Category Archives: ποίηση

«ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ ΓΝΩΣΗΣ» Σας αφήνουμε τα ΣΚΙΤΣΑ-ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ να σας συντροφεύουν κι εμείς πάμε για διακοπές…

ΟΙ » ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ ΓΝΩΣΗΣ» σας ανακοινώνουν πως θα διακόψουμε για 20 μέρες την ανάρτηση κειμένων λόγο διακοπών.
Όπως όλοι,χρειαζόμαστε κι εμείς να αποχωριστούμε για μερικές μέρες την καθημερινότητα, την τεχνολογία για να ζήσουμε λίγο διαφορετικά, ν’ανασάνουμε διαφορετικά και να χαρούμε διαφορετικά.
Όμως έχουμε φροντίσει
 να αφήσουμε πίσω μας 24 νέα σκίτσα -ζωγραφιές που θα σας κάνουν συντροφιά, καθώς κι ένα ποίημα.
Επίσης αναρτούμε ξανά το περιοδικό » Φωνή Λογοτεχνών» για να μπορέσετε να έχετε συντροφιά δεκάδες κείμενα
(λογοτεχνικά Κοινωνικά Καλλιτεχνικά κλπ.)
Αλλά και στο αρχείο μας μπορείτε να βρείτε πάνω από 1000 θέματα όλων των κατηγοριών.
Σας ευχαριστούμε θερμά για τις πάνω από 42000 επισκέψεις σας στην ιστοσελίδα μας.
Θα επανέλθουμε σύντομα με γεμάτες τις «μπαταρίες μας» όπως σ ‘ αυτές τις περιπτώσεις πάντα λέμε για να συνεχίσουμε -νομίζουμε- το δημιουργικό μας έργο.

Για τις βρυσούλες γνώσης
Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΦΗΒΙΚΑ ΣΚΙΤΣΑ-ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ ΥΠΕΡΤΕΡΟΥΝ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΜΗΝΙΑΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΑΣ

 ζωγραφιες 3  ζωγραφιες 2 ζωγραφιες 1
ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ
1. Η ζωγραφιά της Εφτάχρονης Ελληνοπούλας από το Σύδνεϊ Μίας Κωσταντινίδη «Οι ακροβάτες» 2. «Γοητεία» 3. Κάτι σαν» παιχνιδιάρικο γατάκι.»

Captureζωγραφιες 4  ζωγραφιες 9  ζωγραφιες 6

1.»Εκδήλωση αγάπης» 2. «Μητέρα της φύσης;» 3. Το»Performing» κατσίκι.(Καλλιτέχνης)

ζωγραφιες 7 Captureζωγραφιες 17   ζωγραφιες 8

1. Πιθανότατα τρέχει για κουτσομπολιό. 2.»Φαντασία» 3.Σαν να κρατά ακορντεόν.

μκι8 ζωγραφιες10   ζωγραφιες 18

1.-Πρέπει να πληρώσουμε το νοίκι     – Με τι χρήματα; Είμαστε κι οι δυό άνεργοι. 2. Mid wives 3. Καλωσόρισμα.

Captureζωγραφιες 22 ζωγραφιες 19 Capture 232323232323232323232

1. Μα τι τρέχει, o αέρας την πήρε; Πάντως το ψάρι το έποιασε! 2. Θυμίζει Άνοιξη, Καλοκαιράκι! 3. Χαριτωμένο και προτότυπο. Δώσε εσύ ένα τίτλο.

ζωγραφιες 15 ζωραφιες 13  ζωγραφιες 20

1.Κάτι σαν πειρασμός  2. Πολύ συγκεντρωμένος. Τι να σκέπτεται; 3. Η αιώνεια Μάνα παρηγορεί την κόρη της…!

ζωγραφιες 12    ζωγραφιες 14  Captureζωγραφιες 11

1. Πιθανότατα της πέσανε οι μπίλιες. 2. Επανάσταση, ξεσηκωμός. 3.Εκατονταδες»LIKE» πήρε αυτή η ζωγραφιά στο διαδίκτυο.»Αποβίβαση «

5656565656565656565 Capture7878787 ζ 24

1. Κάτι σαν «Νομάδες» 2. Αγάπη 3. Μάγος ή κάτι σαν Αυτοκράτορας !

Captureκκε0

Ακόμη ένα σκίτσο μας με την ευκαιρία των 100 χρόνων του κόμματος της εργατικής τάξης του ΚΚΕ.

ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΣΚΙΤΣΑ-ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Μ. ΛΥΜΠΕΡΑΤΟΥ
επισκεφτείτε το INSTAGRAM  στον κωδικό  Gerrys_ pen_art

Captureμμμμξξξξξξξξξξξξξξ

ΠΑΝΩ ΑΠΟ 1750 άτομα σ’ όλο τον κόσμο ακολουθούν καθημερινά τις ζωγραφιές αυτές

********************************

Captureτευχος 20

ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΚΑΝΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΕΥΧΟΣ 20
V
Τεύχος 20

******************************

ΠΟΙΗΣΗ
Γεράσιμος Μ.Λυμπερατος

ΦΥΛΛΟ

ω

Φύλλο στο δέντρο πράσινο,
που χάρις σε σένα
φτιάχτηκε το δάσος,
σε λυπάμαι
που σε λίγο θα σταματήσεις
να χέρεσαι το φως
σαν ξαφνικά βρεθείς στο κενό
κι  απελπισμένο στροβιλίζοντας
θα προσπαθείς
να πιαστείς από κάπου.
Κίτρινο,  ωχρό, κι άδοξα  το χώμα θ’ αγγίξεις
και ο μισητός αγέρας
θα σε περιπαίζει
εδώ κι εκεί σερνοντάς σε .
Σε λίγο  απ’ τα μάτια μας
το δάσος το γεναίο θα χαθεί
Τα δέντρα γυμνά
στο έλεος των καταιγίδων
κι εσύ  φύλο από τα βρόχινα νερά,
τους μανιακούς αγέρες,
στην σήψη θα βρεθείς..
Παράξενα για σένα όλα αυτά.
Και που τα ακούς τώρα
δεν μιλάς,  τίποτε  δεν καταλαβαίνεις.
Κανείς μα κανείς δεν σου είπε
πως ο πιο μισητός εχθρός  σου
είναι το φρινόπωρο που σε σκοτώνει
και μετά ο κακός χειμώνας
αφίεται να σου δώσει την χαριστική βολή;

 

 

Advertisements

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ τεύχος 20 ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΑ ΥΛΗ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ τεύχος 20
ΜΕ ΠΛΟΥΣΙΑ ΥΛΗ
Δεκάδες θέματα λογοτεχνικού ενδιαφέροντος

Κάνε κλικ  στο «τεύχος 20 » για να βγεί ο κωδικός και πάλι κλίκ για να βγεί το περιοδικό με όλη την ύλη του.
V
Τεύχος 20

φωνη λογοτεχνων

222222222222222

φωνη λογοτεχνων

 

 

ΠΟΙΗΣΗ «Τόπος ονείρου» «Όμορφη πόλη» ΧΡ.Θ.Παπαγεωργίου

 

ΠΟΙΗΣΗ
Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου

ΤΟΠΟΣ ΟΝΕΙΡΟΥ  (3)

 δραγουνι

«Garden Of Earthly Delights» του Hieronymus Bosch.

Δεν ήταν λίγες οι φορές
που τ’ αγκάθια
μάτωναν τα πόδια
καθώς ψάχναμε
στα τυφλά
για μια θέση κατάλληλη
όπου
θα μπορούσαμε να χτίσουμε
τη νέα μας πόλη.

Τα μεσημέρια
ο ήλιος έκαιγε το μέτωπο
κι η δίψα φλόγιζε τα χείλη
που αναζητούσαν μια πηγή
να τους χαρίσει λίγη δροσιά.

Τις νύχτες
στριμωχνόμασταν
ο ένας πλάι στον άλλο
καθώς τουρτουρίζαμε
από το κρύο
κι η υγρασία
μούσκευε τα ρούχα
που κολλούσαν
επάνω μας
κι έφτανε ως το κόκαλο.

Όταν
ακούγαμε τα θηρία
να βρυχώνται
αόρατη απειλή
μες στο σκοτάδι
ανάβαμε πυρσούς
και κάναμε κύκλο
βάζοντας τα γυναικόπαιδα
στη μέση ενώ τα μωρά στρίγγλιζαν
ξαφνιασμένα
προξενώντας
τρόμο στις μανάδες
που τα έσφιγγαν
με λαχτάρα στο στήθος
σα να ’θελαν
ν’ αφουγκραστούν
την αγωνία τους.

Μόνο η ελπίδα
μας κρατούσε ζωντανούς
κι είχαμε πάθος άσβεστο
να ζεσταίνει τις καρδιές
και να οδηγεί τα βήματα μας
προς τον τόπο του ονείρου.

Βαδίζαμε
σε μονοπάτια κακοτράχαλα
περνώντας
από αφιλόξενα βουνά
γεμάτα γιγαντόκορμα βράχια
που διαδέχονταν
βαθιές ρεματιές
με αφρισμένα ποτάμια
και γκρεμούς που έχασκαν
έτοιμοι
να μας καταπιούν.

Οι μέρες περνούσαν
κι εμείς προχωρούσαμε
ασυναίσθητα
μέσα στο χρόνο
κι η πίστη μας
όλο και λιγόστευε
κι η ψυχή μας
σαν τρύπιο λαγήνι
κόντευε
ολότελα ν’ αδειάσει
από το νερό
της προσμονής.

Κι εκεί
που ο ήλιος πήγαινε
να κρυφτεί
πίσω από ένα σύννεφο
ο πρωτογέροντας
μας έγνεψε να σταθούμε
κι έδειξε
στο βάθος του ορίζοντα
ένα πλάτωμα
που έμοιαζε με ζωγραφιά
βγαλμένη από πίνακα
επιδέξιου καλλιτέχνη
και είπε
φανερά συγκινημένος:

«Ακούστε με αδέλφια
σ’ εκείνο το υψίπεδο
με τη γαλήνια λιμνούλα
και την πλούσια βλάστηση
όπου η ίδια η φύση
φρόντισε να δημιουργήσει
φυσικό οχυρό
για να το προστατεύει
από έξωθεν επιβουλές
εκεί αδέλφια μου
θα ιδρύσουμε
την καινούρια μας πόλη».

Τα λόγια του πρωτογέροντα
μας έκαναν
να νοιώσουμε δυνατοί ξανά
και τρέξαμε
δίχως καθυστέρηση
προς τη θέση
που μας υπέδειξε
πρόθυμοι
για το νέο ξεκίνημα.

*********************

ΠΟΙΗΣΗ
Χρήστος Θ.Παπαγεωργίου

ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ    (4) 

ομορφη πολη συνεχεια του πρωτου

Artwork:  The Dutch Proverbs by Pieter Brueghel the Elder

Ξημέρωσε
μια άλλη μέρα
στη νεόδμητη πόλη μας
ηλιόλουστη
διαυγής
τροπαιοφόρα
φορώντας
το καλό της φόρεμα
διακοσμημένο
με ατέρμονες γιρλάντες
από πλήθος
μικροσκοπικά άνθη
κι ήταν η ανάσα της
γεμάτη αρώματα
μεθυστικά
ανοιξιάτικο ξύπνημα
στο περιβόλι των χρωμάτων.

Ένας γαλάζιος ουρανός
φτιαγμένος
από διάφανο μετάξι
απλωνόταν
πάνω από τα κεφάλια μας
μέχρι εκεί
που έφτανε το μάτι
ενώ τα πουλιά
πραγματοποιούσαν
αέναους ελιγμούς
στο απέραντο
της έκτασης του
και ιχνογραφούσαν
περίπλοκες καμπύλες
με αλλεπάλληλες
επικαλύψεις
τιτιβίζοντας
λόγια ελπίδας
που αντηχούσαν
στην απέναντι όχθη
της γαλήνιας λίμνης
σύμβολο αποκατάστασης
προγονικών επιταγών.|
Η σημαία της πόλης
κυμάτιζε περήφανα
στον ευθυτενή ιστό της
παραφράζοντας
τα σκιρτήματα του χρόνου
καθώς τα παιδιά
έτρεχαν χαρούμενα
τριγύρω της
κι ανέμιζαν
με τη σειρά τους
πανομοιότυπα σημαιάκια
μικρογραφίες
της ανάστασης
που μαρτυρούσε
ο φλεγόμενος σταυρός
στο μέσο του πανιού.

Ήταν όμορφη
η νέα μας πόλη
με πλατείς δρόμους
και περίτεχνα κτίρια
να τη στολίζουν
σαν διαμαντόπετρες
σε περιδέραιο
περασμένο
στον φιλντισένιο λαιμό
ξανθομαλλούσας αρχοντοκόρης
που ’χε τα μάγουλα ρόδινα
ίδια θαρρείς
με τις τριανταφυλλένιες αντανακλάσεις
μιας ώριμης ανατολής.

Ήταν όμορφη
η νέα μας πόλη
κι είχε στο κέντρο της
πλακόστρωτη πλατεία
όπου η μνήμη
εύρισκε την έκφραση της
σ’ ένα μαρμάρινο ηρώο
έργο
αφανούς γλύπτη
στεφανωμένο
με δάφνινο στεφάνι
εκδήλωση τιμής
για το παλικάρι
που χάθηκε πρόωρα

στην άδικη ετυμηγορία
του εξανδραποδισμού
από τις ορδές
των βάρβαρων επιδρομέων.

Ήταν όμορφη
η νέα μας πόλη
κι είχε για καύχημα
το πέτρινο δημαρχείο
με τον ανάγλυφο θυρεό
πάνω από την είσοδο του
ακριβές αντίγραφο
του αυθεντικού
που αφήσαμε πίσω μας
όταν
δακρυσμένοι
με κυρτούς ώμους
πήραμε
τον άχαρο δρόμο
της εξορίας.

Ήταν όμορφη
η νέα μας πόλη
μ’ έναν φαρδύ πεζόδρομο
στο πλάι
της γαλήνιας λίμνης
για ν’ αγναντεύουμε
τους άδολους ιριδισμούς
του φωτός
στα ήρεμα νερά της
καθώς βαδίζαμε με βήμα αργό
αμέριμνοι
δίχως προορισμό
αυτόχθονες περιπατητές
της ζωής.

Άλλοτε πάλι
αφηνόμασταν
στις σκέψεις μας
ή ερωτευόμασταν
με πάθος
στα ξύλινα παγκάκια
που ήταν αραδιασμένα
κατά μήκος
του πεζόδρομου
φυλακίζοντας στη σιωπή
τους παλμούς
που αντάλλασσαν
οι καρδιές μας
καθώς χτυπούσαν
δυνατά
ενώ
η λίμνη μας κοίταζε
αδιάφορα
μ’ εκείνο
το αδιατάραχτα γαλήνιο
βλέμμα της.

Ήταν όμορφη
η νέα μας πόλη.

 

 

ΣΗΜ. Τα  παραπάνω 2 ποιήματα «Τόπος ονείρου» και » Όμορφη πόλη»του Χρ. Θ.Παπαγωργίου  αποτελούν  την 3η,4η συνέχεια του ποιήματος  του ιδίου «ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ.»  Τα άλλα δύο ποιήματα «ΕΞΟΔΟΣ» και «ΟΙ ΦΡΟΝΙΜΕΣ ΠΑΡΘΕΝΕΣ» που οι «Βρ. Γ.» ανάρτησαν στις 7 και 11 Μαϊου 2018, θα τα βρείτε στις κατηγορίες «ποίηση» της ιστοσελίδας μας. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ στην Παλαιστίνια ποιήτρια ΝΤΑΡΙΝ ΤΑΤΟΥΡ

palestinians-israel-24  ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ   βββββ

Την αλληλεγγύη της στην Παλαιστίνια ποιήτρια Νταρίν Τατούρ και στον αγώνα του μαχόμενου Παλαιστινιακού λαού για το δικαίωμά του να ζει στη δική του πατρίδα, εκφράζει με ανακοίνωσή της η ΚΟΒ Λογοτεχνών της ΚΟΑ του ΚΚΕ.

Αναφέρει συγκεκριμένα:

«Πρόσφατα, το ισραηλινό δικαστήριο στη Ναζαρέτ καταδίκασε την 36χρονη Παλαιστίνια ποιήτρια (ισραηλινής υπηκοότητας) Νταρίν Τατούρ, επειδή τόλμησε να γράψει ποιήματα και μηνύματα σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, καλώντας τον Παλαιστινιακό λαό να παλέψει ενάντια στις κατοχικές δυνάμεις!

Η Νταρίν Τατούρ καταδικάστηκε για «υποκίνηση σε βία» και «υποστήριξη τρομοκρατικής οργάνωσης», µε αφορμή την ανάρτηση του ποιήματός της µε τίτλο «Αντιστάσου λαέ µου, αντιστάσου τους».

Συνελήφθη στις 11/10/2015 και φυλακίστηκε. Το Γενάρη του 2016 αφέθηκε προσωρινά ελεύθερη, φορώντας «ηλεκτρονικό βραχιολάκι». Της απαγορεύτηκε η χρήση κινητού τηλεφώνου και διαδικτύου. Έως σήμερα παραμένει υπό περιορισμό και αναμένεται η ποινή του ισραηλινού δικαστηρίου.

Οι δολοφόνοι ενός ολόκληρου λαού τολμούν να θεωρούν «υποκίνηση σε βία» την ποίηση που αναφέρεται σε δολοφονημένες γυναίκες, εκτελεσμένες μανάδες, καμένα μωρά…

Για την αστική δικαιοσύνη του Ισραήλ, η ποίηση που μιλά για αντίσταση είναι παράνομη. Η αντίσταση σε δυνάμεις κατοχής θεωρείται ποινικό αδίκημα.

Η καταδίκη της 36χρονης Παλαιστίνιας ποιήτριας Νταρίν Τατούρ πρέπει  να συναντήσει την καθολική διαμαρτυρία των ανθρώπων της Τέχνης.

Η τέχνη είναι όπλο του λαού. ∆εν ξεχνάµε πως και στη χώρα µας, αμέτρητες είναι οι ιστορικές στιγμές όπου άνθρωποι της Τέχνης, διανοούμενοι εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν, καταδικάστηκαν σε θάνατο… επειδή η ζωή και η τέχνη τους συνδέθηκαν µε τους κοινωνικούς αγώνες του λαού µας. Ρίτσος, Βάρναλης, Κορνάρος, Λουντέμης και τόσοι άλλοι!

Καλούµε όλους τους καλλιτεχνικούς φορείς, να καταδικάσουν απερίφραστα την απόφαση του ισραηλινού δικαστηρίου.

Στεκόμαστε στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού, στο δίκαιο αγώνα τους κατά της ισραηλινής κατοχής, που διαιωνίζεται µε τη στήριξη των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Καταδικάζουμε τις δολοφονίες αγωνιστών, τις φυλακίσεις, το απαράδεκτο τείχος, τους εποικισμούς του Ισραήλ, την προσπάθεια ταύτισης του θύτη µε το θύμα.

Απαιτούμε να πάρει θέση τώρα η ελληνική κυβέρνηση και να υλοποιήσει την ομόφωνη απόφαση του Δεκέμβρη 2015 για την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους.

ΠΗΓΗ 902gr

 

«Η ΙΣΤΟΡΙΑ»Μικρό Δοκίμιο του Γ.Δ.Μπίμη.

ΜΙΚΡΟ ΔΟΚΙΜΙΟ
Γιώργος Δ.Μπίμης                    

Η ιστορία…

 δοκιμιο

Η ιστορία, αποχτά περιεχόμενο κι αξία, όταν καταγράφει με σαφήνεια και με πιστότητα τον άγιο μόχθο των άοκνων δουλευτών της γης κι όταν αποτυπώνει το αίμα, τη θυσία  και τον ακαταπόνητο  αγώνα των προλετάριων, γιατί μόνο τότε, με τη δημιουργική κι ενσυνείδητη στάση της, μπορεί να θεμελιώσει την έμπνευση και την αποφασιστικότητα, μπορεί να γίνει αφετηρία και νέα διαδρομή, μπορεί να εμφυσήσει ένα καινούριο αίσθημα ευθύνης στο μεροδουλευτή και στον ξωμάχο, μπορεί να εμπνεύσει μια σκέψη αυθεντική και μια  ιδέα γνήσια,… στοιχεία καθοριστικής σημασίας  για την αγωγή, τη μόρφωση και τη διαπαιδαγώγηση των νέων, άπειρων, αμύητων, και ανεκπαίδευτων γενεών…    

Κι ο μυημένος  άνθρωπος, θα δυνηθεί να βηματίσει πιο πέρα από τις ψευδαισθησίες που τροφοδοτούσαν μέχρι χτες  την ανυπόληπτη φιλοδοξία του, αφού πλέον θα διαισθανθεί   σύντονα το ιερό ρίγος της φωτιάς, την πράξη της αφοσίωσης και της πίστης στον άνθρωπο να ανάβουν  στα ματωμένα σπλάχνα του και τότε,  θα συμμεριστεί  την ανάγκη να μεταβεί από το ατομικό όφελος στο συλλογικό συμφέρον, από την υποκειμενική ψευδαίσθηση στην αντικειμενική ηδύτητα, από την ελάχιστη προσωπική ηδονή  στη  ζωτική και κορυφαία ευτυχία της άγιας σύναξης των ανθρώπων και των άστρων…  Και θα συνεργήσει ανυπερθέτως, για να εδραιωθεί εκείνο το πρότυπο που  θα γκρεμίσει τα κραταιά τείχη για να πορευτεί ανεμπόδιστα από το μερικό που μας καταποντίζει στο καθολικό που μας εξυψώνει ως εκεί που αγάλλονται οι ανόθευτοι  κι οι ανάλλαχτοι ορίζοντες…

Κι η αδιαφορία του χαρακτήρα του θα μεταμορφωθεί κι αυτή σε ενεργό ενδιαφέρον και σε συνεχή φροντίδα, που θα τον παρακινήσουν να υπερασπιστεί το συλλογικό ανθρώπινο πόνο, που θα τον παροτρύνουν να επιδείξει ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα γι’ αυτό που υπάρχει και που πρέπει να τεθεί σε ισχύ για να βελτιωθεί ηθικά, να εκπολιτιστεί  και να ανθρωπέψει η ιστορική πορεία του ανθρώπινου γένους…

Η ιστορία, όταν είναι ζωντανή και εναργής, αναπτύσσεται κι ανασυντάσσεται, θέτει καινούριους προβληματισμούς κι αξιώνει νέες αξιολογήσεις, προκειμένου να χαραχτεί η άλλη προοπτική που θα ενδυναμώσει τα φαινόμενα, που θα ρίξει άπλετο φως στις λεπτομέρειες  που συνθέτουν τα γεγονότα, που θα φανερώσει σ’ όλα τα βλέμματα τις ενεργές κι αποφασιστικές  στιγμές, αυτές που εξωθούν τους λαούς να ενστερνιστούν άλλες κοινωνικές, πολιτικές και φιλοσοφικές αντιλήψεις, για να ασπαστούν εντέλει άλλες ιδεολογίες και αρχές…

Κανένας θεός δε μπορεί να  εξαπατήσει τη ζωική φύση και την ύλη του σύμπαντος, κανένας άνθρωπος δε μπορεί να διασπείρει αμφιβολίες για τη θετική έκβαση των πραγμάτων, όταν οι αρετές των όντων της δημιουργίας  είναι προσηλωμένες στα ευγενικά ιδανικά της  συντροφικότητας, της αδερφοσύνης, της αμοιβαίας υποστήριξης και της ανθρωπιάς…

Ας ομοφρονήσουμε κι ας επικροτήσουμε επιτέλους την αρωγή, την ευεργεσία και την φιλανθρωπία των διαχρονικών αξιών της ζωής κι ας υπηρετήσουμε με αδιάσειστη  πίστη το καταλυτικό  περιεχόμενο και την επαναστατική ουσία τους…    

 Κάθε ιστορική περίοδος, έχει τα δικά της χαρακτηριστικά γνωρίσματα, τα δικά της μυστικά, δομικά στοιχεία… Κι εμείς,  οι πολύπαθοι κι οι δεινοπαθούντες, είμαστε υποχρεωμένοι να τα ερευνήσουμε προσεκτικά και  να τα προσδιορίσουμε επαρκώς, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε δυναμικά κι αποτελεσματικά, τη βραδύτητα, τη χαλάρωση την κατάπτωση και τον εκφυλισμό, τους εθιστικούς παράγοντες που μας περιστοιχίζουν και θέτουν σε άμεσο κίνδυνο  την ίδια μας την ύπαρξη,…

Έτσι ώστε να ενισχυθεί και να ισχυροποιηθεί  η δική μας θέση κι άποψη, για να θεμελιωθεί δίχως αναβολή η περιζήτητη ισότητα, η προσοδοφόρα ελευθερία και η ευοίωνη δικαιοσύνη που αντιστοιχούν στη λαμπρότητα και στη δύναμη των φτερών της ψυχής μας, για να κυριαρχήσει και να ηγεμονεύσει στην πλάση ο άγραφος ηθικός νόμος, της αξίωσης, της διόρθωσης, της απολαβής,… της κατάκτησης της κορυφαίας ποιότητας ζωής που δικαιούται  ν’ απολαύσει το προνομιούχο γέννημα της γης, ο νοήμων  κι ο διορατικός  άνθρωπος…  

 

          

6 ποιήματα Ελληνοαυστραλών

ΕΛΛΗΝΟ-ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΗ  ΠΟΙΗΣΗ
Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος   «Πάτρα-Σύδνεϊ»

ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΕ…οπερα1

Στητός άγγελος
στα «αετόματα» της Opera House»
την ώρα εκείνη
που ο ήλιος ζωγράφιζε το δείλι.
Μια απλωσιά από χαμόγελο
και μια ματιά γαλάζια σημαία,
αγκάλιαζαν την παρουσία της…
Κάποιος άνδρας γοητευμένος
απ’ την ομορφιά της
τόλμησε να την πλησιάσει,
την χαιρέτησε, της είπε «γειά σου.»
Αυτή τον κοίταξε γλυκά
όμως δεν είπε λέξη.
Η ματιά της μόνο στράφηκε αλλού.
Τον άφησε και τρέχοντας
έπεσε στην αγκαλιά ενός νεαρού
παράπερα
που την γέμισε καυτά φιλιά.
Κρίμα, που δεν πρόλαβε να πιαστεί
απ’ αυτό το απέραντο χαμόγελό της.
Κρίμα, που κι ο ήλιος βούλιαζε
μεσ’ τα λιγοστά απομεινάρια του δειλινού.
Παρηγοριά του
τα βεγγαλικά που ακολούθησαν.
Τα κοιτούσε περίεργα
λες κι έψαχνε να βρεί τον Αγγελό του
που μόλις τώρα τον έχασε,
μέσα στις λάμψεις και τα χρώματα.

***********************                                                                                                                                                                                                                        ΕΛΛΗΝΟ-ΑΣΤΡΑΛΙΑΝΗ  ΠΟΙΗΣΗ

Γιώτα Κριλή.    «Κεραστάρι Αρκαδίας – Σύδνεϊ»
Από το περιοδικό του ΕΑΠΣ Μελβούρνης  «ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ»

Ο ΤΡΑΝΟΣ ΧΑΜΑΙΛΕΟΝΤΑΣ

δδ.jpg

Καθώς το αεροπλάνο
πλησιάζει το Γιουλάρα
ο τεράστιος βράχος προβάλλει
σαν αρχέγονοθεριό σωριασμένο
στην πεδινή γη που πλημμυρίζει
από θαλασσινές θύμησες.
Το σώμα του-
σπήλαια,καμπύλες, ρωγμές, κορφές
εσοχές, καταράχτες, ρυάκια
βρύσες, κοιλάδες, ογκόλιθοιμαζί με φυτά
πουλιά και ζώα – ο χάρτης
και η ψυχή του Τζουκούρπα*
για αιώνες η εστία των γηγενών.

Δυο φορές την ημέρα το Ουλουρού
δίνει παραστάσεις, λούζεται
στις ερυθρές αποχρώσεις του φάσματος
προς τιμή ανατολής και δύσης
τρανός χαμαλέοντας
προκαλει σε ξέφρενο ρυθμό
τις κάμερες των τουριστών.

Καλώς ήρθατε στα εδάφη των Αβορίγινων.

Ο πολιτισμός τους
σε κομψή έκθεση.
Μόνο εκείνοι
που έχουν τη χάρη και τη σεμνότητα
των δρυών της ερήμου, απουσιάζουν .

Λευκοί ξεναγοί
κενολογούν  για τον Ονειρόχρονο.

*η εποχή της γένεσης

******************************

ΕΛΛΗΝΟΑΣΤΡΑΛΙΑΝΗ  ΠΟΙΗΣΗ
Δημήτρης  Παναγιωτόπουλος   «Μακρύσι Αρκαδίας- Σύδνεϊ»

 

ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ-Η ΠΟΡΕΙΑ ΣΟΥ!

ββββ.JPG

Πορεύεται γερόντισα τυφλωμένη η Ιστορία,
με το ασπράδι των ματιών της καρφωμένο στο άδειο.

Προσπερνάει , αδάκρυτη, θαμμένους και άθαφτους.

Είδε κι απόειδε παραφροσύνη – μπούχτισε εικόνα.

Οι λόγχες των λάβαρων  του κάθε μονοθέου
μπηγμένες κατάστηθα της Παναγιάς-όλες τους.

Διαγέρνει και φτύνει η ιστορία κάθε τόσο, στο πλάϊ.
Το ασπράδι των ματιών της-
στραμμένο πάνω και πέρα, πάντα.

Το ασπράδι των ματιών της Ιστορίας
στραμμένο αμετακίνητα στο άδειο και το αβέβαιο.

*****************************

ΕΛΛΗΝΟΑΣΤΡΑΛΙΑΝΗ  ΠΟΙΗΣΗ
Αδριανός Καζάς  «Ναύπλιο- Σύδνεϊ»
Ποιητική συλλογή «ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΦΥΣΑΝ ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ» 1994

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΦΥΣΑΝ ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ

ππππππππππππππμ

Από της καρδιάς τις πεθυμιές
κι από του νου
την νιτρογλυκερίνη,
σκορπούν ανήσυχα πουλιά
σπαθίζοντας απάτητα ρουμάνια
ρέματα, κάμπους, λαγκαδιές,
να βρουν τη μαγική πηγή
με το νερό της γνώσης.

Σαν το αγγίξεις τρεις φορές
βρίσκεις τον εαυτό σου
στην τέταρτη διάσταση
νιώθεις να είσαι λεύτερος
σαν ένα φύλλο λόχμης
και μια σταγόνα της βροχής.

Ο πλούτος
φυτρώνει από τη χέρσα γη
κι από τα δακτυλά σου
να σε σκλαβώσει δυο φορές
ζητιάνο να σε ντύσει
ν’ απλώνεις στους περαστικούς
το γερασμένο χέρι.

**************************

ΕΛΛΗΝΟΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΗ ΠΟΙΗΣΗ

Ντίνα Αμαναντίδου  «Μελιγαλάς Μεσσηνίας- Μελβούρνη»
Ανθολογία «ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΩΡΕΣ» 1998

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

πυτιδες.jpg

Λένε η ψυχή, δε γεμίζει ρυτίδες.

Ίσως επειδή κανείς δεν μπορεί
να δει το ρυτίδωμά της…

Πιάνω με τις άκριες των χεριών μου
τις ρυτίδες του προσώπου μου.

Ο χρόνος άγρια έσκαψε την δροσιά.

Μόνο ο χρόνος αφήνει ίχνη
και οι δολοφόνοι…

Ο χρόνος..!

Ο μεγαλύτερος δολοφόνος των αιώνων.

Κυλά και αφήνει τα αχνάρια του
σε πράγματα, πρόσωπα εποχές.

Μας ξεγελά με ηλιόλουστες μέρες,
με γεμάτες άστρα νύχτες,
με ευωδιές λουλουδιών…

Η αλλαγή του Σήμερα και του Αύριο.
Μας γεμίζει με ώρες, μας ρυτιδιάζει
την ψυχή…

Νοσταλγοί κοιτάμε τα περασμένα
με μάτια υγρά.

Οι Αναμνήσεις , το Τίποτα έρχονται
κοντά μας γεμάτες αίγλη…

Κι εμείς απλώνουμε το χέρι
να πιάσουμε ένα Φάντασμα,
που γράφτηκε πάνω στο πρόσωπό μας…

***************************

ΕΛΛΗΝΟΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΗ ΠΟΙΗΣΗ
Νούλα Καραθανάση     «Κοζάνη – Μελβούρνη»
Ανθολογία «ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΩΡΕΣ» 1998

ΦΥΣΟΥΣΕ Ο ΑΝΕΜΟΣ

downloadτραπεζι

Φυσούσε ο άνεμος γλυκός
κι έφερνε  γνώριμες φωνές
ανάμιχτες με μυρωδιές
μύριζε σπίτι πατρικό
και μύριζε κελάρι
και στάχυ μύριζε νωπό
και του βουνού θυμάρι.

Φυσούσε αέρας κι έμπαινε,
και με χαϊδολογούσε,
με τα καλωσορίσματα,
και με γλυκοφιλούσε.

Κι ακώ σκυλιών γαυγίσματα,
κοκόρια να λαλούνε
και μαναριών βελάσματα,
πουλιά να κελαϊδούνε.

Βλέπω στην λάμπα ολόγυρα
κοπέλες να κεντούνε
ναλεν για κάποιο προξενειό
και να κρυφογελούνε.

Και στον σοφρά τον στρογγυλό
μια κούπα πετιμέζι
ζεστό καρβέλι σπιτικό
χωριάτικο τραπέζι.

 

 

 

 

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ «Γυμνό σώμα» Ερωτική ποίηση

ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ  Γιάννης Ρίτσος
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ «ΓΥΜΝΟ» Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη

ΓΥΜΝΟ ΣΩΜΑ
 
Capture

Είπε:
ψηφίζω τὸ γαλάζιο.
Εγὼ τὸ κόκκινο.
Κι εγώ.

Τὸ σώμα σου ωραίο
Το σώμα σου απέραντο.
Χάθηκα στο απέραντο.

Διαστολὴ της νύχτας.
Διαστολὴ του σώματος.
Συστολὴ της ψυχής.

Οσο απομακρύνεσαι
Σε πλησιάζω.

Ενα άστρο
έκαψε το σπίτι μου.

Οι νύχτες με στενεύουν
στην απουσία σου.
Σε αναπνέω.
Η γλώσσα μου στο στόμα σου
η γλώσσα σου στο στόμα μου-
σκοτεινὸ δάσος.
Οι ξυλοκόποι χάθηκαν
και τα πουλιά.

Οπου βρίσκεσαι
υπάρχω.

Τα χείλη μου
περιτρέχουν τ᾿ αφτί σου.

Τόσο μικρὸ και τρυφερὸ
πως χωράει
όλη τη μουσική;

Ηδονή-
πέρα απ᾿ τὴ γέννηση,
πέρα απ᾿ τὸ θάνατο.
Τελικὸ κι αιώνιο
παρόν.

Αγγίζω τα δάχτυλα
των ποδιών σου.
Τι αναρίθμητος ο κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πως πλάθεται καὶ καταρρέει
όλος ο κόσμος;

Η γλώσσα εγγίζει
βαθύτερα απ᾿ τα δάχτυλα.
ενώνεται.

Τώρα
με τη δική σου αναπνοὴ
ρυθμίζεται το βήμα μου
κι ο σφυγμός μου.

Δυο μήνες που δε σμίξαμε.
Ένας αιώνας
κι εννιὰ δευτερόλεπτα.

Τι να τα κάνω τ᾿ άστρα
αφού λείπεις;

Με το κόκκινο του αίματος
είμαι.
Είμαι για σένα.

«ΛΕΙΛΑ ΑΛ ΓΑΝΤΟΥΡ ένα ποίημα του Γ.Δ. Μπίμη

ΠΟΙΗΣΗ  Γιώργος Δ. Μπίμης

Ένας ελάχιστος φόρος τιμής για τον ασίγαστο
αγώνα του πολύπαθου λαού της Παλαιστίνης,…

 Λέιλα Αλ Γαντούρ,

000_14Y427

Φτωχό κορίτσι
των αδικημένων και των τυραννισμένων συντρόφων μας
της γης Χαναάν, μικρό, πανέμορφο μηλαδέρφι του Χριστού,
πως μπόρεσε στ’ αλήθεια η μικρούλα σου η καρδιά να χωρέσει
τ’ αχώρετα όνειρα και τ’ απειράριθμα άστρα της ψυχής
των απλών ανθρώπων της πατρίδας σου;
Πως μπόρεσαν τ’ αδύναμα χέρια σου να κρατήσουν τον κεραυνό
και την αστραπή για να φωτίσεις σε μια μεγαλειώδη,
επική κι ανατρεπτική  στιγμή, την ιερή προσήλωση
και το τρυφερό πάθος ολάκερης της οικουμένης;
Λέιλα Αλ Γαντούρ,
μέσα από τ’ αχτένιστα, κατάμαυρα  μαλλιά σου,
ξεχύνονται περιστέρια λευκά στους γλαυκούς ορίζοντες…
Φεύγουν κι έρχονται, ταξιδεύουν σα λαθρεπιβάτες
σε επίφοβες και κινδυνώδεις διαδρομές,
ταξιδεύουν
ως εκεί που ξυπνά κι αναδύεται το δικό μας όραμα…
Κι όταν χαμηλώνει ο ήλιος επιστρέφουν
στους ερειπωμένους δρόμους, στις χορταριασμένες αυλές,
για να αναζωογονήσουν τις φωλιές τους
κάτω από τις τρύπιες στέγες των σπιτιών,
για να τσιμπολογήσουν τον  άρτο τον επιούσιο
από το λιτό  τραπέζι των χερομάχων και των χειροβίοτων,
για να πιούν  νερό και να  ξαποστάσουν στην πυκνή σκιά
των δέντρων και των οραμάτων των εξεγερμένων
προλετάριων της γης…
Κι εκεί, μέσα στο βαθύ, γαλάζιο βλέμμα σου,
μια αναπάντεχη Ελπίδα καθρεφτίζεται, που μας παρακινεί
να κρατήσουμε ενεργή την πίστη μας
για κείνη την πορφυρή κι ακατάβλητη βεβαιότητα,
για το εξαίσιο  μέλλον του ανθρώπου που έρχεται
καλπάζοντας
για να εξοβελίσει τη νύχτα και τον άνεμο…
………………………………………………………
Κι όταν έσβησε η φλόγα της καρδιάς σου,
κείνη τη ζοφερή κι αγέλαστη  μέρα,
μυριάδες ανήλικα  χερουβείμ τραγούδησαν πέρα, μακριά,
στους ανθισμένους λειμώνες τ’ ουρανού, κρατώντας μύρο,
αγιοκέρια
κι αναμμένα γαρίφαλα στα μικρά – μικρά χεράκια τους…
Δε δάκρυσαν,… μόνο τραγούδησαν για σένα
μικρή νεράιδα των ονείρων μας,
για σένα που έφυγες τόσο βιαστικά από τη γη,
που πρόφτασες όμως, στο πρώτο σταυροδρόμι της ζωής σου,
να συναπαντήσεις την ιστορία των απλών ανθρώπων
που πορεύεται ολομόναχη σε ξένη γη,
καθημαγμένη και καταβεβλημένη,
να χαράξεις στο χώμα την αιώνια θλίψη της,
να ψαύσεις τις βαθιές πληγές μας και το θάνατο,
να διασαλέψεις τον ανενεργό κι αναποτελεσματικό χρόνο
(την αδράνεια, την απραξία και την αποχαύνωση)
να εξαντλήσεις τη σκονισμένη και ρυπαρή απόσταση,
να φέρεις πιο κοντά  στο φως τον κόσμο της ανάγκης,
να γλυκάνεις
με την παρθενία και με την αγνότητα της ψυχής σου
την αγωνία και τον πόνο  της δικής μας τυραννισμένης
ψυχής…
Δε θα σε ξεχάσουμε,…
θα διατηρήσουμε ζωντανή κι άθικτη την εικόνα σου
στη μνήμη μας κι όταν χαράξει η μέρα του λυτρωμού,
θα φανερωθείς ξανά πρώτη, για να σταθείς
στο κεντρικό στασίδι του καθολικού ευκτήριου,
για ν’ απαγγείλεις ‘’το χαίρε της δικαιοσύνης Σου,’’
για να διατυπώσεις τεκμηριωμένα το βαρύ
κατηγορητήριο στους διαφθορείς και στους φονιάδες,
για να διακονήσεις με γενναιοδωρία και με ανιδιοτέλεια,
στων δικών μας οσίων και  μαρτύρων τη σύναξη,
για να εκχωρήσεις  με ενθουσιασμό και χαρμοσύνη
στους μεροδουλευτές της γης το κυριαρχικό τους δικαίωμα,
ένα κομμάτι  ξάστερου ουρανού από τη δική σου,
άφθαρτη αιωνιότητα.

 

4 ποιήματα Κ. Μήλιου, Κ.Ευαγγελάτος, Κ.Ρ.Μουσμούτη, Γερ.Μ.Λυμπεράτος

 ΠΟΙΗΣΗ  Κατερίνα Μήλιου
ΣΚΙΤΣΟ-ΖΩΓΡΑΦΙΑ Γερ.Μ.Λυμπεράτος

ΔΑΚΡΥΑ

Captureμηλιου

Περίσσεψαν τα δάκρυα
απ’ την Αρχή του Χρόνου,
σταλακτίτες,
σμίλεψαν
υπέροχα τοπία,
πρόσωπα
καλυμμένα με ίζημα
……………
πεπρωμένα
συνεχίζουν να στάζουν
δάκρυα
για την δημιουργία του κόσμου

******

ΠΟΙΗΣΗ – ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
Κώστας Ευαγγελάτος

εβαγγελατος«Μαγιάτικα ταξίδια»

ΕΠΙΘΕΤΑ
Της Βιθυνίας σπάρτο μοσχοβόλο
Διαμάντι μαλθακό της προδοσίας
Αλκιμε δονητή της εξουσίας
Ιδανικό της Κύπριδας εγγόνι
Ιπτάμενε γραφιά της Ιρλανδίας
Χλωμέ αναβάτη  ικεσίας
Στρατιώτη σφριγηλέ του Ταυγέτου
Γαλάζιε δαίμονα των κίτρων
Πανύψηλε αθλητή ωκεανών
Ολύμπιε θρόνε της παρθένου
Μιγάδα αίλουρε ορχήστρας
Αγαλμα αιμοφόρο της αργίλου
Αγγελική μιμόζα του Μανχάτταν
Ηδονική μαινάδα της εστίας
Σαύρα λαμέ της απληστίας
Γυμνή σοφία της μνηστείας
Ολβια πύλη της αβύσσου
Μύστη σοφέ των Ιλισίων
Γύψινο θέλγητρο του πάθους
Βουνίσια στύση φονικού
Άγγελοι της στοάς των Εκβατάνων
-Δεν θέλω κάτι να σας πω.
-Ούτε ν’ακούσω.
Μυστήριο βάπτισης τελώ
με ονόματα-επίθετα της μνήμης.

 (Από την συλλογή Εγκάρσια Πτήση, εκδ. Απόπειρα.)

******

ΠΟΙΗΣΗ Κοστούλα.Ρ.Μουσμούτη
ΣΚΙΤΣΟ-ΖΩΓΡΑΦΙΑ Γερ.Μ.Λυμπερατος

ΧΡΟΝΟΣ

Capture ραζη

Ασυγκράτητοι
οι κόκκοι της άμμου  ξεγλιστρούν
απ` τις σχισμές των κουρασμένων δακτύλων σου.
Η αυτοσχέδια προσωπική κλεψύδρα
φθάνει στο τέλος της.
Ατάραχη  παρακολουθείς,  λες και το μέτρημα
αφορά κάποια  άλλη.
Αφυπνίσου!
Ο χρόνος δεν είναι κτήμα σου.
Άδραξε τον  και προσάρμοσέτον  στα δικά σου πρότυπα.
Δεν μπορείς να τον φυλάξεις.
Να τον ξοδέψεις  μπορείς
αφού τον ντύσεις  με τις  ελπίδες και τ` όνειρά σου.
Ζωγράφισε μαζί του
τα λιβάδια της προσμονής και της αισιοδοξίας
τους κάμπους των μελλοντικών  καρπών
των όσων θα επιδιώξεις.
Συμπορεύσου μαζί του και φθάσε στ` αστέρια
για να δώσεις σ` όλα
τρυφερότητα και ευαισθησία.
Ο χρόνος,
θα ταξιδέψει μερικά από τα όνειρά σου
στην απέραντη θάλασσα
και κοινωνοί ευαισθησίας θα γίνουν.
Μην τον χάσεις,
γιατί δεν μπορείς να τον φέρεις πίσω
μόνο,
ξεγέλασέ τον με το δικό σου δημιουργικό κρασί
και ζήσε με την αίσθηση, ότι η ζωή
θα κυλήσει αιώνια,
μακριά απ` την φθορά και το άδοξο τέλος.

*******

ΠΟΙΗΣΗ, σκίτσο-ζωγραφιά
Γερ.Μ. Λυμπεράτος

ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Captureχρηστιδης 3

 Στο βάθος του κόσμου κάτι τις σαλεύει.
Τι να είναι;
Μπορεί ένα κουρέλι
στο φτωχόσπιτο τ’ άνεργου
την ώρα π’ανοίγει το παράθυρο
νάμπει  ο πρωινός αγέρας.
Οι σπασμοί της κοιλιάς
ενός πεινασμένου παιδιού.
Το ψυχοράγισμα
ενός ανθρώπου στο πόλεμο.

Εκεί στο βάθος του κόσμου
κι από εκεί ως εδώ
πολλά πράγματα σαλεύουν.
Ορατά στον ήλιο κι’αόρατα στις ομίχλες.
Οι αποστάσεις τεράστιες, μα έσμιξαν πιά.
Μπορείς τώρα
ν’αφουγγράζεσαι την  κίνηση,
ακόμη και μες την σιγαλιά των αιώνων.
Το φόρεμα του ηλιου την μέρα
σαλεύει.
Στο λυκόφως  μια απέραντη χλωμάδα
στα πρόσωπα των αδικημένων
σαλεύει.
Κι όπου νάναι
τ’ακατόρθωτο όνειρο τ’ανθρώπου
κι αυτό θα σαλεύει.

Είναι το μέλον που ονειρεύεται!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ στην γιορτή της μητέρας και στην 38η Μαραθώνια πορεία ειρήνης

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
στην ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ  και στην 38η  ΜΑΡΑΘΩΝΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ

κκκκκκκκκκω

********

Capture1005

ΜΙΑ ΜΑΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΟΥΒΑΛΑ ΚΙ ΑΥΤΗ ΤΟ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ
Ένα σκίτσο -ζωγραφιά του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

*****

Παγκόσμια μέρα της μητέρας.

untitled

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΗ ΝΙΚΗ  ΜΗΤΕΡΑ!

untitled untitled  imagesWCNUPYWG  maxresdefault

ΑΚΟΜΗ μια φορά κι εφέτος γιορτάζουμε την παγκόσμια μέρα της μητέρας.
Κι όμως, αυτή η μαγική λέξη « ΜΑΝΑ» που για κάθε παιδί, για κάθε οικογένεια για κάθε κοινωνία θα έπρεπε να αναδύει μέσα από απεριόριστο σεβασμό, αγάπη, χαρά κι ευτυχία, στα χρόνια μας  αναδύει μέσα από την φωτιά των πολέμων ως θύμα, μέσα από την συμφορά των ναυαγίων στην Μεσόγειο και το Αιγαίο, την προσφυγιά, την κατάργηση των δικαιωμάτων της, από θανατηφόρες πείνες, ανεργίες, κοινωνική σήψη, πόνο και δυστυχία.
Η επίθεση του πλούτου παγκόσμια, εις βάρος των κατακτήσεων και  της εργαζόμενης μητέρας, με όλα τα μέσα, – επίθεση που έχει την  σφραγίδα ενός άθλιου καπιταλιστικού συστήματος-, αναγκάζει την κάθε μητέρα σ’ ολόκληρο τον κόσμο, να ζεί ένα συνεχές μαρτύριο που καμιά ευχή, ή δώρα και λουλούδια εμπορίου μπορεί να την κάνει να ξαναβρεί το χαμογελό της.
Η μάνα στην Ελλάδα, η μάνα σ’ όλο τον κόσμο, χρειάζεται κάτι καλλίτερο από ευχές, δώρα, και λουλούδια.
Χρειάζεται την Ειρήνη, ως μέγιστο αγαθό δημιουργίας. Χρειάζεται δουλειά, και φάρμακα, μόρφωση για τα παιδιά της, κοινωνική ασφάλιση, και δρόμους σίγουρους για μια αξιοπρεπή ζωή.
Ποιος όμως θα της τα προσφέρει αυτά;
Στην Ελλάδα αυτά χρόνια  γινόμαστε μάρτυρες ενός αιγκλήματος από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ  και όλων των άλλων ελληνικών κυβερνήσεων που προηγήθησαν, να πέρνουν ασταμάτητα μέτρα,  που τσακίζουν  τον κάθε εργαζόμενο, άνδρες , γυναίκες, ηλικιωμένους , ανάμεσα σ’ αυτούς την κάθε μάνα.
Οι αγωνίες της Ελληνίδας εργαζόμενης μάνας κορυφώνονται. Το καλλίτερο αύριο που ονειρεύτηκε, περισσότερο για τα παιδιά της, πάει περίπατο.
Τι πρέπει να κάνουμε;
Η ζωή μας διδάσκει. Ένας είναι ο δρόμος. Παλαικός ξεσηκωμός.  Αύριο Κυριακή 13 του Μάη είναι η γιορτή της Μάνας, αλλά ταυτόχρονα η Ελληνική Επιτροπη Ειρήνης για την Υφεση και τον Αφοπλισμό (ΕΕΔΥΕ) οργανώνει την καθιερωμένη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης.
Αυτή  την Κυριακή 13 του Mάη, αντί για δώρα και λουλούδια εμπορίου, αντί για ένα πενιχρό γεύμα στο σπίτι ή αλλού πάρτε την μητέρα σας στα μετερίζια του αγώνα, συμβολικά περπατήστε λίγα μέτρα, λίγα χιλιόμετρα ή ηρωικά τερματήστε . Ό,τι καλλίτερο και για την μάνα.  Απεργήστε, υψώστε φωνή διαμαρτυρίας, κι ευχηθείτε της,  η μάνα  είναι Αγάπη, Ειρήνη, Πρόοδος, της αξίζει να τις φτιάσουμε ένα καλλίτερο κόσμο για να μπορεί να μεγαλώνει τα παιδιά της με στοργή, αρχές κι ασφάλεια. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και  ΚΑΛΗ ΝΙΚΗ σε όλες  τις μητέρες του κόσμου.

Βρυσούλες γνώσης

***********

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Η ΦΩΝΗ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
απόσπασμα από το ποίημα (Το χαμόγελο της Χιροσίμα)
ΕΟΥΤΖΕΝ ΖΕΜΠΕΛΕΑΝΟΥ
μετάφραση από τα Ρουμάνικα,  Γιάννης Ρίτσος 

images

Δόστε μου το παιδί μου,
-δεν πειράζει, όπως νάναι,-
κι αν θάχει ακόμα
το πρόσωπό του
σαν ένα τέρας,
Δεν πειράζει, όπως νάναι,
Το παιδί μου, δόστε μού το,
Όπως νάναι, δεν πειράζει.
Κι αν δε μπορεί πιά νάναι για τη ζωή
(γι΄αυτή την άχαρη ζωή
την τόσο σύντομη κι ας κράταγε κ΄έναν αιώνα)
Τουλάχιστο,μονάχα για μια μέρα,
μόνο μια μέρα,
τόσο μονάχα ώσπου να φτάσει
ίσαμε μένα, ως έφτανε
με τα χεράκια του απλωμένα
σαν τυφλό
με τα λουλουδοπέταλα χλωμά του δακτυλάκια,
Δόστε μου το παιδί μου.

Κι ακόμη ας έχει
το προσωπάκι του σαν τέρας.

θα πάω σ΄αντάμωσή του
και θα χαμογελάσει,
θα μου χαμογελάσει,
έστω με πρόσωπο σαν τέρας
θα μου χαμογελάσει
Και θα του ανοίξω εγώ την πόρτα,
έστω κι άν έχει πρόσωπο-
δεν πειράζει, όπως νάναι …
Όχι, όχι στάχτη…

Το ξέρω ναί, πως θα μπορούσε
το πρόσωπό του νάχει αλλάξει
μά όταν θα κλάψει
αμέσως θα τ΄αναγνωρίσω
και τότε πια για να μην κλαίει θα σβήσω το φεγγάρι
(το πρόσωπο δεν φαίνεται μες  στο σκοτάδι)
τότε θα στρέψω όλα τα δάκρυά μου
στον αστροφώτιστο ουρανό.

Δε θέλω εγώ τον ουρανό
γαλάζιο ατσάλι,
τον ανελέητο ουρανό- τι να τον κάνω;
Μη μου τον δώστε.
Δόστε μου το παιδί μου.
Τ΄αστέρια, δίχως του, άμμος είναι.
τ΄αστέρια, δίχως του, είναι στάχτη,
είναι άδειες σφαίρες που κυλούν βουβά
απ΄ το τρύπιο δισάκι της νύχτας…

Δόστε μου το παιδί μου
Δόστε μου το παιδί μου- δεν πειράζει πώς
Δόστε μου το παιδί μου-δεν πειράζει όπως νάναι
το πρόσωπό του

Έχω τα ρουχαλάκια του μες στο συρτάρι
και το περιμένουν…
Σε λίγο θα του πέφτουνε πολυ μικρά.

*******

ΕΙΡΗΝΗ
του Γιάννη Ρίτσου
στον Κώστα Βάρναλη

487531

Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη.
Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη.
Τα λόγια της αγάπης κάτω απ’ τα δέντρα,
είναι η ειρήνη.

Ο πατέρας που γυρνάει τ’ απόβραδο μ’ ένα φαρδύ χαμόγελο στα μάτια
μ’ ένα ζεμπίλι στα χέρια του γεμάτο φρούτα
κ’ οι σταγόνες του ιδρώτα στο μέτωπό του
είναι όπως οι σταγόνες του σταμνιού που παγώνει το νερό στο παράθυρο,
είναι η ειρήνη.
Όταν οι ουλές απ’ τις λαβωματιές κλείνουν στο πρόσωπο του κόσμου
και μες στους λάκκους που ‘σκαψαν οι οβίδες φυτεύουμε δέντρα
και στις καρδιές που ‘καψε η πυρκαϊά δένει τα πρώτα της μπουμπούκια η ελπίδα
κ’ οι νεκροί μπορούν να γείρουν στο πλευρό τους και να κοιμηθούν δίχως παράπονο
ξέροντας πως δεν πήγε το αίμα τους του κάκου,
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι η μυρωδιά του φαγητού το βράδι,
τότε που το σταμάτημα του αυτοκίνητου στο δρόμο δεν είναι φόβος,
τότε που το χτύπημα στην πόρτα σημαίνει φίλος,
και το άνοιγμα του παράθυρου κάθε ώρα σημαίνει ουρανός
γιορτάζοντας τα μάτια μας με τις μακρινές καμπάνες των χρωμάτων του,
είναι η ειρήνη.
Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κ’ ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.
Τότε που τα στάχυα γέρνουν τόνα στ’ άλλο λέγοντας: το φως το φως, το φως,
και ξεχειλάει η στεφάνη του ορίζοντα φως
είναι η ειρήνη.

Τότε που οι φυλακές επισκευάζονται να γίνουν βιβλιοθήκες,
τότε που ένα τραγούδι ανεβαίνει από κατώφλι σε κατώφλι τη νύχτα
τότε που τ’ ανοιξιάτικο φεγγάρι βγαίνει απ’ το σύγνεφο
όπως βγαίνει απ’ το κουρείο της συνοικίας φρεσκοξυρισμένος ο εργάτης το Σαββατόβραδο
είναι η ειρήνη.
Τότε που η μέρα που πέρασε
δεν είναι μια μέρα που χάθηκε
μα είναι η ρίζα που ανεβάζει τα φύλλα της χαράς μέσα στο βράδι
κ’ είναι μια κερδισμένη μέρα κ’ ένας δίκαιος ύπνος
τότε που νιώθεις πάλι ο ήλιος να δένει βιαστικά τα κορδόνια του
να κυνηγήσει τη λύπη απ’ τις γωνιές του χρόνου
είναι η ειρήνη.

Ειρήνη είναι οι θημωνιές των αχτίνων στους κάμπους του καλοκαιριού
είναι τ’ αλφαβητάρι της καλοσύνης στα γόνατα της αυγής.
Όταν λες: αδελφέ μου — όταν λέμε: αύριο θα χτίσουμε
όταν χτίζουμε και τραγουδάμε
είναι η ειρήνη.

Τότε που ο θάνατος πιάνει λίγο τόπο στην καρδιά
κ’ οι καμινάδες δείχνουν με σίγουρα δάχτυλα την ευτυχία,
τότε που το μεγάλο γαρύφαλλο του δειλινού
το ίδιο μπορεί να το μυρίσει ο ποιητής κι ο προλετάριος
είναι η ειρήνη.

Η ειρήνη είναι τα σφιγμένα χέρια των ανθρώπων
είναι το ζεστό ψωμί στο τραπέζι του κόσμου
είναι το χαμόγελο της μάνας.
Μονάχα αυτό.
Τίποτ’ άλλο δεν είναι η ειρήνη.
Και τ’ αλέτρια που χαράζουν βαθειές αυλακιές σ’ όλη τη γης
ένα όνομα μονάχα γράφουν:
Ειρήνη. Τίποτ’ άλλο. Ειρήνη.

Πάνω στις ράγες των στίχων μου
το τραίνο που προχωρεί στο μέλλον
φορτωμένο στάρι και τριαντάφυλλα
είναι η ειρήνη.

Αδέρφια μου,
μες στην ειρήνη διάπλατα ανασαίνει
όλος ο κόσμος με όλα τα όνειρά του.
Δόστε τα χέρια, αδέρφια μου,
αυτό ‘ναι η ειρήνη.

********

 [Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ] (από τον “Ορέστη”)
του Γιάννη Ρίτσου

oillamp_2807460_550_900_crp

«…Κ’ η φωνή της μητέρας, πόσο σύγχρονη, καθημερινή, σωστή, –
μπορεί να προφέρει φυσικά τα πιο μεγάλα λόγια
ή και τα πιο μικρά, στην πιο μεγάλη σημασία τους, όπως:
“μια πεταλούδα μπήκε απ’ το παράθυρο”,
ή: “ο κόσμος είναι ανυπόφορα υπέροχος”,
ή “θα χρειαζόταν πιότερο λουλάκι στις λινές πετσέτες”,
ή “μου διαφεύγει μια νότα απ’ αυτήν την ευωδιά της νύχτας”,
και γελάει, ίσως για να προλάβει κάποιον που μπορούσε να γελάσει –
Αυτή η βαθιά της κατανόηση κ’ η τρυφερή επιείκεια
για όλους και για όλα (σχεδόν μια περιφρόνηση), –
τη θαύμαζα πάντα και την τρόμαζα
μ’ αυτή την ενσυνείδητη, υψηλή περηφάνια της,
αναμιγνύοντας το μικρό, πονηρό, πολυδιάστατο γέλιο της,
με το μικρό κρότο του σπίρτου και τη φλόγα του σπίρτου,
καθώς άναβε την λάμπα της τραπεζαρίας,
κ’ ήταν εκεί, φωτισμένη απ’ τα κάτω,
μ’ εντοπισμένο πιο ισχυρό το φωτισμό το ευθύγραμμο πηγούνι της
και στα λεπτά, παλλόμενα ρουθούνια της, που για λίγο
σταματούσαν ν’ ανασαίνουν και στένευαν
σαν για να μείνει κοντά μας, να σταθεί, ν’ ακινητήσει
μη διαλυθεί σα μια στήλη γαλάζιος καπνός στις πνοές της νύχτας,
μην την πάρουν τα δέντρα με τα μακριά κλαδιά τους, μη φορέσει
τη δαχτυλήθρα ενός άστρου για ένα απέραντο εργόχειρο –
Έτσι έβρισκε πάντα η μητέρα την πιο ακριβή της κίνηση και στάση
ακριβώς τη στιγμή της απουσίας της, – πάντα φοβόμουνα
μήπως χαθεί απ’ τα μάτια μας, μήπως αναληφθεί καλύτερα, –
όταν έσκυβε να δέσει το σανδάλι της που άφηνε απ’ έξω τα υπέροχα
βαμμένα, κυκλαμένια νύχια της ή όταν διόρθωνε
τα μαλλιά της μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη με μια κίνηση
της παλάμης της τόσο χαριτωμένη, νεανική κι ανάλαφρη
σα να μετακινούσε – τέσσερα αστέρια στο μέτωπο του κόσμου,
σα να ‘βαζε να φιληθούν δυο μαργαρίτες πλάι στην κρήνη
ή σα να κοίταζε με τόλμη στοργική δυο σκυλιά
να κάνουν έρωτα καταμεσίς του σκονισμένου δρόμου
σ’ ένα καυτό, θερινό μεσημέρι.
Τόσο απλή και πειστική ήταν η μητέρα,
επιβλητική κι ανεξερεύνητη.» […]

(Γ. Ρίτσος, “Ορέστης, Τέταρτη διάσταση”, εκδ. Κέδρος)

**************************

Παγκόσμια μέρα της Μητέρας

ΑΓΙΑ ΜΝΗΜΗ…
του Γιώργου Δ. Μπίμη

images

Στης άγιας μνήμης το θολό τον ουρανό
μετράω μάνα τη ζωή μας και πονώ,
λίγα λουλούδια
και μια δράνα στο πηγάδι
κι οι ευωδιές
από του ζέφυρου το χάδι…

Στ’ άδειο τραπέζι το ψωμί μας λιγοστό
μα μας περίσσευε το γέλιο το ζεστό,
κρύοι χειμώνες
κι η φωτιά πάντα αναμμένη,
σαν τη χαρά μας τη μικρή,
τη μετρημένη…

Χρόνια ταξίδεψαν, δειλά κι αποσταμένα
και συ νυχτώθηκες σα μέτοικος στα ξένα,
να φέρεις φρόνηση,
ψωμί και λευτεριά,
να φέρεις φως
και ταπεινή παρηγοριά…
……………………………….
Κι είναι αργά, πολύ αργά στον ουρανό,
μα εγώ με τ’ όνειρο κοιμάμαι και ξυπνώ
και νοσταλγώ σα ναυαγός
τα δυο σου χέρια
που ξαναγέννησαν
στα μάτια μου τ’ αστέρια…

********

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ
στίχοι και σκίτσο
Του Γεράσιμου 
Μ. Λυμπεράτου

φφφφφφ

Μείνε λίγο ακόμη,
πριν φύγεις
θέλω να στεγνώσω τα δακρυά σου
με το φως του φεγγαριού.
Όσο βαρύθυμο κι’ αν είναι αυτό το βράδυ,
όσο κι’ αν τ’ αστέρια
μες την ομίχλη της σιωπής κρύβονται,
μείνε λίγο ακόμη.
Σταμάτα τους ψύθιρους των χειλιών σου
που ακούγονται σαν προσευχή
κι’ άκου του έρωτα το τραγούδι
πόσο περίτεχνα το φτιάνει η νύχτα,
για να τ’απολαύσει η μέρα.
Εμπιστέψου το πανέρι των σκοτεινών ουρανών,
γιομάτο αστέρια είναι.
Θα το παραδώσουν –ΘΕΛΟΥΝ δεν ΘΕΛΟΥΝ –
στον ήλιο
Μείνε λίγο ακόμη,
πριν φύγεις
θέλω να στεγνώσω τα δακρυά σου
με το φως του φεγγαριού.
Όσο βαρύθυμο κι’ αν είναι αυτό το βράδυ,
όσο κι’ αν τ’ αστέρια
μες την ομίχλη της σιωπής κρύβονται,
μείνε λίγο ακόμη.
Σταμάτα τους ψύθιρους των χειλιών σου
που ακούγονται σαν προσευχή
κι’ άκου του έρωτα το τραγούδι
πόσο περίτεχνα το φτιάνει η νύχτα,
για να τ’απολαύσει η μέρα.
Εμπιστέψου το πανέρι των σκοτεινών ουρανών,
γιομάτο αστέρια είναι.
Θα το παραδώσουν –ΘΕΛΟΥΝ δεν ΘΕΛΟΥΝ –
στον ήλιο
κι’ αυτός, θα το σκορπίσει ελπίδες
στούς ανθρώπους.
Μείνε λίγο ακόμη
όπου νάναι θα ξημερώσει.
Μια δροσοσταλιά
θα σ’ανοίξει τις γρίλιες των ματιών σου
κι’ ο ήλιος
θα σου κλέψει, το τελευταίο δάκρυ σου,
θα το κάνει κόσμημα
θα το κρεμάσει στο λαιμό σου
και θα σου πεί:
«καλημέρα Ειρήνη, τα όπλα σίγησαν,
κι’ όλοι τώρα κρέμονται από σένα.
Ν’ ακούσουν θέλουν το ξεχασμένο
τραγούδι σου
κι’ ας βγαίνει ματωμένο
μέσα απ’ τα ερείπια π’ άφησε ο πόλεμος».

 

 

 

«ΕΞΟΔΟΣ» ένα ποίημα του Χρ.Θ.Παπαγεωργίου

ΠΟΙΗΣΗ Capture

ΕΞΟΔΟΣ
Του Χρήστου Θ. Παπαγεωργίου

μμμμμμμμμμυ

Την επαύριο
της ημέρας της ευφορίας
πάνοπλοι εχθροί
παρατάχθηκαν
γύρω
από την πόλη μας
εξακοντίζοντας
άναρχους αλαλαγμούς
την άνευ όρων
παράδοσή της.

Μολυβιά σύννεφα
που ολοένα πύκνωναν
σκέπασαν
μ’ ένα πέπλο σκοτεινό
τον ουρανό μας
προμηνύοντας
το κακό
που επέλαυνε
ανεμπόδιστο
δίχως ορατή ελπίδα
αποφυγής
του μοιραίου.

Αμήχανοι
μπρος στον κίνδυνο
συνάχτηκαν
οι πρωτογέροντες
στην κεντρική πλατεία
συνοφρυωμένοι
και σκεπτικοί
για να ζητήσουν
τη γνώμη του πρεσβύτερου
αυτός όμως
αρκέστηκε
σ’ ένα ακαθόριστο νεύμα
παραμένοντας σιωπηλός.

Ξαφνικά
διακρίναμε
στο βάθος του ορίζοντα
μια μαύρη κουκίδα
που ερχόταν
βιαστικά
κι όσο πλησίαζε
μεγάλωνε
για να πάρει τελικά
σχήμα πουλιού
που ζυγιάστηκε για λίγο
πάνω από τα κεφάλια μας
κι ύστερα
επιδόθηκε
σε χαμηλές πτήσεις
ζωγραφίζοντας
επάλληλους κύκλους
ενώ έκρωζε αδιάκοπα
με πένθιμη λαλιά
προάγγελο δεινών
για την πόλη που χάναμε.

Οι πρωτογέροντες
κοίταξαν ξανά
τον πρεσβύτερο
κι αυτός
με σφιγμένα χείλη
έγνεψε
πως ήταν γραφτό
η πόλη να χαθεί
και η σύνεση απαιτούσε
την άμεση παράδοση της
στις ορδές των βαρβάρων
που ήδη είχαν στήσει
επινίκιο πανηγύρι.

Ένα παλικάρι
αμούστακο
παιδί σχεδόν
δεν άντεξε την ατίμωση
της εξορίας
κι έτρεξε
ενάντια στον εχθρό
αψηφώντας τον θάνατο
που τον βρήκε κατάστηθα.

Κλείσαμε τα μάτια
για να μη βλέπουμε
το άψυχο κορμί
του συντρόφου μας
πεσμένο μπρούμυτα
στο χώμα
με μια μικρή λιμνούλα
αίματος
αψευδή μάρτυρα
της θυσίας του.

Σαν από θαύμα
το μαύρο πουλί
απόχτησε τη μορφή
αγγέλου
ντυμένου στα λευκά
και πέταξε
προς το μέρος
του νεκρού παλικαριού
τυφλώνοντας
στιγμιαία
με μια λάμψη
που όμοιά της
δεν είχαμε ξαναδεί
τα στρατεύματα του εχθρού
που σώπασαν μονομιάς
πέφτοντας σε κατάσταση
πλήρους έκστασης.

Το κράτησε τρυφερά
στην αγκαλιά του
και το ανέβασε ψηλά
σε άυλους κόσμους
αιώνιας ευτυχίας
ενώ μια θεσπέσια μελωδία
ηχούσε στ’ αυτιά μας
ρίχνοντας βάλσαμο
στην πληγή
που άφηνε πίσω του
ο αναπάντεχος χαμός.

Έτσι
απωλέσαμε την πόλη μας
που οικοδομήσαμε
με περίσσιο κόπο
και κινήσαμε
για το δρόμο
της ξενιτιάς
απάτριδες
με βαριά καρδιά
και βλέμμα θολό
μη γνωρίζοντας
ποια κατεύθυνση
έπρεπε
ν’ ακολουθήσουμε
για να βρούμε ξανά
τ’ αχνάρια
της επόμενης κυοφορίας.

* 1. σκίτσο,  «Απόδραση» Βασισμένο στην ταινία ( war horse) του Γερ.Μ.Λυμπεράτου
2. Εικαστική δημιουργία  του Ιερώνυμου Μπος «Ο πειρασμός του Αγίου Αντωνίου»

ΣΗΜ. Το παραπάνω ποίημα «ΕΞΟΔΟΣ» του Χρ. Θ.Παπαγωργίου  αποτελεί συνέχεια του ποιήματος  του ιδίου «ΟΙ ΦΡΟΝΙΜΕΣ ΠΑΡΘΕΝΕΣ» που οι «Βρ. Γ.» ανάρτησαν στις 7 Μαϊου 2018. Θα το βρείτε στις κατηγορίες «ποίηση» της ιστοσελίδας μας. 

***

 

 

 

 

«ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ» ποιητική συλλογή του Θ.Νικολάκη

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
«ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ» ποιητική συλλογή του Θοδωρή Νικολάκη μμμπ

Capture777777 ΕΚΔΟΣΕΙΣ «Σύχρονη εποχή 2005»

Στις 24 του περασμένου μήνα Μάρτη, οι «Βρυσούλες γνώσης» είχαν παρουσιάσει στην ομογένεια της Αυστραλίας και όχι μόνο, τον Θοδωρή Νικολάκη, εικαστικό από την Νάξο. Σ΄αυτή την ανάρτηση μας δόθηκε η ευκαιρία να θαυμάσουμε εικαστικές δημιουργίες του και ταυτόχρονα ν΄αποκτήσουμε γνώσεις γύρω από την εικαστική τεχνική των «κολάζ με γραμματόσημα»

Captureγαμματοσημα 4

Σήμερα σ΄αυτή την ανάρτηση οι «Βρυσούλες γνώσης» έχουν την τιμή να παρουσιάσουν στους πολυπληθείς φίλους μας τον ποιητή Θ.Νικολάκη και μέρος του ποιητικού του έργου από την ποιητική του συλλογή «ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ» εκδόσεις  « Σύγχρονη εποχή». Ταυτόχρονα αναρτούμε και εικαστικές δημιουργίες του για να έχουμε μία συνολική ιδέα για το διπλό έργο του  ποιητή και εικαστικού Θ.Νικολάκη.
Ξεκινώντας λοιπόν να σκιαγραφήσουμε την ποίησή του, παρατηρούμε πως η γλώσσα που είναι αυτή γραμμένη είναι η ζωντανή γλώσσα του λαού, πάνω στην απλότητά  της, κατανοητή, και πανέτοιμη να ταρακουνήσει το συναίσθημα από την πρώτη στιγμή.

…Απόψε σκέφτηκα να βρω
ένα σκοινί πελώριο
και να το δέσω σε μια άκρη
στο φεγγάρι,
ν’ ανεβοκατεβαίνουμε
όταν θα σουρουπώνει
(ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ)

Και να ένα πρώτο ποίημά του.

ΣΥΝΘΗΜΑ

Προχώρα
Είμαι δίπλα σου,
Εδώ, κι εγώ!
Μη μετράς τα χρόνια που  μας χωρίζουν.
Ούτε την απόσταση.
Δεν είναι πραγματικά στοιχεία.

Ξεχωρίζω τη λάμψη
της μορφής σου
με στους καπνούς.

Συντονίζω τη φωνή μου
στα τραγούδια που φωνάζεις
παρά τους κρότους.

Captureπεταλουδα

Συνεχίζει να μας χαρίζει γλυκύτατους στίχους . Η ποίησή του έχει πολύ χρώμμα και είμαστε ακόμη στην αρχή.

ΕΙΔΩΛΟ

Η ροή του νερού σταμάτησε.
Το ανάστροφο ειδωλό σου
στην ακίνητη
χρυσοπράσινη επιφάνεια του ποταμού,
αγγίζει τις άκρες
των δακτύλων μου.

Η ευωδιά των μαλιών σου
σκορπάει στο φτερούγισμα
της χρυσόμυγας,
που μέθυσε στη δροσιά
μιας φέτας καρπουζιού
αφημένης στα βότσαλα.

Captureγραμματοσημα 6

Σημαντικό είναι σε μια ποιητική συλλογή να ανακαλύπτεις τις κινήσεις του ποιητή, τους στόχους που έχει θέσει, αλλά και την θεματολογία του που δεν περιορίζεται σε  μία συγκεκριμένη περίπτωση αλλά την αντλεί -αφήνοντας τον εαυτό του να ταξιδεύει σε πολλά μονοπάτια- από το  χθές , το σήμερα, και το Αύριο . Το μεγάλο Αύριο  έτσι όπως  το προσδοκά. Οι κοινωνικοί αγώνες ,ο πόλεμος, η αγάπη και ο έρωτας, η ανάμνηση που πληγώνει, ο στρατιώτης. Πολλά τα μονοπάτια, πολλά.

… Το πέρασμα απ’ την ζωή
σύντομο πάντα είναι
γι’αυτό κι η παρουσία σου
αν θέλεις να φτουρήσει
τον τρόπο σκέψου το σωστό
κι άνθρωπος πάντα μείνε…(ΟΜΟΡΦΗ ΖΩΗ)

   ***

Γλυκέ μου πόσο θα ‘θελα  μία ματιά σου ακόμα
κι ένα τόσο δα φιλί απ’ το δικό σου στόμα,
θ’ αλάφραινε η καρδούλα μου, θ’ ανάσαινε η ψυχή μου
έστω για μια μόνο στιγμή να σ’ είχα εδώ μαζί μου. ( ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ)
***

…Τηλεμαραθώνιους, φιέστες και γκαλά
όλο διοργανώνουνε και περνάν καλά
διαθέτουν ψίχουλα στη φτωχολογιά
για να τους τα αρπάξουν πάλι μια νυχτιά…(ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΕΣ)

  ***

…Στο χώρο αυτό
που ήταν τόπος εξορίας,
τόπος μαρτυρίου,
σύντροφοι άφησαν
άλλος  στίχους
άλλος ζωγραφιές
άλλος απλώς τους αναστεναγμούς του.
Όλα θα τα μαζέψω,
να τα φυλάξω βαθιά στο σάκο μου…( Με ποίηση του Β. Μαγιακόφσκι)

   ***

…΄Ετσι μόνο να κλείσεις τα μάτια
δεν ξέρεις αν είναι η θύμηση
ή η ίδια η φωνή της
που περνά καθαρά
μέσα απ’ τις γεμάτες θάμνους πλαγιές
δίχως να πλέκεται με τη βουή τ’ ανέμου…( ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙ
Α)

  ***

…Η φωτιά που αργοσβύνει.
Ο Δόκιμος που φωνάζει.
Το βουνό που ανεβήκαμε
μέσα στο μεσημεριάτικο ήλιο,
στέκει τώρα βουβό, πίσω μας… (ΝΥΧΤΑ)

 ***

…Όμως με τον Ριζοσπάστη
μες το τάγμα τριγυρνάμε
μέσα στο χιτωνιό μας
μυστικά τον κουβαλάμε… (ΜΕ ΤΟ « ΡΙΖΟ»)

Capture γραμματοσημα 1

Πολλά ναι τα μονοπάτια, ωστόσο τα σατιρικά ποιήματα της συλλογής η καυτικότητά τους σε συνδιασμό με την ρίμα και το μέτρο εντυπωσιάζουν. Κάποια πράγματα πρέπει να ειπωθούν έξω από τα δόντια.

…Στα τυφλά κακοσπρωγμένοι στον παράδεισο του ΝΑΤΟ
που με τους εξοπλισμούς του θα μας γονατίσει κάτω.
Τη ζωή μας την ωραία με πυραύλους περιβάλλουν
ένα μόνο λάθος φτάνει και ευθύς θα μας ξεβγάλουν…( ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΟΥ ΝΑΤΟ)

 ***

…Και τι φταίει ο εργάτης που πεθαίνει στη δουλειά
στο χωράφι ο αγρότης για να ζουν τη φαμελιά.
Και τους κλέβουν τον ιδρώτα απ’ τους πενιχρούς μισθούς
για του ΝΑΤΟ τους πολέμους κατοχές εξοπλισμούς…( ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΤΟΥ ΝΑΤΟ)

   ***

Το κόμμα που επέλεξες έκανε κάποιο βήμα
μεγάλο,μέτριο, ή μικρό, γι’αυτά που ’χες ελπίσει
ή ξέφυγε απ’ τον λόγο του  κι άρχισε άλλο ποίημα
κι έχει  τα όνειρα που έπλαθε για  σένα, παρατήσει; (ΕΠΙΛΟΓΕΣ)

γραμματοσημα 5

Αλλά ας σταθούμε στα «ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ» στο ποίημα αυτό κάθε αυτό. Είναι δύσκολο να το αναρτήσουμε όλο. Είναι σπουδαίο, αλλά μέσα από μερικά αποσπάσματα θα νιώσουμε και τον κοινωνικό προβληματισμό του ποιητή  στην καθημερινότητά του.

Σε εκατοντάδων περιοδικών την ερημιά,
κρεμασμένη στις προθήκες του περιπτέρου,
στο κενό των χρωματιστών εξωφύλλων,
δεν έχεις άλλο,
απ’ το να δεις,
καθώς δεν μπορείς να διαβάσεις,
τη φτώχεια  του πνεύματος
της γεμάτης γνώση και πείρα
εποχής…(ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ)

***

…Χρώματα θαμπά
σε λαμπερά χαρτιά αραδιασμένα.
Ρεκλάμες
και καμπύλες κοριτσιών
και πρόσωπα γυαλιστερά
σαν από καλό πλαστικό φτιαγμένα.
Και συμβουλές.
Σε προτρέπουν στην απραξία
στην ταπεινή ζωή του κενού ανθρώπου.
Στη μικροαστική ζωή της μιζέριας.
Ξέχνα τα πάντα, φωνάζουν .
Κάνε σήμερα τον άνετο, τον ωραίο,
κάνε πως περνάς καλά.
Ας μην το αισθάνεσαι!
Προσποιήσου!
Αρέσεις…!  (ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ)
***

…Στην έξω από τον γυαλιστερό κόσμο,
διαδρομή του,
περιμένει:
Η ομορφιά της ποίησης.
Η ποίηση του ζωντανού λόγου.
Ο ζωντανός λόγος του αγώνα.
Ο αγώνας για ένα καλύτερο αύριο.
Το καλύτερο αύριο του κόσμου…(ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ)
***

…Ένα μονοπάτι που θα ξεχορταριάσω
θα το καθαρίσω από τα χαλίκια
και θα το στρώσω
με ωραίες πέτρινες πλάκες
και χρώματα.
Υλικά φυλαγμένα
απ’ τις εργατικές Πρωτομαγιές,
τις πορείεςστην πρεσβεία
τους αγώνες για την παιδεία… (ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ)

Κλείνουμε αυτή την παρουσίαση με ένα ποίημα από την συλλογή πολύ επίκαιρο. Ο τίτλος του είναι:
«Ποιος οπλίζει το χέρι του φονιά»  

Πίσω από την σφαγή
ποιος είναι;
Το πετρέλαιο;
Και πίσω από το πετρελαιο;
Το κέρδος!
Και το κέρδος ποιος καρπώνεται;

 Πίσω από το μαχαίρι του φονιά
ποιος κρύβεται;
Ο εθνικισμός!
Και πίσω απ’ τον εθνικισμό;
Ο ξένος αφέντης!
Και ο ξένος αφέντης ποιος είναι;

Από την Τσετσενία ως τον Νίγηρα,
Απ’ την Βαγδάτη ως την Καμπούλ,
Απ’ την Αθήνα ως τα Τίρανα,
Απ’  το Κόσοβο ως την Κούβα
Πίσω από την σφαγή
ο ίδιος ο σφαγέας.
Το Κέρδος, 
Κι αυτός που το καρπώνεται.

Από το 2005 που τυπώθηκε αυτή η συλλογή πολλά τρομακτικά πράγματα έχουν συμβεί στον πλανήτη μας. Πόλεμοι με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα, οικονομικές κρίσεις, πείνες, πνιγμοί,  προσφυγιές. Έχει χυθεί τόσο αίμα που αν το μαζεύαμε Αμαζόνιος ποταμός θα γινόταν. Κι όλα αυτά στο όνομα του κέρδους , στο όνομα των μονοπωλίων που καρπώνεται το κέρδος στο όνομα του καπιταλιστικού συστήματος  που παράγει όλα αυτά λέμε εμείς. Καιρός να πάρουμε τα μέτρα μας. Καιρός να νικήσει ο Άνθρωπος, η Δικαιοσύνη η Ειρήνη. Στο χέρι μας είναι! Για να μπορέσουμε να φτιάσουμε το καλλίτερο αύριο του κόσμου  του ποιητή Θ.Νικολάκη.

Για τις «Βρυσούλες γνώσης» Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος. Σύδνεϊ

 

Σ Υ Ν Τ Ο Μ Ο   Β Ι Ο Γ Ρ Α Φ Ι Κ Ο του Θ. Νικολάκημμμπ

 Γεννήθηκα το 1962 στον Απόλλωνα Νάξου. Είμαι παντρεμένος και έχω δύο κόρες.Έχω τελειώσει το Α΄ Νυχτερινό Λύκειο Αθήνας.
Από μικρός εργάσθηκα σε διάφορες δουλειές, όπως κεραμοποιία, μεταλλικές κατασκευές κλπ.
Σε ηλικία 15 ετών προσλήφθηκα στην Τράπεζα Πίστεως (σήμερα ALPHA BANK), όπου εργάσθηκα 32 χρόνια, μέχρι το 2009.
Με τη ζωγραφική ασχολούμαι από μικρός αλλά δεν έχω σπουδάσει. Ωστόσο διαβάζω βιβλία, επισκέπτομαι μουσεία και εκθέσεις και προσπαθώ να αξιοποιώ τις σχετικές εμπειρίες στους πειραματισμούς μου.
Στα χρόνια του Νυχτερινού, όπως και τα πρώτα χρόνια στις Τράπεζες, βοηθούσα στη δημιουργία σκηνικών, αφισών και άλλων υλικών για διάφορα ερασιτεχνικά θέατρα και εκδηλώσεις.
Επίσης, από μικρή ηλικία, είμαι συλλέκτης γραμματοσήμων και άλλων μικροαντικειμένων.
Με το κολάζ πειραματίστηκα πρώτη φορά στα 1998. Το αποτέλεσμα μου φάνηκε υπέροχο και σιγά, σιγά το συστηματοποίησα, χρησιμοποιώντας τα γραμματόσημα (φθαρμένα, όχι συλλεκτικά) με διάφορους τρόπους.
Σε ομαδική έκθεση ζωγραφικής πήρα μέρος για πρώτη φορά το 1983 σε εκδήλωση στα Πατήσια (Πατησιακά)
Τη πενταετία 1990-1994 εργάσθηκα ως αρθρογράφος και καλλιτεχνικός επιμελητής στο περιοδικό «ΧΡΥΣΟΤΕΧΝΗ» (κλαδικό, στο χώρο της αργυροχρυσοχοΐας)
Για τέσσερα χρόνια (2002-2006) ήμουν μέλος στο ΔΣ του Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου Πεύκης και στη συνέχεια και μέχρι το 2010 στο ΔΣ του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Πεύκης.
Από το 2012 μέχρι το2014 ήμουν μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας Εταιρίας Λόγου και Τέχνης (ΠΕΛΤ)
Έχω εκδώσει μια ποιητική συλλογή (ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ, εκδώσεις Σύγχρονη Εποχή).
Συμμετείχα σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Πεύκη, (με τον Πολιτιστικό Οργανισμό του Δήμου), στο Μαρούσι (με το Σύλλογο «Έκφραση»), σε Αθήνα Σίφνο, Καισαριανή, Π. Φάληρο, Ν. Ερυθραία, Αιγυπτιακή Πρεσβεία (με την ΠΕΛΤ), σε δύο εκθέσεις της ΕΕΔΥΕ, το 2008 και το 2015, στην έκθεση του ΕΚΑ, στο Γκάζι το 2008, στην έκθεση-διαγωνισμό της ΟΤΟΕ, το 2008 όπου και βραβεύτηκα, στον Φ.Σ.ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ το 2010 και με την κίνηση εικαστικών καλλιτεχνών «Πέρα(σ)μα» στη Νίκαια, το 2009 στο Πέραμα, το 2010, 2011, 2012, 2013 και 2014 και στο Κερατσίνι το 2016.

Έχω πραγματοποιήσει εννέα ατομικές εκθέσεις, σε Μαρούσι, Αθήνα, Φάρσαλα, Αιδηψό, Νάξο, Μύκονο, δύο στο Γαλάτσι και στον Πειραιά.

Capture γραμματοσημο 10


********

 

ΠΟΙΗΣΗ «ΟΙ ΦΡΟΝΙΜΕΣ ΠΑΡΘΕΝΕΣ» Του Χρήστου Θ. Παπαγεωργίου

ΠΟΙΗΣΗ ω

ΟΙ ΦΡΟΝΙΜΕΣ ΠΑΡΘΕΝΕΣ
Του Χρήστου Θ.Παπαγεωργίου

Captureνταλι

Στο ξέφωτο της φρόνησης
αέρινες νεράιδες
χόρευαν
με γυμνά πόδια
στο φως
του φεγγαριού
που έβλεπε
από ψηλά
με μιαν όψη χλωμή
κι έμοιαζε
η χλωμάδα του
με την επήρεια
από την πλάνη
των εγκάθετων ψιθυριστών
στη σκιά
της πρώιμης εκεχειρίας.

Εδώ
επέλεξαν να συναχτούν
οι πρωτογέροντες του τόπου
με πρόθεση
να καταστρώσουν
πλάνο προστασίας
της πόλης μας
από τις αήθεις ορέξεις
των βάρβαρων επιδρομέων
που καραδοκούσαν
αμείλικτοι
στα χαρακώματα του μίσους.

Κι έγινε κουβέντα πολλή
με αντεγκλήσεις
και συμβουλές
παραδείγματα
και σκέψεις
που αποτυπώθηκαν
σε χάρτες
με πολύχρωμα σχέδια
για την άμυνα
ενάντια στην απειλή
του ατέρμονος εχθρού
μέχρι τη στιγμή
που ο προεξάρχων της συζήτησης
πήρε τον λόγο
κι αναφέρθηκε
στην ύπαρξη
της δύναμης κρούσης
των γενναίων μαχητών
που ορκίστηκαν
πίστη
μέχρι θανάτου
στην Γη
των προγόνων τους
προκαλώντας
ρίγη συγκίνησης
στο αλαλάζον πλήθος
έτοιμοι πάντα
να δώσουν
βροντερό παρόν
και να προτάξουν
με αυτοθυσία
τα στήθη τους
στη δύνη
της ενάργειας του σκότους.

Κι εκεί
στο κέντρο
της πλακόστρωτης πλατείας
όπου
πριν λίγο
έδιναν όρκο τιμής
με το πρόσωπο στραμμένο
σ’ έναν ανάγλυφο θυρεό
πολύτιμη κληρονομιά
της πόλης
πάνω
από την κεντρική είσοδο
του Δημαρχείου
ρίχτηκαν ο ένας
στην αγκαλιά του άλλου
δεμένοι με αδιάρρηκτα σχοινιά
αδελφοσύνης
ενώ τα δάκρυα
έρρεαν άφθονα
στα μάγουλα
και σχημάτιζαν
διάφανες γραμμές
που έμοιαζαν
με μικρά κρυστάλλινα ξίφη.

Όλοι συμφώνησαν
ότι μόνο η ανδρεία
δεν ήταν αρκετή
για ν’ αποτρέψει τον κίνδυνο
που είχε απλώσει
με βουλιμία
τον ιστό του
στα υψίπεδα
της ομηρίας των αθώων.

Τότε
από το βάθος της ομήγυρης
ακούστηκε μία φωνή
που οι σύνεδροι
ομόφωνα αποδέχτηκαν
καθώς ακολουθούσε με συνέπεια
τ’ αχνάρια της συνείδησης
και πορευόταν
σύμφωνα με τους νόμους
που η λογική επέβαλλε
σε τούτη τη συνάθροιση
της εμβριθούς συγκομιδής
των καρπών της ευρυμάθειας.

Ήταν η φωνή
που μόνη αυτή
αναφέρθηκε
στις φρόνιμες παρθένες
με το έλαιο
της συνέπειας
να δίνει ζωή
στη λυχνία του αναπάντεχου
ενώ ο προσδοκώμενος Νυμφίος
θα κατέφθανε ξαφνικά
ενδεδυμένος
τον μανδύα της δόξης
εν τω μέσω
της νυκτός.

Κανείς δεν γνώριζε
τον ακριβή τους αριθμό.

Στα Ιερά Κείμενα
με τη σφραγίδα του αυθεντικού
να μην επιδέχεται αμφισβήτηση
από τους αδαείς
αναφέρονται μόνο πέντε.

Είναι λοιπόν
πρόκληση ζωής
για όλους εμάς
τους αυτόχθονες των εγκοσμίων
πριν εκτραπούμε
σε αυθαίρετες εκτιμήσεις
ν’ ανακαλύψουμε
τις υπόλοιπες.

Στο σημείο αυτό
η συζήτηση
πήρε τέλος
και οι γέροντες αποχώρησαν
σιωπηλοί
μ’ ένα χαμόγελο ελπίδας
για το μέλλον
της μικρής μας πόλης.

Βιογραφικό Χρήστου Θ. Παπαγεωργίου

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, όπου έκανε και μεταπτυχιακές σπουδές, στα Τηλεπικοινωνιακά Συστήματα.
Εργάζεται στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας.
Έγραψε τους πρώτους του στίχους σε ηλικία 12 ετών. Έκτοτε μέχρι τα 18 του χρόνια έγραφε ανελλιπώς, δουλεύοντας κυρίως πάνω στα παραδοσιακά μέτρα.
Από τα πρώιμα αυτά πονήματα δεν απόμεινε τίποτα.
Ακολούθησε περίοδος σιωπής αρκετών ετών, η οποία όμως τερματίστηκε, με αφορμή ένα τυχαίο γεγονός.
Στη δεύτερη αυτή παραγωγική φάση υιοθέτησε πιο ελεύθερες φόρμες στον στίχο του, επιδιώκοντας με αυτό τον τρόπο την νοηματική του απελευθέρωση.
Ουδέποτε όμως εγκατέλειψε εντελώς τα συμβατικά εκφραστικά μέσα με τα οποία ξεκίνησε.

  • ΑΠΟ ΠΑΝΩ 

1. Σκίτσο «Θεά της Θάλασσας»  του Γερ. Μ. Λυμπεράτου
2. «Mirrage»   Εικαστική δημιουργία   by Salvador Dali 1946

 

 

 

 

 

          

 

 

6 ΠΟΙΗΜΑΤΑ για την Εργατική Πρωτομαγιά. Κ.Βάρναλης, Γ. Ρίτσος, Π.Νερούντα, Χ.Δημούλας, Γερ. Μ.Λυμπεράτος, Π.Σοφιανός

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Κώστας Βάρναλης
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 1944

Captureββββψ

Πέσε στα γόνατα, προσκύνα το πανάγιο χώμα
με την ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη,
όποιος και να σαι, όθε και να σαι κι ό,τι — άνθρωπος να σαι!
Πιότερο, αν είσαι του λαού ξωμάχος, χερομάχος,
φτωχόπαιδο, που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσεις
τον αδερφό σου αντίκρα σου — με μάνα εσύ και κείνος!
Ετούτ’ η μάντρ’ αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου.
Σ’ αφτήν απάνου βρόντηξεν ο Διγενής το Χάρο.
Είτανε πρώτη του Μαγιού, φως όλα μέσα κ’ έξω
(έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλωσύνη)
που αράδειασε πα στο σοβά, πιστάγκωνα δεμένους
και θέρισε με μπαταριές οχτρός ελληνομάχος,
όχι έναν, όχι δυο και τρεις, διακόσια παληκάρια.
Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα,
μόν’ ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι.
Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλους
κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος.
Κ’ είναι από τότες Μάης εδώ, φως όλα μέσα κ’ έξω.
Κόλλα τ’ αφτί και την καρδιά στο ματωμένο χώμα.
Στον Κάτου Κόσμο τραγουδάνε πάντα και χορεύουν
κι αν κάπου ανάκουστος καημός θολώνει τη λαλιά τους,
δεν είναι που τη μάνα τους τη μάβρη ανανογιούνται
παρά που τους προδώσαν απορίματα δικά μας.
Κι αν πέσανε για το λαό, νικήσαν οι προδότες,
που τώρα εδώ κατάχρυσοι περνούν και μαγαρίζουν,
και τώρα πιο τους μάχονται και τους ξανασκοτώνουν!
Σιχαίνεσαι τους ζωντανούς; Μην κλαις τους σκοτωμένους!
Απ’ τα ιερά τους κόκκαλα, πρώτη του Μάη και πάλι,
θα ξεπηδήσει ο καθαρμός κ’ η λεφτεριά του ανθρώπου.
Κ’ είναι χιλιάδες στην Ελλάδα όμοιοι Πανάγιοι Τάφοι.

*******************

Γιάννης Ρίτσος
 “Σκοπευτήριο Καισαριανής”.

ςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςςς

Εδώ πέσαμε . Παιδιά του λαού . Γνωρίζετε γιατί .
Γυμνοί , κατάσαρκα φορώντας τις σημαίες ,
-η Ελλάδα τις έρραψε με ουρανό και άσπρο κάμποτο -.
Ακούσατε τις ομοβροντίες στα μυστικόφωτα αττικά χαράματα .
Είδατε τα πουλιά , που πέταξαν αντίθετα στις σφαίρες
αγγίζοντας με τα φτερά τους ,τον ανατέλλοντα πυρφόρον .
Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς ν’ανοίγουνε στο μέλλον .
Εμείς , μερτικό δε ζητήσαμε ….Τίποτα …Μόνον
θυμηθείτε το : αν η ελευθερία
δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας ,
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα . Γεια σας .

*****************

Πάμπλο Νερούντα

«ΕΓΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΩ»

 χιλη

«Εγώ θα μείνω με τους εργάτες να τραγουδήσω
(…) για των ψαράδων τον ωκεανό,
για το ψωμί των παιδικών μας αηδονιών,
και για την αγροτιά και για τ’ αλεύρι μας,
τη θάλασσα, το ρόδο και το στάχυ,
τους σπουδαστές, τους ναύτες, τους φαντάρους,
για όλους τους λαούς σ’ όλους τους τόπους,
για τη λυτρωτική τη θέληση
των πορφυρών λαβάρων της αυγής.
Πάλεψε πλάι μου,
κι εγώ θα σου χαρίσω τα όπλα όλα της ποίησής μου»

********************

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
Του Χρήστου Δημούλα

 untitled

Κι αυτήν τη Πρωτομαγιά οι στίχοι μου
πολυβόλα να γαζώνουν
στο σάπιο οικοδόμημα πέτρα να μην μείνει
παιδιά-θεριά να ξαναφυτρώσει η γή
το σκότος να τσακίσουν
το δέντρο και πάλι στην πλατεία
ν’απλώσει τα κλαριά του
και να συναχτούν στον ίσκιο του
οι νέοι Οδηγητές.

*****************

Γεράσιμος Μ. Λυμπεράτος
ΣΗΜΕΡΑ Η ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΜΑΗ

ω

Οι Εργάτες  διαδηλώνουν  κάτω από ένα ουρανό
αφιλόξενο κι  απειλητικό.
Τα σπλάχνα τους  πάλλονται κάθε φορά
από την ιαχή των συνθημάτων
που ξεχύνεται στους δρόμους του αγώνα.
Κρατούν  στα χέρια τους χαρτόνια
όσο το μισό μπόι τους
και πάνω σ’ αυτά γραμμένα τα δίκια τους.

Η σιωπή χάθηκε, μαζεύτηκε  και έφυγε μακρυά.
Πάει ίσως εκεί που περνά η μπογιά της,
στους φοβισμένους,  τους κιοτήδες.

Και καλά που έκανε.
Είχε στρογγυλοκαθίσει  μέσα τους
σαν νάταν φρουρός προστασίας του φόβου
μη και τον αφίσει να λακίσει από μέσα τους,
μη και δώσει τόπο στην οργή να πεί το δικό της τραγούδι.

Και να τώρα οι εργάτες
με τα φτερά ξεδιπλωμένα
ανηφορίζουν τους  δρόμους
που οδηγούν στο εξαίσιο μέλλον που ονειρεύτηκαν.

Για να βρεθούν κοντά στην στιγμή
που θα κοιτούν ξάστερους πάντα ουρανούς
κι αστέρια να τους  γνέφουν.

Οι  Εργάτες σήμερα διαδηλώνουν,
συνοδεία
των στίχων του «Επιτάφιου» του Ρίτσου,
των  Νεκρών  του Σικάγου.
Μαζί τους
οι Προσφυγες και τα αθώα Θύματα  των πολέμων,
των «μνημονίων…» της καπιταλιστικής ντροπής.

Σήμερα η Πρώτη του μήνα Μάη,
Μέρα του Εργάτη, των Λαών  του κόσμου όλου.
Όπως πάντα έτσι κι εφέτος,
Κόκκινη η Εργατική Πρωτομαγιά!

********************
Πέτρος Σοφιανός
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ

images

Πρώτη του Μάη , άλικη μέρα της Εργατιάς
στις φλέβες μέσα το αίμα σου κυλάει της Οικουμένης …
Οι αρτηρίες του μέλλοντος πιο κόκκινο προσμένουν
το αίμα σου να υποδεχτούν μέσα απ’ το κοντανάσεμα
της γης που υποφέρει από στυγνή εκμετάλλευση ,
από άγρια καταλήστευση κεφαλαιοκρατών …
Οι αρτηρίες του μέλλοντος ,
πάνω απ’ του «μαύρου του χρυσού» τις φλέβες
πιο λαμπερό προσμένουν το φως σου το ανέσπερο
απ’ τους Αγώνες Εργατών μιας γης αναστημένης ,
απ΄τον Αγώνα Εργατιάς επαναστατημένης.

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΟΙΚΟΝΟΜΟΥ για την ποιητική συλλογή «Η Ελεγεία των Εκβατάνων»

ΠΟΙΗΣΗ
Κώστας Ευαγγελάτος
εβαγγελατος2
“ H Ελεγεία των Εκβατάνων”, Εκδ. Απόπειρα.

εβαγγγε2 εβαγγγελια

Capture εβαγγγε 3  εββαγγε 4

εβαγγε 11 εβαγγ 10

 

Γράφει ο Γιάννης Παπαοικονόμου 278895
Δρ. Αρχαιολογίας και Ιστορίας της τέχνης, Ποιητής, Συγγραφέας.

εβαγγε 13

Μια χαρούμενη θλίψη πλημμύρισε το είναι μου σ’ αυτή την αρμονία στίχων και σχεδίων, αποθέωση μιας λυρικής φαντασίας που δεν έπαψε να δημιουργεί.

Εκείνο που εντυπωσιάζει από τους πρώτους στίχους είναι η αυτογνωσία του ποιητή και η συνειδητοποίηση της εσωτερικής ερημίας, της μοναξιάς: “Αχλύ της μοναξιάς/ πανσέληνος φόβου/ …ν’ αρμόσεις τα σπαράγματα/ με τη δροσιά του πρωινού/ να ράνεις τους λεκέδες/”. Όπως βλέπουμε η πίστη της κάθαρσης, της αισιοδοξίας συνυπάρχει με το μουντό κόσμο του σήμερα. Ακόμη πιο έντονα αξιοποιείται η ερημία κι η μοναξιά για την καθαρότητα του… πρωινού.

Αντιμέτωπος με την πρόσκαιρη επιτυχία των πολλών που μόνο την “αβεβαιότητα ψυχών” θέλει να κρύψει: “χειροκροτήματα ψευδή κι άγονες φόρμες/ αβεβαιότητα ψυχών/ με στίγματα μολύβδου”/, ο ποιητής οργίζεται και καταγγέλει. Βέβαια αυτή η καταγγελία με τον ηρωισμό που την χαρακτηρίζει έχει το τίμημά της: “παίζοντας ζάρια με τους ποντικούς της γης./ –Αρχή του πένθους/ –Είσοδος του πόνου”. Το προσωπικό δράμα μετουσιώνεται σε σαρκασμό της πρόσκαιρης χαράς των παιγνίων. Μη φανταστείτε μ’ αυτό ότι ο Κώστας Ευαγγελάτος ομφαλοσκοπεί θρηνώντας τα προσωπικά του πάθια, όχι, αντιδρά με μια βαθειά τομή στη σύγχρονη πραγματικότητα: “Μετράς και τα μετράς κι ισολογίζεις/ τα άγρια συρίγματα των λύκων/ τη μολυσμένη θαλπωρή της στάχτης/ τα άροτρα της ρημαγμένης γης/ τα πέδιλα των νεαρών προσφύγων/ τα αμφιπρόσωπα είδωλα της σκέψης ”. Συμβουλάτορα λοιπόν του εαυτού του μα και όλων των άλλων που τον συναντούν είτε στην εικαστική του έκφραση είτε στην ποιητική: “Σέρνεσαι και γλιστράς/ Δεν κράτησες τα λάβαρα…/ Σκόρπισες και τα λύτρα…/”. Συνδέεται με αυτό του το λόγο με τις βαθύτατες ρίζες του ελληνικού ουμανισμού.

Η προσωπική του δραματική εμπειρία στη ζωή τον εξόπλισε μ’ ένα αλάνθαστο ένστικτο αυτοέκθεσης στους συνανθρώπους του: “φωτιές και πίδακες της νιότης/ πατημασιές δειλές και κάμψεις/ της ανεπίδοτης οργής”. Της οργής δηλαδή που παραμένει πύρινος κεραυνός στα εσώψυχά του.

Αυτή του η πορεία προς τα συμβολικά Εκβάτανα, τον τόπο της αυτοεξορίας και της αυτοτιμωρίας. Πόσο θυμίζει τα Σούσα του Καβάφη, μ’ επίγνωση της αυτοδιάλυσης που περιγράφει σπαρακτικά: “μετράς με στύσεις τους ρυθμούς της οικουμένης/ βάζεις φωτιά στο τρίχωμα του φόβου/ χύνεις δροσιά που τρέφει/ το θηρίο της ειμαρμένης/. Και σ’ ένα άψογο δεκαπεντασύλλαβο αλλού επιβεβαιώνει αυτή του τη τραγωδία: “κάθε σου σκέψη ανάφλεξη/ στη κάννη που αστοχεί”. Αυτή του η αναγκαία συνύπαρξη με την τύρβη: “τρέχεις και ξύνεις φθείρες ενοχής” δεν τον απελπίζει αλλά: “ωκεανός εισβάλλει στη χαράδρα/ της μετρημένης άμμου της ζωής.”, παρά τη διαπίστωση πως “τριγμός του εαυτού σου/ που τρέμει τους ανθρώπους”. Ένα πρώτιστο στοιχείο της ποίησης του Ευαγγελάτου είναι ο λυρισμός του που αχαλίνωτος, κάποιες φορές, παραμένει σε εικαστικά γνώριμα μεγέθη: “Δακρύζεις στην εξέδρα της φυγής/ δύο ουράνια τόξα στη μαυρίλα/ στα βράχια με τα πεύκα και τα σκίνα/ χειμώνας της καρδιάς και της βροχής”. Αυτή η έμμετρη κωδωνοκρουσία που αγγίζει τη λυρική παράδοση μας αφήνει το ροδόσταμο ιαματικά στη ψυχή μας, μ’ όλο που ο ποιητής ομολογεί πως: “κοιμάσαι ακίνητος/ στις θυμωνιές της τέφρας”. Η ματαιότητα της απόδρασης δε βγάζει όμως πουθενά αφού: “μετακομίζεις στης απελπισίας το γκέτο/ …γίνεσαι άγαλμα στο κέντρο της πλατείας/ σήμα εκτόνωσης παιδιών κι αναρχικών/ δέχεσαι γλειφιτζούρια από μολότωφ./” Πόση σκληρότητα της ατομικής καταστροφής που απολιθώνεται στην αυταπάτη της άναρχης δράσης. Οι ιχνογραφήσεις της εφήμερης ικανοποίησης: “στροφές τριφασικές της συνουσίας/ σαθρό ψωμί των κβάντων της λαγνείας/ μελάνι πένθους σε σφραγίδες ενοχής”, καταλήγουν στην αποκάλυψη με μοναδική ειλικρίνεια των σπαραγμάτων της ζωής του και της ζωής μας.

Ο Κ. Ευαγγελάτος δε θέλει να κρύψει τίποτε, δεν έχει κρατούμενα μ’ ένα συνεχή συμβολισμό εκθέτει κι εκτίθεται μ’ απώτερο σκοπό μια λυρική εξέγερση. Μένει ο έρωτας που συχνά καταλήγει σ’ ενοχή, όμως αποτελεί για τον ποιητή τη μόνη ατομική απελευθέρωση, όμως σ’ αυτή την απελευθερωτική λειτουργία, δημιουργία θα έλεγα δεν πρέπει να έχουν θέση η ενοχή και η τύψη: “Η λογική σου άχρηστη/ στο γραφείο της ελπίδας./ Γερνάς και γέρνεις/ στο κενό του τεχνικού αιώνα/ με δόλια γραμμάτια/ σε στοιχειωμένες πόρτες/ με ηλεκτροφόρα μουσική/ επιθανάτιου ρόγχου/. Νοιώθεις πως ο ποιητής συνθλίβεται από τη γνώση μιας πραγματικότητας που δε θέλει μα που σ’ αυτήν υπάρχει και δημιουργεί. Δεν υπάρχει λύπη επομένως, αλλά θρίαμβος ζωής που ανεπαισθήτως η ποίηση εκθέτει χωρίς συχνά να το γνωρίζει και μένει σ’ εμάς να ξεκουκκίσουμε το σκληρό καρπό για να βρούμε την ψίχα επιδόρπιο της ψυχής μας. Δηλαδή δε θα πρέπει όπως λέει ο ίδιος ο ποιητής να “φιμώνεις πόθους/ με σεμνά εφύμνια”. Σ’ αυτό βρίσκεται η ουσία της αγωνίας του Κ. Ευαγγελάτου που γνωρίζει και περιγράφει την τραγικότητα της προσωπικής μας κοινωνικής συμβατικότητας, ενώ η ελευθερία καρτερεί τη διαύγεια της αποδοχής μιας αλήθειας που οδηγεί στη λύτρωση και στην έμβια ευτυχία: “στους φθαρτούς αρχαγγέλους της σκέψης/ στο πνεύμα της αφής και της αγάπης/ τους ζήτησες τη διδαχή-εμφύτευμα ζωής./” Δε θα συμφωνήσουμε στην άποψη ότι: “στα κόκκινα οστέινα καλούπια/ άφατο σώμα σχηματίζει το μηδέν”, αφού στη φύση δεν πάει τίποτα χαμένο, η έμβια σκόνη αποτελεί λίπασμα για τα μελλοντικά επινίκεια φύτρα. Ο ίδιος εν τέλει εκεί θα καταλήξει: “Αλληγορία πτώσης/ σιτοβολώνας νιότης/ με ορτανσίες χαράς/ αύλιος έρωτας θωπεύει/ τα προλετάρια σώματα/ το σμήνος των καλύκων/ τα κάνιστρα της μάχης/ τα σκήπτρα της λαγνείας/ πλέγμα δυναμικό της ελεγείας/ που εκπορθεί το πένθος/.”

Τελικά σ’ αυτό το επώδυνο οδοιπορικό στο λυρικό και εικαστικό κόσμο του Κώστα Ευαγγελάτου αυτό που μας μένει σαν πικρόγλυκια γεύση είναι η αγωνία του να ξεφύγει από το σκοτεινό δάσος του πεπρωμένου με μια: “Αντιστασιακή ωδή στο θάνατο/ η γλώσσα της σκέψης προϋπάρχει”. Κρατάμε λοιπόν το φυλακτό της πνευματικότητας του ανθρώπου που ξεπερνάει συλλογικά τα πιο δύσκολα οδοφράγματα και αναδείχνεται μ’ αυτό νικητής της τέφρας και της φθοράς.

 

 

 

 

 

3 ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Γιώργου Δ.Μπίμη

ΠΟΙΗΣΗ

3 ποιήματα  του Γιώργου Δ. Μπίμη Captureμπιμης

από την συλλογή «μνήμες της πέτρας και της σιωπής»

Πηνελόπη…

φφφφφφ

Όρκο βαρύ θα κάνω στον καιρό,
όλα όσα σ’ ανήκουνε να τα κρατήσω,
παλάτια, βιος κι αγάπης μερτικό
κι άμα γυρίσεις φως μου να στα δώσω πίσω…
Με χέρι αλάθευτο και σταθερή καρδιά
να πολεμάς στης ξενιτιάς τα μέρη,
να ‘χεις γι’ ασπίδα σου τη λεβεντιά
κι ότι ελπίσεις η ζωή να σου το φέρει…

Κι αν οι θεοί  σε λησμονήσουνε
κι αν κύματα ορθώσουνε στο δρόμο σου,
μην τους αφήσεις ν’ αφανίσουνε
το δίκιο, το γινάτι  και το νόμο σου…

Κι αν σβήσουνε τα φώτα της γιορτής
και πάει αθρήνητη η νιότη στα χαμένα,
με το μαχαίρι να  ‘βγεις νικητής
με το σπαθί να ‘ρθεις ξανά κοντά σε μένα…
…………………………
Ο ήλιος, ο μεγάλος βασιλιάς,
δούλους δε θέλει, δεν αντέχει τ’ άδικο…
Για την  ειρήνη αν πονάς κι αν πολεμάς,
σκλάβος δε θα ‘σαι, δε θα ζεις
σαν τον κατάδικο…

*******

Ιφιγένεια…

 σταγονες

Απ’ τις Μυκήνες στην Αυλίδα, το φως
της θάλασσας κοιτάει,
γεμίζουν θάλασσα τα μάτια
και με ψυχή χίλια κομμάτια, τη μαύρη
μοίρα της ρωτάει…
…………………………………….
Στο χώμα οι θνητοί χρωστάνε,  όλα της μοίρας
τα γραμμένα,
κι οδοιπορούν κι όλο ρωτάνε
και μ’ ένα άλγος ξενυχτάνε, μπροστά στα πλοία
τ’ αραγμένα…
‘’Πρίμος αγέρας να φυσήξει, λευκά πανιά
ν’ απλώσουμε
κι αφού προστάζουν οι θεοί
τη νιότη της θα δώσουμε, την Τροία
να αλώσουμε…’’

Σκύβει ο μάντης στους καπνούς μ’ άλλη
απάντηση  δε δίνει…
Με ξόρκια, μάγια κι οιωνούς,
στα μαύρα ντύνει την ειρήνη, για τ’ άγιο
μίσος που δε σβήνει…
……………………………………..
Ο χρόνος καίει σαν καμίνι κι οι μέρεςγίνονται αιώνες…
Κι από το πάθος τι θα μείνει;
Νεκρές, κομμένες ανεμώνες,… στο χώμα
μιας βροχής  σταγόνες…

*****

Στην Τροία…

Περιστέρια-Πρόσκλησηa

Καράβια φτάνουν στη στεριά, στου Πρίαμου τη χώρα,
μέσα σ’ ομίχλη, σε καπνό και μες στην άγρια μπόρα…

Κουρσάροι, μαύροι πειρατές, σταυρό σηκώνουν πάλι,
για να σταυρώσουν τ’ όνειρο, Παρασκευή μεγάλη…

Φωτιές ανάβουνε στη γη και με δαυλούς στο χέρι,
τις άγιες νύχτες πυρπολούν και της αυγής τ’ αστέρι…

Λάμπουν στον ήλιο τα σπαθιά κι ο μάντης κάνει μάγια
το πρώτο αίμα να χυθεί για μιαν αγάπη άγια…

Μα κι αν αλώσουνε τη γη, μια λευτεριά θα μείνει,
φλόγα η αγάπη, δε λυγά, στον άνεμο δε σβήνει…

Όσο κι αν ψάξουν δε θα βρουν το μυστικό στο χώμα,
διψά για δάκρυα η ψυχή και για φιλί το στόμα…

Σβησμένα πρόσωπα μοχθούν να πείσουν την Ελένη,
να  πάρει πίσω μια ζωή που ήταν για εκείνη  ξένη…

Η ζωή μετριέται με σφυγμούς κι έχει οδηγό τον ήλιο
κι άμα σαλπίσει ο έρωτας στο φως χτίζει βασίλειο…

Δάκρυα σκορπά το σύννεφο κι  άνεμο το φεγγάρι,
Έρωτα,  σπάσε τα δεσμά, σήκωσε το δοξάρι…

Στη μαγική σου τη φωτιά, ύμνους τα χείλη υφαίνουν
και με ιαχές που φλέγονται το σάλπισμα προσμένουν…

Ανάτειλε στα βλέμματα, δώσε πνοή στον κόσμο,
τάξε το δάκρυ του Χριστού κι ένα κλωνάρι δυόσμο…

Πλάσε στα χέρια σου το φως να γεννηθούν αστέρια,
κι άπλωσε στους ορίζοντες  ειρήνης περιστέρια…

 

  • Το πρώτο σκίτσο είναι του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου.
    Τα άλλα δύο  φώτο και σκίτσο δανισμένα από το Ίντερνετ

 

 

 

ΑΝΕΣΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ δύο ποιήματα

ΠΟΙΗΣΗ Capture χρηστιδης

ΕΤΣΙ ΓΙΑΤΙ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΚΑΙ ΜΑΣ ΧΡΩΣΤΑΣ
Του Ανέστη Χριστίδη

Captureχρηστιδης 3  *

Έτσι γιατί στον πολιτισμό χρωστάμε δε μας χρωστά.
Άλλωστε η ζωή μέσα από την τέχνη παρουσιάζει τρισδιάστατα μεγεθυμένα
στην ποικιλομορφία των συναισθημάτων που προκαλεί αναδεικνύει στιγμές και πορείες που δε πρέπει να ξεχνάμε.
Είναι με έναν άλλο τρόπο καταγραφέας της ιστορίας.

Ζει η εποχή της σκουριάς
Ζει το κοιλοπόνεμα της νύχτας
Της μακριάς νύχτας της δακρυσμένης
Της νύχτας που ανεμοδέρνει τα φυλλοκάρδια του άνεργου.
Της κοπέλας στο πεζοδρόμιο
Το άδειο πιάτο του παιδιού
Του νεκρού στρατιώτη
Του σκλάβου
Ζει το πάγωμα του χρόνου.
Παγωμένοι στέκονται και κοιτούν,  το αδιέξοδο.
Κάθε κερί αναμμένο στου Μάρτη το ξεγέλασμα
τάμα στο μέλλον στους θεούς στους παράδεισους.

Ηρωικές οι ώρες .
Κάθε μια που φεύγει κουρασμένη κατάκοπη,
μουσκεμένη από τα βάσανα των ανθρώπων.
Η  κάθε μια ρίχνει μια μαύρη πέτρα πίσω της και ορκίζετε εκδίκηση.
Αυτές που φεύγουν υπερβολικά ταλαιπωρημένες
είναι αυτές που δεν βλέπουν ήλιο
στα σκοτεινά εργοτόπια
στους εφιάλτες τους
εκεί  μεγεθύνονται σα φαντάσματα
πάνω τους αποτυπώνονται   μαζί με τον κόπο και η λαχτάρα για τη ζωή κάθε δουλευτή.
*********

ΠΟΙΗΣΗ Captureχρηστιδης 2

ΣΤΑ ΚΑΣΤΑΝΑ ΤΗΣ ΜΑΤΙΑ
Του Ανέστη Χριστίδη

χρηστιδης 5*

Έγειρε πάνω στα καστανά της μάτια
κοίταξε βαθιά όσο μπορούσε.
Στο καστανό της τοπίο κυλούσαν ποτάμια
στα γάργαρα νερά τους οι παπαρούνες έσκυβαν να δροσιστούν.

Έγειρε πάνω στα μάτια της και κοίταξε μέσα
σε ένα κόσμο έξω από το σύνορο.
Έξω από το μυαλό του.
Στην κοιλάδα της ευτυχίας

Στα αισθήματα που σκίζουν την εικόνα μου.

** Σκίτσα.  Γεράσιμος Μ. Λυμπεράτος

 

«ΣΠΟΡΟΣ» Της Κ.Ρ.Μουσμούτη

 ΠΟΙΗΣΗ

ΣΠΟΡΟΣ
Της Κοστούλας Ραζή -Μουσμούτη

λουνα

Σε  στριφογύρισε  ο άνεμος
στο απύθμενο κενό
και στο απόλυτο χάος.
Χωρίς άγγιγμα αγάπης
στη σχισμή του δρόμου
μ` αγριότητα σε στρίμωξε.
Κρύφτηκες φοβισμένο
να προλάβεις τον άφατο αφανισμό σου
μικρό μαυριδερό μου σποράκι.
Κρυφά το χώμα σε χάιδεψε
και υπομονετικά  σε προφύλαξε.
Οι πρώτες σταγόνες βροχής
την ζώσα ζωή σου μεταλαμπάδευσαν.
Με τις ζεστές ακτίνες του ήλιου μετασχηματίζεσαι
και απ’  την κρύπτη σου
σιγανά ξεπροβάλλεις
σ` ένα κόσμο καινούργιο και άγνωστο.
Με θάρρος ανδρώνεσαι
και τα πρώτα τα φύλλα τον κορμό σου στολίζουν.
Μεγαλώνεις περήφανα και δεν νοιώθεις
τον κίνδυνο που γύρω πλανάται.
Ανθρώπων βήματα, μηχανάκια, αυτοκίνητα
αέναα σε προσπερνούν.
Εσκεμμένα ή άθελα κάποιο
την ορμή σου μπορεί για να κόψει
και με τσακισμένα τα όνειρα
άπνοο,  στο χώμα ξανά να βρεθείς.

 

 

 

 

3 ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ της ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΛΟΒΟΥ- ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

3 ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ της ΜΑΡΙΑΣ ΚΟΛΟΒΟΥ- ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

Οι «Βρυσούλες γνώσης» σήμερα φιλοξενούν τρείς εικαστικές δημιουργίες της ποιήτριας, συγγραφέα και εικαστικού  Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη.
Και οι τρείς δημιουργίες της -δείγματα αφηρημένης ή μοντέρνας ζωγραφικής εντυπωσιάζουν από την πρώτη στιγμή.
Το μικτό υλικό που χρησιμοποιείται σ’ αυτές τις περιπτώσεις  πολλές φορές ανατρέπουν την παραδοσιακή τεχνική, απελευθερώνουν τους εικαστικούς  από το στένεμα αυτής και τους διευκολύνουν να μετατρέπουν  αυτά, μαζί με τα χρώματα σε εξαιρετικές συνθέσεις.
Την ιδια στιγμή τους απαλλάσει  απο το να δίδουν εξηγήσεις για τις δημιουργίες τους,  αφήνοντας το συναίσθημα να αγκαλιάζει τον καθένα χωριστά και  ποικιλοτρόπως.
α) ΛΙΒΑΔΙ.  Οι διαμορφωμένες από την φύση έντονες νοητές συνοριογραμμές περικλείουν στους κόλπους τους την πολυμορφία τοπίων των τεσσάρων εποχών  θα έλεγα. Ανοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνα σε μιά ατέρμονη  σύγρουση χρωμάτων.
β) Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.  Στην δεύτερη δημιουργία της    έχουμε  μια άκρως συγκινησιακή εικόνα όπου το έμβρυο στο  χάος   δίνει τον υπέρτατο αγώνα για να αξιωθεί να ρθεί στο φως να γίνει ζωή.
γ)»ΣΚΑΛΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ»  Σ αυτή την δημιουργία της Μ.Κ.Ρουμελιώτη περνάμε σε ένα πάντρεμα  με τον ρεαλισμό που συνοδεύεται και με επεξηγηματικούς στίχους. Ένα κράμα εντυπωσιακών αντιθέσεων και μαζί αρμονίας χρωμάτων κυριαρχεί στο συνολό του που προσφέρεται για πολύ – πολύ θαυμασμό. 

Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος

Captureρουμελιωτη 111» ΛΙΒΑΔΙ »
 Μεικτή τεχνική

Capture ρουμελιωτη 2

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
Μεικτή τεχνικη

Captureρουμελιωτη 1
ΣΚΑΛΙΣΜΑ ΣΤΗΝ ΠΕΤΡΑ

Στην πέτρα σκάλισα ένα  ανθό
με χρώματα απ’ τον ουρανό
κι άπλωσα πάνω στον  λυγμό
κλωνάρι από λεμονανθό.

******

Αρέσει σε %d bloggers: