταν έβγαινα από την κύρια είσοδο και διέσχιζα τη λεωφόρο έπεφτα στη θάλασσα χωρίς να ξέρω ότι θα γινόμουν θέαμα εξαιτίας της εποχής.

Τα βράδια, δεν έκλεινα τα παράθυρά μου και μετρούσα τα φώτα που έβλεπα στην απέναντι ακρογιαλιά του νησιού Κως και συμπύκνωναν και συμφιλίωναν τις θάλασσές τους.

Ανάμεσα στους πολίτες της Αλικαρνασσού υπήρχαν αρκετοί που ήξεραν ελληνικά και στα φαγάδικά τους η γεύση της κουζίνας τους ήταν επίσης ελληνική.

Σε αρκετές πρόχειρες επικοινωνίες οι συνομιλητές ήταν Έλληνες, οι οποίοι έρχονταν για να ψωνίσουν ή να αγοράσουν πλεούμενα σε χαμηλότερες τιμές από της πατρίδας μας.

Κάποια μέρα περπατώντας για τον ανοιχτό χώρο αρχαιοτήτων άκουσα να βγαίνει από ένα ισόγειο μαγαζί ένα ελληνικό τραγούδι από μια γυναικεία φωνή.

Διέσχισα το δρόμο και το επισκέφθηκα. Με καλωσόρισε ο μαγαζάτορας.

Ποιος τραγουδάει, τον ρώτησα.

Η Γλυκερία, είπε. Δεν την ξέρεις; Με ρώτησε, με τη σειρά του, ελληνικά. Όλη μέρα την ακούω, συνέχισε μακραίνοντας τη συζήτηση και προσκαλώντας με εντός.

Οι τοίχοι καλύπτονταν από ζωγραφικούς πίνακες, σε διάφορα μεγέθη, και κάποιοι θύμιζαν παλιές ελληνικές αποπλεύσεις ελληνικών καραβιών από τα νησιά μας και γυναίκες να κουνάνε άσπρα μαντίλια στο πλήρωμά τους.

Τα λόγια του μαγαζάτορα και οι προτιμήσεις του ελληνικών τραγουδιστών και τραγουδιών, οι εξηγήσεις του για τις σκηνές των πινάκων και των φωτογραφιών μετατρέπονταν σε αόρατες ενέσεις στις αιμάτινες φλέβες μου και με φόρτισαν με πίνακες και άλλες φωτογραφίες που αγόρασα σε μεγέθη κατάλληλης μεταφοράς   τους.

Στην επιστροφή μου για το ξενοδοχείο συνάντησα κάποιον που μου είχε συστήσει ένας Τούρκος οικογενειάρχης που μιλούσε πολύ καλά ελληνικά, έχοντας εργαστεί σε ελληνικά εμπορικά καράβια.

Με κάλεσε στο τραπέζι που καθόταν και πιάσαμε κουβέντα. Αυτό που δεν ξέχασα είναι από την οικογενειακή του ιστορία. Είχε έναν πανέμορφο αδελφό που είχε παντρευτεί μια Γαλλίδα, ζούσαν στη Γαλλία, και συστηνόταν πάντα σε όλους ως ΄Ελληνας.

Η συζήτηση μας διακόπηκε από την εμφάνιση μια τρομερά πολυάριθμης εμφάνισης ανδρών κρατώντας τουρκικές σημαίες και κραυγάζοντας συνθήματα.

Ρώτησα τον απλώς γνωστό μου ποιοι ήταν όλοι αυτοί.
Γκρίζοι λύκοι.
Ποιο είναι το ποσοστό τους;
Οκτώ – δέκα του εκατό.
Η απάντησή μου ήταν, η φυγή μου.

******

 

 

«Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ» διήγημα της Ιωάννας Καρατζαφέρη

Capture Α10 3 ΧΡΟΝΙΑ
ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ ΓΝΩΣΗΣ
Γενάρης – Γενάρης
2015            2018

***

ΔΙΗΓΗΜΑ
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη 2015-09-13-1322 copy

    Αποφασισμένες να σπάσουμε τα ταμπού, φορέσαμε πιο ζεστά ρούχα και υποδήματα και οι τέσσερις φιλενάδες συναντηθήκαμε, όπως και με την καλοκαιρία,
ένα πρωί αργά το φθινόπωρο στο ίδιο καφενείο, δίπλα στον πέτρινο σταθμό του τρένου, που δεν περνάει πια κανένα.
Αν αγριέψει ο καιρός, θα φέρνουμε μαζί μας και την κουβέρτα μας, είπε κάποια από εμάς. Γελάσαμε.
Αυτή τη φορά είχε πάρει το λόγο η Τούλα. Ένας χαρούμενος και αισιόδοξος τύπος, με κοντά πυκνά γκριζόξανθα μαλλιά, ταξιδεμένη εντός και εκτός της Ελληνικής Επικράτειας, που οι διηγήσεις της είχαν ένα ευχάριστο, ανεπιτήδευτο χιούμορ.
Όταν ήμασταν παιδιά…
Πόσα; την διέκοψα
Εννιά.
Τι ηλικίες;
Το πρώτο γεννήθηκε το 1932 και το τελευταίο το 1948.
Έχεις φωτογραφίες;
Ποτέ δεν αφήνεις κανένα να πει τη δική του ιστορία, με κατηγόρησαν.
Είχαν κάνει λάθος, γι’ αυτό δεν απολογήθηκα.
Θα έρθεις αύριο; την ρώτησα.
Γιατί τι είναι αύριο, για να μην έρθω;
Τότε θα φέρεις μαζί σου και όσες φωτογραφίες έχεις από τα παιδικά χρόνια.
Καλά, πώς δεν ήξεραν οι άλλες, ούτε  η αδελφή μου, ότι τα βιβλία γράφονται όχι μόνο με τη μνήμη του συγγραφέα, αλλά και από τις διηγήσεις των άλλων;
Την άλλη μέρα ήρθε η φωτογραφία.
Εννιά παιδιά, τέσσερα αγόρια και πέντε κορίτσια, το μεγαλύτερο αγόρι κρατάει στην αγκαλιά του το μικρότερο, όλα ξυπόλυτα, κάθονται το ένα δίπλα στο άλλο σ’ ένα πάγκο, κοιτάζουν τον φακό της φωτογραφικής μηχανής, που τους φωτογράφισε τον Οκτώβρη του 1946, εξήντα πέντε χρόνια πριν.
Δεν είμαστε όλοι στη φωτογραφία, τα δυο τελευταία αγόρια γεννήθηκαν το 1948 ο δέκατος και το 1951 ο τελευταίος..
Μου εντείνεις έναν προβληματισμό ή μια απορία ή κάτι που δεν μπορώ να του δώσω όνομα που επωάζεται στο μυαλό μου δεκαετίες και δεν έχω τη δυνατότητα να το σχηματοποιήσω, να το εξηγήσω, να το διερευνήσω, να το εκφράσω.
Με κοίταξαν ερωτηματικά.
Χρόνια αναρωτιέμαι πώς γεννιόνταν παιδιά στην Ελλάδα την δεκαετία του 1940, εννοώ μετά την κήρυξη του πολέμου τον Οκτώβρη, δηλαδή άνθρωποι που γεννήθηκαν το 1942, 43, τα χρόνια της Κατοχής, όπως και σήμερα που οι γυναίκες της Σομαλίας είναι ετοιμόγεννες ή θα γεννήσουν τον άλλο ή τον παράλλο μήνα, δηλαδή έμειναν έγκυος τον καιρό του λιμού και της εξαθλίωσης. Μήπως νόμιζαν ότι μέχρι να γεννήσουν η οικονομία της χώρας τους και η κοινωνία τους θα ευημερούσε.
Είσαι και βλάκας, είπε η αδελφή μου.
Ο γιος σου είπε ότι πρέπει να μορφώσουμε το ανδρικό φύλο, της απάντησα.
Η διένεξή μας δεν εξελίχθηκε. Όλες ξέραμε ότι τέτοιες φιλοφρονήσεις λέγονται ανάμεσα στα αδέλφια.
Την διέκοψε η Τούλα, ένα από τα εννιά ξυπόλυτα αδελφάκια, συνταξιούχος του υγειονομικού κλάδου.
Όλα τα αδέλφια μου έγιναν επιστήμονες και διέπρεψαν, εκτός από τον τελευταίο μικρό της φωτογραφίας, που τον έλεγαν Άινστάιν, για το μυαλό του, αλλά όταν ήταν φοιτητής στο Πολυτεχνείο έπαθε ένα ατύχημα και η ζωή του πήρε άλλο δρόμο.
Της είχε δοθεί η ευκαιρία να μιλήσει για τα έντεκα παιδιά και τους γονείς της που συναπάρτιζαν την οικογένεια.
Χανόμουν μέσα στην πολυδιάστατη ζωή τους στις τέσσερις δεκαετίες, του 40, 50, 60 και μέρους του ’70, ιστορίες με διακυμάνσεις. συνολικές ή απομονωμένες, εκπατρισμένες ή με δημιουργία οικογένειας ή σταδιοδρομίας.
Τα λόγια της με τύλιγαν, ενίοτε με μακριές προτάσεις και άλλοτε κοφτές και σύντομες με χτυπούσαν σαν ραβδιά στους ώμους και τα πλευρά.
Όλοι έχομε ακούσει ιστορίες, είπα. Αλλά εσύ έχεις υποχρέωση να καθίσεις και να γράψεις την ιστορία της οικογένειάς σου με τα έντεκα παιδιά.
Τώρα, συμπλήρωσε η αδελφή μου, που οι οικογένειες με τρία παιδιά περνάνε μεγάλη κρίση, και γίνονται θέμα στη Βουλή και στη νομοθεσία.
Μα, δεν είμαι συγγραφέας διαμαρτυρήθηκε η Τούλα, που δεν είναι ξυπόλυτη και αντιθέτως έρχεται στο καφενείο του Μπάμπη,  όπου συναντιόμαστε, με το αυτοκίνητό της.
Όλοι είμαστε συγγραφείς, είπα.
Σήμερα, είναι η σειρά μου να πληρώσω είπε η ίδια και φώναξε την Τατιάνα, τη νεαρή σερβιτόρα που όταν μας έβλεπε να πλησιάζουμε το καφενείο, χωρίς να μας ρωτήσει, ετοίμαζε τους καφέδες μας και το δικό μου ούζο με μεζέ.

 

 

 

 

 

 

 

«ΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ» έκδοση της ΑΠΕΛ-Σ τεύχος 18ο

«ΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ»

278895

Ο αρχισυντάκτης του περιοδικού δόκτορας Γιάννης Παπαοικονόμου

Μία θαυμάσια έκδοση της Αγωνιστικής Παράταξης Ελλήνων Λογοτεχνών-Συνεργαζομένων (ΑΠΕΛ-Σ), με δεκάδες λογοτεχνικά κείμενα, άρθρα, ποιήματα, διηγήματα, ιστορίας, πολιτισμού, αφιερώματα κλπ. Ό,τι καλύτερο για να αφουγκραστούμε τις ανήσυχες φωνές των λογοτεχνών μας στα χρόνια της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Οι «Βρυσούλες γνώσης» συνιστούν ανεπιφύλακτα το περιοδικό αυτό που εκδίδεται κάθε τρείς μήνες  ως μία από τις πιο σημαντικές «εκδόσεις» λογοτεχνικού περιεχομένου που μάχεται στο πλευρό του αγωνιστή ανθρώπου  για έναν καλύτερο κόσμο, ως ένα μέσον γνώσης για την ανύψωση του ανθρώπου, για την αλήθεια της ζωής. Στο περιοδικό αυτό συναντάμε πολλούς αξιόλογους Έλληνες λογοτέχνες μέλη της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών που μαζί με άλλους συνεργαζόμενους, μας προσφέρουν την λογοτεχνική θαλπωρή του χθές,  του σήμερα και του ωραίου Αύριο, που αγωνίζονται να φτιάσουν.

Σημείωση. Στα τελευταία τεύχη του περιοδικού όπως και στο 18ο τεύχος φιλοξενούνται ποιήματα και διηγήματα του υπεύθυνου της ιστοσελίδας «Βρυσούλες γνώσης » Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου. Θερμά ευχαριστούμε.

*Πατήστε το > βέλος  και δείτε όλες τις σελίδες του περιοδικού
* Για μεγένθυση της γραμματοσειράς πατείστε το διακεκομένο τετραγωνικό σχήμα κάτω δεξιά

«ΤΟ ΣΜΙΛΑΡΙ ΤΗΣ ΕΝΑΡΓΕΙΑΣ» αφήγημα της Μ.Κολοβού-Ρουμελιώτη

ΑΦΗΓΗΜΑ

ΤΟ ΣΜΙΛΑΡΙ ΤΗΣ ΕΝΑΡΓΕΙΑΣ
Της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

the-florentine-dance

Ένας ονειροπόλος ζωγράφος  είχε  πάρει τα πινέλα του να ζωγραφίσει το πρόσωπο  της πολιτείας. Μες  την ατέρμονη   φαντασίωση του  πολύχρωμες  νότες, εκστατικές,  χόρευαν αλλόφρονα  σαν πεινασμένα πιράνχας στο βαρύτιμο  πλάνο του μυαλού του. Έδινε τίτλους στα ανολοκλήρωτα σκίτσα του. Παρηγορούνταν καθώς τα σύνεργα του   ανεβοκατέβαιναν πάνω σε τείχος πανύψηλο απεικονίζοντας την ατέρμονη αγωνία του για αναγνώριση και προβολή. «Ο  επιμένων νικά!» διαβεβαίωνε τον εαυτό του και συνέχιζε να ακονίζει το μυαλό ως την ώρα που αποτέλειωσε τα χρώματα που με τόσο κόπο είχε συλλεγμένα από το χρονοντούλαπο της πολυτάραχης ζωής του.  Και τούτη η πράξη δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η κατακλείδα μιας ακόμη ματαιόδοξης προσπάθειας, μιας ενέργειας που δεν συνταιριάχτηκε  με τη ζωή παρά μόνο με την αθεράπευτη φιλοδοξία του!….

Από τότες πέρασαν χρόνοι πολλοί. Εκατοντάδες ονειροπόλοι ζωγράφοι και ποιητές ακολούθησαν την τρέλα του προσπαθώντας κι εκείνοι να ζωγραφίσουν με χρώματα και λέξεις, το πρόσωπο  της πολιτείας. Δεν είχαν καταλάβει οι δυστυχείς πως η κοινωνία των ανθρώπων είναι παμπάλαια όσο παμπάλαιο είναι το γονίδιο του ανθρώπου να βλέπει και να παραβλέπει μονάχα αυτά που το συμφέρει…. Έτσι όλοι παρέμειναν για χρόνια ονειροπόλοι  κυνηγοί  του ωραίου και του αληθινού, χωρίς ποτέ να ανταμωθεί η δική τους ματιά με τη ματιά της πολιτείας. Δυο κόσμοι ξένοι αναμεταξύ τους που ο καθένας έβλεπε   και ερμήνευε  σε διαφορετική γλώσσα την πολύχρωμη παλέτα της ζωής και των γεγονότων  που την καθόριζαν….

Απελπισμένοι, λοιπόν, οι ζωγράφοι άρχισαν απ’ αρχής να βουτάνε τις βούρτσες και τα πινέλα τους μέσα στους κουβάδες με τα χρώματα∙  και οι γραφιάδες άρχισαν κι αυτοί με τη σειρά τους να ακονίζουν τα μολύβια τους… Χρώματα και γραφίτες άρχισαν να καλύπτουν το μοναδικό άγραφο χαρτί τους. Είχανε φοβηθεί πως αν τα παρατούσαν, θα τους κυνηγούσαν αιώνια οι Ερινύες  για το ανολοκλήρωτο χρέος τους. Γι αυτούς, δεν υπήρχαν χαμένες υποθέσεις παρά μόνο εκείνες που εγκατέλειπαν.

Μερόνυχτα   δούλευαν δίχως να κλείσουνε βλέφαρο. Πέρασαν  χρόνοι πολλοί με αυτή τους την ενασχόληση ώσπου  κάποια μέρα,  έκαναν συμβούλιο κι αντί να ξεκουραστούν, αποφάσισαν να συνεχίσουν εκ νέου με τρομερή επιμονή, υπομονή και φαντασία να συνταιριάξουν τα κομμάτια του παζλ της νέας τους δημιουργίας. Έδωσαν  λοιπόν σαφέστερη μορφή  στα σχήματα που είχαν δημιουργήσει στο μοναδικό άγραφο χαρτί που τους είχε απομείνει, και το επίπονο έργο τους είχε αποκτήσει την τελική του μορφή. Ήταν ένα δημιούργημα γεμάτο ηλιαχτίδες. Η επιμονή τους είχε γίνει η τωρινή τους νίκη. Μέσα στο πρόσωπο της επιμονής και της υπομονής  είχε σχηματιστεί το πρόσωπο  της πολιτείας λουσμένο στη λάμψη του ήλιου. Τα ακονισμένα μολύβια τους είχαν μεταλλαχτεί σε σμίλη  που είχε σμιλέψει την ασχημάτιστο σκληρό βράχο της αδράνειας και της απραξίας∙ και καθώς στάθηκαν να κοιτάζουν την καινούργια  εικόνα που φάνταζε σαν επαναστατημένο λάβαρο μπροστά τους, αναφώνησαν ικανοποιημένοι: «Ο  επιμένων νικά!».

* Για περισσότερα στην Ιστοσελίδα » Άδυτες Διαδρομές».

Παρουσιάσεις βιβλίων της Ερης Ρίτσου στη Θεσσαλονίκη

ΒΙΒΛΙΑ566262

Στον ΙΑΝΟ στη Θεσσαλονίκη, την ερχόμενη Παρασκευή 1 Δεκέμβρη, στις 19.00, θα παρουσιαστεί το τελευταίο μυθιστόρημα της Ερης Ρίτσου, «Ο νεκρός δολοφονήθηκε», εκδόσεις «Κέδρος». Για το βιβλίο θα μιλήσει ο Αντώνης Γιαννακός, συγγραφέας. Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό. Στην εκδήλωση θα παραβρεθεί και η Ε. Ρίτσου, όπου θα υπογράψει βιβλία για το κοινό.

Το πτώμα ενός άντρα βρίσκεται σε δύσβατη δασική περιοχή ενός νησιού. Στη μια του τσέπη ένα σημείωμα: ΕΤΣΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ. Στην άλλη ένα τυπωμένο mail: Αν δεν έρθεις να με δεις, θα σκοτωθώ. Στο στέρνο του χαραγμένος ένας αγκυλωτός σταυρός. Ποιος είναι αυτός ο άντρας; Πώς βρέθηκε εκεί; Ποια ήταν η αιτία του θανάτου του και ποια τα κίνητρα του δράστη; Προσωπικά ή πολιτικά; Ολα τα σενάρια μοιάζουν εξίσου πιθανά. Τα ερωτήματα είναι πολλά για τις τοπικές αρχές, που δεν είναι συνηθισμένες να αντιμετωπίζουν τέτοιες υποθέσεις στο μάλλον ήσυχο νησί…

Η Ερη Ρίτσου καταπιάνεται, για πρώτη φορά, με το αστυνομικό μυθιστόρημα και προσφέρει μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αστυνομική υπόθεση, με όλο το απαραίτητο σασπένς, τοποθετημένη στο κοντινό παρελθόν, συγκεκριμένα στην περίοδο αμέσως μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015. Ετσι, εκτός από την αστυνομική περιπέτεια, που θέτει συνεχώς μυστήρια προς λύση και κάνει τον αναγνώστη να αναρωτιέται κάθε στιγμή για το τι μπορεί να συμβαίνει, του δίνει ταυτόχρονα τη δυνατότητα να συναντήσει στις σελίδες του βιβλίου όλα σχεδόν τα προβλήματα, κοινωνικά και πολιτικά, που αντιμετωπίζει η χώρα μας σήμερα.

Επίσης, το Σάββατο 2 Δεκέμβρη, στις 12.00 πάλι στον ΙΑΝΟ, σειρά έχουν οι μικροί αναγνώστες, καθώς η Ε. Ρίτσου θα παρουσιάσει το βιβλίο «Η μαύρη πεταλούδα», εκδόσεις «Κέδρος», για παιδιά έως 9 ετών. Οταν στον τόπο της πέφτει ξηρασία, η μικρή μαύρη πεταλούδα μεταναστεύει σ’ ένα λιβάδι γεμάτο πολύχρωμες πεταλούδες. Μακριά από τους δικούς της, προσπαθεί να συνηθίσει και να επιβιώσει. Κάποιοι θα την αντιμετωπίσουν με καχυποψία, ενώ κάποιοι άλλοι θα τη δεχτούν και θα την αγκαλιάσουν με αγάπη. Κι όταν η ξηρασία χτυπήσει και αυτό το λιβάδι, ίσως η μικρή μαύρη πεταλούδα να είναι η μόνη που μπορεί να βοηθήσει τις άλλες πεταλούδες να αντιμετωπίσουν τη συμφορά…

«Ο τόπος μου είναι παντού» «Αντιφάσεις» Ένα αφήγημα και ένα κείμενο της Ιωάννας Καρατζαφέρη

 Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

Capture

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη 

Η πανσέληνος έλαμπε πάνω από τα μεταλλικά αεροπλάνα στο Αεροδρόμιο Κέννεντι.

Ίσως και η μαμά μου να επαναλάμβανε νοερά τα λόγια: Γεναριάτικο και Αυγουστιάτικο φεγγάρι παρά λίγο να ’ναι μέρα, την είχα ακούσει πολλές φορές να το απαγγέλλει σαν ποιηματάκι.

Όμως, καμιά μας δεν μπορούσε να μιλήσει γιατί εκείνο το αυγουστιάτικο φεγγάρι είχε μικρύνει τόσο που είχε χωρέσει σαν κόμπος στο λαιμό μας.

Μόνο τα χέρια μας μπορούσαμε να μπλέξουμε επιτρέποντάς τα να εκφράζονται με τη δική τους θερμοκρασία, τρεμούλα και σφίξιμο για τον χρόνο που ερχόταν καλπάζοντας να μας χωρίσει.

Στις λίγες στιγμές που μας απόμεναν προσπάθησα να πλατύνω την μητέρα μου να πάρει την μορφή όλων εκείνων των μανάδων που είχαν αποχωριστεί τα παιδιά τους. Ίσως αυτό το πλάτεμα να μου αλάφρωνε το προσωπικό μου βάρος. Να το μοιραζόμουν.

Την κοινή μοίρα των Ελλήνων που μάτωσαν και πείνασαν ποτέ δεν την ντράπηκα. Πώς θα ένιωθα από τα αίματά τους και τα σκελετωμένα στα καροτσάκια κορμιά και παιδιών και μεγάλων πριν ριχτούν στους λάκκους για να λιώσουν είχε πλουτίσει ο πατέρας μου;

Την Ελλάδα που φυλάκιζε, εξόριζε, τι την είχα;

Πατρίδα.

Η πανσέληνος είχε σταθεί ακίνητη μπροστά στο τεράστιο τζάμπο, θα έπαιρνε μέσα του τη μαμά μου, μακριά από μένα, θυμίζοντάς μου πως ο ανθρώπινος πόνος είναι μια ιδιωτική υπόθεση, χρονικά περιορισμένη και δεν επηρεάζει τον φυσικό κόσμο γύρω μας.
Ήταν μια πλάνη μου ότι η πανσέληνος είχε ακινητοποιηθεί. Κάτω από το φως της έκλαιγα γοερά, περπατώντας στα πεζοδρόμια του αεροδρομίου, περιμένοντας να στερέψουν τα δάκρυα, να στεγνώσουν τα μάγουλά μου πριν επιστρέψω στο διαμέρισμά μου.

Ένα σπίτι άδειο, με την επιστροφή μου φαινόταν ακόμα πιο άδειο και μοναχό.

Εκείνο το ίδιο βράδυ, εντελώς απροειδοποίητα και αναπάντεχα, ήρθε στο διαμέρισμά μου

ο Νίκο Ίκαρης. nikos-ikaris
Καθίσαμε αντικριστά στο τραπέζι μ’ ένα μπουκάλι κονιάκ Μεταξά ανάμεσά μας και από ένα ποτηράκι ο καθένας.
Ο γλύπτης που έπιανε πέτρινους, χάλκινους άμορφους όγκους, τους σμίλευε και δημιουργούσε μνημεία σαν εκείνο των ανθρακωρύχων στημένο σε μια πόλη της Γερμανίας, του Πυθαγόρα στην Σάμο, του Ίκαρου στην Ικαρία, της μάνας και παιδιά στο Ισραήλ και άλλα ήταν ανασφαλής και φοβόταν την πείνα και τις κακουχίες.

Απλός και λιτοδίαιτος, φορούσε φτηνά ρούχα, και φιλοσοφούσε.

Σκοπός του ήταν να στήσει τα μνημεία που σχεδίαζε, μου τα έδειχνε με μια στωικότητα που εξουδετέρωνε τον χρόνο. Τον ενδιέφεραν τα μνημεία. Αυτά ήταν μπροστά και πάνω απ’ όλα. Η χούντα θα περάσει. Οι επίορκοι ταγματάρχες θα εξαφανιστούν. Κι εμείς θα πεθάνουμε. Τα μνημεία θα μείνουν.

untitledμμμμμμμμμμμμμμμμμ                                               Γοργόνα δημιουργία του Νίκου Ίκαρη

Φοιτητής των Καλών Τεχνών στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο είχε οργανωθεί στο ΕΑΜ. Είχε συλληφθεί κάποιο βράδυ με μια συμφοιτήτριά του, προσποιούμενοι ερωτικό ζευγάρι, σκόρπιζαν προκηρύξεις στους δρόμους της Αθήνας.

Οι Γερμανοί τους συνέλαβαν και τους δυο. Αυτόν τον έκλεισαν στο Χαϊδάρι. Έμεινε κρατούμενος δυο χρόνια. Για το κορίτσι δεν έμαθε ποτέ τίποτα.

Αξημέρωτα καλούσε ο ταγματασφαλίτης όσους γεννήθηκαν τον Απρίλη, το άλλο πρωί όσους το επίθετο κατέληγε σε -ίδης, το επόμενο φώναζε ό,τι του κατέβαινε στο κεφάλι για να βγουν μετά τη διαταγή ένα βήμα μπροστά. Δεν γινόταν καμιά διάκριση ανάμεσα σε αμούστακα παιδιά, μεστωμένους άνδρες ή παππούδες. Τους έπαιρναν με τα καμιόνια. Δεν τους ξανάβλεπε ποτέ κανένας. Ούτε και η μάνα τους, η γυναίκα τους, τα παιδιά τους Κανένας.

Δεν άντεχε αυτή την ιστορία αυτός ο αντιμιλιταριστής. Μου ζητούσε να τον συγχωρήσει που έμενε παρατηρητής.

Ποια ήμουν εγώ να τον συγχωρήσω; που έμενε παρατηρητής. Γιατί είχε έρθει ένα τέτοιο βράδυ που είχα μείνει πάλι μόνη, μετά την αναχώρηση της μαμάς μου μ’ εκείνη την αυγουστιάτικη πανσέληνο και με τάραζε με τα φαντάσματα του Χαϊδαριού και της Καισαριανής;
Ίκαρη, σε παρακαλώ.
Μα, μόνο σ’ εσένα μπορώ να εμπιστευτώ τα αισθήματά μου.
Τι φοβάσαι;

Έφυγε μετά τα μεσάνυχτα, χωρίς απάντηση.

΄Εκανα μια δυο βόλτες στο μακρύ διάδρομο του διαμερίσματός μου, μπήκα στο νιο, έπλυνα το πρόσωπό μου και είδα τα μάτια μου στον καθρέφτη. Μαύρα.
Έκοψα τα μαλλιά μου τούφες, τούφες. Ακανόνιστα. Ασύμμετρα. Ήθελα να τα φτάσω στις ρίζες τους. Να χώσω το ψαλίδι βαθιά και να τις ξεριζώσω.

*************

                                           ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ

της Ιωάννας Καρατζαφέρη  Capture

Με την ευκαιρία της ημέρας της κήρυξης του πολέμου, μέρος του Δεύτερου Παγκόσμιου στην Ελλάδα από τη φασιστική κυβέρνηση του Μουσολίνι της Ιταλίας, την 28 Οκτώβρη 1940, που την ακολούθησε τον Απρίλη του 1944 η δεύτερη κήρυξη πολέμου από τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ, οι ιστορικοί περισσότερα από μισόναιώνα χρόνια δεν έπαψαν να ερευνούν τα αίτια και τα αποτελέσματα και να τα καταγράφουν, πλουτίζοντας τα ιστορικά τμήματα των παγκόσμιων βιβλιοθηκών.

untitled

Το ίδιο συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει στα ιστορικά τμήματα των πανεπιστήμιων να διατηρούν, να εμπλουτίζουν και να υποστηρίζουν τις έρευνες, κυρίως, των πολέμων και των εμπόλεμων καταστάσεων που δημιουργούν τις εχθρικές τάσεις ανάμεσα στους λαούς, να βοηθούν τους ιστορικούς, ακόμα και τους φοιτητές με υποτροφίες.

Οι πόλεμοι και οι εμφύλιοι δεν άφησαν έξω από τη δράση τους καλλιτέχνες και πνευματικούς ανθρώπους από την αρχαιότητα, όπως τους γλύπτες, τους ζωγράφους, τους αρχαίους θεατρικούς συγγραφείς που δημιούργησαν το θέατρο σε πολλές ιδιαίτερες μορφές μέχρι τους αρχιτέκτονες που έχτισαν θέατρα, σαν το Ηρώδειο και της Επιδαύρου, ώσπου έφτασαν μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα και όλα αυτά και τα όπλα που μεταχειρίστηκαν οι εμπλεκόμενοι τα αξιοποίησε ο κινηματογράφος, που ονομάστηκε 7η τέχνη.

Από τα μέσα του 20ού αιώνα με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και την εφεύρεση της τηλεόρασης, τα κεφάλαια της ιστορίας μπήκαν οπτικά, με τίτλους και υπότιτλους τα ονόματα των δημιουργών κατά μέρος και ενιαία στα σπίτια μας.

Αυτή την εβδομάδα, μέρες και βράδια που συμπεριλάμβαναν την 28η Οκτώβρη, οι τηλεοπτικοί σταθμοί της ελληνικής τηλεόρασης, πρόβαλαν πολλές πολεμικές και αντιπολεμικές, αντιστασιακές και επαναστατικές ταινίες, αποκαλύπτοντας όλα τα συνεπακόλουθά τους.

Οι περισσότερες ταινίες αφορούσαν τον πόλεμο της Γερμανίας κατά και την κατάκτηση της Ελλάδας τις ομαδικές γενοκτονίες, αδιαφορώντας για την ηλικία των θυμάτων, από νεογέννητα μέχρι αιωνόβιων ανθρώπων, στην πρωτεύουσα, τις πόλεις και τα χωριά, την αντίσταση των πολιτών, αστών, εργαζομένων, αγροτών και άλλων κατηγοριών, σκοτώνοντας τους και καίγοντας τις στέγες τους.

Κατά κάποιον τρόπο ένιωθα διάφορα συναισθήματα μη δυναμένη να διαχωρίσω και να διακρίνω τις αιτίες και τα αποτελέσματα των πολιτικών και οικονομικών σχέσεων ανάμεσα στη Γερμανία, στις χώρες της Ευρώπης, και της τότε Σοβιετικής Ένωσης στον παρόντα χρόνο.

Πρόκειται για τη λήθη των κυβερνώντων, των οικονομικών διαχειριστών ή την προσπάθεια των ανθρώπων, από τους ανέργους εργάτες μέχρι τους διπλωματούχους, που η χώρα τους δεν επιδιώκει άλλες λύσεις ή μήπως είναι καλύτερη η λήθη, ώστε να ζούμε ειρηνικά;

Μήπως η γη ανήκει στους ανθρώπους και η χάραξη των συνόρων υπήρξε μια εφεύρεση φυλετική και ενισχυόμενη από αυτό που καλείται κυριαρχία; ή άλλους χαρακτηρισμούς που αγνοώ.

Μακάρι η επίσκεψη στην Ελλάδα, πολιτών διαφόρων εθνοτήτων, θρησκειών, ατομικού και πολιτισμικού ενδιαφέροντος να είναι αναζήτηση φιλίας και σταθερής ειρήνης.

 

 

 

 

 

 

«ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ στη ζωή μου ΕΡΩΤΑ» Ένα βραβευμένο ποίημα του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΡΩΤΑ
του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

Α΄Βραβείο λογοτεχνικού διαγωνισμού  Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου μελβούρνης 2017

love-narcotic_94480

Το σώμα της
στου κρεβατιού την άκρη
παρθένο μύρο και θάμπως ανάδυε.
Κι ως στριφογύριζε ανύσηχη στο στρώμα
αμέτρητες  οι εκδουλεύσεις της φαντασίας,
εικόνες του  ασύνειδου και του συνειδητού
κυριαρχούσαν
και ψίθυροι ανεπαίσθητοι του πόθου
τάραζαν την ιδια την παρουσία της και  τη σιωπή.
Λόγια της αγνότητας και της αγάπης  σμίξανε
ανατρέποντας την κάθε στιγμή η μια την άλλη.
Ξαφνικά, μια ύστατη σκέψη της
γέννησε την μεγάλη απόφαση.
Χθές ήταν πολύ νωρίς και μικρή
κρεμόταν από το φουστάνι της μάνας της,
σήμερα όμως ένιωθε  τόσο  μεγάλη!
Άνοιξε τότε με μιάς
τα παντζούρια του παραθύρου της,
στάθηκε γυμνή μπροστά στο χάραμα της μέρας
κι ανάσανε βαθιά.
Πέρα από τον  κάμπο
έφθαναν σπιθιστές οι μελωδίες της άνοιξης.
Οι εκρήξεις των μίσχων ταίριαζαν
με τις ανατριχίλες που ένιωθε στο κορμί της.
Και τότε
σαν δροσιά καταστάλαξαν οι επιθυμίες της,
π’ άφησαν πίσω το σύνηχο ταλάντευμά της.
Ζήτημα χρόνου λοιπόν  ήταν
να δρασκελίσει το παραθύρι
και τρέχωντας
ν’ ανταμώσει  στα  πρώτα σφυρίγματα,
τον αλήτη Έρωτα!

ΣΗΜ. Σκίτσο  από το διαδίκτυο

«ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ » ένα βραβευμένο διήγημα του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου

 ΑΥΤΟ  ΗΤΑΝ
Του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου

2ο βραβείο διηγήματος του λογοτεχνικού διαγωνισμού του Ελληνοαυστραλιανού πολιτιστικού συνδέσμου Μελβούρνης  2017

soothe-crying-baby

Έτσι θα ήθελε όλα να είναι. Τα λουλούδια στο φως ν’ αστράφτουν και τα πρόσωπα των ανθρώπων γιομάτα ήλιο πάντα να χαμογελούν. Με τον μήνα Μάη να  ντύνει τους ανθρώπους με  ενδύματα  αγάπης και ευαισθησίας, να τους χρεώνει  αρώματα,  χρώματα, πετάματα και γλυκές φωνούλες.
Μια τέτοια άνοιξη περίμενε. Δεν είρθε.
Και τώρα καθηλωμένος στο κρεβάτι του γήρατος έγνοια μεγάλη το είχε που δεν πρόλαβε να δει στο διάβα του χρόνου, τους ανθρώπους μονιασμένους, χαρούμενους, χωρίς φόβους κι ανασφάλειες.  Στο διάβα του χρόνου… Που εκεί μέσα  ενυπάρχει τόσο η υπέρτατη χαρά,  η ζωή όσο και η υπέρτατη λύπη, ο θάνατος.
Είναι αλήθεια, καθώς τα χρόνια περνούν θλιβόμαστε για πράγματα που δεν προλάβαμε να χαρούμε, και για  άλλα που μας προλάβανε αυτά όπως, οι πόλεμοι, η πείνα,ο κόσμος που δεν έγινε καλλίτερος. Και το γιατρικό, μια ελπίδα, μια ειρήνη, μια δουλειά κι ένα μέλλον, απουσιάζει.
Πώς τώρα  να κοιτάξει κανείς το φως, τις πεταλούδες, πώς να νιώσει τα αρώματα των γιασεμιών, το βουητό της μέλισσας; Καθώς ο ήλιος γέρνει, ακόμη  κι η σκιά μας  χάνεται απ την μια στιγμή στην άλλη, και με το σούρουπο μένουμε πάντα μόνοι.
Μισητό  το σούρουπο γιατί μας δίνει λίγο φως μόνο και μόνο να μας προετοιμάσει για τα σκοτάδια της νύχτας. Μα εμείς  ξέρουμε, πως το πρώτο αστέρι  θα φανεί στον ουρανό κι αργότερα θα σμίξει μ’ ένα ολόγιομο κίτρινο φεγγάρι κι  ακόμη ώ, νά, γέμισε ο ουρανός αστέρια, π’ αφήνουν  το σκοτάδι στην άκρη να οδύρεται παθιασμένο, όλο μίσος.
Τούτη τη διάφανη νύχτα ναί, παντού φως, φως, φως!

Άλλο η νύχτα κι άλλο το σκοτάδι.
Η νύχτα είναι ένα σύνολο από αστέρια, φεγγάρια, έρωτες, απόκρυφες σιγαλιές. Στους κόρφους της ωριμάζουνε τα πάντα κι ετοιμάζονται για τις μεγάλες αλλαγές. Άνθη , πουλιά, άνθρωποι, σαν μέσα σε όνειρα ξαποσταίνουν.
Ας μη φοβόμαστε λοιπόν. Έχουμε πολλά χρόνια μπροστά μας. Ο θάνατος Θ’ αργήσει νάρθει. Μένει  χρόνος για δημιουργία, μάθηση, να κτίσουν  φωλιές  στα μπαλκόνια τα χελιδόνια της άνοιξης.  Αυτό  είναι το ένα…

Το άλλο όμως, το σκοτάδι, πολύ δύσκολο να το καταλάβουμε γιατί συμβαδίζει πάντα με το κακό,  με τη ζωή μας που θα μας  παραλύει τα χέρια, με το αίμα μας που άδικα θα ποτίζει το χώμα. Κι εσύ, κι εγώ,  Αγωνιστής Άνθρωπος, πρέπει θα βρεθούμε κάποια στιγμή, για ν’ απαλλάξουμε τη ζωή μας απ’ τα σκοτάδια, να νικηθεί το κακό.
Δύσκολο όμως να μάθουμε  τι παίζεται με την ζωή και τον θάνατο. Τι παίζεται με το ένα ή με το άλλο κάθε φορά.
Διψάμε,  δεν υπάρχει νερό! Ελπίζουμε, μας  σκοτώνουν τα όνειρα, λίγο ήλιο ζητάμε, ο ουρανός ρίχνει αστροπελέκια κι όμως πεθαίνουμε και γεννιόμαστε κάθε φορά.
«Ω, πως πέρασε η ώρα!. Είμαι πολύ κοντά τώρα. Θα με σώσει άραγε κανείς;  Έ, εσύ που μού χάρισες τη πρώτη αγκαλιά, το πρώτο φιλί, εσύ που με συντρόφευες, που είσαι;  Έλα κοντά μου σε χρειάζομαι. Μαζί και πάλι να βηματίσουμε, πιασμένοι χέρι-χέρι μαζί  να νυχτωθούμε στο δάσος, ν’ αφουγκραστούμε το κελάηδημα των αηδονιών να κάνουμε κουβέντα,  για τα δίκια του κόσμου, να μιλήσουμε για τη ζωή και τον θάνατο».

«Ήρθες, είσαι εδώ, και με πάς…
Που με πάς καλή μου… Που βαδίζουμε… Δεν βλέπω χλόη, ούτε ποτάμια… Σαν σε άγνωστους ανεξήγητους δρόμους βαδίζουμε! Ζωή, μη με αφήνεις ζωή, δεν έχω αγαπήσει κάτι άλλο περισσότερο από σένα…Μη μου στερήσεις το φως που λάτρεψα…Δεν πιστεύω σε θαύματα, σε παράδεισους, μόνο εσένα πίστεψα. Μισώ την ακινησία, την γαλήνη του θανάτου, την αβεβαιότητά του, μη με προδώσεις!»

Είχε αγαπήσει την ζωή, κι έγινε ένα με πουλιά κι ανθρώπους. Τα πρωϊνά του άρεσε κάθε φορά να τον αγγίζουν  τα φύλλα των δέντρων  στο πρόσωπο, καθώς βημάτιζε στο δάσος.  Είχε γευθεί τι ζωή όσο κανείς άλλος, τις χαρές και τις λύπες. Ερωτεύτηκε, αγωνίστηκε, έγραψε στίχους για την ειρήνη και ύμνησε την εργατιά. Ένιωθε  Άνθρωπος  κι Άνθρωπος παρέμενε μέχρι τώρα.
Τώρα, να πάλι αυτή η καταραμένη λέξη. Τώρα, από τα μάτια του τα χρώμματα τον εγκαταλείπουν. Τώρα, η ακοή όλο και λιγοστεύει, δεν συλλαμβάνει τα φτερουγίσματα των πουλιών. Τώρα, ο νους φύρανε και ξεχνιώντε μια- μια ακόμη και οι αναμνήσεις. Τώρα, ο ουρανός , η θάλασσα, το δάσος, κι άλλα σημαντικά, δραπετεύουν από την ορασή του.

Τώρα, η ζωή είναι έτοιμη να τον παραδώσει στον θάνατο…
Τώρα, την ίστατη στιγμή, σιμά στο κρεβάτι που καραδοκούσε η υπέρτατη λύπη ξέσπασε το κλάμα  του νεογέννητου εγγονού του.
Αυτό ήταν!
Πέθανε ευτυχισμένος, αφήνοντας πίσω του την υπέρτατη χαρά να την αγκαλιάζει το κλάμα του νεογέννητου δίνοντας έτσι συνέχεια στη ζωή, για να προλάβουμε ό,τι δεν προλάβαμε!

ΣΗΜ. ΦΩΤΟ από το διαδίκτυο

 

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ 2017 του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης. ΣΤΙΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

images

Την περασμένη Κυριακή 15-10-2017  ο Ελληνοαυτραλιανός Πολιτιστικός Σύνδεσμος Μελβούρνης ανακοίνωσε τα αποτελέσματα του λογοτεχνικού διαγωνισμού 2017 κατά την διάρκεια πολιτιστικής εκδήλωσης  στην αίθουσα του Παναρκαδικού συλλόγου Μελβούρνης αφιερωμένης στον διακεκριμένο καθηγητή Βρασίδα Καραλή, ο οποίος διατηρεί την έδρα του Sir Nicholas Laurantus στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϊ καθώς και στην 63η έκδοση  του περιοδικού πολιτισμού και τέχνης » ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ» Παρακάτω δημοσιεύουμε τους διακριθέντες στον διαγωνισμό, και θα επανέλθουμε με λεπτομέρειες από την πετυχημένη εκδήλωση, όταν μας αποσταλεί σχετικό φωτογραφικό υλικό.
Σημειώνουμε  πως στους βραβευθέντες  συγκαταλέγεται και ο υπεύθυνος της ιστοσελίδας  » Βρυσούλες γνώσης» Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΠΟΙΗΣΗ Ελληνική Γλώσσα

Α΄Βραβείο: Καλως όρισες στη ζωή μου έρωτα-Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος
Β΄Βραβείο: Χαϊκού Δευτερολέπτων – Μπέτη Μεσσάζος
Γ΄Βραβείο: Ειρήνη σε σταυρώσανε- Αγγελική Βογδάνη
Έπαινος: Η πένα της Καρδιάς- Χριστίνα Σοιταρίδη

ΠΕΖΟ Ελληνική γλώσσα

Α΄Βραβείο: Απώλεια Μνήμης- Τριαντάφυλλος Καπουκρανίδης
Β΄Βραβείο: Αυτό Ήταν- Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος
Γ΄Βραβείο: Η φυγή- Αριστοτέλης Ανδρούτσος

POETRY IN ENGLISH

1st Prize: She was real as I am- Monika Athanasiou
2nd Prize:
Visions- Stephanie Dimopoulos
3rd  Prize:
Wellspring of My Life- Salome Argyropoulos

SHORT STORY  IN ENGLISH

1st Prize: Angels Can Fly- Dione Toukalas
2nd Prize:
 Time Bubdle Protocol- George Athanasiou
3rd Prize:
The  Amulet- Mar;ia papageorgiou

One Act Play in English

Spesial Commendation: Crome- Elena Carapetis
*****
ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Συντονίστρια: Καίτη Αλεξοπούλου, ΟΑΜ, ( πρόεδρος του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης. 

ΜΕΛΗ 

Δρ Τίνα Γιαννούκου  ( ποιήτρια, συγγραφέας, ερευνήτρια)
Γιώργος Μουρατίδης (Ακαδημαϊκός, ποιητής)
*******************

ΜΕΡΙΚΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ  ΜΕΛΒΟΥΡΝΗΣ

Captureθτωβιοοοοοοοοοοο

ΦΩΤΟ Οι βραβευμένοι του διαγωνισμού  με τα στελέχη του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης, τους τιμώμενους και τα μέλη της κριτικής επιτροπής

Captureκλαε  Capture33333  Captureμμμμμμνη

ΦΩΤΟ από αριστερά 1.Η πρόεδρος του Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης Καίτη Αλεξοπούλου. 2. Ο καθηγητής του πανεπιστημίου Μελβούρνης Ν.Παπαστεργιάδης παρουσίασε το περιοδικό του Πολιτιστικού Συνδέσμου «ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ» 3. Ο τιμώμενος καθηγητής Βρασίδας Καραλής

Captureηηηηη Capture44444 Captureαλκδε

ΦΩΤΟ από αριστερα 1. Ο καθηγητής Β. Καραλής απονέμει το Α΄ βραβείο ποίησης στον Γεράσιμο Μ. Λυμπεράτο 2. Η πρόεδρος Καίτη Αλεξοπούλου με τον Γεράσιμο Μ.Λυμπεράτο. 3. Από την απονομή του Β΄ Βραβείου διηγήματος στον Γεράσιμο Μ.Λυμπεράτο

Captureδφγηξ Capture Captureπ;ασς
Captureμεσδε   Captureψωβγ   Captureλλλλλκξη

ΦΩΤΟ από αριστερά 1. Τα μέλη της κριτικής επιτροπής, Δρ τίνα Γιαννούκου και του Ακαδημαικού  Γιώργου Μουρατίδη 2. και 3. 4.5.6. Άλλες σημαντικές βραβεύσεις

Captureκκκκκωωωωω

Ευμενείς ήταν και οι εντυπώσεις  των σκίτσων -ζωγραφιών (εκτός προγράμματος) του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου στην παραπάνω εκδήλωση.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ
Θέλω πρώτα – πρώτα
να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς την πρόεδρο του Ελληνοαυστραλιανού  πολιτιστικού συνδέσμου Μελβούρνης κα Καίτη Αλεξοπούλου και κατ’απέκταση προς τα μέλη του Δ.Σ. και της κριτικής επιτροπής βράβευσης για την ευγενική τους πρόσκληση να παρευρεθώ στην ωραία αυτή εκδήλωση του πολιτιστικού συνδέσμου.
Και νιώθω συγκινημένος που μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστώ με αρκετούς ομογενείς λογοτέχνες και καλλιτέχνες της Μελβούρνης.
Στο διάστημα αυτό  παρατήρησα με πόσο προσοχή και σοβαρότητα οι 200 περίπου παρευρισκόμενοι παρακολουθούσαν αυτή την υπέροχη ποιοτική εκδήλωση που ήταν αφιερωμένη σε γνωστούς συμπατριώτες μας   που πρωταγωνιστούν στα γράμματα και τις τέχνες όπως ο καθηγητής Βρασίδας Καραλής, όπως αυτοί που συμμετείχαν στην έκδοση του περιοδικού «ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ» όπως αυτοί της κριτικής επιτροπής βράβευσης.
Και καταλήγω στο συμπέρασμα  πως τέτοιοι πολιτιστικοί σύνδεσμοι, με τέτοια σπουδαία δραστηριότητα  μαρτυρούν τον ωραίο αγώνα της ομογένειας για την διατήρηση της Ελληνικής γλώσσας, του πολιτισμού, τα έθιμα και τις παραδώσεις του λαού μας που συνδέονται άμεσα με την λογοτεχνία και την καλλιτεχνία. Μαρτυρούν την αδιάρηκτη πάλη του Ελληνικού λαού μας, σ αυτές τις δύσκολες στιγμές του, να μη χάσει την επαφή του  με τις ευγενικότερες δυνάμεις της ανθρώπινης προόδου. Η λογοτεχνία και η καλλιτεχνία ως ισχυρά μέσα γνώσης και ως εκ τούτου οι λογοτέχνες και καλλιτέχνες διαχρονικά ήταν ενάντια σε ό,τι μειώνει την πρόοδο της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως ο πόλεμος, οι κοινωνικές διακρίσεις, ανισότητες και κοινωνική σήψη. Γι’ αυτό και πρωτοστατούσαν  σε κοινωνικούς αγώνες για την ειρήνη , την κοινωνική δικαιοσύνη και πρόοδο. Σ αυτούς τους δρόμους της Ειρήνης , της αγάπης, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για την  δημιουργίας ενός καλλίτερου κόσμου, θα πρέπει όλοι οι λογοτέχνες και καλλιτέχνες  να περπατήσουμε, με μοναδικό σύνθημα: «όλα για τον άνθρωπο όλα για το χαμόγελο του κάθε παιδιού» σ’  αυτόν τον πολυβασανισμένο πλανήτη μας. Σας ευχαριστώ  και συγχαρητήρια για την όμορφη εκδήλωσή σας.

Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος  Σύδνεϊ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ στο ΠΑΡΑΜΥΘΙ. «Το γατάκι»της Κοστούλας Ραζή Μουσμούτη

     Την Κοστούλα (Κωσταντίνα) Ραζή Μουσμούτη την έχουμε γνωρίσει μέχρι τώρα από τα ποιήματά της. Οι «Βρυσούλες γνώσης» έχουν επανειλημένα αναρτήσει ποιήματά  της καθώς και βιογραφικό της λογοτέχνιδας. Η βιωματική ποίηση με ό,τι αυτό συνεπάγεται είναι συνυφασμένη σε μεγάλο βαθμό με την τρίτη ηλικία.  Όμως η τρίτη ηλικία μας επιφυλάσσει εκπλήξεις, καθώς στο προσκήνιο εμφανίζεται το «παραμύθι» και γίνεται κτήμα της. Λίγο ή πολύ βέβαια το έχουν αυτό οι γιαγιάδες κι οι παπούδες. Όμως το να καθίσεις να γράψεις ένα δικό σου παραμύθι δεν είναι εύκολο. Ήταν όμως εύκολο για την Κωσταντίνα που όχι μόνο απλά άρχισε να γράφει παραμύθια αλλά να τα εκδίδει κι όλας. Ένα τέτοιο ήταν και το παραμύθι  «το Γατάκι»  που εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΛΑΓΟΥΔΕΡΑ και το συστήνουμε ανεπιφύλακτα σε μικρούς και μεγάλους. Το δίδαγμα που βγαίνει από το παραμύθι αυτό, είναι πως ποτέ δεν πρέπει να δραπετεύουμε από ένα πρόβλημα που από λάθος δημιουργούμε  αλλά να αναλαμβάνουμε την ευθύνη και να το λύουμε. Γιατί μία δραπέτευση μπορεί να μας δημιουργήσει επιπρόσθετα προβλήματα.  Αλλά καλύτερα να δανειστούμε από το εξωφυλλο του βιβλίου  την υπόθεση του παραμυθιού.«Η εβδομηντάχρονη κα Μαρία , ένα γατάκι, και ένα πολύτιμο βάζο…Το γατάκι παίζει, το βάζο σπάει και μια φιλία κινδυνεύει να χαθεί…Όμως πάντα η αγάπη βρίσκει τον τρόπο να γιατρεύει τις πληγές…Ενα τρυφερό παραμύθι που θα σας συγκινήσει!»

 

Μικρό Βιογραφικό
Η Κωσταντίνα Ραζή, γεννήθηκε στην Κεφαλονιά, και διαμένει στο Αργοστόλι. Έχει τελειώσει την «Εμπορική Σχολή Αργοστολίου» Το 2012 πρωτοεμφανίζεται στο λογοτεχνικό προσκήνιο, γράφονταςποιήματα, διηγήματα και παραμύθια. Τώρα σε ηλικία 76 ετών εκδίδει το πρώτο της παραμύθι, αφιερωμένο στα εγγόνια της, στα οποία διηγόταν πολλά από αυτά.

ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ  ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗΤΗ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΑΛΛΟΤΑΞΙΔΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
και την ευχαριστούμε θερμά που μας επέτρεψε να αναρτήσουμε το παραμύθι της στην ιστοσελίδα μας
ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ ΓΝΩΣΗΣ

*********

ΤΟ ΓΑΤΑΚΙ  
Εικονογράφηση Μαίρη Κυπριώτη
                                                                 

Capture το γατακι η πρωτη πανω

Της Κωσταντίνας Ραζή Μουσμούτη (Αργοστόλι)

    Στην μικρή μας πόλη ζούσε η κα Μαρία .Ήταν μια κυρία γύρω στα εβδομήντα  και κατοικούσε στο μικρό αλλά πολύ ζεστό και καλοβαλμένο σπιτάκι της. Της άρεσε να φροντίζει τα λουλούδια και τα λαχανικά του κήπου της και να κουβεντιάζει τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια έξω από την πόρτα του σπιτιού της  με τις φίλες  και γειτόνισσες  της . Ήταν πολύ ήρεμη και καταδεχτική.

    Επειδή ζούσε μόνη και η μοναξιά δεν της άρεσε καθόλου, είχε στο σπίτι της ένα μικρό χαριτωμένο ασπρόμαυρο  γατάκι, με μια φουντωτή ουρά και με ματάκια πανέξυπνα και γκριζωπά. Το τρίχωμά του ήταν πεντακάθαρο, γιατί του άρεσε με την γλωσσίτσα του συνεχώς να την καθαρίζει και να την γυαλίζει. Τα γαμψά του νύχια , προσπαθούσε να τα ακονίσει πάνω στα δένδρα του κήπου, αφήνοντας πληγές πάνω στον κορμό τους.
Ήταν παιχνιδιάρικο, σκανταλιάρικο και  πονηρό. Ήταν  πολύ χαϊδεμένο και αρκετά κακομαθημένο. Τις αταξίες του προσπαθούσε να τις καλύψει με τα γλυκά νιαουρίσματα και τα τριψίματα της ουράς πάνω στα πόδια της κας Μαρίας. Στο λαιμό φορούσε ένα καφέ δερμάτινο λουράκι με το όνομά της <<Ελενίτσα>>. Πολλές φορές προσπαθούσε να βγάλει από το λαιμό αυτό το περιδέραιο,  νομίζοντας ότι χωρίς αυτό θα ένοιωθε ελεύθερη. Η κυρία Μαρία όμως είχε στερεώσει καλά την ταυτότητα της μικρής της φίλης και την διεύθυνσή της,  αν τύχαινε  να χαθεί.
Ζούσαν αρμονικά  οι δύο  τους ! Τα βράδια καθισμένες στον καναπέ,  η κα Μαρία παρακολουθεί      τηλεόραση   και η Ελενίτσα  κοιμάται. Πολλές φορές πάλι  η κα Μαρία έπλεκε και εκείνη έπαιζε με το κουβάρι  και  την δυσκολεύει στο  πλέξιμο.
Μέσα στο σπίτι η Ελενίτσα  σουλατσάριζε  ελεύθερα χωρίς περιορισμούς.  Ξάπλωνε στο κρεβάτι, ανέβαινε στην  καρέκλα, παρακολουθούσε την  κα Μαρία στην κουζίνα  και έκανε ότι μπορούσε να φανταστεί.    Είχε ένα μικρό κουβάρι,  που μ` αυτό έπαιζε πολλές  ώρες, εξασκούμενη στο κυνήγι των ποντικιών. Το έριχνε  πάνω  στο κρεβάτι, το άφηνε να κυλίσει κάτω απ` την καρέκλα, ή το έπαιρνε στα μπροστινά  πόδια,  το πετούσε  για να το ξαναπιάσει πολύ γρήγορα.

Captureγατακι 3 φωτο
Όλα λοιπόν επιτρεπόταν στην  Ελενίτσα;
Ναι, όλα, εκτός από κάτι που η κα Μαρία της είχε ζητήσει να προσέχει.
Δίπλα στο σκρίνιο του σαλονιού, υπήρχε ένα βάζο  ενθύμιο πολύ παλιό και κληρονομιά από γενιά  σε γενιά. Αυτό  το βάζο η κα Μαρία τ` αγαπούσε πολύ και παρακάλεσε  την Ελενίτσα , να μην παίζει το κουβάρι της  κοντά,  γιατί δεν ήθελε να της το σπάσει  και αν γινόταν αυτό,  θα θύμωνε πολύ! Κάποια μέρα η κα Μαρία έφυγε και η Ελενίτσα  όπως   άλλες  φορές έμεινε μόνη. Κάθισε  στην  πολυθρόνα , κοιμήθηκε  αρκετά και με το ξύπνημα σκέφθηκε, ότι έπρεπε  να ξεμουδιάσει .Τι να κάνει λοιπόν;

    Α! Ναι το κουβαράκι. Θα ήταν το πιο όμορφο παιγνίδι για αυτές τις ώρες.

     Άρχισε τότε να κυνηγάει το κουβάρι. Το έσπρωχνε κάτω από το τραπέζι, το άρπαζε με τα  μπροστινά της πόδια, το μύριζε, το ξαναπετούσε και κατέληξε  παίζοντας στο σαλόνι. Δεν σταματούσε  όμως η Ελενίτσα! Νάτη! Tο ξαναπέταξε όλο χάρη το ξανάριξε και προσπάθησε να το πιάσει στον αέρα.
Αλλοίμονο  όμως, εκείνη την στιγμή πέφτει μαζί με το κουβάρι πάνω στο βάζο, για το οποίο η κ. Μαρία της είχε εξηγήσει τόσες φορές  την  σπουδαιότητα και την σημασία του.

φωτο 4

Ξαφνιασμένη  συνειδητοποίησε το μέγεθος της καταστροφής. Δεν αντιδρούσε . Ο φόβος και η αγωνία είχαν γίνει  κόμπος στο λαιμό της. Είχε μείνει  ακίνητη και κοίταζε  με απέραντη θλίψη τα κομμάτια.
Η λύπη της είναι πιο μεγάλη γιατί η κα Μαρία την πρόσεχε τόσο πολύ, την αγαπούσε και τα χάδια της  γέμιζαν  την ψυχούλα της τρυφερότητα. Το γατάκι μας τι έκανε για αυτήν; Τίποτε.  Ντρεπόταν και φοβόταν  πολύ. Ήταν πολύ ταραγμένη για να σκεφθεί ήρεμα. Η κα Μαρία τι θα της έκανε; Θα την μάλωνε  λίγο και μέσα σε λίγη ώρα ο θυμός θα της είχε περάσει. Έκανε ένα λάθος, θα έπρεπε να καθίσει, να το συζητήσει με τον άνθρωπο που την αγαπούσε τόσο πολύ, να της ζητήσει συγνώμη, και να συνεχίσουν και οι δυο την ζωή τους όπως και πριν. Δεν ήξερε, ότι αυτοί που μας αγαπούν, είναι έτοιμοι να μας συγχωρήσουν; Δεν το σκέφθηκε όμως.  Μόνο μια σκέψη κυριαρχούσε στο μυαλό της, ότι δεν μπορεί να  ξαναδεί την κα Μαρία.
Παίρνει την βιαστική απόφαση και χωρίς άλλη σκέψη και χωρίς να φαντάζεται, τι πρόκειται να της συμβεί, σκαρφάλωσε στο νεροχύτη και από το ανοιχτό παράθυρο της κουζίνας σε λίγα λεπτά βρέθηκε έξω στο δρόμο.

φωτο 5

Η επαφή της με τον έξω κόσμο την  έκανε να νοιώθει  σαστισμένη και χαμένη,  γιατί η Ελενίτσα  ζούσε συνεχώς μέσα στο σπίτι και  ήταν  πολύ δύσκολο για εκείνη,  να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον.
Προχωρούσε  προσεχτικά . Έπρεπε  γρήγορα ν` απομακρυνθεί απ` αυτήν  την  γειτονιά και να βρεθεί μακριά.
Περπατούσε  πολύ ώρα. Ξαφνικά ένα δυνατό χτύπημα την πέταξε αρκετά μακριά,  και ένιωσε δυνατούς πόνους στο πόδι. Ένα μηχανάκι την είχε χτυπήσει πολύ άσχημα και πονούσε φοβερά.   Προσπάθησε να φθάσει στο διπλανό οικόπεδο .Εκεί υπήρχαν πολλά κιβώτια που θα μπορούσε να  κρυφτεί  και  να κοιμηθεί. Έπρεπε όμως να βρει και  κάτι να φάει, γιατί η πείνα  είχε αρχίσει να την βασανίζει. Ο πόνος όμως στο πόδι της ήταν πολύ δυνατός,  για αυτό προτίμησε , να τρυπώσει  σ` ένα από τα κιβώτια που ήταν σκορπισμένα γύρω και να περάσει την νύχτα νηστική. Ο ύπνος της ήταν ανήσυχος και ο πόνος από το τραύμα την ξύπνησε αρκετές φορές.
Άρχισε να ξημερώνει. Στο μισοσκόταδο ακόμα άρχισε να σκέφτεται, τι θα  έκανε το πρωί.
Ξαφνικά ένας περίεργος  θόρυβος την έκανε να τεντώσει  τ` αυτιά της  και ν` ανοίξει τα μάτια της. Ο θόρυβος  συνεχώς πλησίαζε  και μαζί μ` αυτόν  ακούγονταν και φωνές  ανθρώπων, που  συνομιλούσαν  μεταξύ τους πολύ δυνατά.
Περίμενε! Μα οι φωνές όλο και πλησίαζαν και  τα γρανάζια μιας περιστρεφόμενης πελώριας  μηχανής, ξαφνικά βρέθηκαν δίπλα της.

Capture7
Αλλοίμονο! Πως δεν το είχε σκεφθεί; Το απορριμματοφόρο γύριζε τα σκουπίδια,  που έριχναν σ` αυτό  οι εργάτες. Κατάλαβε αμέσως, πόσο μεγάλο κίνδυνο διέτρεχε.  Με προσπάθεια μεγάλη έβγαλε το κεφάλι της και προσπάθησε  να βρει τον τρόπο ,που θα μπορέσει να ξεφύγει από τον θανάσιμο κίνδυνο. Ναι!  είδε τους  εργάτες να παίρνουν τα κιβώτια  που βρίσκονταν  δίπλα της.       Έπρεπε να προλάβει. Αν  καθυστερούσε έστω  και λίγο,  θα βρισκόταν  μέσα στον κύλινδρο .  Έντρομη  και με όσες δυνάμεις της  είχαν απομείνει,  πήδηξε έξω από το κιβώτιο και χωρίς να σκέφτεται το τραυματισμένο της πόδι,  έψαχνε  κάποιο μέρος να κρυφτεί.
Τρύπωσε  στον πρώτο  θάμνο που βρήκε μπροστά της,  τρέμοντας ακόμα από ό,τι είχε δει και είχε περάσει .Προσπάθησε να δει που βρισκόταν και που θα έπρεπε να πάει.
Τι  μεγάλη έκπληξη! Μπροστά  της  βρισκόταν μια παιδική χαρά. Τι καλύτερο μέρος θα μπορούσε να βρει;  Σε λίγο όλος ο χώρος θα γέμιζε παιδιά μικρά και μεγάλα. Αυτά είναι τρυφερά και πονόψυχα σκέφτηκε,  αγαπούν και παίζουν με τα ζώα. Κοντά τους θα  μπορούσε να βρει λίγη από τη χαμένη στοργή και φροντίδα. Σιγά-σιγά άρχισε να ηρεμεί και ο φόβος της να καταλαγιάζει.

Capture9
Μέσα σε λίγη μόνο ώρα η παιδική χαρά άρχισε  να γεμίζει και τα κοιμισμένα παιχνίδια ένα- ένα  να ξυπνούν. Κούνιες ,τραμπάλες,  μονόζυγα.
Το γατάκι μας είχε μένει σιωπηλό!  Ζήλευε και  αναρωτιόταν. Με τέτοιο τρελό παιγνίδι ποιος θα την πρόσεχε;
Δεν είχε δίκιο
Να! Ένα παιδί την πλησίασε. Την σήκωσε απαλά στην αγκαλιά του. Την χάιδεψε, της μίλησε σιγανά μην την τρομάξει .Το  τρυφερό  του χεράκι άρχισε, από  το μικρό τρεμάμενο κεφάλι, για να φθάσει στο κορμάκι   και  την φουντωτή ουρά της  Ελενίτσας, που κουνιόταν πέρα δώθε, για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της .
Η καρδούλα της χτυπούσε δυνατά, χαρούμενα μα και φοβισμένα. Νιαούριζε και έγλυφε τα χέρια του μικρού της  φίλου, δίνοντας πίσω ένα μέρος της αγάπης που έπαιρνε. Σε λίγο , ένας μεγάλος κύκλος παιδιών τους έχει κυκλώσει!
Όλα ήθελαν  να την πάρουν αγκαλιά, να την χαϊδέψουν,  να την παρηγορήσουν .Καταλάβαιναν  πως είχε χαθεί και ήθελαν να καταλαγιάσουν την μοναξιά  και τον φόβο της. Μερικά της έδιναν κομμάτια  από το κουλούρι τους, άλλα  της  έφερναν  νερό, και άλλα πάλι  έτρεχαν στην καντίνα να της φέρουν κάτι πιο νόστιμο.
Πόσο  όμορφα και ζεστά αισθανόταν η μικρή μας φίλη!  Άρχισε να κάνει όνειρα.  Νόμιζε  ,ότι αυτή η ευτυχία  δεν θα τελείωνε  ποτέ.  Μια καινούργια ζωή ανοιγόταν για αυτήν. Πίστευε  ότι τα παιδιά   θα είναι οι φίλοι και  σύντροφοι  για μια ζωή.
Να όμως που τα παιδιά χόρτασαν. Έδωσαν την  αγάπη που μπόρεσαν,  έπαιξαν και ευχαριστήθηκαν μαζί  της,  χόρτασαν  και ένα  ένα επέστρεφαν στα παιχνίδια,  που τόσο ξαφνικά είχαν εγκαταλείψει.
Έμεινε πάλι μόνη! Λίγο, πολύ λίγο κράτησε η χαρά της.
Απογοητευμένη, πικραμένη, κάθισε κάτω από το πρώτο παγκάκι. Η αγάπη και η στοργή των παιδιών είχαν απαλύνει και τον πόνο του χτυπημένου της ποδιού . Όμως ο πόνος  επανήλθε, για να της θυμίσει, ότι δεν έχει τίποτα  τελειώσει  και έπρεπε γρήγορα να ξεμπερδέψει  μόνη της.  Έφυγε σαν κυνηγημένος κλέφτης από την ασφάλεια του σπιτιού και  τώρα περνούσε τόσο δύσκολα  και οι δυσκολίες δεν φαίνονταν  να τελειώνουν. Και όλα αυτά γιατί  φοβήθηκε τον άνθρωπο που την αγαπούσε και την πρόσεχε.
Δεν ήταν   όμως η μόνη κακοτυχία. Στο παγκάκι που είχε βρει καταφύγιο, ήλθαν  να ξεκουραστούν  δυο  ηλικιωμένοι.

Capture10

Η Ελενίτσα μας  ήταν σίγουρη για τα καλά τους αισθήματα  μια και εκείνοι  στην ηλικία που βρίσκονται  ,   ήξεραν από πόνο, εγκατάλειψη και  απογοήτευση.
Η φίλη μας πλησίασε και με την ουρά της  χάιδεψε  τα πόδια του παππού. Με μεγάλη έκπληξη αντίκρισε, έναν παππού  εξαγριωμένο να σηκώνεται  απότομα και να την κλωτσά με πολύ δύναμη. Πως  μπόρεσε αυτός ο αδύναμος  άνθρωπος, να δείξει τόση σκληρότητα  σ` ένα τόσο μικρό  πλασματάκι;  Λύπη και απόγνωση  την κυρίεψαν. Ποια λύση έπρεπε να δώσει,  για να γλυτώσει και να μη χαθεί, όπως τόσα και τόσα ζωάκια;
Αρχίζει να σκέφτεται, ότι  μόνο αν ξαναγυρνούσε στην πολύτιμη φίλη που εγκατέλειψε από φόβο και ντροπή, θα ξανάβρισκε πάλι,  όλα όσα έχασε από την απροθυμία της να υπακούσει σε κάτι πολύ μικρό που της ζητήθηκε. Εύκολα λέγεται,  μα πώς να ξεχνούσε  όλα όσα έγιναν ; Ήταν  δύσκολο,  μα έπρεπε. Αν  έμενε έξω μόνη και απροστάτευτη, πολύ γρήγορα  θα χανόταν.
Σκαφτόταν  και προχωρούσε , χωρίς να έχει πάρει απόφαση. Όμως  χωρίς να το είχε καταλάβει έχει πάρει το δρόμο  του γυρισμού! Ήταν   νύχτα . Έπρεπε  κάπου, σε  κάποια γωνιά,  να βρει ένα  χώρο να ξεκουράσει το κορμάκι της και το χτυπημένο της πόδι.
Εκεί κοντά  είδε έναν κήπο,  με μεγάλα δένδρα και αρκετούς θάμνους, που θα της χρησίμευαν  σαν καταφύγιο,  για να περάσει εκείνη την κρύα και σκοτεινή νύχτα .Πήδησε  τα κάγκελα και χώθηκε γρήγορα στην πρώτη κρυψώνα, ανακουφισμένη και χαρούμενη που επιτέλους τα βάσανα και η ταλαιπωρία  έφθαναν στο τέλος. Να όμως ,την ανακάλυψε ο σκύλος του σπιτιού και με δυνατά γαυγίσματα ορμά  προς το μέρος της.

Capture11
Τα γαυγίσματα  έφεραν  πολύ γρήγορα το αφεντικό και έπρεπε  γρήγορα να εξαφανιστεί. Μάζεψε  τις δυνάμεις της και πήδησε πάλι τα κάγκελα. Τώρα χωρίς να σταματήσει  πουθενά έπρεπε να φθάσει στο δικό της το σπίτι, να  βρει ζεστασιά, φαγητό,  περιποίηση και αγάπη.
Έτρεχε  χαρούμενη και ανακουφισμένη. Ξεχνούσε  ακόμα και το πληγωμένο της πόδι.
Μα τι  ωραία!  Έφτασε χωρίς να το καταλάβει στην παλιά της  γειτονιά . Είδε το σπίτι της κ. Ζηνοβίας,   που όταν ερχόταν   στο σπίτι,  την έπνιγε  από τα χάδια και την κουβέντιαζε σαν να είναι το δικό της  γατάκι.  Πόση ευχαρίστηση ένιωθε δεν λέγεται  . Δίπλα ήταν  το σπίτι της κ. Φρόσως, που ήταν  πνιγμένο στα πολύχρωμα λουλούδια ,στα γιασεμιά και είχε το μικρό κοριτσάκι  την  Αννούλα  με τις όμορφες μπούκλες και τη βελούδινη φωνή. Όλες αυτές  σε λίγο θα τις ξανάβλεπε  στο δικό της το σπίτι και αυτή  θρονιασμένη στην αγκαλιά της κα Μαρίας , με μισόκλειστα μάτια  θα παρακολουθούσε  όπως παλιά,  τις συζητήσεις και τ` αστεία τους.
Έφθασε σπίτι! Να το σιδερένιο πορτόνι  και τα μαρμάρινα σκαλοπάτια  που  οδηγούσαν  στην κουζίνα. Να το χαλάκι που τις ημέρες του κρύου καθόταν  επάνω για να την ζεστάνει ο ήλιος,  έβλεπε όσους περνούσαν και να διασκέδαζε. Το καλοκαίρι πάλι στην ίδια θέση κάτω από την παχιά σκιά της μαρκίζας δροσιζόταν  από τον καύσωνα.
Ήταν έξω από το σπίτι και ήταν  ακόμα νύχτα. Σκαφτόταν ότι δεν έπρεπε  να ξυπνήσει την κα Μαρία και να την αναστατώσει αυτήν την ώρα. Θα περίμενε,   αφού πηδούσε τα κάγκελα θα καθόταν  ήσυχα στο χαλάκι, μέχρι  να ξημερώσει.
Γεμάτη συγκίνηση  προχώρησε  προς το σπίτι. Τα πόδια της έτρεμαν και όλες οι εικόνες από την απόδρασή της ξανάρχονταν  επίμονα μπροστά της και την τρομοκρατούσαν . Θυμήθηκε την  Ανυπακοή  της, την ζημιά και τα κομμάτι του σπασμένου βάζου.
Όχι δεν θ` άφηνε  το φόβο, να την κυριεύσει και να πάρει ξανά μια λάθος απόφαση. Κουλουριάστηκε  πάνω στο χαλί και αφού βόλεψε το τραυματισμένο της  πόδι,  άφησε  την κούραση να την οδηγήσει στα μονοπάτια  του ύπνου και της χαλάρωσης. Κοιμήθηκε αρκετές ώρες σαν τον παλιό καλό καιρό ξένοιαστη!
Μέσα στον ύπνο της που ήταν  βαρύς άκουγε φωνές χαρούμενες. Τα όνειρα πολλές φορές σκεφτόταν  είναι πολύ όμορφα,  σε κάνουν να νοιώθεις  ευτυχισμένα . Μα ποιο  όνειρο διαρκεί και όταν ακόμα είσαι ξύπνια; Α  ναι!  Είχε  ξυπνήσει και αναγνώρισε την τρυφερή φωνή της κα Μαρίας να την φωνάζει με τ` όνομά της και ανοίγοντας τα μάτια την  είδε να  την κοιτά με στοργή και  έκπληξη.
Χωρίς να σκεφτεί τίποτε,  πήδηξε και χώθηκε  στην αγκαλιά της φίλης  της,  που   ορισμένες μέρες πριν πίστευε,  ότι δε θα  ξανάβλεπε ποτέ.  Το χέρι της κ. Μαρίας  γεμάτο στοργή  ανεβοκατέβαινε, της σήκωνε το κεφάλι,  την κοίταζε κατάματα και φάνηκε   να μην πιστεύει πως το γατάκι  που κρατούσε, ήταν εκείνο,  που  τις προηγούμενες  μέρες, θεωρούσε χαμένο , ήταν λυπημένη και είχε κλάψει τόσο πολύ.
Σε κάποια κίνηση  η κα Μαρία πίεσε το πόδι της κι εκείνη  άρχισε να κλαψουρίζει ,δίνοντας της να καταλάβει, ότι κάτι συμβαίνει. Αυτή  έψαξε προσεχτικά  να βρει το σημείο τραυματισμού. Αφού το εντόπισε,  με τρυφερότητα  την καθησύχασε και της υποσχέθηκε ,ότι  η πρώτη φροντίδα θα είναι η επίσκεψη στον κτηνίατρο της γειτονιάς.
Η εικόνα των δύο αυτών πλασμάτων ήταν  συγκινητική. Τα αισθήματα  πλημμύρισαν  τις καρδιές τους  και  η κάθε μια προσπάθησε να μεταβιβάσει τα αισθήματά της στην άλλη. Η μικρή μας  Ελενίτσα  νιαούριζε  συνεχώς , έγλυφε την κα Μαρία σαν να της ζητούσε  συγνώμη για την ανυπακοή της και για την στεναχώρια που της προξένησε , με το σπάσιμο του βάζου  μα και την εξαφάνισή της.
Η κα Μαρία ήταν ευτυχισμένη.  Είχε ξεχάσει τα όσα έγιναν.  Είχε  ήδη συγχωρέσει την μικρή της φίλη. Ήξερε ότι,  η μικρή της φίλη κατάλαβε  πολύ καλά, τι σήμαινε για αυτήν το να μην υπακούσει και το  πιο σπουδαίο στην περιπέτειά της ότι,  ό,τι και να μας συμβεί δεν το βάζουμε στα πόδια.  Έχουμε το θάρρος να αντιμετωπίσουμε τις  συνέπειες  των πράξεων  μας. Με τους  δικούς μας ανθρώπους αυτούς που ξέρουμε πως μας αγαπούν, συζητάμε για ότι μας έχει συμβεί και εκείνοι  θα μας δώσουν την λύση και όχι να το βάζουμε στα πόδια. Με αυτές τις σκέψεις  και με την Ελενίτσα  πάντα στην αγκαλιά, η κα Μαρία άνοιξε την πόρτα  για να μπουν  στο σπίτι  και  όπως παλιά να συνεχίσουν την ζωή τους,  που διεκόπη για λίγες ημέρες.
Αφού μπήκαν, έκλεισε η πόρτα πίσω τους,   κλείνοντας  μέσα την ζωή και την ευτυχία των δύο πλασμάτων που θα συνεχίσουν  να ζουν μαζί, να νοιάζεται η μια την άλλη και να αγαπιούνται πολύ.

Capture το γατακι η πρωτη πανω

Έτσι το παραμύθι μας έφθασε στο τέλος του και εγώ σας αφήνω να ξαναθυμηθείτε  και να ευχηθείτε περαστικά στην μικρή μας Ελενίτσα.

Capture γατακι 3 κανονικο      το γατακι 1    φωτο 4    Capture9   Capture11  Captureγατακι 3 φωτο