Category Archives: μουσική

Συνέντευξη με τον Θάνο Μικρούτσικο με αφορμή τις τρεις συναυλίες για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ

\Captureκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκε

Συνέντευξη στον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» παραχώρησε ο Θάνος Μικρούτσικος, με αφορμή τις τρεις μεγάλες συναυλίες που αφιερώνει ο μουσικοσυνθέτης στο ΚΚΕ στο πλαίσιο του εορτασμού των 100 χρόνων του Κόμματος. 

Οι συναυλίες αυτές, που διοργανώνονται από τις κατά τόπους Κομματικές Οργανώσεις, θα πραγματοποιηθούν:

  • Στις11 Μάρτη στην Αθήνα, στο Κλειστό Ολυμπιακό Γυμναστήριο Γαλατσίου (Λεωφόρος Βεΐκου, στο ύψος του Αλσους Βεΐκου).
  • Στις23 Μάρτη στην Πάτρα, στο Εθνικό Κλειστό Γυμναστήριο «Δημήτριος Τόφαλος».
  • Την1η Απρίληστη Θεσσαλονίκη, στο Παλαί Ντε Σπορ.

Το πρόγραμμα των συναυλιών: Στο Α’ μέρος θα παρουσιαστούν τα έργα «Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι» και «Καντάτα για την Μακρόνησο», σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου. Στο Β’ μέρος θα παρουσιαστούν επιλογές πολιτικών τραγουδιών από τη μουσική του πορεία.

Ερμηνεύουν: Ρίτα Αντωνοπούλου, Κώστας Θωμαΐδης, Μίλτος Πασχαλίδης.

Η είσοδος θα γίνεται μόνο με προσκλήσεις από τις κατά τόπους Κομματικές Οργανώσεις.

***********

Capture;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Θ. Μικρούτσικος: «Μεγάλη συγκίνηση και τιμή…»

 Τρεις συναυλίες αφιερωμένες στα 100 χρόνια του ΚΚΕ. Τι σημαίνει αυτό για εσάς;

— Τι σημαίνει αυτό για εμένα; Μεγάλη συγκίνηση και τιμή. Το ΚΚΕ είναι μακράν το πιο ιστορικό κόμμα στην Ελλάδα. Είναι ένα κόμμα που αποδεδειγμένα υπερασπίζεται τα δίκαια του λαού, τα δίκαια όσων είναι καταπιεσμένοι, τα δίκια της εργατικής τάξης. Το έχει αποδείξει μέσα σε αυτά τα 100 χρόνια. Εγώ τελεσίδικα ανήκω εδώ. Το είχα πει και το Σεπτέμβρη σε μια δήλωσή μου στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ. Αυτός είναι ο κόσμος μου.

Η συγκίνηση μεγαλώνει, όταν αυτές οι 3 συναυλίες έχουν να κάνουν και με δύο έργα μου, το «Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι» σε μετάφραση του Ρίτσου και «Καντάτα για τη Μακρόνησο» σε ποίηση Γ. Ρίτσου. Δύο έργα που έχουν βάθος χρόνου, μιας και τα έγραψα πριν από 43 χρόνια, πριν κλείσω τα 28 μου χρόνια και εκδόθηκαν πριν από 42 χρόνια.

 Με μεγάλη χαρά αναμένουμε την παρουσίαση της «Καντάτας για τη Μακρόνησο». Ένα έργο που έχει να παρουσιαστεί ολοκληρωμένο πάνω από 40 χρόνια…

— Όντως, στην Ελλάδα η «Καντάτα» ολοκληρωμένη είχε παρουσιαστεί μόνο 2 φορές, την ίδια μέρα, στο Σπόρτινγκ το 1976. Το έργο είχε παρουσιαστεί ολοκληρωμένο και στο εξωτερικό, στην Όπερα του Βερολίνου της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, στο Κόντσερτ Χάους της Βιέννης και στην Όπερα της Γλασκόβης.

Τώρα το τολμώ χάρη στο ΚΚΕ. Συνεπώς η συγκίνηση είναι πολλαπλή. Νομίζω ότι παρότι είχα σκεφτεί να το κάνω αυτό το έργο εδώ και κάποια χρόνια, κάτι με φρενάριζε, σαν κάτι να μου έλειπε. Είμαι πραγματικά ευτυχής που η «Καντάτα» ανεβαίνει για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ και με το ΚΚΕ δίπλα. Είναι η καλύτερη δυνατή συγκυρία.

Ένα έργο μελοποιημένης ποίησης έχει δύο υπογραφές. Αυτήν του συνθέτη και αυτήν του ποιητή, στιχουργού. Στην προκειμένη περίπτωση το έργο ανήκει, θα έλεγε κανείς, στον Γιάννη Ρίτσο και τον Θάνο Μικρούτσικο. Θεωρώ όμως ότι το έργο ανήκει και στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, που εξέφρασε, και ειδικότερα εκείνη την εποχή, όλο τον κόσμο που βρέθηκε στα ξερονήσια. Είναι από τις ελάχιστες φορές που ένα έργο ανήκει και σε κάποιον ακόμα, εκτός των δύο δημιουργών.

Captureαααααααααααααααααααααααααααααν

Ξεχωριστή στιγμή των συναυλιών του Θάνου Μικρούτσικου για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα θα είναι και η παρουσίαση ολόκληρης της «Καντάτας για τη Μακρόνησο», που παρουσιάζεται για πρώτη φορά μετά το 1976.

Για το πώς έγραψε την «Καντάτα», αλλά και πώς παρουσιάστηκε στις δύο μοναδικές συναυλίες στο Σπόρτιγκ το 1976, μιλά ο Θάνος Μικρούτσικος στο β’ μέρος της συνέντευξής του στον «Ριζοσπάστη». Ακόμα, μιλά για τη σχέση του με τον Γιάννη Ρίτσο, τι έμαθε πλάι του, αλλά και γιατί τον θεωρεί τον μεγαλύτερο Ελληνα ποιητή του 20ού αιώνα.

— Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να μελοποιήσετε ποιήματα από τον «Πέτρινο Χρόνο» του Ρίτσου;

— Προφανώς με έκαιγε η ιστορία μας! Το περιεχόμενο του δικού μας αγώνα. Θέλησα να εκφράσω με σύγχρονο τρόπο την καταπίεση των ανθρώπων στη Μακρόνησο, τον ηρωισμό που επέδειξαν, τη σκληράδα των βασανιστών. Επομένως, έπεσε σαν ώριμο μήλο ο «Πέτρινος Χρόνος» του Ρίτσου, γνωρίζοντας βέβαια το μεγαλύτερο μέρος της ποίησής του και έχοντας ήδη μελοποιήσει Ρίτσο και σε επίπεδο πειραματικής μουσικής και σε επίπεδο τραγουδιών, που δεν είχαν εκδοθεί.

— Διαβάζετε τα ποιήματα. Τα μελοποιείτε αυτόματα;

— Στην «Καντάτα για τη Μακρόνησο» εναλλάσσονται τα σύγχρονα – ατονικά μέρη με τραγούδια. Βασικά το τραγούδι αποτελεί τη «λύση» του προηγούμενου μέρους. Υπήρχαν ορχήστρα εγχόρδων, πιάνο, κρουστά και 20 ηθοποιοί που λειτουργούσαν ως μια πολύ σύγχρονη χορωδία, χρησιμοποιώντας κραυγές, αφηγηματικά γρήγορα μέρη. Αν δεις την παρτιτούρα σε αυτά τα μέρη, είναι σαν μια όπερα ομιλίας…

Επομένως η σύνθεση δεν έγινε μονορούφι. Πρώτα έγινε μια πλήρης σύνθεση στην ορχήστρα εγχόρδων. Ακολούθως σε κάθε μέρος έγινε ένας πρώτος σχεδιασμός, τι στοιχεία θέλω να χρησιμοποιήσουν οι 20 αυτοί άνθρωποι. Π.χ. ψίθυρος, πολλαπλασιασμένος ψίθυρος. Μια φωνή γρήγορη, αφηγηματική, που προστίθενται ανά 5 – 10 δευτερόλεπτα νέες φωνές πάνω στην ήδη υπάρχουσα φωνή. Φωνή με ένα κείμενο, αντίστιξη με ένα άλλο κείμενο σε ένα άλλο σημείο. Αυτά όλα τοποθετήθηκαν. Η παρτιτούρα είναι σαν να είναι χωρισμένη σε δύο μέρη. Από τη μέση και πάνω φωνές πολλαπλές και από τη μέση και κάτω τα όργανα.

Είχαμε τη βάση γραμμένη, αλλά έπρεπε να δουλέψουμε πέραν των στοιχείων αυτών και πρακτικά όλα τα άλλα. Αυτό μας πήρε τρεις μήνες. 1,5 μήνα σπίτι μου με τις φωνές κάθε μέρα. Και 1,5 μήνα στον Φιλοπρόοδο Ομιλο Υμηττού, που έπρεπε να προστεθεί και η κίνηση για την παράσταση. Εδώ να πω ότι έγινε με τη γενικότερη σκηνοθετική επιμέλεια του Γιώργου Μιχαηλίδη και την ειδικότερη επίβλεψη της Σοφίας Σπυράτου. Ολοι δούλεψαν με πολύ πάθος.

Και όταν τελειώνουμε αυτήν την επεξεργασία, μπαίνει το ζήτημα: Πώς θα ηχογραφηθεί, που ήταν μικρά τα στούντιο; Εμείς πάλι έπρεπε να ηχογραφήσουμε όλοι μαζί. Και είχε τη φαεινή ιδέα ο Γιάννης Σμυρναίος να ηχογραφήσουμε στο «Polysound», που ευτυχώς ήταν σχετικά μεγάλο στούντιο. Εβαλε μικρόφωνα σε όλο το χώρο και έγινε η παράσταση, όπου ενεγράφετο, μετά βέβαια από την ορχήστρα εγχόρδων και τα πιάνα. Ετσι έγινε η ηχογράφηση.

Captureοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο

— Εχουμε μπει στο στούντιο… Ο ποιητής έχει ακούσει κάτι από το έργο; Εχει παρευρεθεί στις πρόβες;

— Ο ποιητής δεν έχει ακούσει τίποτα. Μου είχε μεγάλη αδυναμία. Μπορώ να το πω τώρα. Κι εγώ έχω μεγαλώσει πια…

Είχε ακούσει βέβαια προηγουμένως έργα του που είχα μελοποιήσει, από το «Πέτρες – επαναλήψεις – κιγκλίδωμα». Του είχα εξηγήσει επίσης και κάποια πράγματα για το πώς σκέφτομαι να το μελοποιήσω. Φαντάζομαι ότι ένιωθε μέσα του κάποια αγωνία, αλλά ήταν ευτυχής που επιχειρούνταν μια τέτοια προσέγγιση.

Οταν τελείωσε η ηχογράφηση, πήγα στο σπίτι του Ρίτσου με μια μαγνητοταινία. Το ακούμε. Η απόλυτη συγκίνηση. Με αγκάλιασε, με φίλησε, «μπορούμε να το ξανακούσουμε;», μου λέει. Το ακούσαμε τρεις φορές εκείνο το απόγευμα. Και έφυγα αφήνοντάς του τη μαγνητοταινία. Εγώ ήμουν τόσο ενθουσιασμένος με αυτά που μου ‘πε, που βγήκα έξω να το διασκεδάσω. Επεσα να κοιμηθώ. Κατά τις 7.30 χτυπά το τηλέφωνο και ήταν ο Ρίτσος. Και μου λέει ότι σηκώθηκε τα ξημερώματα, έψησε καφέ, άκουσε το έργο πέντε φορές και περίμενε να φύγει η νύχτα για να μου τηλεφωνήσει

Και όταν τελειώνουμε αυτήν την επεξεργασία, μπαίνει το ζήτημα: Πώς θα ηχογραφηθεί, που ήταν μικρά τα στούντιο; Εμείς πάλι έπρεπε να ηχογραφήσουμε όλοι μαζί. Και είχε τη φαεινή ιδέα ο Γιάννης Σμυρναίος να ηχογραφήσουμε στο «Polysound», που ευτυχώς ήταν σχετικά μεγάλο στούντιο. Εβαλε μικρόφωνα σε όλο το χώρο και έγινε η παράσταση, όπου ενεγράφετο, μετά βέβαια από την ορχήστρα εγχόρδων και τα πιάνα. Ετσι έγινε η ηχογράφηση.

Captureκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκα

— Εχουμε μπει στο στούντιο… Ο ποιητής έχει ακούσει κάτι από το έργο; Εχει παρευρεθεί στις πρόβες;

— Ο ποιητής δεν έχει ακούσει τίποτα. Μου είχε μεγάλη αδυναμία. Μπορώ να το πω τώρα. Κι εγώ έχω μεγαλώσει πια…

Είχε ακούσει βέβαια προηγουμένως έργα του που είχα μελοποιήσει, από το «Πέτρες – επαναλήψεις – κιγκλίδωμα». Του είχα εξηγήσει επίσης και κάποια πράγματα για το πώς σκέφτομαι να το μελοποιήσω. Φαντάζομαι ότι ένιωθε μέσα του κάποια αγωνία, αλλά ήταν ευτυχής που επιχειρούνταν μια τέτοια προσέγγιση.

Οταν τελείωσε η ηχογράφηση, πήγα στο σπίτι του Ρίτσου με μια μαγνητοταινία. Το ακούμε. Η απόλυτη συγκίνηση. Με αγκάλιασε, με φίλησε, «μπορούμε να το ξανακούσουμε;», μου λέει. Το ακούσαμε τρεις φορές εκείνο το απόγευμα. Και έφυγα αφήνοντάς του τη μαγνητοταινία. Εγώ ήμουν τόσο ενθουσιασμένος με αυτά που μου ‘πε, που βγήκα έξω να το διασκεδάσω. Επεσα να κοιμηθώ. Κατά τις 7.30 χτυπά το τηλέφωνο και ήταν ο Ρίτσος. Και μου λέει ότι σηκώθηκε τα ξημερώματα, έψησε καφέ, άκουσε το έργο πέντε φορές και περίμενε να φύγει η νύχτα για να μου τηλεφωνήσει

Advertisements

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ Καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στην Αθήνα

Οι «Γυναίκες» της Γαλάτειας Καζαντζάκη στο Θέατρο «Φούρνος»
631242
Για δύο παραστάσεις, στις 24 και 31 Γενάρη, στις 22.30 ανεβαίνουν στο Θέατρο «Φούρνος»(Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα) οι «Γυναίκες» της Γαλάτειας Καζαντζάκη από έναν νέο θίασο. Το συγκεκριμένο έργο γράφτηκε το 1933 και μεταφέρεται για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή.

Σημειώνουν οι συντελεστές σχετικά με το έργο: «Πέντε γυναίκες, πέντε αδερφές, συνομιλούν, συγκρούονται, μοιράζονται, αλληλεπιδρούν. Γυναίκες της δεκαετίας του ’30 επικοινωνούν και ζωντανεύουν μπροστά μας, φέρνοντάς μας κοντά σε μια άλλη εποχή αλλά και πιο κοντά στη σημερινή. Πέντε γυναίκες με διαφορετική κοινωνική εξέλιξη η καθεμιά, παρά την κοινή τους προέλευση, φανερώνουν μια γκάμα αντιλήψεων, αξιακών συστημάτων και τρόπου ζωής που εκφράζεται μέχρι σήμερα.

Τι είναι αυτό που τις εγκλωβίζει, πώς σκέφτεται τελικά μια γυναίκα, πώς νιώθει, πώς αντιδρά; Πώς αντιμετωπίζει τον έρωτα και τον γάμο; Είναι στη φύση της να λειτουργεί έτσι; Ποια η διέξοδος; Ολες αυτές οι απορίες για την πραγματική φύση της γυναίκας δεν αφορούν το ένα από τα δύο φύλα, αλλά τον άνθρωπο που γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης της κοινωνίας. Ο λόγος της Γαλάτειας Καζαντζάκη, διεισδυτικός και επίκαιρος όσο ποτέ, αξίζει να ακουστεί».

Η ταυτότητα της παράστασης: Σκηνοθεσία: Πέρης Μιχαηλίδης. Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελεάννα Γρηγορίου. Ενδυματολόγος: Δέσποινα Χειμώνα. Μουσική επιμέλεια: Ελσα Στουρνάρα, Βασιλική Σαραντοπούλου.

Παίζουν: Δήμητρα Μπάσιου, Βασιλική Σαραντοπούλου, Κατερίνα Σούλη, Βιβή Τάγαρη, Δώρα Χάγιου. Συμμετέχει η μουσικός Ελσα Στουρνάρα με το ακορντεόν της.

Η είσοδος είναι ελεύθερη με προαιρετική συνεισ

«Οντισιόν» με την Ελεωνόρα Ζουγανέλη

631222

Από πού ξεκινούν όλα για μια παράσταση; Από μια οντισιόν. Από ένα πιάνο – φωνή. Από τα τραγούδια που μπαίνουν το ένα δίπλα στο άλλο. Από την ιστορία που θέλεις να πεις, να την τραγουδήσεις και να τη χορέψεις. Να τη διασκεδάσεις.

Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, από το Σάββατο 3 Φλεβάρη, στο «ΑΝΟΔΟΣ LiveStage» (Πειραιώς 183 και Πάλλαντος 38, τηλ: 210 3468100) περνάει από «Οντισιόν» και μας συστήνεται από το μηδέν, ξανακάνει όλο τον κύκλο της μέχρι τώρα καριέρας της, κάνοντας στάση στα σημεία που εκείνη την χαρακτήρισαν ή την σημάδεψαν και επιπλέον τα καινούρια της τραγούδια από το νέο της άλμπουμ, που κυκλοφορεί μέσα στο Φλεβάρη, που θα παιχτούν και θα ακουστούν για πρώτη φορά live. Μαζί της, 6 ηθοποιοί που χορεύουν και τραγουδάνε και γίνονται μέρος όλου αυτού του παζλ.

Σκηνοθεσία – κείμενα: Μίνως Θεοχάρης. Επιμέλεια Προγράμματος: Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Μίνως Θεοχάρης, Γιάννης Παπαζαχαριάκης. Ενορχήστρωση: Δημήτρης Μπαρμπαγάλας. Φωνητικός σχεδιασμός – μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου. Βοηθός σκηνοθέτη: Αγνή Χιώτη. Σκηνογράφος: Γιάννης Αρβανίτης. Xορογραφίες Φλαμένκο: Ελένη Γιαννοπούλου. Οργάνωση παραγωγής: Κατερίνα Παπαδοπούλου.

Συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Κατερίνα Αθανασιάδη, Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Μαρία Δελετζέ, Αυγουστίνος Κούμουλος, Λάμπρος Κτεναβός, Μιχάλης Ζέκης. Οι μουσικοί: Δημήτρης Μπαρμπαγάλας: Κιθάρες, Βαχάν Γκλαστυάν: Πνευστά, Νίκος Πασσαλίδης: Εγχορδα, Βασίλης Νησόπουλος: Μπάσο, Μιχάλης Καπιλίδης: Ντραμς, Γιάννης Οικονομίδης: Τρομπέτα, Στάθης Ανινος: Πλήκτρα. Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλης. Ηχοληψία

 

Ο Mιχάλης Γρηγορίου στο Μέγαρο Μουσικής

387340

Ο Μιχάλης Γρηγορίου, ένας από τους σημαντικότερους Ελληνες συνθέτες, με 104 έργα στο ενεργητικό του και αξιόλογη δισκογραφική παρουσία, επιστρέφει στη σκηνή του Μεγάρου μουσικής Αθηνών με τους νέους κύκλους τραγουδιών που θα παρουσιαστούν σε πρώτη εκτέλεση:«H Λήδα και ο Κύκνος» και «Τα παγώνια της Μονής Βλατάδων», έργα για δύο φωνές και πιάνο σε ποίηση Κατερίνας Καριζώνη, σήμερα Τετάρτη 17 Γενάρη, στην Αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος».

Συμμετέχουν: Η Καλλιόπη Βέττα,με την οποία ο συνθέτης συνεργάζεται για πρώτη φορά, και ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος, που είχε τραγουδήσει στο παρελθόν τα ορατόρια του συνθέτη «Σκοτεινή Πράξη» και «Αντιγόνη». Φραντς Σεστάνι, βιολί, Βαγγέλης Νίνα, τσέλο, Μιχάλης Γρηγορίου, πιάνο.

Στο πρώτο μέρος θα παρουσιαστούν τα δύο νέα έργα του συνθέτη, ενώ στο δεύτερο μέρος θα ακουστούν οι κύκλοι «Μωβ»(σε ποίηση Βαλαωρίτη, Σικελιανού και Μαβίλη) και«Purple»(σε σονέτα του Σαίξπηρ στο αγγλικό πρωτότυπο), για πιάνο, βιολί, τσέλο και βαρύτονο. Στο πιάνο ο Μιχάλης Γρηγορίου.

Ο Mιχάλης Γρηγορίου, με την ευκαιρία αυτής της συναυλίας, σημειώνει: «Δεν λειτουργώ σαν ένας συνθέτης που «μελοποιεί» στίχους – ένας όρος που με απωθούσε ανέκαθεν, καθώς παραπέμπει συνειρμικά και σε ένα «μουσικό μπογιάτισμα» της ποίησης – αλλά περισσότερο σαν σκηνοθέτης, σαν σκηνογράφος και σαν φωτιστής νοημάτων που αντιμετωπίζει κάθε ποίημα σαν ένα σενάριο ή σαν λιμπρέτο. Και καθώς κάθε ποίημα αξιώνει μια διαφορετική «σκηνοθετική» και «σκηνογραφική» προσέγγιση, γι’ αυτό επιτρέπω στον εαυτό μου να αντλεί από ένα πλήθος στυλιστικών επιδράσεων, που ανήκουν βέβαια στα προσωπικά μου βιώματα και που μπορεί να ξεκινάνε από την Αναγέννηση και το Μπαρόκ, να περνάνε από τον Σούμαν ή τον Ραχμάνινωφ, ή τον Χατζιδάκι, να αγγίζουν ίσως το ρεμπέτικο και να φτάνουν ενίοτε μέχρι την avant garde».

«Καρυοθραύστης» για παιδιά από το Μπαλέτο της Λυρικής

ννννννννννννν

Με ένα θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα υποδέχτηκαν οι θεατές, το απόγευμα του Σαββάτου 13 Γενάρη, μία από τις πιο επιτυχημένες παραγωγές του Μπαλέτου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Ο«Καρυοθραύστης» του Πιοτρ Ιλιτς Τσαϊκόφσκι παρουσιάστηκε σε νέα εκδοχή για παιδιά, στο Κέντρο Πολιτισμού – Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος», σε χορογραφία Ρενάτο Τζανέλλα.

Ο «Καρυοθραύστης» δικαίως θεωρείται ένα από τα δημοφιλέστερα μπαλέτα του ρεπερτορίου, αφού η συναισθηματική δύναμη και η θεατρικότητα της μουσικής του Τσαϊκόφσκι μαγεύουν διαχρονικά μικρούς και μεγάλους θεατές.

Ο Ρ. Τζανέλλα σημειώνει ανάμεσα στα άλλα για την παραγωγή:

«Ενα σημαντικό στοιχείο του έργου, το οποίο το φέρνει πιο κοντά στους εφήβους, είναι τα σκηνικά και τα κοστούμια, που είναι σαν να βγαίνουν από κόμιξ. Η ατμόσφαιρα, τα χρώματα, το μακιγιάζ, ο τρόπος που είναι φτιαγμένα ακόμα και τα μουστάκια των χαρακτήρων, θα ταξιδεύουν τα παιδιά σε ένα μαγικό κόσμο, που όμως δεν είναι αυτός του παραμυθιού. Πιστεύω ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά με σοβαρότητα, και όχι να τους δίνουμε εύπεπτα θεάματα που δεν θρέφουν το μυαλό και τη φαντασία τους. Και πρώτα απ’ όλα θέλω να είναι διασκεδαστικό, να περνά κανείς μια υπέροχη βραδιά στην παράσταση».

Στις παραστάσεις του Σαββάτου και της Κυριακής συμμετέχει η Ορχήστρα της ΕΛΣ, σε μουσική διεύθυνση του Γιώργου Ζιάβρα, και η Παιδική Χορωδία της ΕΛΣ, σε μουσική διεύθυνση Κωνσταντίνας Πιτσιάκου.

Μέρες και ώρες παραστάσεων: 16, 21, 27 Γενάρη και 2, 3, 8, 10, 11 Φλεβάρη. Καθημερινές στις 11 π.μ., Σάββατα στις 6.30 μ.μ. και Κυριακές στις 12 μ.

Η ΣΥΝΑΥΛΙΑ του ΠΑΜΕ στο θέατρο ΠΕΤΡΑΣ

Μεγάλη συναυλία του ΠΑΜΕ και του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου, πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Παρασκευής 26 Μάη  στο «Θέατρο Πέτρας» στην Πετρούπολη.

«Δε θα ματώνουμε για τα κέρδη τους, δε θα γίνουμε κρέας στα κανόνια τους. Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος» ήταν το «σύνθημα» της συναυλίας.  Συνθήματα και τραγούδια διαδέχτηκαν το ένα το άλλο, σε μια συναυλία που έδωσε συνέχεια στη δραστηριότητα και τη συζήτηση που ξεδιπλώνουν τους τελευταίους μήνες οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ. Έλληνες και Τούρκοι μουσικοί τραγούδησαν για το κοινό συμφέρον των εργαζομένων όλων των χωρών να παλέψουν για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση, πολέμους και προσφυγιά,

Στην συναυλία παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ.

Η προσφυγιά και ο ξεριζωμός, ο πόλεμος που στρέφει τον έναν λαό απέναντι στον άλλο «για τ’ αφέντη το φαΐ», περιγράφηκαν μέσα από τη μουσική, τους στίχους των τραγουδιών και των μελοποιημένων ποιημάτων. Το ίδιο και η ανάγκη των εργαζομένων, των λαών να αγωνίζονται και να πολεμούν κάτω από άλλες «σημαίες» και όχι αυτές των εκμεταλλευτών τους.

Στην συναυλία πήραν μέρος το συγκρότημα «Ναζίμ Χικμέτ» από την Τουρκία, μαζί με πολλούς Έλληνες μουσικούς. Συγκεκριμένα, τραγούδησαν οι καλλιτέχνες: Γεράσιμος Ανδρεάτος, Δημήτρης Κανέλλος, Πολυξένη Καράκογλου, Λάμπρος Καρελάς και Γιώργος Σαρρής ενώ πήραν μέρος οι εξής μουσικοί Γρηγόρης Βασίλας (μπουζούκι), Δημήτρης Γιαννούχος (τύμπανα), Αθηνά Κουκή (κανονάκι), Γιώργος Καλτσούνης(τρομπέτα), Αλέξανδρος Καμπουράκης (ακορντεόν), Μαρία Παχνιστή (φλάουτο), Φίλιππος Παχνιστής (πιάνο), Γεράσιμος Σιούρας (κιθάρα), Πάνος Τσίτσικας (μπάσο). Η Ροδάνθη Κασκαφέτου βοήθησε στην οργάνωση της συναυλίας, ενώ ο Φίλιππος Παχνιστής ήταν ο υπεύθυνος της ορχήστρας.

Συμφωνικός Θεοδωράκης στη Γερμανία

594310

Τρία έργα του Μίκη Θεοδωράκη, παρουσία του μεγάλου μας μουσικοσυνθέτη, παρουσιάστηκαν την Τετάρτη 24 Μάη από τη Συμφωνική Ορχήστρα του Ντίσελντορφ, στην κατάμεστη αίθουσα συναυλιών «Tonhalle» στο Ντίσελντορφ.

Ο Μίκης Θεοδωράκης κατέφτασε λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας, όπου το κοινό τον υποδέχτηκε όρθιο χειροκροτώντας. Η Συμφωνική Ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του Μπάλντουρ Μπρένιμαν παρουσίασε τη 2η Συμφωνία, στην οποία σύμφωνα με τον Αστέρη Κούτουλα, μελετητή του έργου του Θεοδωράκη, ο συνθέτης «κατορθώνει να δαμάσει και να ξεπεράσει τον εφιαλτικό κόσμο της Μακρονήσου, χαρίζοντάς μας μια ιστορική μαρτυρία μετουσιωμένη σε μουσική». Παρουσιάστηκε επίσης η «Ωδή για έγχορδα – Οιδίπους Τύραννος» και, τέλος, μέρος της 3ης Συμφωνίας, που περιελάμβανε μελοποιήσεις των ποιημάτων «Η Πόλις» του Κ. Π. Καβάφη, «Η Τρελή Μάνα» του Διονύσιου Σολωμού, αλλά και Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής.

Ο Μ. Θεοδωράκης, σε συνέντευξή του στη «Ντόιτσε Βέλε», δήλωσε: «Είναι κορυφαίο γεγονός όταν μια συμφωνική ορχήστρα σαν του Ντίσελντορφ παίρνει έργα ενός ξένου συνθέτη και του αφιερώνει μια ολόκληρη βραδιά. Μια ορχήστρα που συνήθως παίζει Μπετόβεν, Μότσαρτ ή Μάλερ. Και παίζει Θεοδωράκη! Και μάλιστα τη Συμφωνία αρ. 2 που είναι το αποκορύφωμα της «τετραχορδικής τεχνικής». Είναι άκρως μοντέρνο έργο. Η 2η Συμφωνία έκανε πρεμιέρα το 1982 στην ανατολικογερμανική πόλη Χάλε, γενέτειρα του σπουδαίου μπαρόκ μουσουργού Γκέοργκ Φρίντριχ Χέντελ. Ακολούθησαν παρουσιάσεις σε Ανατολικό Βερολίνο, Λουξεμβούργο, Ολλανδία και Βέλγιο. Η Συμφωνία ήταν παραγγελία των Μπαλέτων Μπολσόι με θέμα «Πόλεμος και Ειρήνη». Γι’ αυτό και το «Τραγούδι της Γης» περιλαμβάνει το στίχο «Τρέχεις προς το χάος». Αλλά εκεί μπήκαν πάλι στη μέση οι δικοί μας και η παράσταση δεν έγινε… Ζούμε σε μια χώρα όπου είμαστε ελεύθεροι πολιορκημένοι, αυτό είναι το πολιτικό μου απόφθεγμα».

Από την εφημερίδα «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ»

ΘΑΝΟΣ ΜΙΚΡΟΥΤΣΙΚΟΣ-ΧΡ.ΘΗΒΑΙΟΣ

577292

koutsoumpas-mikroutsikos-6

Ο Θάνος Μικρούτσικος συνάντησε μετά από πολύ καιρό το Χρήστο Θηβαίο για μία σειρά παραστάσεων που ονόμασαν «Στη χώρα των θαυμάτων». Μαζί τους, η νέα ερμηνεύτρια του Θάνου Μαριάννα Πολυχρονίδη

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, παρακολούθησε την παράσταση το Σάββατο 18 Φλεβάρη. Μικρούτσικου,

koutsoumpas-mikroutsikos-9_0

Φ. Από αριστερά  Θ. Μικρούτσικος,Θ.Παφίλης, Δ. Κουτσούμπας, Χρ. Θηβαίος

Στο πρώτο μέρος, ο Θ. Μικρούτσικος παρουσιάζει την καινούργια του δουλειά, που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες, «Στην Ομίχλη των Καιρών», μια σειρά τραγουδιών σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου, Άλκη Αλκαίου, Μάνου Ελευθερίου και Γιάννη Δούκα, με βασική ερμηνεύτρια τη Μαριάννα Πολυχρονίδη, για την οποία ο συνθέτης αναφέρει ότι «έχει πολύ μεγάλες φωνητικές δυνατότητες, αλλά με εξέπληξε με την εκφραστικότητά της και με τη δυνατότητά της να ερμηνεύει τραγούδια διαφορετικού ύφους με τις συλλαβές και τις λέξεις να ζουν στο στόμα της».

Ο Χρήστος Θηβαίος παρουσιάζει την τελευταία του δουλειά με τίτλο «Σιδερένιο Νησί», που εμπνεύστηκε από την εξέγερση των μεταλλωρύχων στη Σέριφο το 1916. Αν και τα δύο αυτά έργα εκκινούν από συμβάντα και γεγονότα που απέχουν 100 χρόνια, φαίνεται ότι έχουν την ίδια ρίζα και υπάρχουν οι ίδιες αιτίες που προκάλεσαν τη γένεσή τους. Ο Θάνος Μικρούτσικος θεωρεί ότι το έργο του Θηβαίου συνεχίζει τα μεγάλα έργα των Ελλήνων συνθετών, δημιουργεί μέσα από τη μουσική, τα κείμενα αλλά και την ηχητική ατμόσφαιρα, την αίσθηση ενός σπαρακτικού ντοκουμέντου, που είναι σίγουρο ότι θα αφήσει το στίγμα του στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού.

Το δεύτερο μέρος της παράστασης αποτελείται από τραγούδια που έχουν αγαπηθεί από πολλές γενιές, από τον Σταυρό του Νότου, τους 7 Νάνους και την Πιρόγα, μέχρι το Ημερολόγιο, τη Σωτηρία της Ψυχής, τις Περικοπές, τη Μικρή Πατρίδα, αλλά και τη Ρόζα και τον Άμλετ της Σελήνης… όλα αυτά «Στη χώρα των θαυμάτων».

Τους τρεις καλλιτέχνες πλαισιώνουν αξιόλογοι μουσικοί. Επικεφαλής ο Θύμιος Παπαδόπουλος με τα πνευστά του αλλά και ο Μάξιμος Δράκος με τα πλήκτρα του, ο Πέτρος Βαρθακούρης στο μπάσο και στις κιθάρες, ο Γιάννης Αγγελόπουλος στα τύμπανα κι όπως πάντα ο Θάνος στο πιάνο. Τα φώτα της παράστασης έχει σχεδιάσει η Κατερίνα Μαραγκουδάκη και τον ηχητικό σχεδιασμό έχει κάνει ο Γιώργος Κορρές.

Οι παραστάσεις πραγματοποιούνται κάθε Σάββατο, μέχρι και τις 4 Μάρτη.

577292

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ Φωνή που νίκησε το χρόνο και το θάνατο (VIDEO – ΦΩΤΟ)

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ Φωνή που νίκησε το χρόνο και το θάνατο (VIDEO – ΦΩΤΟ

«Να γελάσεις απ’ τα βάθη των χρυσών σου ματιών / είμαστε μες στο δικό μας κόσμο / Η πιο όμορφη θάλασσα / είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει / Τα πιο όμορφα παιδιά / δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα / Τις πιο όμορφες μέρες μας / δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα / Κι αυτό που θέλω να σου πω / το πιο όμορφο απ’ όλα / δε στο ‘χω πει ακόμα…».

Έβαλε το στίγμα της στο πολιτικό τραγούδι, ερμηνεύοντας μοναδικά στίχους κορυφαίων ποιητών και δημιουργίες μεγάλων Ελλήνων συνθετών. Στρατεύτηκε στο κομμάτι εκείνο της τέχνης που αφουγκράζεται, οραματίζεται, αντιστέκεται στην εκμετάλλευση και το σκοτάδι της καταπίεσης. Το ήθος, η ποιότητα, η αξιοπρεπής και αγωνιστική στάση της σφράγισαν τη ζωή της ασυμβίβαστης τραγουδίστριας με την υπέροχη φωνή, η οποία «έφυγε» πρόωρα από τη ζωή (7/1/2009). Η Μαρία Δημητριάδη είναι πάντα στην καρδιά μας ως η τροβαδούρος της επανάστασης. Με αφετηρία την πίστη της στο όραμα μιας δίκαιης κοινωνίας, συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ, στηρίζοντας τις θέσεις του και παλεύοντας μαζί του. Πάντα παρούσα μέσα στα γεγονότα, από τον αντιδικτατορικό αγώνα μέχρι το τέλος.

Με τόλμη και παρρησία

maria-dhmhtriadh-2

Στο διάβα της από το τραγούδι αντιστάθηκε με τόλμη και παρρησία στην ευκολία και στα κυκλώματα που λυμαίνονται το χώρο της τέχνης, με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπη με τις αντιξοότητες που προκαλεί το σύστημα στους καλλιτέχνες που δεν υποτάσσονται στις επιδιώξεις του. Δε λύγισε…

«Οι συνεργασίες μου είχαν πάντα και κάποιον άλλο λόγο, εκτός από τον καλλιτεχνικό. Υπήρχε ταύτιση, έστω σε κάποιο βαθμό, ιδεολογική, αισθητική. Και χωρίς να υπερηφανεύομαι δηλώνω ότι δεν έχω κάνει ποτέ ούτε μισή υποχώρηση στη δουλειά μου. Ούτε μισή! Και αυτό το πληρώνω. Υπήρξαν φορές που δεν είχα να καπνίσω τσιγάρο. Αλλά υποχώρηση δεν έχω κάνει. Ούτε μία καλημέρα δεν έχω πει σε κάποιον που δε θέλω να του την πω…», είχε εξομολογηθεί η Μαρία Δημητριάδη στον «Ριζοσπάστη» (17/2/2002).

Οσο για το «πολιτική τραγουδίστρια»… κι αυτό το «πληρώθηκε» με ποικίλους τρόπους: «Μου έβαλαν την ετικέτα πολιτική τραγουδίστρια για κακό, τις εποχές που το πολιτικό τραγούδι ήταν υπό διωγμόν. Τις δεκαετίες ’70 – ’80 μέχρι αυγά στο κεφάλι έφαγα από διάφορους αντιδραστικούς. Στο Κιλκίς μάς πετούσαν πέτρες (…) Κάναμε πολιτική δουλειά, καθώς οι συναυλίες μας δεν ήταν μόνο καλλιτεχνικά γεγονότα αλλά και μέσο πάλης. Πηγαίναμε στη Λάρυμνα πρωί πρωί, χειμώνα, σε ένα σινεμά καλοκαιρινό και τραγουδούσαμε. Κάθε Κυριακή πρωί τραγουδούσαμε σε κινηματογράφους της Αθήνας για απεργούς, παρόλο το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας στις μπουάτ. Το «πολιτική τραγουδίστρια» σήμαινε λοιπόν μέσα στα γεγονότα (…) Ομως, μετά το ’80 έγινε βρισιά. Δηλαδή, εσύ είσαι πολιτική τραγουδίστρια, έξω από εδώ. Δε θα τραγουδήσεις άλλο, τελείωσες. Κι έχανα το τρένο της ευκολίας, του να ελίσσεσαι…».

Πάντα παρούσα

maria-dhmhtriadh-4

Την θυμόμαστε πάντα παρούσα, μέσα στα γεγονότα, να συνοδεύει με τα τραγούδια της τους εργατικούς – αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των δεκαετιών ’70 – ’80, αλλά και αργότερα, μέχρι τέλους, ανταποκρινόμενη στα αγωνιστικά καλέσματα. Τραγουδώντας στις συναυλίες αλληλεγγύης προς τους αγωνιζόμενους και διωκόμενους λαούς, στους απεργιακούς αγώνες, στα μπλόκα των αγροτών. Δεν την ξεχνάμε στις φοβερές εκείνες συναυλίες στα Φεστιβάλ ΚΝΕ – «Οδηγητή» από το ξεκίνημα του θεσμού τη δεκαετία του ’70 και μέχρι τα τελευταία της χρόνια. Στις δημοτικές εκλογές του 2006 συμμετείχε στο ψηφοδέλτιο της «Συμπαράταξης για την Αθήνα» με επικεφαλής τον Σπύρο Χαλβατζή.

Ξεκίνησε να τραγουδά από παιδί. Στα 16 της χρόνια έκανε δίσκο, τα «Κορίτσια στον Ηλιο» του Σταύρου Ξαρχάκου. Μετά ήρθαν ο «Ηλιος ο Πρώτος» και το «Χρονικό» του Γιάννη Μαρκόπουλου. Στο ενδιάμεσο είχε γνωρίσει τον Μίκη Θεοδωράκη, που τον είχαν σε κατ’ οίκον περιορισμό. Κάνανε συνέχεια πρόβες… Δισκογραφεί το «Ενα πρωινό η Παναγιά μου» του Ξαρχάκου και μετά συναυλίες με τον Θεοδωράκη σε όλο τον κόσμο για δύο χρόνια. Ακολούθησαν δίσκοι της με τους Γιάννη Γλέζο, Νίκο Μαμαγκάκη. Ηδη, έχει γνωρίσει τον Θάνο Μικρούτσικο, που έπαιζε πιάνο σε μια μπουάτ, τους «Δον Κιχώτες». Μετά τη μεταπολίτευση (1975) κάνει και τον πρώτο του δίσκο, τα «Πολιτικά Τραγούδια», με τα οποία ξεκίνησε η δημιουργική συνεργασία τους. Ακολούθησαν η «Καντάτα για τη Μακρόνησο», «Φουέντε Οβεχούνα», «Τροπάρια για φονιάδες», «Τα τραγούδια της λευτεριάς». Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι από την κασετίνα των οκτώ δίσκων με τα πολιτικά τραγούδια του συνθέτη που έβγαλε η «Λύρα», πριν από λίγα χρόνια, στους πέντε τραγουδάει μόνο η Μαρία Δημητριάδη. Μετά από κάποια χρόνια, κάνει πάλι συναυλίες με τον Μίκη, τον Μαρκόπουλο. Δισκογραφικά συνέχισε με το «Δελτίο καιρού», με τραγούδια πολλών συνθετών σε πρώτη εκτέλεση, τα «Λιανοτράγουδα» του Θεοδωράκη, τον πρώτο δίσκο του Γιώργου Σταυριανού, την «Ελένη» του Χατζιδάκι, το «Εμπάργκο» του Μικρούτσικου, με άλλους τραγουδιστές, κ.ά. Μετά από το ’90 – ’91 και δύο πολύ μεγάλες περιοδείες με τον Μίκη, άρχισε να αποτραβιέται. Ακολούθησαν δύο χρόνια δουλειάς της στο Βελιγράδι, την περίοδο του εμπάργκο. Εκανε συναυλίες κι ένα δίσκο, τα έσοδα του οποίου, με τη βοήθεια του υπουργείου Πολιτισμού της πρώην Γιουγκοσλαβίας, πήγαν για τους πρόσφυγες. Δύο χρόνια πηγαινοερχόταν στη Γιουγκοσλαβία. Τελευταία δισκογραφική της δουλειά ήταν οι «Δον Κιχώτες» των Παρασκευά Καρασούλου (στίχοι) και Θοδωρή Οικονόμου (μουσική). Οπως έλεγε, πολύ σημαντική ήταν η στιγμή της γνωριμίας της με τον Μίκη Θεοδωράκη, που από μικρό παιδάκι και λόγω οικογένειας ήταν το ίνδαλμά της. Επίσης, η συνεργασία της με τον Θάνο Μικρούτσικο και η γνωριμία της με τον Μάνο Χατζιδάκι.

Το σίγουρο είναι ότι τα τραγούδια που ερμήνευσε με τον ξεχωριστό δικό της τρόπο θα εμπνέουν πάντα τους κομμουνιστές και θα τους συνοδεύουν στις πορείες και τις κινητοποιήσεις. Είτε τραγουδώντας για τους γερόντους της Μακρονήσου που «…δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη / ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη / κι ένα μουλάρι από θυμό μες στην καρδιά τους / που δε σηκώνει τ’ άδικο…» είτε πως «το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είν’ ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει» είτε πως «έτσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη…».

Αναδημοσίευση από το Ριζοσπάστη του Σαββάτου 7 και της Κυριακής 8 Γενάρη 2017

Συναυλία – αφιέρωμα στον Δ. Φάμπα από την ΕΕΔΥΕ (ΦΩΤΟ)

 

ekdhlwsh-eedye-gia-fampa-11

Στη συναυλία – αφιέρωμα στον καλλιτέχνη αγωνιστή της ειρήνης Δημήτρη Φάμπα, που διοργάνωσε η Ελληνική Επιτροπή για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη, το απόγευμα της Πέμπτης, στο θέατρο «Τζένη Καρέζη», παραβρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον ΓΓ της ΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα.

Στη συναυλία πήραν μέρος κουαρτέτο κιθάρας με σολίστες τους Εύα Φάμπα, Άγγελο Αγκυρανόπουλο, Κώστα Τσερεγκώφ, Θανάση Γεωργιάδη και το πειραϊκό φωνητικό σύνολο «Libro Coro» σε διεύθυνση της Ανθής Γουρουντή.

Επίκεντρο του προγράμματος ήταν το έργο «Ωδή στην Ειρήνη», σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και μουσική Δημήτρη Φάμπα, ενώ ακούστηκαν, επίσης, έργα των Handel, Boccherini, Pachebelt, Tchaikovsky, τραγούδια της Εύας Φάμπα (ποίηση Γιώργου Μπίμη) και του Γιάννη Μαρκόπουλου.

* Ο Δημήτρης Φάμπας (22 Δεκεμβρίου 19213 Μαΐου 1996) ήταν σολίστας της κλασικής κιθάρας και συνθέτης μουσικής. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες κιθαρίστες, με συμβολή στη δημιουργία κιθαριστικής παράδοσης στην Ελλάδα αλλά και με αρκετά επιτυχημένη διεθνή πορεία.

* ΣΗΜ. το βίντεο προστέθηκε απο τις Βρυσούλες γνώσης .

 

 

Το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου στον Μ. Θεοδωράκη

mikis_theodorakis
Ο Μίκης Θεοδωράκης  παρέλαβε το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου

 

Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, τιμώντας την 70χρονη προσφορά και διαδρομή του Μίκη Θεοδωράκη στη μουσική και τον πολιτισμό, του παρέδωσε χτες το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου. Θυμίζουμε ότι η Ενωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών και ο Οργανισμός Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, στο πλαίσιο των φετινών βραβείων «Κάρολος Κουν», επέλεξαν να τιμήσουν με το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου τον Μίκη Θεοδωράκη, για τις 40 και πλέον μουσικές του για το Θέατρο και το Χορό, από την Ομορφη Πόλη μέχρι τη Γειτονιά των Αγγέλων, από τον Προδομένο Λαό μέχρι τους Πολίτες Β’ Κατηγορίας και από τον Ζορμπά μέχρι τον Ορφέα και Ευρυδίκη… ένα συνολικά σημαντικό κεφάλαιο της δημιουργίας του.

Ο Γ. Καμίνης, μαζί με τον πρόεδρο της Ενωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, Κ. Λουκάκο, επισκέφτηκαν τον Μ. Θεοδωράκη στο σπίτι του και του παρέδωσαν το βραβείο, που αποτελείται από ένα δερματόδετο έπαινο και από ένα στεφάνι (αντίγραφο από το Μουσείο Μπενάκη) χάλκινο – επιχρυσωμένο, δείγμα της χρυσοχοϊκής τέχνης των Ελληνιστικών Χρόνων.

«Η βράβευση του μεγάλου μουσικοσυνθέτη είναι συμβολική της μεγάλης προσφοράς του στον πολιτισμό», δήλωσε ο Γ. Καμίνης.

Χρυσό μετάλλιο, η Νέα Ευρωπαική Χορωδία Περαίας Θεσσαλονίκης

14409581_545766105631560_5406783156056791947_o.jpg

ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΠΕΡΑΙΑΣ «Η ΑΓΑΠΗ»
Γράφει η Σοφία Πιτσαλίδου τακτικό μέλος της χορωδίας

Η χορωδία μας στη Βουδαπέστη στο διαγωνιστικό μέρος

https://www.youtube.com/watch?v=GmJD2sI31zY

 Περαία! Το πιο κοντινό θέρετρο της Θεσσαλονίκης! Ένα χωριό στις ακτές του Θερμαϊκού, κτισμένο με πολύ μεράκι από πρόσφυγες της Μικράς Ασίας που σήμερα είναι έδρα του Δήμου Θερμαϊκού. Εδώ, 47 χρόνια μετά την εγκατάσταση των πρώτων κατοίκων, το 1969, ιδρύθηκε από τον τότε εφημέριο Γεώργιο Πετρίδη ένας γυναικείος σύλλογος με την επωνυμία «ΑΓΑΠΗ». Ένας σύλλογος που από την ίδρυσή του μέχρι σήμερα, είναι παρών σε κάθε πρόσκληση πνευματικού, πολιτιστικού και φιλανθρωπικού σκοπού με τη συμμετοχή των δύο χορωδιών και του χορευτικού τμήματός του. Μέσα από αυτά τα τμήματα ο σύλλογος αναδεικνύει την πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά του τόπου και συμβάλλει στη φιλία και τη συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων.

Η Νέα Ευρωπαϊκή Χορωδία ιδρύθηκε το 2009 και αριθμείσήμερα 45 μέλη. Έχει συμμετάσχει σε

πολλές χορωδιακές συναντήσεις και φεστιβάλ στην Ελλάδα και έχει  πλαισιώσει επιστημονικά συνέδρια και ημερίδες.
Απέσπασε 5 βραβεία στο χορωδιακό φεστιβάλ του Καρπενησίου το 2015 και φέτος (2016) για πρώτη φορά πήρε μέρος στο Laurea Mundi χορωδιακό φεστιβάλ της Βουδαπέστης όπου απέσπασε το χρυσό μετάλλιο στην κατηγορία Pop, Modern and Jazz.

Τη χορωδία από την ίδρυσή της διευθύνει η μαέστρος κ. Ελεωνόρα Καλαϊτσίδου.

 

 

 

«ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΤΖΟΚΟΝΤΑΣ» στο ΣΥΔΝΕΙ

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΤΖΟΚΟΝΤΑΣ – ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΧΑΡΧΑΚΟΥ

20160415_215616 Μια πρωτη φωτογραφία από την συναυλία

SYDNEY Παρασκευή 15-4-2016.
Πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του Ελληνικού Φεστιβάλ Σύδνει, στο ωραιότατο CITY RECITAL HALL, η συναυλία Συμφωνικής ορχήστρας υπό την διεύθυνση  του Γιώργου Έλλης,πλαισιωμένη κι από τον γνωστό Έλληνα τραγουδιστή Δημήτρη Μπάση.
Η συναυλία περιελάμβανε το μουσικό έργο του Μάνου Χατζιδάκι «Το χαμόγελο  της Τζοκόντας»  καθώς επίσης τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου.
Οι Έλληνες του Σύδνει  είχαν την ευκαιρία  να απολαύσουν την μουσική δύο καταξιωμένων μουσικών της πατρίδας μας, του Μ. Χατζιδάκη και του Σ. Ξαρχάκου,  καθώς και την εξαίρετη  45 μελή  συμφωνική ορχήστρα.
Για τους ομογενείς του Σύδνευ  αυτό θεωρήθηκε  μεγάλο μουσικό γεγονός, οι οποίοι και έσπευσαν να γευθούν ποιοτική μουσική και τραγούδια και να  καταχειροκροτήσουν όλους ανεξαιρέτως τους μουσικούς.
Τόσο ο μαέστρος Γ. Έλλης όσο και ο τραγουδιστής  Δ. Μπάσης για μια ακόμη φορά  μας απέδειξαν την Διεθνή φήμη τους ως Διευθυντής Ορχήστρας, Συνθέτης , και Ενορχηστρωτής ο πρώτος, και ως Ερμηνευτής ο δεύτερος.Η συναυλία έκλεισε με χαιρετιστήριο μήνυμα του Μ. Θεοδωράκη που μετέφερε ο Δ. Μπάσης.
ΒΡΥΣ.Γ.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Αφιέρωμα στην Ελληνοκαναδέζα υψίφωνο Τερέζα Στράτας (Αναστασία Στρατάκη)

Αφιέρωμα στην Ελληνοκαναδέζα υψίφωνο Τερέζα Στράτας

 485585

Η Εθνική Λυρική Σκηνή τιμά τη διάσημη Ελληνοκαναδέζα υψίφωνο Τερέζα Στράτας, η οποία διέγραψε σπουδαία καριέρα στην όπερα από το 1958, που πρωτοεμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Οπερας του Τορόντο, έως την τελευταία της εμφάνιση επί σκηνής το 1995, στη «Μετροπόλιταν» Οπερα της Νέας Υόρκης. Το αφιέρωμα πραγματοποιείται στις 28 Μάη, στις 8 μ.μ., στο Θέατρο «Ολύμπια», με την υποστήριξη της Πρεσβείας του Καναδά, της Οπερας του Καναδά και του Σωματείου Φίλων της «Μετροπόλιταν» Οπερας της Νέας Υόρκης.

Η Τερέζα Στράτας -κατά κόσμον Αναστασία Στρατάκη- πρωταγωνίστησε σε 385 παραστάσεις στη «Μετροπόλιταν» Οπερα της Νέας Υόρκης, ερμηνεύοντας 41 διαφορετικούς ρόλους μέσα στην 36χρονη σταδιοδρομία της, παράλληλα με τις εμφανίσεις της στα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα του κόσμου (Λονδίνο, Μιλάνο, Βιέννη, Βερολίνο, Παρίσι, Σάλτσμπουργκ, Αγία Πετρούπολη, Σαν Φρανσίσκο κ.ά.). Οι κριτικοί την αποθέωσαν, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που την περιέγραψαν ως την «ιδανική Μιμή» στην «Μποέμ» και την «απόλυτη Βιολέτα» στην «Τραβιάτα». Συνεργάστηκε με τον Λουτσάνο Παβαρότι, τον Πλάθιντο Ντομίνγκο, καθώς και το διάσημο Γάλλο συνθέτη και αρχιμουσικό Πιερ Μπουλέζ, υπό τη διεύθυνση του οποίου άλλωστε ερμήνευσε τη «Λούλου» του Αλαν Μπεργκ, στην Οπερα του Παρισιού, το 1981. Η ηχογράφηση που ακολούθησε της χάρισε το ένα από τα δύο βραβεία «Γκράμι» της καριέρας της. Το δεύτερο ήρθε το 1984, με την «Τραβιάτα», στη «Μετροπόλιταν», υπό τη διεύθυνση του Τζέιμς Λιβάιν.

Στο αφιέρωμα της ΕΛΣ, δύο διεθνώς διακεκριμένες υψίφωνοι, με εμφανίσεις στα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα του κόσμου, η Αλεξία Βουλγαρίδου και η Μυρτώ Παπαθανασίου, θα ερμηνεύσουν τις άριες που σημαδεύτηκαν από την Στράτας. Μαζί τους, ο Καναδός τενόρος Αντρου Χάτζι, στο πλαίσιο της πρώτης συνεργασίας της ΕΛΣ με την Οπερα του Καναδά. Την Ορχήστρα της ΕΛΣ διευθύνει ο αρχιμουσικός Ηλίας Βουδούρης.

    

«ΕΦΥΓΕ» Ο ΘΡΥΛΟΣ της ΜΠΛΟΥΖ

484019

Ο Αμερικανός θρύλος της μπλουζ, κιθαρίστας, τραγουδιστής και τραγουδοποιός BB King πέθανε χτες σε ηλικία 90 ετών στο Λας Βέγκας. Γεννημένος στις 16 Σεπτέμβρη του 1925, ο Riley B. King έγινε γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο BB King και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς της μπλουζ. Αχώριστη «σύντροφός» του στη μουσική του καριέρα ήταν η κιθάρα με το προσωνύμιο Lucille, μια «ειδικής κατασκευής» Gibson, που ξεκίνησε να χρησιμοποιεί τη δεκαετία του 1950. «Οταν τραγουδάω, παίζω μουσική στο μυαλό μου. Μόλις σταματάω να τραγουδάω με τη φωνή μου, τραγουδάω παίζοντας τη Lucille», έλεγε.

Τη δεκαετία του ’50, ο King έγινε ένα από τα πιο σημαντικά ονόματα της Rythm and Blues μουσικής, θέση στην οποία οδηγήθηκε από τραγούδια όπως τα: «You Know I Love You», «Woke Up This Morning», «Please Love Me», «When My Heart Beats like a Hammer», «Whole Lotta Love», «You Upset Me Baby», «Every Day I Have the Blues», «Sneakin’ Around», «Ten Long Years», «Bad Luck», «Sweet Little Angel», «On My Word of Honor» και «Please Accept My Love».

Στον BB King απονεμήθηκε το βραβείο Grammy 15 φορές. Συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες και μουσικά συγκροτήματα, όπως: Muddy Waters, U2, Little Richard, Ray Charles, Albert King, Eric Clapton, Gary Moore αλλά και τους Ιταλούς Τζούκερο και Λουτσιάνο Παβαρότι.

ΜΑΡΙΟΣ ΤΟΚΑΣ και ΤΕΥΚΡΟΣ ΑΝΘΙΑΣ ένας συνθέτης και ένας ποιητής που αγαπήθηκαν πολύ για το έργο τους και τους αγώνες τους.

Τραγούδησε το δίκιο της Κύπρου

MariosTokas

Επτά χρόνια συμπληρώθηκαν τον περασμένο μήνα Απρίλι από το θάνατο του συνθέτη Μάριου Τόκα

 244848

Από τη συμμετοχή του Μάριου Τόκα, στο 30ό Φεστιβάλ της ΚΝΕ (2004)

«Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο/ ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει ν’ αγαπώ;»

Η μελοποίηση του ποιήματος «Η δική μου η πατρίδα» της Τουρκοκύπριας Νεσιέ Γιασίν από τον Μάριο Τόκα υπήρξε το αποκορύφωμα της μουσικής δημιουργίας του συνθέτη, που εμπνεύστηκε από τον πόθο για κοινή ειρηνική πατρίδα και ειρηνική συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Ασφαλώς και ο συνθέτης δεν έμεινε μόνο σε αυτή τη δημιουργική πλευρά, καθώς έμπνευσή του, εκτός από τους αγώνες του κυπριακού λαού για απελευθέρωση, αποτέλεσαν και ο έρωτας, η αγάπη, γενικότερα οι ανθρώπινες σχέσεις. Η τραγωδία, όμως, της πατρίδας του ήταν εκείνο που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό τη δημιουργία, αλλά και τη στάση ζωής του Μάριου Τόκα, που, χτυπημένος από τον καρκίνο, «έφυγε» από τη ζωή πριν επτά χρόνια (27/4/2008), σε ηλικία 54 ετών. Ο πρόωρος και άδικος θάνατός του Ελληνοκύπριου συνθέτη ήρθε στην πιο καρποφόρα φάση της δημιουργικής του προσφοράς.

«Η δική μου η πατρίδα έχει μοιραστεί στα δυο…»

Το ήθος, η συνέπεια και η σημαντική προσφορά χαρακτήριζαν τον ταλαντούχο και σεμνό δημιουργό και συνάμα συνειδητοποιημένο και ένθερμο υπερασπιστή του δίκιου του κυπριακού λαού, ο οποίος μέσα από ένα μεγάλο μέρος της μουσικής και των τραγουδιών του καλλιέργησε στον κυπριακό λαό τη φιλία, την αγάπη, τον αγώνα. Η καλοσύνη του έδωσε τη γλυκύτητα της μουσικής του. Η πολιτική του εγρήγορση και η κοινωνική του ευαισθησία έδωσαν ένα έργο που σε μεγάλο κομμάτι του είναι διαποτισμένο από την έντονη λαχτάρα του για την επανένωση του νησιού. Ο δημιουργός ήταν έντονα συνειδητοποιημένος με ανεπτυγμένη κοινωνική ευαισθησία, η οποία διαποτιζόταν από τα ιδανικά της κοινωνικής δικαιοσύνης, που πήρε από τον πατέρα του, τον ποιητή και δημοσιογράφο Κύπρο Τόκα, και την κυπριακή αριστερά, της οποίας ήταν παιδί.

6d5bf4e07eae718f41e887df8cb394f7_L
Αφιέρωμα για τον Μάριο Τόκα στο Ηρώδειο το 2014

Γεννημένος το 1954 στη Λεμεσό, ο Μάριος Τόκας, σε ηλικία 20 χρόνων έζησε στην πρώτη γραμμή, ως φαντάρος, την τουρκική εισβολή, η οποία του άφησε τραυματικές εμπειρίες, όπως είχε πει ο ίδιος. Ανθρωπος με κοινωνική ευαισθησία, ο νέος τότε καλλιτέχνης έδινε από πόλη σε πόλη συναυλίες, εμψυχώνοντας τους συμπατριώτες του και συγκεντρώνοντας χρήματα για τους πρόσφυγες. Στα πρώτα του έργα μελοποίησε ποιήματα του πατέρα του για τις σχέσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και τον πόθο τους για μιαν ειρηνική πατρίδα. Συγκλονισμένος από την κυπριακή τραγωδία γράφει τα έργα «Ψυχή τε και σώματι» (μελοποιημένα ποιήματα των απαγχονισθέντων αγωνιστών Ευαγόρα Παλληκαρίδη, Αντρέα Ζάκου κ.ά.), «Φωνή πατρίδας» σε ποίηση Κώστα Μόντη, Θεοδόση Πιερίδη και Νεσιέ Γιασίν (τα τραγούδια «Ανασήκωσε την πλάτη Πενταδάχτυλε» και «Η δική μου η πατρίδα» γίνονται σημαία του κυπριακού λαού) και «Αμμόχωστος Βασιλεύουσα».

Σε όλη του τη ζωή δεν έπαψε να συμμετέχει ενεργά στους αγώνες για το δίκιο της πατρίδας του και δεν δίσταζε να μιλά ανοιχτά για το δράμα της Κύπρου. Εδωσε πολλές συναυλίες αφιερωμένες στην Κύπρο σε πολλές πόλεις της Ελλάδας σε συνεργασία με τα κυπριακά παροικιακά σωματεία, ενώ αντιτάχθηκε στο «σχέδιο Ανάν», τονίζοντας ότι «οι εθνικά οριακές στιγμές θέλουν και καθαρές απαντήσεις».

Μελωδική διαδρομή

Το 1975 ο Μ. Τόκας ήρθε στην Ελλάδα, όπου συνέχισε τις σπουδές του στο Εθνικό Ωδείο και τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα, συνεχίζει να συνθέτει. Η πρώτη του δισκογραφική δουλειά με λαϊκά τραγούδια υλοποιήθηκε το 1978. Ηταν «Τα τραγούδια της παρέας», με ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά, ένας δίσκος που γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Η γνωριμία του Μάριου Τόκα με τον ποιητή της ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσο, υπήρξε σταθμός στη διαδρομή του. Ο ποιητής τού εμπιστεύεται τα ανέκδοτα ποιήματά του με γενικό τίτλο «Πικραμένη μου γενιά», τα οποία μελοποιεί ο συνθέτης. Το 1981, ηχογραφεί στην «Columbia» το δίσκο «Πικραμένη μου γενιά», με ερμηνευτή τον Λάκη Χαλκιά. Ενα εξαιρετικό άλμπουμ, με πολύ δυνατές στιγμές και ερμηνείες, όπως τα τραγούδια «Η πικραμένη μου γενιά», «Την έρμη τη φτωχολογιά», «Δεν κλαίω γι’ αυτά που μου ‘χεις πάρει», «Ο χαμός του λεβέντη» κ.ά. Μελοποίησε επίσης έργα και άλλων ποιητών, όπως των Κώστα Βάρναλη, Κώστα Καρυωτάκη, Κώστα Μόντη, Κυριάκου Χαραλαμπίδη, Θεοδόση Πιερίδη, Τεύκρου Ανθία, Μιχάλη Πασιαρδή κ.ά.

Ακολούθησαν τα πολυτραγουδισμένα «Μικρά ερωτικά» με τον Αντώνη Καλογιάννη, η «Λεωφόρος της αγάπης» με ερμηνευτές τους Γιάννη Πάριο, Χάρι Αλεξίου, Δήμητρα Γαλάνη, Διονύση Θεοδόση, και το «Σαν τρελό φορτηγό» με τον Γιάννη Πάριο. Τεράστια επιτυχία σημείωσε η συνεργασία του με τον Δημήτρη Μητροπάνο στο δίσκο «Η εθνική μας μοναξιά». Ακολούθησε ο δίσκος του με τον Πασχάλη Τερζή, ενώ στην τελευταία του δισκογραφική δουλειά «Ασπρο μαντίλι ανέμιζε» ερμηνευτής ήταν ο Βασίλης Σκουλάς. Τραγούδια του ερμήνευσαν, επίσης, οι Γιώργος Νταλάρας, Γλυκερία, Τόλης Βοσκόπουλος, Μαρινέλλα, Στ. Διονυσίου, Αλέκα Κανελλίδου, Κατερίνα Κούκα, Μαρία Αλεξίου κ.ά.

Ανάμεσα στα γνωστότερα λαϊκά του τραγούδια είναι τα: «Αννούλα του χιονιά», «Σ’ αγαπώ σαν το γέλιο του Μάη», «Δίδυμα φεγγάρια», «Εξαρτάται», «Θάλασσες», «Η εθνική μας μοναξιά», «Σαν τρελό φορτηγό», «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη», «Σ’ αγαπώ», «Τα Λαδάδικα» κ.ά. Σημαντική του δουλειά θεωρείται επίσης η μελοποίηση εκκλησιαστικών ποιημάτων με τον τίτλο «Θεομήτωρ Μαρία». Παράλληλα, ο Μάριος Τόκας έγραψε μουσική για πολλές θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικά έργα. Ανάμεσά τους οι «Θερμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη και τα έργα «Γέρμα» και «Δόνα Ροζίτα» του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα.

Τιμήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία (2001) με το «Μετάλλιο εξαίρετης προσφοράς στην πατρίδα», που αποτελεί την ύψιστη τιμή της κυπριακής πολιτείας, και με το βραβείο «Γιάννος Κρανιδιώτης» (2002).

Ρουμπίνη ΣΟΥΛΗ

 *************************************************

ΤΕΥΚΡΟΣ ΑΝΘΙΑΣ

Η ποιητική «λαλιά» της Κύπρου και των αγώνων της

 ANTHIASTEYKROS_gr

«Θυμούμαι από μικρό παιδί, τρία πράγματα για τον πατέρα μου. Πρώτο, σπάνια τον είδα στο σπίτι δίχως την πένα στο χέρι, δίχως ένα χειρόγραφο, δίχως απασχόληση με κάποια ιδέα. Δεύτερο, ήταν τρυφερός πατέρας και σύζυγος. Σαν πατέρας ήταν γεμάτος από ιστοριούλες, σκίτσα και ζωγραφιές που σχεδίαζε όταν μας έλεγε τις ιστορίες του. Τρίτο, η ζωή του ήταν γεμάτη από ανθρώπους, συνεδριάσεις, φίλους, επισκέπτες. Κι όμως όσο διανοούμενος κι αν ήταν παρέμεινε λαϊκός, φίλος όλων και ειδικά της εργατικής τάξης (αφού κι αυτός ήταν γέννημα φτωχής αγροτικής οικογένειας). Πίστευε στο ρόλο της εκπαίδευσης ως εκπαιδευτικός. Δεν παρέμενε πίσω από το γραφείο, ανέβαζε θεατρικά έργα, του άρεσε η διασκέδαση.

Τον παρουσιάζω όπως τον είδα σε διάφορα στάδια της ζωής του, αλλά με στοιχεία από τη μητέρα μου, Αναστασία Ανθία, για τη ζωή του πριν μεταναστεύσει στην Αγγλία, το 1948, και από το έργο του, ένα από τα πιο σημαντικά στην κυπριακή και στην ελληνική λογοτεχνία. Τον Ανθία τον βλέπανε στην Κύπρο και στην Ελλάδα σαν τον ποιητή της Αριστεράς, μ’ όλο που η ποίησή του είχε πλατιά εκτίμηση. Στην Κύπρο, παντού κάποιος – συνήθως άνω των 40 ετών – μπορούσε να απαγγείλει τουλάχιστον ένα ποίημά του. Από μικρό μαγαζάτορα, ως καφετζή, ως μουχτάρη μέχρι βουλευτές, διανοούμενους, ηθοποιούς και κυβερνητικούς εργάτες. Ο Ανθίας έχει αναγνωριστεί όχι μόνο ως ο ποιητής της Αριστεράς, αλλά της πονεμένης Κύπρου. Πρόσφατα συγκρίθηκε με τον Καζαντζάκη, τον Σαρτρ και άλλους ως ποιητής της υπαρξιακής ανησυχίας.

Προτομή-Τεύκρου-Ανθία-4-n-300x225

Δεν παρέμεινε, ωστόσο, στον υπαρξισμό. Πολιτικοποιήθηκε και χρησιμοποίησε την ποίησή του σαν καταδίκη των πολιτικών και οικονομικών συνθηκών που απανθρωπίζουνε και αλλοτριώνουνε την ανθρώπινη ζωή. Τα κύρια θέματα ήταν η ζωή, η αγάπη, η αντίσταση – ήρωές του, οι φτωχοί και καταπιεσμένοι.

Ο ποιητής – όπως όλοι οι άνθρωποι- εξαρτούνται για την εξέλιξή τους από την κοινωνία και το στάδιο εξέλιξης της οικονομικής, κοινωνικής και πνευματικής ζωής της εποχής τους. Ο ποιητής, κάθε καλλιτέχνης, ξεχωρίζει από τους ανθρώπους με δύο τρόπους. Πρώτα, χρησιμοποιεί τα στοιχεία της εποχής του με τρόπο ανατρεπτικό – δηλαδή τα διαμορφώνει προς καινούριες κατευθύνσεις – και ξεπερνά τα όρια της εποχής δείχνοντας ξεκάθαρα το χαρακτήρα τους και συνειδητοποιώντας τα με δημιουργικό τρόπο. Ο καλλιτέχνης μιλά με τρόπους και μορφές που έχουν νόημα και για μελλούμενες γενιές. Δεύτερο δεν αντανακλά μονάχα την εποχή του, αλλά συνεισφέρει και στη διάπλαση και την αλλαγή της.

Συνδέω το έργο του πατέρα μου με τη βιογραφία του, δείχνοντας πως και ο ίδιος, κάτω από ειδικές κοινωνικές καταστάσεις της οικονομικής και πολιτικής ζωής της χώρας του, της Κύπρου, και μετά σαν μετανάστης στην Αγγλία, όπως και στην προσωπική του ζωή, δημιούργησε ένα έργο που έσπασε τα όρια της εποχής του και χάραξε μια καινούρια δημιουργική περίοδο.

«ΕΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΑΠΗΝΤΗΣΕΝ…»
Αλήτικη ζωή! δε σε βαρέθηκα,
μ΄ όλο που μ΄ έκανες ερείπιο.
(Γελώ και καμαρώνω, εδώ που βρέθηκα,
το παντελόνι μου το τρύπιο).
Κοιτάζω το σακάκι μου το νόστιμο,
και το θρηνώ, χωρίς αιτία.
(Το κλάημα μου προσφέρεται σαν πρόστιμο
για την αθλία μου αλητεία).
Κρατώ ένα μικρουλάκι ξεροκόμματο,
και μες στο δρόμο το σπαράζω.
Κινούμαι βλακωδώς, καθώς αυτόματο,
και με τον κόσμο διασκεδάζω.
Ιδού! κάποια μαντάμ κρατάει τη τσάντα της
κι ενώ με βλέπει, χαχανίζει.
Και γνέφει στον ηλίθιο τον άντρα της,
που κάπου εκεί κάτι ψωνίζει.
Γιατί, παρακαλώ, μαντάμ, γελάσατε;
Πως είμαι αλήτης σιωπηλός;
Αχ! φαίνεται ποτέ σας δεν πεινάσατε…
…Με συγχωρείτε… είμαι τρελός…
«Εκείνη δεν απήντησεν…», ως έγραψε
μια συγγραφεύς ρομαντική.
Γελούσε, ναι, γελούσε και δεν έπαψε,
ώσπου τραβήχτηκα από κεί.
Αλήτικη ζωή! δε σε βαρέθηκα,
μ΄ όλο που μ΄ έκανες ερείπιο.
(Γελώ και καμαρώνω, εδώ που βρέθηκα,
το παντελόνι μου το τρύπιο).
Από το βιβλίο: Τεύκος Ανθίας, «Τα σφυρίγματα του αλήτη», Αθήνα 1929, σελ. 61-62.

Ο Ανθίας, γεννήθηκε ως Ανδρέας Παύλου στις 3 Απρίλη του 1903, στο χωριό Κοντέα της επαρχίας Αμμοχώστου. Ο πατέρας του ήταν γεωργός. Ο Ανθίας ήταν «ποιηταρούδιν νηστικό, παιδί της αλητείας», όπως λέει. Εγύριζε χωριά και πόλεις, τυπώνοντας και τραγουδώντας τα ποιητάρικά του για να συντηρήσει την οικογένεια. Ο πατέρας του, που είχε χάσει την περιουσία του, ήταν ντυμένος τη μαύρη βράκα με μάλλινη ζώνη στη μέση, με φουστανέλα κτλ. τραγουδούσε γεγονότα ή καταστάσεις που τον ενδιέφεραν και πρόσωπα σαν τον Βενιζέλο και τον βασιλιά Κωνσταντίνο. Λέει σ’ ένα ποιητάρικό του:

«Σύναξα όλα αυτά τα χρήματα
για να πιάσω
να πάω στο γυμνάσιον σχολήν
για να σπουδάσω».

Μαθητεύει στο Εμπορικό Λύκειο της Λάρνακας το 1916-17, όπου τυπώνει και μεταδίδει ποιήματα σαν το «Ξύπνα λαέ», τα πιο πολλά δεκαπεντασύλλαβα, περιγράφοντας σκηνές πείνας, δυστυχίας, ορφάνιας κτλ. και έπειτα (1917-22) στο ιεροδιδασκαλείο Λάρνακας, όπου δημοσιεύει ποιήματα σε περιοδικά και εκδίδει την πρώτη ποιητική του συλλογή, τα «Λουλούδια της αγάπης».

Δουλεύει σαν δάσκαλος στη Χοιροκοιτία (1922-23) και μετά φεύγει για την Ελλάδα για να σπουδάσει φιλολογία. Λόγω οικονομικών δυσκολιών εργάζεται ως δάσκαλος στη Σπάρτη και μετά στο Σκλαβοχώρι (1924-1926). Στη Σπάρτη πρωτοβγάζει τα περιοδικά «Φλόγα» και «Σπίθα». Επιστρέφει στην Αθήνα (1926), όπου αρχίζει η «αλήτικη» ζωή. Γυρίζει τις ταβέρνες με την παρέα του Βάρναλη, του Βουρνά και άλλους. «Αλήτης» άστεγος, μπήκε γρήγορα στον κύκλο της νέας δημιουργικής κατεύθυνσης της Αθήνας. Αυτή η εμπειρία του καταγράφεται στα «Σφυρίγματα του Αλήτη» ( 1928). Μια συλλογή με καινούρια φωνή, που τράνταξε την εποχή της, που παραμένει σημαντικός σταθμός στη νεοελληνική ποίηση και είναι γραμμένη στα πλαίσια ενός φιλολογικού υπαρξισμού – ο «αλήτης» αναζητεί τον αληθινό εαυτό του, ένα σύμπαν έξω από την αλλοτρίωση, τη μιζέρια. «Ηρωας» δεν είναι ο παραδοσιακός λεβέντης, αλλά ένας «αλήτης», καταθλιμμένος, περίγελο δεσποινίδων και κυριών, που επισκέπτεται και πόρνες, βλέποντάς τις σαν θύματα. Υπάρχει πολύ κοινωνικό περιεχόμενο σ’ αυτή τη συλλογή – κάτι που πολλοί κριτικοί περιφρόνησαν, όπως στο ποίημα«Οι καταφρονεμένοι»:

Φέρε μας, κάπελα, κρασί
κ’ έλα με μας να πιεις και συ.
Ηρθαμε τώρ’ απ’ τη δουλειά,
μάδειο μυαλό κι άδεια κοιλιά,
μες το πιοτό να ξεχαστούμε
(Ζωή που κάνουμε και μεις,
μαρτύρια που τραβούμε!)(…)».

Υπάρχουν όμως και ποιήματα ερωτικά και πιο φιλοσοφικά, ενώ η μορφή των ποιημάτων είναι παραδοσιακή, πολύ λυρική. Ο «Αλήτης» δεν μπόρεσε ακόμη να ορίσει τον εχθρό του. Λέει μόνο εκείνα που υποφέρει σαν στο «Βάκχικο «:

«Ηθελα απόψε να σου πως για τη λατέρνα
μα πού μ’ αφήνουνε τα ντέρτια να σκεφτώ.
Αν θέλεις όμως, έλα κέρνα ξανακέρνα
ίσως μπορέσω στο πιοτό να ξεχαστώ»

Θα το καταλάβουμε αυτό καλύτερα, αν προσέξουμε πως δεν υπήρχε εργατικό κίνημα στην Κύπρο πριν φύγει ο Ανθίας για την Ελλάδα. Η περίοδος 1920-1930 είχε φτώχεια. Εξαιτίας και της αποικιοκρατίας, αυτή την περίοδο νέοι εργάτες εμφανίζονται στις πόλεις αναζητώντας διέξοδο απ’ τη μιζέρια της αγροτικής ζωής. Είναι στο δεύτερο εξάμηνο του 1920 που αναπτύσσεται η εργατική τάξη και οργανώνεται σε συντεχνίες – το ΚΚΚ ιδρύεται στη Λεμεσό το 1926.

* * *

ΟΑνθίας γυρίζει στην Κύπρο το 1930. Μπαίνει στο ΚΚΚ. Αφοσιώνεται στον αγώνα, χρησιμοποιώντας την πένα του σαν θαυμάσιο όπλο και αρχίζει να δημοσιογραφεί. Συμμετέχει στα Οχτωβριανά γεγονότα του 1931. Είναι ο πρώτος που συνέλαβαν (πυροβολήθηκε μάλιστα στο αριστερό χέρι και μας το έδειχνε ιστορώντας τα γεγονότα). Γράφει, από το 1930-1948, σε διάφορες εφημερίδες – συντάκτης της «Ελευθερίας» και μετά της «Πρωίας». Το 1930 εκδίδει το «Αγιε Σατάν, ελέησον με» -καταδίκη μιας εποχής όπου κυριαρχεί το κέρδος, ο πόλεμος, η εκμετάλλευση, η κοινωνική ανισότητα και η υποκρισία.

Προσευχή
Ελέησόν με, άγιε Σατάν, το βράδι αυτό,
κι άκουσε, αν θέλεις, της κοιλιάς μου το γουργουρητό.
Κλαρίνα, πίπιζες, ταμπούρλα, τα έντερά μου,
μια χλαλοή, ένα πανηγύρι διοργανώνουν.
Σαν εφιάλτες οι αναμνήσεις με κυκλώνουν,
γελούν, σα μέγαιρες, τριγύρω τα όνειρά μου…
Άνθρωπος ήμουνα κ΄ εγώ κάποια φορά
κ΄ έγινα ζώο, απ΄ των πραγμάτων τη φορά.
Ναι, κάποιο χτήνος, με τα πόδια του δεμένα,
που δε μπορεί μες το λειβάδι να βοσκήσει,
δεν ημπορεί τ΄ αφεντικό του να κλωτσήσει,
γιατί το σφίγγουν οι αλυσίδες του, ωιμένα!
Κόλαση γύρω μου η ζωή με τυραννεί,
πνίγοντας κάθε βογγητό μου και φωνή.
Μα, ως τόσο, κάτι περιμένω, που όταν φτάσει,
μέσα στο φως, μες τη χαρά θα ξεχυθώ,
μια νέα αυγή, μια μέρα ολόφωτη θα ιδώ.
Κάθε μου δάκρυ, που απ΄ τα μάτια μου έχει στάξει,
φωτιά θα γίνει, που ό,τι με σφίγγει θα ρημάξει.
Γαλάζια η νύχτα θα χορεύει ολόγυρά μου,
λαμπρά τ΄ αστέρια θα οργιάζουν μες το φως.
Άγιε Σατάν, τώρα που γέρασε ο Θεός,
οδήγει, Εσύ, οδήγει, Εσύ, τα βήματά μου.-
Από τη συλλογή ‘Αγιε Σατάν ελέησόν με, Αθήνα 1930, σ. 5-6.

Το 1931 εκδίδει τη «Δευτέρα Παρουσία», που έγινε αφορμή να αφοριστεί από την Εκκλησία. «Ηρωές» του είναι άνθρωποι εκμεταλλευόμενοι, οργισμένοι, επαναστατημένοι – και μέσω αυτών κατηγορεί ο ποιητής το Θεό ως προσωποποίηση του κακού, της καταπίεσης και αδικίας. Ενα έργο κοινωνικό και φιλοσοφικό, που παρουσιάζει όλους τους καταπιεσμένους της Γης. Το 1931 εκδίδει το «Πουργατόριο» και το 1934 το «Διψασμένοι στην Αβυσσο».Στο «Χάος» (1936) ασχολείται με ανισότητες και τη νοοτροπία της σύγχρονης κοινωνίας. Στην «Εξοδο» (1937) καταδικάζει τις ψευδαισθήσεις της εποχής: «Μη μας μιλάτε για τη φρίκη των δραμάτων/που παίζονται στου κόσμου τη σκηνή».Στην «Ανοδο» (1939) εκφράζει παγκόσμια προβλήματα, αλλά και προσωπικά. Το 1939 και το 1940 εκδίδει το «Ιντερμέδιο» και το «Β Ιντερμέδιο» – το δεύτερο περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα και σε ελεύθερο στίχο – εκφράζοντας και την προσωπική του ζωή. Είναι η εποχή του πρώτου του γάμου που τον κάνει δυστυχισμένο. Το 1940 και ’41 εκδίδει το «Βομβύκιο» και τη «Σερενάτα», από τα λυρικά ποιήματά του. Από το 1937 δουλεύει στην » Πρωϊνή», διδάσκει στο Μελκονάν (Αρμένικο Κολέγιο), κάνει ραδιοφωνικές εκπομπές, προγράμματα στο «Μαγικό Παλάτι» και εκδίδει τον «Πεννοφόρο» (εβδομαδιαίο σατιρικό περιοδικό). το 1942 διαλύεται ο γάμος του και το 1943 παντρεύεται τη μητέρα μου, Αναστασία Ανθία, σύντροφό του ως το θάνατό το

Το 1941 εκλέγεται στην ΚΕ του ΑΚΕΛ. Το 1945 εκδίδει τα περιοδικά » Φλόγα» και » Σπίθα» και δουλεύει στο » Δημοκράτη» του κόμματος. Με την «Ηρωική Συμφωνία» (1942) υμνεί την ανατροπή των κοινωνικών θεσμών – είναι η εποχή της Εθνικής Αντίστασης και της ελπίδας για μια σοσιαλιστική Ελλάδα – τάσσεται υπέρ της απελευθέρωση της γυναίκας – κάτι πρωτοποριακό για την κυπριακή ποίηση – εκφράζει επαναστατικές ιδέες, εμπνευσμένος από τη Ρωσική Επανάσταση

ΤΕΥΚΡΟΣ ΑΝΘΙΑΣ
Από «τα σφυρίγματα του αλήτη»

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αλήτη! Απόψε είν’ η βραδιά τόσο καλή, τόσο καλή.
Μπορείς να πας να κοιμηθείς σ’ ένα παγκάκι, αλήτη.
Πλάτυνε η σκέψη τη ζωή τόσο πολύ, τόσο πολύ,
πώκανε ο άνθρωπος τη γη κι όλο το σύμπαν σπίτι.
Δεν έχεις δάκρυα να θρηνείς, ούτε κουράγιο να πονείς,
ούτε κραυγές υστερικές να βγαίνεις πέρα ως πέρα.
Είσ’ ένα κύμα σιωπηλό μιας τρικυμίας παντοτεινής,
που γαληνεύει ανήσυχα στην ήσυχη εσπέρα.
Κι όταν θα βρεις το λυτρωμό σ’ ένα παγκάκι ξαπλωμένος,
και θα σιγήσει ο σίφουνας κι η θύελλα της ζωής σου,
αλήτη, δε θα πεις ποτέ πως ήσουν κουρασμένος
απ’ τον αγώνα το σκληρό της άρυθμης ψυχής σου.
Αλήτη, απόψε είναι η βραδιά τόσο καλή, τόσο καλή.
Μπορείς να πας να κοιμηθείς σ’ ένα παγκάκι, αλήτη!
Πλάτυνε η σκέψη τη ζωή τόσο πολύ, τόσο πολύ,
που έκανε ο άνθρωπος τη γη κι όλο το σύμπαν σπίτι.

Τα «Σφυρίγματα του Αλήτη» (1943) αισιοδοξούν, αλλά με μια μελαγχολία και πολλή λυρικότητα. Εκδίδει το «Εκ βαθέων» (1944), υμνώντας την απελευθέρωση. Στο «Ανθρώπινο έπος» (1945) υμνεί την ανθρώπινη ζωή. Είναι ένα επικολυρικό ποίημα, το πιο ώριμο ιδεολογικά. Λέγει: «αξίζουνε οι θυσίες για τα μεγάλα» και «ρίξε μέσα στον τάφο ό,τι πεθαίνει». Τώρα εκφράζεται σε ελεύθερο στίχο, θέλοντας να απαλλαγεί από τα δεσμά του παραδοσιακού.

Από το 1945 η ποίηση του Ανθία καταγράφει σύγχρονα γεγονότα, ειδικά την αντίσταση της Ελλάδας και Κύπρου, την ελπίδα για κοινωνική αλλαγή, την πάλη εναντίον της ξένης κυριαρχίας, για δικαίωση και ελευθερία. Στην «Κυπριακή Ραψωδία» (1946) λέει: «Μια πέτρα μέσ’ στο πέλαγο είν’ η γη μου» και «Ξένε, πατάς την πέτρα που δε σάλεψαν, τι φωνές θύελλες και τρικυμίες».

Από το 1930-1948 έγραψε πεζά, νουβέλες, θεατρικά έργα, διηγήματα, λαογραφικά κείμενα: «Μπλακ Μαρία» (1934), «Ο γιόκας μας» (1936), «Το ταξίδι στον ήλιο» (1940), «Ζωντανή Κύπρος» (1941). Εκδίδει το δίτομο » Μουσικό Εγκόλπιο» – Λαϊκά και επαναστατικά τραγούδια στη βυζαντινή και ευρωπαϊκή μουσική. Το 1948 πηγαίνει στο Λονδίνο με την οικογένειά του – εκδίδει τη » Φλόγα» και » Σπίθα», κάνει εκπομπές στην Ελληνική Υπηρεσία του BBC με τον Μιχάλη Κακογιάννη και δουλεύει σαν ανταποκριτής του » Ταχυδρόμου» Αλεξανδρείας και συντάκτης στο «Βήμα» της παροικίας. Το 1953 είναι κύριος ιδρυτής της Ελληνικής Σχολής Λονδίνου, όπου δουλεύει τα βράδια σαν δάσκαλος.

* * *

Με το «Τραγούδι της Γης» (1951)και το «SOS« (1952) εκφράζει την ανησυχία του για το μέλλον της ανθρωπότητας. Το 1955 γυρίζει στην Κύπρο σαν συντάκτης στο » Νέο Δημοκράτη».Συλλαμβάνεται στις 14 Δεκεμβρίου με 134 άλλα στελέχη του ΑΚΕΛ και μπαίνει στα κρατητήρια της Δεκέλειας. Γράφει το «Ημερολόγιο του CDP« (αυτό βάλαμε στον τάφο του στην Κοντέα). Λόγω καρδιακής προσβολής απελευθερώνεται και ξαναδουλεύει στη » Χαραυγή». Το 1957 γυρίζει στο Λονδίνο και δουλεύει στο » Βήμα». Το «Ορατόριο» (1961), που αφιερώνεται στον αγώνα της Κύπρου για απελευθέρωση και σε ήρωες λέει: «Μια χούφτα χώμα είν’ το νησί μου στην απέραντη τη γη».

Το 1962 εκδίδει τα Απαντά του και παρότι υποφέρει από την καρδιά του συνεχίζει την πολιτική και ποιητική του δραστηριότητα. Η «Κυπριακή Τραγωδία» (1965) είναι εμπνευσμένη από την Τηλλυρία και το διαχωρισμό Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων. Το 1966 εκδίδει την «Λαμπρακιάδα» για το Γρηγόρη Λαμπράκη, στενό φίλο του, που η δολοφονία του ήταν μια προσωπική πληγή για τον Ανθία. Το είχε καημό να του γράψει ένα τραγούδι, αλλά δεν έζησε να το χαρεί. Τον είχε συνοδέψει στο » Μαραθώνα της Ειρήνης» και του τραγουδά σαν υστερόγραφο, στους δίσκους που βγάζει στη μνήμη του: «Η δάφνη ως γίγαντας θα ζει/και θα φουντάρει η Νέα Ζωή/με το δικό σου το αίμα».

Οι τελευταίες του συλλογές είναι το «Σ’ αγαπώ» (1966) και «Αγρυπνώ για Σένα Ελλάδα» (1967). Το «Σ’ αγαπώ» ήταν εμπνευσμένο από την Αναστασία, μεγάλη συντρόφισσα της ζωής του, αλλά συμβολίζει και την αγάπη του για τη ζωή. Το «Αγρυπνώ…» καταδικάζει τη Χούντα. Η υγεία του χειροτερεύει. Πεθαίνει από καρδιακή προσβολή στις 8 Νοεμβρίου 1968 και κηδεύεται στο χωριο του Κοντέα όπως επιθυμούσε.

Αλητισμός

«Τι τρομερός, τι τρομερός,
πούναι κι αυτός ο αλητισμός!»
Τέτια μιλώ, παραμιλώ,
την κάθε μέρα και γελώ
με τον ανόητο εαυτό μου,
πόχει πιστέψει στη ζωή
και την ερμιά του κόσμου.
«Σήμερις έχουμε ψωμί,
κι αν δεν υπάρχει, θα βρεθεί!»
Με τέτια σκέψη τριγυρνώ
εδώ κι εκεί κι όλο περνώ
πάντα μες τ΄ όνειρο, στην πλάνη,
και το κουφάρι μου γερνά,
κοντεύει να πεθάνει.
«Κάποιαν αγάπη καρτερώ
και θάρθει σύντομα, θαρρώ».
Φτωχή καρδιά, καρδιά τρελή,
πόχεις πεποίθηση πολλή
στα μαδημένα τα φτερά σου,
είν΄ ο αγέρας δυνατός
κι ανάλαφρη η χαρά σου.
«Δεν ήρθε απόψε. Τι μ΄ αυτό;
Στη μοναξιά θ΄ αναπαυτώ».
Ίσως και νάρθει την αυγή,
εδώ στον πάγκο να με βρει,
μ΄ ένα φιλί να με ξυπνήσει.
Τάχα γιατί ν΄ απελπιστώ
κι αν λίγο ακόμη αργήσει;
«Ω τι γλυκός, ω τι γλυκός,
πούναι κι αυτός ο αλητισμός!»
Τέτιον επίλογο θα πω,
σα μια νυχτιά θα κοιμηθώ
στον ουρανό από κάτου
και θ΄ απλωθεί τριγύρω μου
το σκότος του θανάτου.-

Συλλογή Τα σφυρίγματα του αλήτη, Αθήνα 1929,

Νομίζω πως ο Ανθίας κατατάσσεται με ποιητές σαν τον Μπρεχτ, που βλέπουν τη δημιουργία τους σαν «όπλο» – προσφορά στον αγώνα και τη μορφή της εξαρτημένη από το θέμα και το στόχο της. Ο Ανθίας ήταν πρωτοπόρος στη μορφή που διάλεξε. Ηταν πρωτοπόρο πνεύμα – και πνευματικά και επαναστατικά. Δε φοβόταν την πάλη με τα καθιερωμένα, δε φοβόταν τη φτώχεια. Ηταν αφοσιωμένος πάντοτε στο καλύτερο αύριο. Αγαπούσε την οικογένειά του, τους φίλους του, την τέχνη, τον αγώνα. Ηταν διανοούμενος, αλλά πάντα άνθρωπος του λαού. Γι’ αυτό και η ποίησή του μιλά και στον απλό αγρότη και στον διανοούμενο. Τελειώνω, με την ανάμνηση όλων εκείνων που τακτικά μου απαγγέλλουν ποιήματά του – από τα κρασοχώρια ως τη Μεσαορία».

Της Φλόρας ΑΝΘΙΑ