Category Archives: ποίηση

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ «δρόμος στο φεγγαρόφως»

 Captureχρ,ππππ ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

ΔΡΟΜΟΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΣ

KKE48

Ο δρόμος μας που τυλίγει η συνήθεια
και το άστρο μας που το σκέπαζει η λήθη
αντοχής δρομέας και στην πλάτη του η αλήθεια
που την πετροβολούνε τα ψέματα κι οι μύθοι.

Μέσα στο φεγγαρόφως προχωρά, κι η σκοτεινιά ξωπίσω
πορεία ατελείωτη με παπούτσια ξεσκισμένα
η σκέψη συνεχής, »τι παίρνω, τι θ’αφήσω»
σε αδιέξοδους οδούς, σοκκάκια προδωμένα.

Τα μάτια μέσα στην ψυχή, σκότος και φανάρι
ένα φώς ολόπλευρο που γρονθοκοπούνε μπράβοι
όλο στο παιχνίδι να μαντεύεις ποιό το σκάρτο ζάρι
να τρομάξουνε γερά της ζωής σου οι εργολάβοι.

Σπιτικό να θωρακίσεις, άριχτο, παλληκαρίσιο
μωρά να θεμελιώνεις, να γεννάς ποτάμια
στο αγέρι το αντίθετο, νάχεις βλεμμα ίσιο
στο δέντρο της ζωής να ξεπετάς πλοκάμια.

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΑΝΤΩΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ποιήματα

ΠΟΙΗΣΗ
Παναγιώτα Αντωνακοπούλου d0c3999fe0aa45093449f7b008a257bf_XL

Νεδαία Είρα

untitled

Τι ξέρω ΄γω από πατρίδα;
Από το νότο στο βορρά, με μια πατρίδα αγκαλιά.
Μ’ ένα ανάλαφρο απόχωμα του Παυσανία.
Στους πρόποδες της Νεδαίας Είρας
Ρεμβάζοντας την ανθισμένη ελιά του Ιμπραήμ
στη γέννηση της Μεσσηνιακής γης
Δεν τη φοβάμαι την πατρίδα!

Nymph_with_morning_glory_flowers.jpg   Σε τούτη θέλομε να κλείσουμε τα βλέφαρά μας…
Σε τούτη ριζώσαμε!
Πατρίδα δεν είν’ η γη!
Πατρίδα δεν είν’ το σπίτι!
Είναι το κλάμα σπαραγμού προγόνων ελευθερίας.
Η φιλοσοφία του Σωκράτη και η δημοκρατία του Περικλή
Η ελληνική ποίηση του Αιγύπτιου Καβάφη.
Η νοσταλγία κάθε Έλληνα μετανάστη εκτός συνόρων
Πατρίδα είναι κάθε ελληνική πνοή
***

Το ταξίδεμα του Έρωτα

Captureχχχχχχχχχ

Ω, σέβομαι την αδιαφορία σου.
΄Εγινα Αύγουστος… πανσέληνος…
Θάλασσα… ποίηση σε μια νυχτιά.
***

 Μοναχικό Αστέρι

images7J0V87IB.jpg

Απ’ όλο σου τον κόσμο έκλεψα ένα χαμόγελο…
Απ΄ όλη σου τη ζωή μια θέση στην ελπίδα…
Απ’ όλη σου την καρδιά ένα (μόνο) ίσως καρδιοχτύπι…
Απ’ όλο σου τον ουρανό ένα μοναχικό αστέρι…
Τόσα λίγα,,, για να με πεις.. ανάμνηση…
***

Ποιώ και ονειρεύομαι

Η ποίηση είναι μια σταλίτσα ευτυχία.
Από τον χρόνο που φεύγει,
Από τον χρόνο που έρχεται.
Σε τόσα χαμόγελα σκορπίζεται.
Άσκοπος περπατητής
σε ονειροπόλες νύχτες.
Πνιγμένος σε μια βροχή ευτυχίας.
Κι εγώ ζητιάνος…
Σε μια σταλίτσα …
Σε μια λέξη…Ευτυχία!

Ποίηση θα πει ζω δίχως να ονειρεύομαι
******

*Η Ποιήτρια Παναγιώτα Αντωνακοπούλου  γεννήθηκε στο Σύρριζο Μεσσηνίας το 1982 εκεί έζησε τα παιδικά της χρόνια, αποφοίτησε στο λύκειο Διαβολιτσίου ….παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά τον Γιώργο και την Φωτεινή!!!…Όμως η Παναγιώτα είχε από μικρή μέσα της την ποίηση.  Το 1994 στα 12 χρόνια της εξέδωσε το πρώτο της ποίημα το οποίο είχε δημοσιευτεί σε τοπικές εφημερίδες. Η Παναγιώτα Αντωνακοπούλου έχει εκδόσει την ποιητική συλλογή «Πονέματα ψυχής» το 2016 και είναι υπό έκδοση ακόμη μία. Έχει βραβευθεί σε Ελληνικούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ 1323

Capture................. της Κατερίνας Μήλιου 

Captureκκκκκκκκ

ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ

woman-sea-water-960x640

Θάλασσά μου αγάπη μου βαθιά
Μπλε,πράσινη,γαλάζια και μαβιά
Πεθύμησα ταξίδι στο κορμί σου

Σήκωσε άνεμο αύριο, καλό
Πλώρισε πέρ’ απ’ το γυαλό
Μικρούλι τρεχαντήρι στη ζωή σου.

Στα χρώματά σου τα μαβιά,
Μπλε, πράσινα και θαλασσιά
μη σταματάς, λικνίσου

Πυξίδα μον’ τον ουρανό
Ορμή στο κύμα , στον αφρό
Στείλε μου την πνοή σου

Στο σώμα αίσθηση , πανιά
χρώμα, αλμύρα,ζεστασιά
Λούσου μ’ αυτά, στολίσου

Πλέξε μες τα νησιά ηχώ
νότες που λένε σ’ αγαπώ
μάσα σ’ αυτές, βυθίσου

Στα χρώματά σου τα μαβιά
Πράσινα,μπλε  και θαλασσιά
Κράτα με ‘κει  μαζί σου

Θάλασσά μου, αγάπη μου βαθιά
Μπλε, πράσινη, γαλάζια και μαβιά
Παντοτινά, δική σου.

3 ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Ανέστη Χριστίδη

Π  Ο  Ι  Η  Σ  Η   ποίηση      Π  Ο  Ι  Η  Σ  Η    ποίηση   Π  Ο  Ι  Η  Σ  Η
Από την ιστοσελίδα «ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ»

ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗ ΩΡΑΙΑ ΖΩΗ ΜΑΣ
Του Ανέστη Χριστίδη

1495980861

Κράτησα την πνοή μου να μη ξυπνήσω τα μικρά ζαχαρωτά.
Στις μορφές και τα σχήματα που υπήρχαν,
κι άλλα πολλά άλλα πράσινα τουρκουάζ κρεμ.
Η όψη τους λιμπιστική.
Η προδιάθεση να τα προστατεύεις προφανής.
Η ομορφιά τους απαράμιλλη έτσι όπως και στα κατακόκκινα τριαντάφυλλα του κήπου.
Τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτό το αίσθημα προστασίας ;
Ποιας απώλειας ακριβώς ο φόβος μου κυκλώνει τα συναισθήματα;
Τι μου ξυπνά αυτές τις ιδιαιτέρες έννοιες;
Ο θαυμασμός του ωραίου η προστασία του ανεπανάληπτου.
Γίνεται απόκτημα της παγκόσμιας ομορφιάς,
αυτής που μπορεί να νιώσει ο καθένας με την πρώτη ματιά,
να σκλαβωθεί απ αυτήν, δέσμιος της,
να κρατήσει την πνοή του
μπροστά στον αβάσταχτο φόβο της απώλειας.

*****************

ΛΙΜΝΑΖΟΝΤΑ ΥΔΑΤΑ
του Ανέστη Χριστίδη

1500322225

Και εσένα που φεύγει το παιδί σου για τα ξένα με ένα πτυχίο στα χέρια
ξέρεις θα πονέσει πολύ στο δρόμο της προσφυγιάς.
Θα τον δείχνουν με το βλέμμα,
από μέσα του θα ανέβει μια φωτιά που θα τον καίει.
Παρακατιανός αδικημένος και τα αφεντικά ξετσίπωτα
θα βάζουν τα βρομερά τους χέρια έτσι αυθάδικα να κλέψουν την πανάκριβη αξιοπρέπεια του.
Σε ξεγελούν τα φώτα κ οι ρεκλάμες τους το κυνήγι της επιτυχίας
σε στενεύει το αδιέξοδο
Ο κόσμος τους είναι γεμάτος νεκρούς, ύφαλους
η μηχανή του δε χορταίνει.
Δώσε μου το χέρι σου πρέπει να την καταστρέψουμε.

***********************

ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΑΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ
Του Ανέστη Χριστίδη

Κλάψανε τα δάκρυα.
Φούσκωσαν τα άσπρα πανιά. (Θησέας)
Ρίξανε νεροποντές
να ποτίσουν το λαμπρό Μάη.

Ανθίζουν τα χαμόγελα το πείσμα οι φωνές,
Τα φώτα γεμίζουν τις πλατείες,
Σταματούν οι μηχανές μια άλλη φασαρία επικρατεί.
Σε κάθε πόρτα φάμπρικας στέκουν εργάτες αχάραγα για την απεργία.

Πρώτη του Μάη είναι Απεργία ….Γράφει το χαρτί κολλημένο στον τοίχο.
Κι έρχεται από πολύ μακριά αυτή η κραυγή.
Είναι το ουρλιαχτό της Μάνας από το Μάη του 1936
Είναι ο θόρυβος της μάχης του Μαραθώνα, οι πατημασιές των δούλων του Σπάρτακου, οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης, οι γάλοι κομμουνάροι.
Τα φαντάσματα που δεν ησυχάζουν στοιχειώνουν τη σκέψη, τα βήματα δεν κάνουν πίσω.
Παρέα με την ανάγκη να καταργήσουμε  την αισχρή απρέπεια της πείνας. την εκμετάλλευση.
Φωνές φωνάζουν όχι στον πόλεμο τους.

Κλάψανε τα δάκρυα
Φούσκωσαν τα άσπρα πανιά.
Ρίξανε νεροποντές
να ποτίσουν το λαμπρό Μάη.
Κι έχουν πλατύνει τα σύνορα του κόσμου τούτου τόσο που χωρά μέσα στη χούφτα μας.
Και μάθαμε να κουμαντάρουμε τούτον το κόσμο σύμφωνα με τις ανάγκες μας, έτσι που τίποτε να μη πηγαίνει χαμένο τίποτε να μη περισσεύει.

Μια μέρα το χρόνο είπαν θα δείχνουμε πως έχουμε συνείδηση του παγκόσμιου χαρακτήρα της τάξης μας του αγώνα μας του αντίπαλου μας.
Να μη λείψει κανείς.

 

 

» ΜΕ ΤΗ ΣΙΓΗ» Ένα ποίημα της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΜΕ ΤΗ ΣΙΓΗ»
Της Μαρίας Κολοβού  Ρουμελιώτη

images
Με  τη σιγή η νύχτα κάνει την  περισυλλογή της
ταχτοποιώντας τις έγνοιες της μέρας στη βιτρίνα.
Το πρωινό τιτίβισμα της ζωής ακούγεται
μέσα σε σμήνη νεογέννητων περιστεριών.
Το γλυκοχάραμα κυοφορούνται νέες ελπίδες.
Με ζείδωρα ψίχουλα προσφοράς στ’ αχείλι,
μ’ ένα δροσό φιλί αγάπης κι αγώνα.
Κι όπου υπάρχει ανθρωπιά
ζωντανεύουν τ’ αρώματα  των βασιλικών
στης γης στο στενό περβάζι.
Κι  όλου του κόσμου οι φυλές, σε μια αγκαλιά
ποθούν να σμίξουνε στον ίδιο ζωτικό χορό
εξομαλύνοντας της ανάγκης και του πόθου το ρίγος.
Κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό
το καλωσόρισμα  της ζωής και της αγάπης
στου  ήλιου το πρόσωπο βρίσκει τη θαλπωρή
από την παγωνιά και  τα σκοτάδια.

«ΡΙΝΙΣΜΑΤΑ» ποίημα της Κ.Ραζή Μουσμούτη

ΡΙΝΙΣΜΑΤΑ
Της Κ.Ραζή Μουσμούτη

stainless-267330_960_720

Της ζωής ο ιστός
απ` ανέμους και θύελλες
η σκουριά παραμόρφωσε.
Ο πυρήνας  του προστατευμένος, αλώβητος
κρατά την κεντρική του ουσία!
Όμως ρινίσματα
μαύρα, κόκκινα, πράσινα
αποκόλληση κάνουν !
Πριν το χώμα αγγίξουν
τις χούφτες άνοιξα
και στοργικά μέσα τ` απέθεσα,
μήπως η εναπομείνασα ζέστη των χεριών
τα κρατήσει ανέπαφα.
Θυμάμαι πάντα από ποιο σημείο
του Ιστού αποκόπηκαν.
Σαν η σκουριά παντελώς
τον Ιστό καταστρέψει,
σαν αέρας ανοιξιάτικός ο πυρήνας
Θα πετάξει στ` άπειρο
μ` όλη την ουσία της ύπαρξης του!

   

 

«ΔΚΙΑΜΑΝΤΙ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ»

«ΔΚΙΑΜΑΝΤI ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ»
της Helen Caudullo

 kypros

Το είχασιν υπόψιν τους, που το πενήντα έξι,
τζιαι είπαν το τζιαι κάμαν το, προτού ο ήλιος φέξει.

 Το εβδομήντα τέσσερα, που τα ψηλά εμπήκαν,
οι άτιμοι το κάμασιν, στον τόπον μας ριχτήκαν.

 Πατρίδα μου σε μμάδκιασαν, εσέν τζιαι τα παιδκιά σου,
τζιαι μάτωσαν το χώμα σου, που σσιείσαν την καρκιάν σου.

 Πατρίδα μου πεντάμορφη, σε έχουν αμμαδκιάσει,
χρόνια το μελετούσασιν, να πιάσουσιν μοιράσι.

 Η θάλλασσα τριγύρω σου, με θησαυρούς κρυμμένους,
έκαμεσε πεντάμορφη, τους έσσιεις τρελλαμένους.

 Πατρίδα μου σε πλήγωσαν, σκοτώσαν τα παιδκιά σου,
όμως ποτές δεν έχασες, την τόσιν ομορκιά σου.

 Δκιαμάντι της Μεσόγειος, πού’ σσιεις ούλλα τα κάλλη,
πατρίδα μου στολίδι μου, που δέν υπάρχει άλλη.

 Ούλλοι που σ’έναν θέλουσιν, έστω τζι’έναν κομμάτι,
να παν ποτζιεί  που ήρτασιν, τζιαι να τους φκεί τ’ αμμάτι.

 

 

 

«Επέσαμε θύματα εξιλαστήρια του «περιβάλλοντος» και της «εποχής»» Ο Καρυωτάκης και η εποχή του…

«Επέσαμε θύματα εξιλαστήρια του «περιβάλλοντος» και της «εποχής»»

Ο Καρυωτάκης και η εποχή του…

312995

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 89 χρόνια από το θάνατο του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη ο οποίος, αυτοκτονώντας στα 32 του χρόνια, άφησε πίσω του, εκτός από τρεις ποιητικές συλλογές, πλήθος ερωτήματα που προβληματίζουν, ακόμη και σήμερα, την κριτική και τους αναγνώστες του. Το φάντασμα του ποιητή δεν «στοίχειωσε» μόνο την πόλη της Πρέβεζας, αλλά και τη νεότερη ελληνική ποίηση. Τι ήταν τελικά ο Καρυωτάκης; Ηταν ο εγωπαθής μισάνθρωπος, ο περιθωριακός, ο παρακμιακός, ο ψυχικά άρρωστος; `Η ήταν ο μαχητικός συνδικαλιστής και ο άτεγκτος και αυστηρός κριτής της εποχής του; Ερωτήματα πιθανόν αναπάντητα, χαρακτηρισμοί, κάποιες φορές, ανακριβείς, και κατηγοριοποιήσεις ενίοτε παραπλανητικές, δεν βοηθούν την κριτική έρευνα του έργου του. Η υπερβολική ενασχόληση με την προσωπική ιδιορρυθμία του και κυρίως με την αυτοκτονία του συσκότισε το έργο του και παραμόρφωσε την ποιητική του φυσιογνωμία.

Αυτό που κυρίως πρέπει να έχουμε στο νου μας, είναι ότι ο Καρυωτάκης υπήρξε ο κατεξοχήν αντιπροσωπευτικός ποιητής της γενιάς του, όπως επισημαίνει ο Τέλλος Αγρας, ο σημαντικότερος κριτικός της καρυωτακικής ποίησης. Ως τέτοιος, λοιπόν, θα πρέπει να κριθεί, ενώ λυδία λίθος της ποιητικής του αξίας είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδιαλέγεται ως ποιητής με την ταραγμένη εποχή που ζει.

Η ιστορική πραγματικότητα των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα σηματοδοτεί το «αστέρι» με το οποίο ο Καρυωτάκης και η γενιά του ήρθαν στη ζωή. Αν, προσεγγίζοντας την καρυωτακική ποίηση, αγνοήσουμε αυτήν την πραγματικότητα, αδικούμε, νομίζω, και τον ποιητή και το έργο του. Πρόκειται για μια εποχή γεμάτη συγκρούσεις και αντιθέσεις. Από τη μια ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Οκτωβριανή Επανάσταση, η παγκόσμια οικονομική ύφεση, και από την άλλη, στην Ελλάδα, η οικονομική κρίση, η πολιτική αστάθεια, η ιδεολογική σύγχυση. Ταυτόχρονα, το νεοϊδρυμένο Κομμουνιστικό Κόμμα δεν έχει ακόμα ωριμάσει και το εργατικό κίνημα αναπτύσσεται κάτω από τη βαριά σκιά της κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής. Οι τραγικές συνέπειες της Μικρασιατικής Εκστρατείας, η ήττα, ο θάνατος, η προσφυγιά, κλονίζουν τις αρχές και τα ιδανικά της αστικής τάξης και, παράλληλα, τις βεβαιότητες μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα της μικροαστικής. Μπροστά σ’ αυτήν την τραγική πραγματικότητα, ο Καρυωτάκης δεν μένει αδιάφορος. Αντίθετα, την αποτυπώνει στην ποίησή του με ειλικρίνεια και ρεαλισμό και αναδεικνύεται δίκαια ως ο αντιπροσωπευτικός ποιητής της γενιάς του. Με ποιον τρόπο συνέβη αυτό; «Ολοι οι δρόμοι οδηγούνε στη Ρώμη», γράφει ο Αγρας, «Ολοι οι δρόμοι ωδήγησαν τον Καρυωτάκη στη Σάτιρα».

Με τη σάτιρα, λοιπόν, και μάλιστα με την πολιτική σάτιρα, ο ποιητής εξελίσσεται σε έναν από τους πρωτοπόρους του ποιητικού ρεαλισμού στον τόπο μας. «Η σάτιρα», παρατηρεί ο Αγρας, «είναι η σφαίρα, όπου, ολιγώτερον από κάθε άλλη, η ποίησις μένει άπρακτη και αδιάφορη από τον έξω κόσμον. Κι ο έξω κόσμος είναι ο ρεαλισμός, η κοινωνία – η πολιτική. Στο Αγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον Κόσμο, ο Μιχαλιός, Ωδή εις Ανδρέαν Κάλβον, Η Πεδιάς και το Νεκροταφείον – ιδού τέσσερα ποιήματα του Καρυωτάκη εμπνευσμένα από την πολιτική, χωρίς όμως να ξεφεύγουν καθόλου από τα σύνορα της τέχνης».

Με την πολιτική σάτιρα ο ποιητής εγκαταλείπει τα ιδιωτικά θέματα και παραμερίζοντας την εσωστρέφειά του συναντά το «περιβάλλον» και την «εποχή». Η συνάντηση αυτή, προσωπική και βιωματική αρχικά, μετουσιώνει την ποίησή του, όχι μόνο ως προς το περιεχόμενο αλλά και ως προς τη μορφή της. Χωρίς να προσπαθεί πια να δραπετεύσει από την πραγματικότητα, ζει από κοντά το δράμα της προσφυγιάς ως προϊστάμενος του Γραφείου Εγκαταστάσεως Προσφύγων, θέση στην οποία τοποθετήθηκε στις 18 Δεκέμβρη 1923. Ταυτόχρονα, όμως, έρχεται αντιμέτωπος με τις καταχρήσεις και τις αυθαιρεσίες πολλών απ’ αυτούς που εμπλέκονται στην υπόθεση της αποκατάστασης των προσφύγων. Το ελληνικό κράτος είναι υποχρεωμένο να λύσει ένα οξύ κοινωνικό πρόβλημα: Από τη μια έπρεπε να αποκαταστήσει 1.500.000 πρόσφυγες, ενώ από την άλλη είχε να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις των «γηγενών», αντιδράσεις που έφταναν μέχρι την αυτοδικία, για τις υποχρεωτικές απαλλοτριώσεις.

Ετσι, λοιπόν, η τραγωδία των προσφύγων από τη μια και η δυσοσμία των δημοσίων σκανδάλων από την άλλη λειτουργούν σαν ωστικό κύμα που ρίχνει τον Καρυωτάκη στον έξω κόσμο, στην πραγματικότητα της εποχής του: Εκλέγεται στις 13 Γενάρη του 1928 γενικός γραμματέας της Ενώσεως Δημοσίων Υπαλλήλων Αθηνών και ως συνδικαλιστής δρα με πάθος και μαχητικότητα. Συγκρούεται με την εξουσία, αποκαλύπτει σκάνδαλα και μετατίθεται δυσμενώς στην Πρέβεζα, «στη θλιβερώτερη επαρχία του θλιβερώτερου τόπου του κόσμου», όπως τη χαρακτήρισε κάποιος κριτικός.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Καρυωτάκης ανταποκρίνεται – τόσο με τις πράξεις του όσο και με την ποίησή του – στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στην τραγωδία που επακολούθησε, φανερώνει τη σχέση του με την κοινωνία της εποχής του. Η σάτιρα Εις Ανδρέαν Κάλβον, ένα από τα σημαντικότερα ίσως πολιτικά ποιήματα της νεότερης ελληνικής ποίησης, αποτυπώνει έξοχα τη σχέση αυτή. Η ειρωνεία, ο σαρκασμός, η ανελέητη επίθεση στις αξίες των αστών συγκροτούν τον θεματικό πυρήνα του ποιήματος. Μορφολογικά το ποίημα παρουσιάζει ενδιαφέρον, γιατί συνθέτει την παρωδία με τη σάτιρα. Από τη μια, οι δεκαπέντε πεντάστιχες στροφές του μιμούνται το λεξιλόγιο, τη σύνταξη και τη στιχουργική των κάλβειων ωδών, ενώ από την άλλη η ανάπτυξη του θέματος, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από τις εξωκειμενικές σημάνσεις, παραπέμπει στις δραματικές συνέπειες της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Θα λέγαμε ότι η παρωδία υποστηρίζει τη σάτιρα και η σάτιρα προϋποθέτει την παρωδία. Διαλεγόμενος, λοιπόν, ο Καρυωτάκης με τον Ανδρέα Κάλβο και τις Ωδές του, γίνεται άτεγκτος κριτής της πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής παρακμής της εποχής του.

Ο Κάλβος έγινε μεγάλος ποιητής υμνώντας τους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης και τα ιδανικά τους. Από την αρετή τους άντλησε την ποιητική μεγαλοσύνη του. Σε μια εποχή παρακμής όμως, μας λέει ο Καρυωτάκης, ένας ποιητής σαν τον Κάλβο είναι καταδικασμένος στη σιωπή. Πώς θα μπορούσε να εμπνευστεί από τις πολιτικές φιλοδοξίες, τις ίντριγκες και τα ψεύτικα οράματα που εξέθρεψαν τη Μεγάλη Ιδέα και οδήγησαν τον Αύγουστο του 1921 τον ελληνικό στρατό στον Σαγγάριο, τον μοιραίο ποταμό, όπου, παρά τη νίκη των Ελλήνων, κρίθηκε η τύχη της Μικρασιατικής Εκστρατείας; Ο Κάλβος έγραψε τις Ωδές του σε μια εποχή που η αστική τάξη βρισκόταν στην ακμή της. Ο Καρυωτάκης, από την άλλη, βίωσε με τον πιο τραγικό τρόπο την παρακμή της αστικής τάξης, η οποία, και με το ξεθώριασμα της Μεγάλης Ιδέας, δεν μπορούσε πια να εμπνεύσει κανένα ιδανικό στην ελληνική κοινωνία. Συνομιλώντας με τον Κάλβο, ο Καρυωτάκης καταγγέλλει:

Ιππους δεν επιβαίνουσι, / αμή την εξουσίαν / και του λαού τον τράχηλον / ιδού, μάχονται οι ήρωες / μέσα στα ντάνσιγκ. / Τις δάφνες του Σαγγαρίου / η Ελευθερία φορέσασα / γοργά από μίαν χείρα / σ’ άλλην περνά και σύρεται / δούλη στρατώνος.

Αναρωτιέμαι πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε αυτό το ποίημα, παρά ως την ενσυνείδητη αντίθεση του ποιητή στη στάση και τη συμπεριφορά της αστικής τάξης της εποχής του.

Ωστόσο, ο Καρυωτάκης συνειδητοποιεί ταυτόχρονα την προσωπική του αδυναμία, καθώς και την αδυναμία των ποιητών της γενιάς του να δράσουν, να συγκρουστούν δυναμικά με το κατεστημένο και, με την ανατροπή του, να αλλάξουν τελικά τον κόσμο. Με ειρωνεία που φτάνει τον σαρκασμό, γράφει στο ποίημα Ολοι μαζί:

Κι αν πειναλέοι γυρνάμε ολημερίς, / κι αν ξενυχτούμε κάτω απ’ τα γεφύρια, / επέσαμε θύματα εξιλαστήρια / του «περιβάλλοντος» και της «εποχής».

Οπως φαίνεται, ο ποιητής δεν έχει αυταπάτες για την έλλειψη εσωτερικής δύναμης, που τον οδήγησε πρώτα στην αδράνεια, έπειτα στο προσωπικό αδιέξοδο και τέλος στην αυτοκτονία.

Ο Καρυωτάκης δεν πρόλαβε να γράψει πολλά ποιήματα – εξάλλου σύντομη ήταν η ζωή του, σύντομο και το έργο του. Κατήγγειλε, όμως, με πάθος και παρρησία τις «δημόσιες αμαρτίες» της εποχής του. Τις κατήγγειλε ως ποιητής μείζων και, ως τέτοιον, πρέπει να τον θυμόμαστε: «[…] μη τον ξεχνάτε, και ακόμη, να τον αγαπάτε», μας προτρέπει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. «Ητο μεγάλος ποιητής ο νέος αυτός και ευγενής. Το λέγω και θα το ξαναπώ πολλάκις – είναι μεγάλος ποιητής ο Κώστας Καρυωτάκης».

Μαρία ΠΕΣΚΕΤΖΗ
Διδάκτωρ Φιλολογίας
Από την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ πρόσκληση σε διευρύνσεις- Δόθηκε η εντολή

  ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΔΙΕΥΡΥΝΣΕΙΣ
της Ιωάννας Καρατζαφέρη

untitledsjzhijtgml58049859ec278

Οι σύγχρονες πνευματικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται στην Αίθουσα Συνεδρίων της ΚΕ του ΚΚΕ, με ελεύθερη είσοδο του κοινού, αποδεικνύονται κάθε φορά πιο δυναμικές, και εμβληματικές, δημιουργώντας μια αναμονή για την επόμενη.

Ο κύκλος τους, των Γραμμάτων και των Τεχνών, διευρύνεται και ο δρόμος τους μακραίνει οδηγώντας από τη μια τέχνη στην άλλη μέχρι την έβδομη, με κορυφαία την ταινία Οκτωβριανή Επανάσταση, που προβλήθηκε την τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου 2017 στην Αίθουσα Συνεδρίων της ΚΕ του ΚΚΕ.

Το κοινό, όπως πάντα, ήταν αντιπροσωπευτικό των πολιτών της χώρας, από παλαιούς αντιστασιακούς μέχρι τους δραστήριους ΚΝΙΤΕΣ και τους μελλοντικούς, που παρακολουθούσε με το βλέμμα κάθε εικόνα, χωρίς να αποσπάται, και την ακοή να οξύνεται όσο το δυνατόν περισσότερο.

Βασικό στοιχείο της εκδήλωσης ήταν η επεξηγητική και εμπεριστατωμένη ομιλία του σκηνοθέτη,  για την ταινία Οκτωβριανή Επανάσταση, Κώστα Σταματόπουλου και η αποσπασματική επιλογή σκηνών που επιβεβαίωναν τον υπότιτλο «Μήτρα του Σύγχρονου Κινηματογράφου». Η επιλογή και η συνοχή κάθε φράσης και αναφοράς έλαμψαν την προβολή που την ακολούθησε μια τρομερά συνοδευτική μουσική των Opera Chaotic.

********************

 

ΔΟΘΗΚΕ Η ΕΝΤΟΛΗ
της Ιωάννας Καρατζαφέρη

imagesQKX6PZOP

Το κόκκινο φωτάκι μου έκλεισε το μάτι
κι η λευκή σελίδα γλίστρησε
στην πλατιά εγκοπή
και η απάντηση
βγήκε αθόρυβα
στιγματισμένη
Ήταν χαράματα μιας φθινοπωρινής μέρας
που μόλις άρχιζε
να σκάει ο ήλιος τις πρώτες του αχτίδες
στ’ απέναντι τζάμια
που μου έκρυβαν τον ορίζοντα

 

 

 

 

 

 

Κατερίνα Μήλιου: η ποίηση είναι (για μένα) αποτύπωμα

ΠΕΡΙ  ΠΟΙΗΣΗΣ   Κατερίνα Μήλιου Capture.................

Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ (για μένα) ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ

Captureππππππππ

Είναι, κατ’ αρχήν, υπόθεση προσωπική. Η ανάγκη για το αποτύπωμα αυτών που μέσα μου υπάρχουν. Και μέσω των εργαλείων της γλώσσας και του λόγου, στο βαθμό με τον οποίο τα κατέχω, μου ξεφεύγουν, τα αναζητώ και τα βρίσκω, «παίζω» μ’ αυτά, το επιχειρώ. Που σημαίνει ότι αυτό το αποτύπωμα μπορώ να το διατηρήσω στο χρόνο που υπάρχω, να το ανασύρω όποτε το χρειάζομαι, να  σκεφτώ ξανά και ξανά γύρω από αυτό, να συνδέσω μ’ αυτό το παρόν μου, με το παρελθόν και το μέλλον μου.

Κατά δεύτερον, είναι υπόθεση επικοινωνίας. Έλξη από τον άλλον άνθρωπο, την ιδέα ότι μπορεί κάποιος, σε κάποιο άλλο χώρο, σε κάποιο άλλο χρόνο διαβάζοντας αυτό που έχω γράψει, να νιώσει κάτι, να ανασύρει, από το βάθος της μνήμης, των αισθήσεων και των σκέψεών του, ακόμη και κάτι εντελώς διαφορετικό, απ’ αυτό που κάποτε δημιουργήθηκε μέσα μου και κατάφερα με κάποιο, περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένο, τρόπο ν’ αποτυπώσω.

Η ποίηση (για μένα), ακόμη κι αν την εκλάβουμε ως μία, έχει τα άπειρα πρόσωπα όλων των ποιητών ανά τους αιώνες, αυτών που γνωρίζουμε κι αυτών που δεν γνωρίζουμε.

Δεν μπορεί να δημιουργηθεί παρά μόνο από την ανάγκη γι αυτό το αποτύπωμα σε κάθε λευκή επιφάνεια. Σαν την ανάγκη του μικρού παιδιού που ανακαλύπτει, με χαρά και θαμασμό, ότι μπορεί να δει το αποτύπωμα που αφήνει το χέρι του στην άμμο και την άλλη στιγμή να ανακαλύψει ότι αυτό χάνεται με το πρώτο κύμα που θα το φτάσει, μα μπορεί πάλι και πάλι, «παίζοντας»* να το δημιουργήσει….

Είθε και σε μένα (μας), αυτή η επιθυμία, χαρά, θαμασμός, αλλά και ταπεινότητα από την αναγνώριση της γνώσης ότι ακόμη και το βαθύτερο αποτύπωμα, το κύμα στο βάθος τού, πέραν του ανθρώπινου, άχρονου, χρόνου, αργά μα σταθερά το σβήνει.

Η ποίηση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τους ποιητές. Αυτοί εμπνέονται από τη δική τους εσώτερη ανάγκη, την ποίηση άλλων ποιητών, μα πρωτίστως από τα αντικείμενα της ίδιας της ζωής. Κανείς τους όμως δεν μπορεί να υπάρξει ή να υπήρξε, κανένα αποτύπωμά τους, η ποίηση, δεν μπορεί να διατηρηθεί, χωρίς τη διατήρηση και τη συνέχεια της ζωής που τη δημιουργεί ο έρωτας, σε κύκλο και χορό με το θάνατο.

 

* «Δεν θα ήταν εύλογο να αναζητήσουμε τα πρώτα ίχνη ποιητικής δραστηριότητας ήδη στο παιδί; Η πλέον προσφιλής και εντατική απασχόληση του παιδιού είναι το παιχνίδι. Ίσως μπορούμε να πούμε ότι κάθε παιδί, όταν παίζει, συμπεριφέρεται σαν ποιητής, καθώς φτιάχνει τον δικό του κόσμο ή, ορθότερα διευθετεί τα αντικείμενα του κόσμου που το περιβάλλει με την τάξη που του αρέσει. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι το παιδί δεν παίρνει αυτόν τον κόσμο στα σοβαρά. Αντιθέτως, αντιμετωπίζει το παιχνίδι του με απόλυτη σοβαρότητα και αναλώνει σ’ αυτό μεγάλα ποσά συναισθήματος……Ο ποιητής κάνει λοιπόν το ίδιο ακριβώς πράγμα με το παιδί, κατασκευάζει έναν φανταστικό κόσμο, τον οποίο αντιμετωπίζει με μεγάλη σοβαρότητα…..» S. Freud. 1907. Ο ποιητής και η φαντασίωση. Για την Ελληνική γλώσσα, εκδ. Πλέθρον 2011.

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ
ποιητική δημιουργία της Κατερίνας Μήλιου

images

Και οι λέξεις μπορούν να χορέψουν.
Τις στήνεις μία μία στη σειρά
κι αυτές,
σε βηματισμούς με ρυθμό,
κινούνται,
πιο αργά στην αρχή,
ύστερα, πιο γρήγορα,
πιο έντονα,
σε παρασέρνουν.
Νιώθεις να μπαίνεις στον κύκλο τους,
δείχνεις να κινείσαι διαχέοντας φως.
Η αλήθεια όμως είναι, ότι
σε τραβάνε από πίσω τους.
Δείχνουν παιχνιδιάρικες μα
κάποτε κάποτε γίνονται βάναυσες.
Δεν σ’ αφήνουν πριν εξαντληθούν από μόνες τους
ή πριν τις στριμώξει ο απέναντι χορός.

ΜΙΚΡΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ Capture.................

Η Κατερίνα Μήλιου γεννήθηκε στην Αυστραλία. Έζησε τα παιδικά της χρόνια στην Κοζάνη και τα εφηβικά της στη Θεσσαλονίκη στην περίοδο που ήκμασαν τα πρώτα μπαράκια, οι μεγάλες νύχτες και οι παρέες μέσα σ’ ένα ερωτικό κλίμα ζωντάνιας, πρωτοπόρων καλλιτεχνικών ρευμάτων, πολιτικών και υπαρξιακών προβληματισμών. Ξεκίνησε να γράφει ποίηση από τα πρώτα εφηβικά της χρόνια. Σπούδασε ψυχολογία. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές σε κλινική ψυχολογία στην Αγγλία, στο Πανεπιστήμιο του Sheffield. Εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές. Χαρακτηρίστηκε ως «κατ’ εξοχή λυρική ποιήτρια». Συνέχισε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στην Αθήνα, στην Ψυχολογική Αξιολόγηση και έκανε σεμινάρια σε σχολές γονέων, στην ψυχοθεραπεία και στην ψυχανάλυση. Είναι παντρεμένη, έχει ένα γιο, εργάζεται ιδιωτικά, τόσο στο χώρο της ψυχολογικής αξιολόγησης όσο και στην ψυχοθεραπεία και πάντα συμπορεύεται με την τέχνη.

Διαγωνισμός πρωτότυπου λογοτεχνικού έργου για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ

Διαγωνισμός πρωτότυπου λογοτεχνικού έργου για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ

Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για την προκήρυξη του διαγωνισμού

594320

Με ανακοίνωσή της, η ΚΕ του ΚΚΕ προκηρύσσει διαγωνισμό πρωτότυπου λογοτεχνικού έργου. Η ανακοίνωση έχει ως εξής:

«Το Νοέμβρη του 2018 το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας συμπληρώνει έναν αιώνα ζωής, σφυρηλατημένης στο καμίνι της ταξικής πάλης με αγώνες, θυσίες και ανιδιοτελή προσφορά στην εργατική τάξη και γενικότερα το λαό μας. Στην 100χρονη διαδρομή του, αναδείχτηκε σε αναντικατάστατη δύναμη έμπνευσης και οργάνωσης του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Αντιμετώπισε σκληρές δοκιμασίες, έμεινε όρθιο στα πισωγυρίσματα της ταξικής αναμέτρησης και – αξιοποιώντας την πείρα και τα συμπεράσματα της Ιστορίας του – προχωράει.

Με την ευκαιρία της 100ης επετείου του ΚΚΕ, η Κεντρική Επιτροπή του προκηρύσσει ανοιχτό διαγωνισμό πρωτότυπου λογοτεχνικού έργου στις κατηγορίες νουβέλας, διηγήματος, ποίησης, θεάτρου, παιδικού διηγήματος, που θα εκφράζει – μέσα από τις σχέσεις, τις καταστάσεις και τις διεργασίες στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα – την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.

Η ηρωική πάλη του ΚΚΕ, γι’ αυτό το νέο, το αναγκαίο, το φωτεινό μέλλον της ανθρωπότητας, θεμελιωμένο και σιγουρεμένο πάνω σε νέες κοινωνικές σχέσεις, πρώτα απ’ όλα στην κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας, συνέγειρε και κινητοποίησε από την αυγή κιόλας του 20ού αιώνα μια πληθώρα λογοτεχνών και καλλιτεχνών, που έθεσαν το έργο τους στην υπηρεσία της εργατικής τάξης και κάθε αδικημένου κοινωνικού στρώματος.

Η λογοτεχνική και καλλιτεχνική αυτή πρωτοπορία, συχνά κάτω από αντίξοες συνθήκες διωγμών και στερήσεων, στην παρανομία, στα πεδία των μαχών, σε φυλακές και σε εξορίες, δημιούργησε μια γιγάντια παρακαταθήκη στον Πολιτισμό και τα Γράμματα, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη μιας νέας τέχνης: Της τέχνης για τον εργαζόμενο λαό και τη νέα κοινωνία που θα καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αρκετοί από τους λογοτέχνες αυτούς είχαν διεθνή αναγνώριση και τα έργα τους κυκλοφόρησαν πλατιά στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και σε πολλές χώρες του καπιταλισμού.

Στις σημερινές συνθήκες ενός παγκόσμια αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων, που φαντάζει ακλόνητος και αμετάβλητος στο μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, η προοδευτική τέχνη χρειάζεται με ακόμη μεγαλύτερο θάρρος και αποφασιστικότητα να στρατευτεί στο πλευρό τους. Να μην αρκεστεί στην αναγνώριση ή περιγραφή της σάπιας, παρασιτικής καπιταλιστικής πραγματικότητας, αλλά να φωτίσει το δρόμο για την αλλαγή της, να διεγείρει και να οργανώσει τα αισθήματα και τη βούληση για τον αναγκαίο κοινωνικό μετασχηματισμό, να αναδείξει όχι μόνο την απανθρωπιά των σημερινών κοινωνικών σχέσεων, των σχέσεων ιδιοκτησίας, αλλά να ανακαλύψει και «την ανθρωπιά που δημιουργεί ο συνειδητός αγώνας ενάντια στην απανθρωπιά».

Αναμφίβολα, ο δημιουργός που βλέπει τον κόσμο διαλεκτικά, στη διαρκή κίνηση και μεταβολή του, στην εξελικτική πορεία του, είναι σε θέση να ξετρυπώσει μέσα από τις αντιφάσεις της ζωής τα σπέρματα του μέλλοντός της, συμβάλλοντας και με τα δικά του μέσα στην πάλη για το δίκιο και τη χειραφέτηση του λαού. Λίγα πνευματικά έργα σέβεται ο χρόνος και αυτά είναι προπάντων τα ιστορικά – κοινωνικά χρήσιμα.

Με τις παραπάνω σκέψεις, η ΚΕ του ΚΚΕ απευθύνεται και καλεί λογοτέχνες, ποιητές, θεατρικούς συγγραφείς, όλους όσοι ασχολούνται με την πεζογραφία, την ποίηση, το θέατρο, συγκινούνται και εμπνέονται από το ιδανικό της κοινωνικής απελευθέρωσης και εκτιμούν τον ρόλο του ΚΚΕ στην υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων, όπως και την προσφορά του στην ανάπτυξη των τεχνών και του προοδευτικού καλλιτεχνικού έργου, να συμβάλουν στο διαγωνισμό με τη δημιουργική συμμετοχή τους.

Ο διαγωνισμός διαρκεί ένα εξάμηνο από την 1η Ιούνη 2017 έως την 31η Νοέμβρη 2017. Ο δημιουργός είναι απόλυτα ελεύθερος να επιλέξει οποιοδήποτε θέμα, ύφος, στιλ, τεχνοτροπία κρίνει καταλληλότερα για την αισθητική απόδοση του προαναφερόμενου περιεχομένου.

Η Κριτική Επιτροπή

Για τη διενέργεια του διαγωνισμού συγκροτείται Οργανωτική και Κριτική Επιτροπή. Η Κριτική Επιτροπή που θα αξιολογήσει τα έργα αποτελείται από τους:

Λουκά Αναστασόπουλο, μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ και του Τμήματος Πολιτισμού της ΚΕ του ΚΚΕ.
Ζωή Βαλάση, συγγραφέα παιδικού βιβλίου και κριτικό.
Γρηγόρη Δελημάρη, φιλόλογο, εκπαιδευτικό.
Μπάμπη Ιωάννου, συγγραφέα, σκηνοθέτη θεάτρου και κριτικό Τέχνης.
Γιώργο Κακουλίδη, ποιητή.
Γιώργο Κεντρωτή, καθηγητή Θεωρίας και Πράξης της μετάφρασης του Ιόνιου Πανεπιστημίου.
Βασίλη Κολοβό, λογοτέχνη και ηθοποιό.
Παρασκευή Λίτσιου, επιμελήτρια της «Σύγχρονης Εποχής», φιλόλογο.
Μιχάλη Μερακλή, ομότιμο καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ελένη Μηλιαρονικολάκη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, επικεφαλής του Τμήματος Πολιτισμού.
Βασίλη Μόσχο, φιλόλογο, υποψήφιο διδάκτορα Σύγχρονης Ιστορίας.
Ρίτα Νικολαΐδου, διευθύντρια του περιοδικού «Θέματα Παιδείας», φιλόλογο, εκπαιδευτικό.
Βαγγελιώ Πλατανιά, Γραμματέα του Τομέα Καλλιτεχνών της Κομματικής Οργάνωσης Αττικής του ΚΚΕ, φιλόλογο.
Μαρία Πεσκετζή, διδάκτορα λογοτεχνίας, μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων.
Σίσσυ Πολυκάρπου, μέλος του Τμήματος Πολιτισμού της Κομματικής Οργάνωσης Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, φιλόλογο.
Αποστόλη Χαρίση, μόνιμο συνεργάτη της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ, διδάκτορα κοινωνιολογίας.

Οροι συμμετοχής

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι ανεξαρτήτως ηλικίας.

Καθένας έχει το δικαίωμα να λάβει μέρος ακόμη και σε δύο (2) θεματικές κατηγορίες, ως εξής:

Α. Νουβέλα με ένα (1) έργο,
Β. Διήγημα έως και δύο (2) έργα,
Γ. Ποίηση έως και τρία (3) έργα (ποιήματα),
Δ. Θέατρο με ένα (1) έργο,
Ε. Παιδικό διήγημα έως και δύο (2) έργα.

Εκταση έργων: Νουβέλα μέχρι 50.000 λέξεις, Διήγημα: μέχρι 20.000 λέξεις, Ποίημα: μέχρι 50 στίχους έμμετρους ή ελεύθερους, Θεατρικό κείμενο: μονόλογος ή διάλογος, μέχρι 10 σελίδες Α4 (ενδεικτική έκταση), Παιδικό διήγημα: μέχρι 20.000 λέξεις.

Τα έργα θα πρέπει να εκφράζουν το πνεύμα της προαναφερόμενης Ανακοίνωσης του Διαγωνισμού.
Τα έργα θα πρέπει να είναι ανέκδοτα και αδημοσίευτα σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή (e-book, ή σε blog).
Ο δημιουργός αναλαμβάνει την ευθύνη ότι το έργο που καταθέτει είναι δικό του δημιούργημα.
Τα κείμενα θα αξιολογούνται εφόσον αποστέλλονται σε δακτυλογραφημένη μορφή: Word, Α4, 12άρια γράμματα Times New Roman.
Τα έργα υποβάλλονται μέσω ταχυδρομείου, σε πέντε δακτυλογραφημένα αντίτυπα με ονοματεπώνυμο, διεύθυνση και τηλέφωνο, που θα αναγράφονται στο επάνω δεξιό μέρος του κειμένου καθώς και σε μορφή cd ή σε flash card. Τα πέντε αντίτυπα, το cd ή flash card και ο μικρός φάκελος να σταλούν με απλή επιστολή (όχι συστημένη) στη διεύθυνση: Λεωφ. Ηρακλείου 145, Ν. Ιωνία, ΤΚ 14231.

Στο επάνω αριστερό μέρος του φακέλου αποστολής να αναγραφεί το ονοματεπώνυμο και η διεύθυνση του δημιουργού.
Τα υποβαλλόμενα κείμενα δεν επιστρέφονται.
Ημερομηνία υποβολής είναι μέχρι 31 Νοέμβρη 2017. Θα λαμβάνεται υπόψη η σφραγίδα του ταχυδρομείου.
Τα βραβευθέντα έργα θα ανακοινωθούν στα επίσημα όργανα του Κόμματος, έντυπα και ηλεκτρονικά.
Τα έργα που θα διακριθούν θα δημοσιευτούν από τη «Σύγχρονη Εποχή».
Οσοι πάρουν μέρος στον διαγωνισμό αποδέχονται τα παραπάνω και τα αποτελέσματα της κρίσης της Επιτροπής.
Βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας περί προσωπικών δεδομένων, καμία παραβίασή τους δεν θα προκύψει από τα παραπάνω.
Για την επικοινωνία και την πληροφόρηση των συμμετεχόντων σχετικά με την εξέλιξη του διαγωνισμού έχει δημιουργηθεί ειδική σελίδα στον διαδικτυακό ιστοχώρο του Κόμματος www.kke.gr. Η μετάβαση γίνεται μέσω γραφικού που υπάρχει στην αρχική σελίδα του ιστοχώρου».

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Κ.Ραζή Μουσμούτη και Γερ. Μ. Λυμπεράτου

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ
της Κοστούλας Ραζή Μουσμούτη

Close-Up of Autumn Maple Leaf --- Image by © Martin Child/Brand X/Corbis

Κίτρινο φύλλο αδύναμο
στη γη προσγειώνεται, έρμαιο
στις ριπές του ανέμου!
Γη νοτισμένη από άρωμα βροχής
ζεστές ανάσες σκορπίζει!
Ζωντανεύει τις σκέψεις,
Ταξιδεύει τα όνειρα, που
σιωπηλά περιμένουν , γιγαντωμένα
ολοζώντανα, πορεία πραγμάτωσης.
Στοργικά τ` αγκαλιάζει!
Μ` άνεμος άστοργος το παρασέρνει.
Πουθενά δεν τ`  αφήνει , να σταθεί,  να ριζώσει.
Μέχρι χθες , μες στην κίνηση ήταν,
στη ζωή,  στο ταξίδι!
Προσφορά σ` ένα σύνολο
στον κεντρικό του πυρήνα.
Τώρα γεμάτο νερό, χώμα και μύκητες,
ένα  κατακάθι στη γη κολλημένο.
Κ` η   ιστορία,  την ίδια  επανάληψη  κάνει!
Απ` το χώμα ξεκίνησε, γεμάτο  αγάπη και
δύναμη, κι έναν νέο κόσμο   κατάκτησε!
μα τώρα,  στο χώμα αδύναμο,
ένα μαζί του να γίνει!

************

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΑΓΝΟΤΗΤΑΣ
του Γερ.Μ.Λυμπεράτου
images

Το πανέρι της αδειανό,
χωρίς αστέρια και φεγγάρια.
Περπατώντας
το κτυπούσε σαν νάταν «ντέφι»
μια στο γόνατο και μια στο χέρι.
Άλλες φορές,γιομάτο τόχε,
με μαργαρίτες
κι άλλα σπάνια αγριολούλουδα
που στους δρόμους τα πουλούσε.
Κόκκινα γαρύφαλα
στο ξέσκεπο στήθος της κρεμούσε.
Στήθος π΄άναβε φωτιές.
Κι οι άνδρες ουρά
για ν΄αγοράσουν άνθη
απ΄την «λουλουδού».
Μάλλον
τα κάλλη της να ρουφήξουν λαίμαργα
τα μάτια τους θέλανε.
Και τώρα το πανέρι της αδειανό. Γιατί;
Μαθεύτηκε πως άλλαξε επάγγελμα.
Πουλούντας έρωτα
κέρδιζε περισσότερα χρήματα.
Πάντως
δεν ξεχνούσε σε κάθε πελάτη της
να προσφαίρει
κι από ένα μυροδάτο ανθό.
Ίσως
να νοσταλγούσε την αγνότητα
στο άρωμα των λουλουδιών
απ την
μπόχα των ξενέρωτων πελατών της.
Ένα συναίσθημα τόσο σημαντικό
που έβγαινε μέσα απ’ το πανέρι
το γιομάτο λουλούδια ζωής.
Που το έχασε τώρα!

 

 

 

 

Η ΚΝΕ για την παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών. Και δύο ποιήματα του Γερ.Μ.Λυμπεράτου ενάντια στα ναρκωτικά.

kne-narkotika-12

«Μη «φτιάχνεσαι» στα μέτρα τους. Παλεύουμε για να φτιάξουμε το μέλλον που μας αξίζει»υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή της η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Ναρκωτικών στις 26 Ιούνη.

Στην ανακοίνωσή της η ΚΝΕ τονίζει:

«Φέτος η 26η Ιούνη, Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών, βρίσκει τη νεολαία να αγωνιά για το μέλλον της, μετά από 4 μνημόνια και μέτρα έως το 2060. Το όνειρο κάθε νέου να ζήσει με αξιοπρέπεια συνθλίβεται από το 60% της ανεργίας, την εργασιακή περιπλάνηση, τους μισθούς πείνας. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το διάστημα η κυβέρνηση συζητά για τη νομιμοποίηση της κάνναβης ως «σκαλοπάτι» για τη νομιμοποίηση όλων των ναρκωτικών.

Διαφημίζει την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα ναρκωτικά, πιέζοντας για την πλήρη εφαρμογή αυτής της πολιτικής και στην Ελλάδα.

Τα «κατορθώματα» όμως της πολιτικής της ΕΕ μιλούν από μόνα τους και οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί:

  • 84 εκατομμύρια χρήστες, που κάθε χρόνο αυξάνονται! (ΟΗΕ, 2016)
  • Πρωτιά σε παγκόσμιο επίπεδο στα ποσοστά καθημερινής χρήσης ουσιών σε μαθητές, με 2,5 εκατ. συστηματικούς χρήστες χασίς (ΟΗΕ, 2016).
  • Η ΕΕ αποτελεί τον κύριο διάδρομο διακίνησης παράνομων ουσιών σε όλο τον κόσμο (ΟΗΕ, 2016).

Τα ποσοστά χρήσης στη χώρα μας παρά την όξυνση του προβλήματος είναι σημαντικά κάτω από το μέσο όρο της ΕΕ.

Παρ’ όλα αυτά η κυβέρνηση, αντί να οργανώσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα πρόληψης και να στηρίξει τις δομές απεξάρτησης και επανένταξης, κόβει τη χρηματοδότησή τους και ταυτόχρονα προχωράει στην ίδρυση των λεγόμενων χώρων υγιούς χρήσης. Στην πραγματικότητα περιθωριοποιεί τους χρήστες, υπονομεύει τη δυνατότητά τους να απεξαρτηθούν και να επανενταχθούν, να επανεξετάσουν τον τρόπο ζωής τους.

Άλλωστε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πρωτοστατήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια στην άμβλυνση των αντιστάσεων της νεολαίας. Στηρίζει και συμμετέχει στα «ναρκωφεστιβάλ» καλλιεργώντας την ανοχή στη χρήση και την εξάρτηση, ντύνοντας με «προοδευτικό» περιτύλιγμα αντιδραστικές και αντιεπιστημονικές θέσεις.

Τα παραμύθια…

Ο λαός και η νεολαία στη χώρα μας έδειξαν ισχυρά αντανακλαστικά, γι’ αυτό σήμερα χρησιμοποιούν τον «Δούρειο Ίππο» της «θεραπευτικής χρήσης» της κάνναβης για να δρομολογήσουν εκ νέου τη νομιμοποίηση της χρήσης. Δε νοιάζονται για τη θεραπεία των ασθενών αυτοί που διέλυσαν τη Δημόσια Υγεία και την Κοινωνική Ασφάλιση, αυτοί που μετέτρεψαν τα φάρμακα σε πανάκριβα εμπορεύματα! Ακόμα και αν κάποιο συστατικό απομονωθεί και μπορεί να αξιοποιηθεί ιατρικά, δεν χαρακτηρίζεται «θεραπευτικό» κανένα ναρκωτικό. Το νομικό πλαίσιο που επιτρέπει την επιστημονική έρευνα για ιατρικούς σκοπούς υπάρχει από χρόνια. Με το να ζητούν απελευθέρωση της παραγωγής και διάθεσης της κάνναβης αυτό που κάνουν είναι να διαφημίζουν μια ουσία που προκαλεί εξάρτηση και «κοινωνικό θάνατο».

Μας θέλουν να προσφέρουμε φθηνά εργατικά χέρια και θολωμένο μυαλό! Είναι προκλητικοί: Αυτοί που εφαρμόζουν μέτρα φοροληστείας τώρα επικαλούνται τα κέρδη από τη νομιμοποίηση της κάνναβης μέσω της φορολογίας. Οι εκπρόσωποι της πολιτικής που έχει τσακίσει το δικαίωμά μας στη δουλειά, που μας στέλνει στην ανεργία, να μας λένε ότι έτσι θα ανοίξουν νέες θέσεις εργασίας.

Η νομιμοποίηση της χρήσης ναρκωτικών δεν είναι η απάντηση στην πολιτική της καταστολής. Η καταστολή στέλνει το χρήστη στη φυλακή και η νομιμοποίηση κρατάει το χρήστη στη σκλαβιά της χρήσης και της εξάρτησης. Δεν είναι τυχαίο ότι σε χώρες που έχουν νομιμοποιηθεί τα ναρκωτικά, η χρήση και η εξάρτηση πολλαπλασιάζονται, αφού υπάρχει πιο εύκολη πρόσβαση και κοινωνική αποδοχή.

Μιλούν για ελευθερία όσοι μας οδηγούν στη σκλαβιά. Η καπιταλιστική κοινωνία, αφού πρώτα στερεί κάθε ελευθερία, κάθε δικαίωμα, εμφανίζει τη χρήση ναρκωτικών ως «ελεύθερη επιλογή». Πραγματικά ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που μπορεί να δει καθαρά τις αιτίες των προβλημάτων που αντιμετωπίζει στη ζωή του. Που ψάχνει τη διέξοδο έξω από τα όρια του συστήματος που του προβάλλει ως μονόδρομο την εκμετάλλευση, τον ανταγωνισμό, την υποταγή. Που έχει ισότιμες σχέσεις με τους γύρω του, επικοινωνεί, μοιράζεται, δημιουργεί, που μέσα από τη συλλογική δράση κατακτά ζωή με σύγχρονα δικαιώματα.

Η αλήθεια είναι…

Το πρόβλημα των ναρκωτικών είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα και έχει τις αιτίες του στην καρδιά της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η ανεργία, η σχολική διαρροή, ο κοινωνικός – ταξικός αποκλεισμός, η οικονομική και πολιτιστική φτώχεια, η έλλειψη ελευθερίας, η απουσία νοήματος είναι οι όροι που οξύνουν το πρόβλημα των ναρκωτικών.

Το καπιταλιστικό σύστημα έχει διπλό «όφελος» από τη διακίνηση των ναρκωτικών.

• Τμήμα της νεολαίας στέλνεται στο περιθώριο και δε βλέπει με «καθαρό» μυαλό την πραγματικότητα, δεν αμφισβητεί το σύστημα και δεν μπαίνει στον αγώνα για να το ανατρέψει.

• Τα ετήσια κέρδη, από το νόμιμο και το παράνομο εμπόριο, είναι αμύθητα.

Δυναμώνουμε τον αγώνα ενάντια σε όλα τα ναρκωτικά

Η δύναμη για να κερδίσουμε όσα μας στερούν είναι στα χέρια και στο μυαλό μας, στη συλλογική διεκδίκηση. Μην αφήσεις τη δυσφορία που νιώθεις ενάντια στην αδικία και στην εκμετάλλευση να μετατραπεί σε σκλαβιά ψευδαισθήσεων, σε παραίτηση. Κανείς δεν περισσεύει από τον αγώνα, κανείς δεν πρέπει να σπαταλά τη ζωή του ψάχνοντας λύση στη φυγή.

Παλεύουμε για μια κοινωνία ελεύθερη από ναρκωτικά και όχι με ελεύθερα τα ναρκωτικά!

Σε καλούμε στο δρόμο της ανυπότακτης ζωής! Στο δρόμο του συλλογικού αγώνα για την ανατροπή του συστήματος που στηρίζεται στην εκμετάλλευση και στην αδικία. Στην πάλη για την κοινωνία της πραγματικής ελευθερίας, της ζωής με δικαιώματα, το σοσιαλισμό».

********************

26 ΙΟΥΝΙΟΥ ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΕΡΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΟΥΣΙΩΝ
Δύο ποιήματα

**********************

ΝΑ ‘ΜΑΙ
Του Γερ.Μ. Λυμπεράτου

banner_narkotika225

Τα κύματα σαράντα δυό
πατρίδες άλλες τόσες
κι εγώ του άνεμου παιδί
μετράω  τις πληγές  μου.
Ήταν να ρθώ… ήταν πρωί…
ποιός είξερε τον δρόμο;
Αν μούδειχνε ένα δάκτυλο…
κι όλας θα είχα φθάσει.
Κι έτσι απέμεινα έρημο,
πουλάκι στο κλουβί του,
με τάιζαν ολημερίς
σποράκια του θανάτου.
Κι εγώ που νόμιζα πως θα πετώ
απ’ άκρη σ’ άκρη γή μου!
Με πήραν τ’ αγριοκύματα,
με πήραν οι πατρίδες,
με πήρε το ηλιόφεγγο
κάποιο μεσημέρι.
Ώσπου ν’ ανοίξω τα φτερά,
απλά όνειρα να κάνω,
με σκότωσε το σούρουπο,
με έθαψε η νύχτα.
Στον τάφο μου χίλια κεριά
το φώς πυγολαμπίδων,
το αίμα τους το τοξικό
σκοτώνει το σκοτάδι
και κατά το ξημέρωμα
θεριεύει  η  ελπίδα.
Να ‘μαι  παιδί του άνεμου
στη νιά ζωή που θάρθει.

*************

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ!
(ελεύθερος συνειρμός)
Του Γερ.Μ.Λυμπεράτου

Afisa_KNE_Narkwtika

Συνήθισε να ‘χει τον ουρανό
κάτω απ’ τα πόδια του.
Τον ήλιο
να του καίει τις πατούσες του.
Τ’ αστέρια,
καρφιά να τον ματώνουν.
Έριξε μια ματιά στα μπράτσα του.
Τα βρήκε νεανικά, μα εγκατελειμμένα.
Κοίταξε προς τα πάνω.
Αντίκρυσε τη γή πράσινη,
παραδεισένια.
Προσπάθησε να σαλτάρει,
δεν τα κατάφερε.
Άλλωστε
θεό πίσω του δεν είχε.
Βρέθηκε στο χάος
Μέσα στο χάος η λήθη παραμόνευε.
Δέχτηκε το «τσιγάρο» που του πρόσφεραν
κι’ άρχισε μανιακά να το ρουφά.
Τότε,
σ’ όλο του το Είναι
σειρήνες διείσδυσαν
μεταφέροντάς τον
στο κόσμο των ονείρων.
Αποκοιμήθηκε.
Όταν ξύπνησε -νόμιζε ότι ξύπνησε-
από μπροστά του
ξεπρόβαλλε ξαφνικά η κηδεία του.
Το φέρετρό του μια παλιοσανίδα
κι’ αυτός
σωριασμένος και δεμένος  πάνω σ’ αυτή,
με τα πόδια του να κρέμονται στο άπειρο.
Πίσω απ’ το φέρετρο,
η μάνα του
τυλιγμένη μ’ ένα απαισιόδοξο
θανατερό δειλινό,
μισότρελη,
πότε έβριζε και καταριόταν
και πότε ξεκαρδιζόταν στα γέλια
δείχνοντας κάθε τόσο με το δάκτυλό της
το φέρετρο του παιδιού της.
Τον πήραν τα κλάματα.
Ώσπου κι ο ήλιος δεν άντεξε
κρύφτηκε ντροπιασμένος
μες στο σούρουπο,
και τα πρώτα αστέρια της νύχτας
δεν άντεξαν
άρχισαν κι αυτά να κλαίνε και να οδύρονται.
Κι η ζωή;
Απόμεινε μόνη της, αβοήθητη,
να τραβά την ανηφόρα
κουβαλώντας στους ώμους της τον θάνατο
πάνω  σε μια παλιοσανίδα,
που της έκλεβε
την ελπίδα και τα ονειρά της.

 

Γ.Δ.ΜΠΙΜΗΣ, ΔΟΚΙΜΕΣ (Η ματαιότητα της γης…)

CaptureμπιμηςΔΟΚΙΜΕΣ (Η ματαιότητα της γης…)
Του Γ.Δ.Μπίμη

 Στεγάζετε, αποθηκεύετε και περιφρουρείτε συνάνθρωποι το φθαρτό πλούτο  σας πάνω στο αιματοβαμμένο κι αποτρόπαιο  χώμα, παραβλέποντας  πως ο αληθινός πλούτος ανήκει στην δόξα, στην αίγλη και στη μακαριότητα των ουρανών… ………………………………………………………………………………………………….
Ποιο βλέμμα άραγε θα προσηλωθεί για να προσεγγίσει αυτό το στόχο και ποιο πνεύμα θα μπορέσει να συμμεριστεί και να ταυτιστεί με το άσπιλο χρυσάφι των άστρων και των φεγγαριών;

Παρόλα ταύτα όμως, πέρα από τη μεταμορφωμένη σας συνείδηση, υπάρχει ακόμα η προσφιλής κι η προσοδοφόρος οδός του εξαγνισμού, της εξιλέωσης και της σωτηρίας…

Εισχωρήστε λοιπόν πάραυτα στον παραδεισένιο τόπο της καταγωγής σας, στην απλωσιά της πατρίδας ψυχής, για να κατανοήσετε και να διασαφηνίσετε το μέγεθος της  εξάντλησης, της εξαφάνισης και της απώλειας,…
για να κατοπτεύσετε την ασυνήθιστη φωτοχυσία πίσω από το ανοιχτό παράθυρο, για να εμπιστευτείτε την αξιόπιστη αλήθεια του φωτός, για να αποσοβήσετε και να ματαιώσετε δίχως αναβολή την κάθετη κι απόλυτη παρακμή που μας βαυκαλίζει συνολικά και μας κατατρέχει…

Ο μαρασμός, η χρεοκοπία κι η υποβάθμιση είναι κανονισμένες, δωροδοκημένες κι εξαγορασμένες από την αρχή, όμως μην ενδίδετε στο πρόσταγμα της αλγεινής κατάπτωσης, της  αναξιοπρεπούς ταπείνωσης  και της ατιμασμένης  κι αφορισμένης υποταγής… 

Η μητέρα φύση, με την ηθική της ανωτερότητα, συνάφεια κι αυτοτέλεια,  αναλογίζεται και άγχεται για όλα τα τέκνα της κι αποζητά εναγώνια μια προσέλευση, μια εγκαρδιότητα καθολική και μια ευοίωνη κι επωφελή προσέγγιση για κείνο το αφανέρωτο φως που θα θέλξει, θα αναστατώσει  και θα εμπνεύσει όλες τις ψυχές…

Μέσα στη δυσπραγία, στον εκφυλισμό και στην εξαχρείωση της ζοφερής αντίδρασης που στήνει αγχόνες κι ικριώματα για να δολοφονήσει και να κατακρεουργήσει, που συνωμοτεί σταθερά κι αμετάβλητα για να  υπονομεύσει ύπουλα και άνανδρα τη ζωή, η ζωή αντιστέκεται, διατηρεί ακέραιες τις δυνάμεις και τη ζωτικότητά της  και κραυγάζει:

΄΄ Μην παραδίδεσαι και μη συνθηκολογείς,… γιατί η ιστορία ακολουθώντας τη δική της εξελικτική διαδρομή, θα αξιολογήσει, θα κρίνει  και θα καταδικάσει με τον πιο ωμό και άτεγκτο τρόπο κάθε ευτέλεια, κραιπάλη κι ακολασία… ΄΄ ………………………………………………………………………………………………….
Κάπηλοι, άρπαγες, κερδοσκόποι, εκμεταλλευτές, η κατάρα του θεού μας θα πέσει σαν κεραυνός πάνω στα κεφάλια σας, γιατί εμείς που μαχόμαστε και δεινοπαθούμε για να υπερασπίσουμε την ιδέα της ειρήνης, της απελευθέρωσης και της δικαιοσύνης των λαών, των εθνών και των πολιτισμών, έχουμε  το μέλλον και την ιστορία με το μέρος μας…

 

 

 

 

POEMS and short story bay Ioanna Karatzaferi-in Greek and English

Από τα παλιά
Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

images8FP17X90

Στης Αθήνας τα παρτέρια
Φώλιασαν άσπρα περιστέρια

Στα σκοτεινά της τα μπαλκόνια
Άνθισε μια κόκκινη μπιγκόνια

Στα καπνισμένα της σκαλιά
Ξεφύτρωσε μια πασχαλιά

Πίσω από τα κλειστά παράθυρά της
Τραγουδούν παλιά τραγούδια τα παιδιά της

Μπρος στις πόρτες με τα πολλά ονόματα
Στέκονται άνθρωποι με γελαστά τα στόματα

Ψηλά από τις ταράτσες οι κεραίες
Πετούν τα χελιδόνια και φαίνονται ωραίες.

********
ΔΟΘΗΚΕ Η ΕΝΤΟΛΗ
Της Ιωάννας Καρατζαφέρη

200_s

Το κόκκινο φωτάκι μου έκλεισε το μάτι
κι η λευκή σελίδα γλίστρησε
στην πλατιά εγκοπή
και η απάντηση
βγήκε αθόρυβα
στιγματισμένη
Ήταν χαράματα μιας φθινοπωρινής μέρας
που μόλις άρχιζε

να σκάει ο ήλιος τις πρώτες του αχτίδες
στ’ απέναντι τζάμια
που μου έκρυβαν τον ορίζοντα

ΣΗΜ. Τα δύο ανέκδοτα ποιήματα γράφτηκαν από την Ιωάννα Καρατζαφέρη πριν πολλά χρόνια.

********

ΔΙΗΓΗΜΑ-SHORT STORY

This short story is one of nine that compose Ioanna Karatzaferi’s last book of short stories. It was published by Kastaniotis Editions, one of the leading Publishing Houses, in Athens, Greece, mid – June, 2007.
The book’s title is:
BIO-STORIES
Politically incorrect

978-960-03-4447-9b

The full moon is female,
There was not any Egyptian girt. That is just fiction.

 

A RED FULL MOON

images

I had stood exactly across her. I knew exactly the spot from where she would rise, as well as I knew the date, my first look at the calendar every first of the next month.
First week in August, over ninety degrees Fahrenheit and the sun to set at 8.03: the full moon was just an expectation.
For years now at this time of the season, close to my return to Greece, I was captured by nostalgia, of which the largest part touched the faces and the objects or the ways of living that I was to leave behind me.
My usual exit from this feeling was to take a walk in the neighboring Water Plaza, circled by four skyscrapers, inhabited by the familiar mixture of the people of New York, facing the East River.
The last several years most of them were Indians, Pakistanis, all kind of Arabs and others who had come from Africa, Asia, the former Democracies of the Soviet Union and Eastern Europe.

I had lived willingly thirty three days and nights locked in my apartment, watching on television the war between Israel and Lebanon, the events in Middle East with the predictions that in Iraq the everyday attacks, deaths and wounded people and collateral damage will lead to a civil war, and this short walk with the view of the East River, the lights that fell on the slow-moving waters, the lit skyscrapers farther than the United Nations Building, in the North, the sense of the breeze, that blew through green bushes and tussled the fringes on my forehead, brought me back to reality, as I was entering into the night.
The sun would set at 8:03 and at that moment I was stepping out of my door.
It was the night of the full moon of August and I wouldn’t miss an inch of its coming up over the skyline of the opposite bank of the River.
At the Plaza there were wooden chairs, benches and easy chairs to be used by the residents, some of whom were watching their children play protected by the security men or simply enjoying the cool landscape, the horizon, the small boats cruising up and down the river, or listening to strains of popular songs and ethnic tunes, as they gazed at east side.
Finding an empty bench for three, I sat at one end, across from the moon rise, and waited not only for the full moon, but for anyone to come sit or perhaps two more people, and start talking, to ask them what Arabic they spoke, if the language differed from one state to the other, from Sunnites to Shiites, or if the Koran united them all, at least, linguistically.
Many came, women dressed in the Indian fashion, others with silk shawls, men having short black beards, thick black brows, knit caps on their skulls, carrying bags, pulling chairs around the tables, setting dishes with rich smells, bottles of water with visible brands on, so that nobody could think wrongly of alcohol, and starting to eat along with loud conversation.
As I was phrasing my questions in my head, although I knew from previous occasions, I would never receive no answers, I saw the horizon becoming  reddish.
The full moon, I exclaimed within me, and indeed it was!
A huge scarlet red round burning baking tin was slowly rising. I was willingly falling into captivity, as it was a real, but not approachable adored beloved, who did not know about my existence.
An all red full moon, as if painted with blood. Rising, she was gradually losing her color, which turned paler, until she started turning yellow.
If at that time, I was slaughtered what color my blood would be? Would it be red or yellow?
The full moon which gradually was getting smaller on her rising and she was now reaching the fourteenth floor of the southwest skyscraper had exiled me from this world.
And I would remain in exile for an indeterminate time, if a voice close to me had not asked me if the seat next to me was available. It was. Actually two seats were free.
The woman, chubby, a little dark, her features visible by the moon light, had not any special characteristics, so that I could remember her later.
From the first words that we exchanged, I understood that she had not come for the moon, of which she did not know the phase and had not even noticed her, but for a little natural coolness.
She resided in one of these skyscrapers for a year now, she had not made any acquaintance with other residents and she rarely came down to the Plaza. At work air conditioning, at home the same, she felt she needed some fresh air.
“Me, too”, I said without mentioning that I had not gone to work for thirty three days and perhaps I was already fired.
I didn’t know it because I didn’t answer the telephone calls I was receiving. I didn’t feel talking with anyone.
“Which building you live at”? She asked me.
“I don’t live in this Plaza. I live at the South Plaza, two blocks down”.
“Do you come here often”?
“At least once a month”, I answered.
“Why so?”
“I come for the full moon”.
“For what”?
Her face was round, her eyes colorless, her lips pale, her hair just hair.
“An old acquaintance”
There was silence.
When the moon passed behind the back of the skyscraper B, she would follow the west line. Then she would pass out of my windows and would light the floor of my room. She would keep me company.
“When did you come here? It’s so hard to rent a place” I said.
“I work for the United Nations and there is, I think, a policy for us, because we are not permanent employees and therefore permanent residents”.
I knew about it, and it was of no interest to me, but I was listening.
“I saw these buildings being built”.
“When was that?” She asked.
“Many years ago”, I answered.
“The wind shakes them a little”.
“The rivers and the sea ports are always windy and the tall buildings should have some suppleness”.
“You look a little depressed”.
“I am”.
“Do you live alone?”
“Yes”.
“Me, too”.
“Where are yours?”
“In Egypt”.
“I’m sorry””
“Why?”
“I’m afraid of wars because they can be extended”.
“Which wars”?
“The ones going on in Israel, Lebanon, Iraq, Palestine, and the Greater Area”.
I didn’t mention Egypt, although I had in my mind the world map and I knew the adjacent countries, I didn’t want to scare her.
I didn’t say anything about the deportation of the Greeks from Egypt at Nasser’s time. She would know about it, at least as a chapter of history”.
“Don’t be afraid”, she appeased me.
She might know something. For the United Nations, she worked… I thought.
“I cannot see fathers holding in their arms killed children and cry Allah is great. Not rabbis carrying guns”.
“Where do you see all this?”
“On television”.
“I don’t watch it”.
Was she fooling me?
“I am not concerned about the gender, the ethnicity, or the religion of the people that are killed, get wounded or their houses being demolished”, I continued.
“For some people religion is more powerful that their own life”.
“I cannot compromise with this way of thinking”.
“It’s not necessary”.
For an Egyptian woman, I found her rather cold.
“We the Greeks”, I said declaring thus my origin, “have another stand towards the Arab world”.
“What stand?”
“Although, we are no Moslems…”
“I’m Coptic”, she interrupted me.
“And I am an atheist”, I said, and I rose first.
Whatever she said behind my back, I didn’t hear it.

I left Water Plaza, walked towards First Avenue and instead of turning right to go home, I turned left to the Eighteenth Street, where the Montgomery restaurant was situated, its doors and windows painted deep blue, like the Corinthian sea.
The stools at the bar, from one end to the other, were taken. The television screen had almost the same length, and the customers, holding a glass of beer or any other liquor in their hands, were watching a baseball game.
There was not a seat available for me.
I asked the head waiter if there was any available seat in the dining room. There were booths, which I favor, separated by cut glass representing life scenes.
He took me to a booth for two and I sat.
My back was turned to the main door, a rashness of the moment, which meant that I couldn’t see who was going out, mainly who was coming in and what he was carrying in his hands, to have the time to run out in case of a terrorist act, while I was watching at another smaller television set moving images of a movie, and I couldn’t realize if it was in the South Pacific, made in Hollywood, where in the battles only Japs were killed, or if they were scenes from the war in Iraq or somewhere else in the Middle East, where plains dropped bombs.
Hurrah! We killed them dead.
Both television sets were playing in full sound, but I didn’t care because I was not talking with anyone and actually I gave the waiter my order by pointing out with my finger on the menu.
He nodded his head, indicating that he understood, and left.
He came back in a short while with the dishes.
I looked down the plates, the mixed salad’s colors, the medium cooked hamburger, the French fries, the beer glass with the white head and I wanted to kick them all up high to the air.
I bit my lower lip –something I used to do when I wanted to get more patience from within me, and tightened my fists.
The booths are not for lonely people, for them is the bar.
There you have the chance to speak with the one at your left or right, standing or sitting, even with any other who stands behind you.
I forked the half baked mince, between the horizontal pieces of the roll, I picked on some fries and green leaves, I drank non stop my beer, left the tip on the table, paid the cashier and left.
The pedestrians on the sidewalks under the full moon, we were a little or more crazy. It was shown in our expression, stride, stoppage before the benches of the vegetable and fruit benches of the 24 hour Korean stores, rash words we exchanged with the passers bye, but I didn’t care at all.
I stopped in one of the stores, bought two mangos, a tall sun flower and continued my way home.
I have loved Van Gogh from my first high school years.

I opened my door slowly and entered my apartment tiptoeing, like I was careful not to awake someone sleeping.
I took off my shoes in the entrance and got into my room. The full moon light was falling on my pillow with a design of iron bars and I counted them, light or dark.
I went to the kitchen to see if any roach was crawling on the walls, or any other was hiding in the sponge with which I washed the dishes, if any mouse was caught in the glue trap, turned to the living room to see if the pillows on the coach were in their place, if the television was shut off, although I didn’t hear any noise and its light didn’t reflect on the opposite wall.
Back to the kitchen I opened the refrigerator and stood for a few minutes in front of the open door. It was empty.
I remembered Aristides, with his blue eyes, was not alive any more.
“If any mouse falls from one shelf to the other in your refrigerator, it will be a suicide headlong”, I heard him saying as he opened it for a bottle water.
Some die alive and some die crazy.
I turned to my room. I lied down on my bed and put my head on the pillow.
I felt the light of the full moon on my face, a dried plain, on my eyes, two ponds where no idol was reflected, a mouth closed like a safe of secret white documents and on my jaw, that time has flattened its small cliff.
I had broken the bars on my pillow.
Golden bars, golden cage.

Ioanna Karatzaferi

 

 

ΕΛΗΞΕ η συζήτηση «σχέση ποιητή και ποίησης» με μεγάλη επιτυχία. Σήμερα όλα τα σχόλια για την συζήτηση.

·ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ ΓΝΩΣΗΣ
Η
ΣΥΖΗΤΗΣΗ  » Σχέση ποιητή και ποίησης» Ιούνιος 2017
ΕΛΗΞΕ

   και οι 12+1 ήσαν ΥΠΕΡΟΧΟΙ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ,  ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!
Ευχαριστούμε!
…ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΠΑΝΤΑ ΝΑ’ΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

 

Capture hqdefault Capture;;;;;;;;;;;;;;

ΕΡΜΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ «…μικρός Χριστός γεννημένος σε φάτνη από λέξεις φτωχές».          ΧΡΙΣΤ.ΤΡΙΑΝΤΗΣ «Ω,οδύνη μυστικά κατέβαινες στην πόλη.»

κοκοκο γερασιμος    7068152  μμμμμμμμμμμμμμμμμμμ

ΓΕΡ.Μ.ΛΥΜΠΕΡΑΤΟΣ «κι όλες οι λέξεις στο φως νικούν το σκοτάδι.»
ΒΑΣ.ΔΡΑΓΟΥΝΗ ‘Το μιαλό της τριγυρνά σ’ άγνωστους διαδρόμους του μέλλοντος»

....................................   Captureρουμελιωτη     Captureχρ,ππππ   Capture

Μ.Κ.ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ «Κι αν αφήσει το χέρι του, θα ξεσκιστούν τα πέπλα που της φόρεσαν οι μούσες »
ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ «Το βίος τους το εμπάλωσαν με μια αντάρα στην καρδιά»

Captureσσσσσ  Captureσοφια  Captureμπιμης κκκκκκκκκκκκκκ

ΣΟΦΙΑ ΚΑΘΑΡΕΙΟΥ «Μακρύς ο νόστος όσο κι η θύμηση των αιώνων»
Γ.Δ.ΜΠΙΜΗΣ «Με το κοπίδι του μόχτου θρυμμάτισε τη φλέβα του ουρανού,»

Captureιιιιιιιιιιιι κοστουλα  καζας Capture

Κ.Ρ.ΜΟΥΣΜΟΥΤΗ «Ροφούν τα μυνήματα, που η θάλασσα στέλνει, με σταγόνες διάφανες.»
ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΚΑΖΑΣ «-στων φονιάδων τις φλέβες ρέει ακουαφόρτε-«

Capture999999999 Capture   Capture Capture

Α. ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ «Μάτια γλυκά στου ανεμόβροχου το βάθος.»
Π. ΣΟΦΙΑΝΟΣ «Μα άδικο άν βλέπεις μη σταθείς και τρομαγμένος θεατής το ψέμα υποφέρεις,» 

Capture   2015-09-13-1322 copy ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ » Νέα Υόρκη, πολύχρωμη, βουερή, πολύμορφη γεννήτρα,»

*************    *********************     ***************

ΣΧΟΛΙΑ- ΣΧΟΛΙΑ-ΣΧΟΛΙΑ-ΣΧΟΛΙΑ- ΣΧΟΛΙΑ- ΣΧΟΛΙΑ-ΣΧΟΛΙΑ

1  Από Γεράσιμο Μ.Λυμπεράτο για το ποίημα ΒΑΘΟΣ  Ανέστη Χριστίδη
Μας «εκτινάζεις» στο απεριόριστο βάθος των στίχων σου «…δώσε της καρδιά σου το απόσταγμα» αυτός κι αν δεν είναι στίχος.

Από Κατερίνα Μήλιου  για την γραφή του Α.Χριστίδη «Ο πρώτος που απολαμβάνει το ποίημα είναι ο ίδιος ο ποιητής» Τί όμορφη αλήθεια! Αισθητικές και διανοητικές ανάγκες, εσωτερική έλλειψη, ικανοποίηση, απόλαυση, τάξη αισθημάτων, αρμολόγηση και συναρμολόγηση μέσω λειτουργίας όλων των αισθήσεων, συν της φαντασίας. Και ο χρόνος, ο απαραίτητος χρόνος, ωρίμανσης της αρχικής έξαψης, ο χρόνος της σκέψης και η ώθηση για την έκθεση ως αναγκαία για την επικοινωνία. Τί όμορφος καμβάς για τη σχέση του ποιητή με την ποίηση! Τί όμορφος καμβάς συνάντησης του ποιητή με τον αναγνώστη!

******

3 Από Κ.Ρ.Μουσμούτη για γραφή και ποίηση της Ι. Καρατζαφέρη Η κυρία Καρατζαφέρη, καταφέρνει να είναι θαυμάσια στον λόγο της, ήτε αυτός αφορά διήγημα, παραμύθι , ποίηση.Η τοποθέτησή της στη σχέση ποιήτριας ποίησης είναι θαυμάσια, όπως και με  το ποίημά της προσεγγίζει μέχρι δακρύων φυλετικές σχέσεις ( ….καλύτερη άσπρη ζωή……) και περιβάλλον πόλεων.

Για την γραφή και ποίηση της Ιωάννας Καρατζαφέρη. Η κ. Καρατζαφέρη με απλότητα και με σαφήνεια μας μίλησε για την σχέση της με την ποίηση, και μας περιέγραψε την Νέα Υόρκη με στίχους που αντανακλούν μια πραγματικότητα.
Μάριος  Σύδνευ

4 Η Κ.Ρ.Μουσμούτη  για την γραφή και ποίηση της Σ.Καθαρείου  Τελευταία πρόταση της κυρίας Καθαρείου,»Η ποίηση είναι ο οραματισμός……..στα ποιήματά του»,  δεν αφήνει κανένα περιθώριο να γράψεις,  αν δεν υπάρχει οραματισμός  και ενόραση. Δηλαδή σχέση άρρηκτη ποιήτριας ποίησης.  Στο ποίημά της αφήνει αυτή τη σχέση μέσα από το συναίσθημα να αποτυπωθεί με την νοσταλγία του ανθρώπου που βιώνει την μετανάστευση.

*******

5  Από τον  Ι.Μαρίνη  Αθήνα, για τη Γραφή του Γ.Μπίμη. Πολύ συγκροτημένο το άρθρο για την τέχνη του κ. Γ.Μπίμη. Προτρέπει τους λογοτέχνες να μη μένουν απαθείς σε μιά κοινωνία που παραπέει αλλά να στρατευτούν για να αντιμετωπίσουν  την αδικία, το αίμα, το ψέμα, τις φωτιές, τις πληγές και τα δάκρυα… Συγχαρητήρια

******

Για την ποίηση του Αδριανού Καζά   «Ανατριχίλα σε πιάνει διαβάζοντας αυτό το ποίημα. Μπράβο στους Ελληνοαυστραλούς ποιητές που έχουν την ευαισθησία παρ όλη την οικ. ευημερία τους να σκέπτονται ακόμη και τον μακρυνό συνάνθρωπό τους
Μηνάς  Τουρίκας- Αθήνα

7 Από Κατερίνα Μήλιου  για τη γραφή του Α.Καζά Ο έρωτας για την ποίηση, για τη ζωή! Είθε ποτέ να μην κοπάσει. Πάντα, εραστές και εράστριες, σεμνά και ταπεινά, ικέτες, δυνατοί και αδύναμοι, καθείς μέσα από το δικό του δρόμο να πασχίζουμε για την ποίηση, για την ίδια τη ζωή!

******

8 Για όλα τα πονήματα από τον  Χριστόφορο Τριάντη
Κάθε λέξη έχει συνέπειες. Γι’ αυτό τα γραφόμενά μας είναι τα μάτια  βλέπουν τον «κόσμο»* βαθιά κι αγαπητικά . Ξεκινώντας από τους  στοχασμούς και την πραγματικότητα,  ανοίγουμε το έργο μας «στους φίλους μιας άλλης χαράς»*. Με τις λέξεις κινούμε τη «γη»* (λίγο ή πολύ , δεν έχει σημασία). Δεν είμαστε σοφοί, ούτε προφήτες , απλά γράφουμε ποιήματα .

-κόσμος* : οι άνθρωποι , η φύση , τα παιδικά μας χρόνια , η πατρίδα μικρή και μεγάλη .
-στους φίλους μιας άλλης χαράς*: τίτλος ποιητικής συλλογής του Γ. Σαραντάρη .
– γη* : λέξη από τη φράση του Αρχιμήδη : Δῶς μοι πᾶ στῶ καὶ τὰν γᾶν κινάσω.

******

  9 Για την ποίηση του Γεράσιμου Λυμπεράτου  Πολύ  όμορφος ο κόσμος που οραματίζεται ο κ. Λυμπεράτος
Αθηνά Ελευθερίου,  Ρόδος 

10 Για τη γραφή του Γερ.Μ. Λυμπεράτου από την Ιωάννα Καρατζαφέρη
Η σχέση ποιητή πίεσης εξαιτίας της μετανάστευσης παίρνει τη μορφή αυτο-θεραπείας
Αιτία για την από προσωπική να γίνεται και του «συνανθρώπου» και ακόμα πλατύτερα – της κοινωνίας.
Η σχέση καταλήγει να εξελίσσεται σε μαχητική, να ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο ταξικά, να επιδιώκει την αλήθεια και τη μετάδοση της

*******

11 Από Ανδριανό Καζά    «Θα έλεγα  χωρίς βιασύνη ομως ,  να προτείνεις ώστε  οι συμμετέχοντες να γνωριστούν μεταξύ τους, να γίνουν μια φιλική μη ανταγωνιστική παρέα  και ανοιχτή σε  άλλους όσους  επιθυμούν να συμμετέχουν.
Οι «Βρυσούλες» να βοηθήσουν την ανταλλαγή emails μεταξύ όσων το ζητήσουν και μία ή δυο φορές το χρόνο να οργανώνουν κάποιο θέμα για συζήτηση ή και ποιητική γιορτή, χωρίς να ρυθμίζουν την πορεία της ομάδας παρά να της συμπαραστέκονται. Μια ιδέα είναι»Αδριανός

12 Από Κ.Ρ.Μουσμούτη προς τον κ.Γεράσιμο Λυμπεράτο  Μπαίνοντας στο υπολογιστή για να διαβάσω τις αναρτήσεις έμεινα άφωνη από την δική μου ανάρτηση.
Η χαρά μου είναι μεγάλη γιατί έγραψα σε μισή ώρα ένα κείμενο που μπορούσε να σταθεί κάπως μέσα στα μεγαθήρια της λογοτεχνίας.
Να είσαι πάντα καλά να δίνεις αυτές τις ευκαιρίες πνευματικής τροφής και να μας κρατάς, σε καλή πνευματική κατάσταση.
Βέβαια προσπαθώ με πολλούς τρόπους να ξεπερνώ όσο μπορώ τις δυσκολίες του Χρόνου που με κυνηγά.
Χαίρομαι  για την επιτυχημένη προσπάθεια και για την απήχηση που είχε.
Χαίρομαι και σ` ευχαριστώ για την εμμονή σου στην συμμετοχή μου. Να έχεις ένα καλό και χαρούμενο απόγευμα.  Κωστούλα ( Κωσταντίνα Ραζή – Μουσμούτη). Αργοστόλι

******

13 Από την Ιωάννα Καρατζαφέρη γενικά.
Θαύμασα εξαιρετικά έκπληκτη όλων των συμμετεχόντων τα ποιήματα και απόρησα για την άγνοιά μου.

******

 14 Από την Ιωάννα Καρατζαφέρη για την γραφή του Χριστόφορου Τριάντη.
Διαβάζοντας το κείμενο νιώθεις τη θνητότητα και την αθανασία με μια άπιαστη μεταφυσική φωτισμένη εκφραστικότητα
Η ποίηση είναι μια πορεία συναδέλφωσης περιτυλιγμένη με μια θεία ατμόσφαιρα.

******

15 Από Ιωάννα Καρατζαφέρη  για τη γραφή της Βασ. Δραγούνη
«Κάποιος που γράφει ποίημα»

Στον τίτλο του κειμένου θα μπορούσε να αντικατασταθεί το ρήμα με το διαβάζει.
Η πνευματική και αισθηματική κατάσταση του ποιητή μεταλλάσσεται στις αντίστοιχες καταστάσεις του αναγνώστη.
Η σχέση ποιητή και ποίησης αλληλοσυμπληρώνεται και παράγει τα ίδια συναισθήματα εκφρασμένα γεμάτα με αυτά.

******

16 Από Ιωάννα Καρατζαφέρη για τη γραφή και ποίηση του Χρήστου Δημούλα
Διαβάζοντας στις «βρυσούλες» ακόμα μια φορά το πρόγραμμα της
ημέρας είδα να αναφέρεται στο γνωστό ποιητή Χρήστο Δημούλα και αυτόματα
σκέφτηκα: α! θα πάρω βαθιά αναπνοή, όπως κάθε φορά που διαβάζω ποιήματά του.
Η σχέση μου με την ποίηση ισούται με την ανάγκη γι’ αναπνοή…
με διαβεβαίωσε για την αλλαγή κάποιας δικής μου αίσθησης με τα ποιήματα του,
ιδιαίτερα με τους «Λαϊκατζήδες» σχετικά με τους πωλητές στις λαϊκές αγορές.
Μέχρι τότε περίμενα την ημέρα της εβδομάδας που γινόταν στη γειτονιά μου η
λαϊκή αγορά για να πάω και να θαυμάσω τα χρώματα, τα σχήματα, τα μεγέθη με
τα οποία απλώνονταν τα φρούτα και τα λαχανικά. Οι παραγωγοί, οι πωλητές
έδειχναν με αυτό τον τρόπο την εποχική παραγωγή τους.
Τα ποιήματα του Χρ, Δημ. -όποιος και αν είναι ο τίτλος τους- επέφεραν στο
νου μου τις ταξικές και κοινωνικές διαφορές που δημιουργούν οι εργατικές και
επαγγελματικές διαχωριστικές γραμμές.
Τα ποιήματα δεν έχουν χρηματικές ταμπέλες, η αξία τους  είναι πνευματική χωρίς
να παραβλέπει την οικονομική κρίση, αντίθετα αποκαλύπτει και ξεπερνάει τα όρια της.

17 Από Σοφία Καθαρείου
Αγαπητέ Φίλε Γεράσιμε,
 Αύριο τελειώνει η συζήτησή μας για την ποίηση και θέλω να σ’ ευχαριστήσω για την πρωτοβουλία σου να καλέσεις ποιητές και ποιήτριες
να εκφράσουν τη γνώμη τους για τη “Σχέση Ποιητή και Ποίησης”. 

 Διαβάζοντας τη δική σου εισήγηση συγκινήθηκα πολύ για την θαυμάσια έμπνευση πού είχες να φτιάξεις μια πνευματική γέφυρα μεταξύ Ελλάδας και Αυστραλίας.
Οι ποιητές και οι ποιήτριες που κάλεσες είναι πράγματι άτομα χαρισματικά και ταλαντούχα
που χειρίζονται άριστα το εργαλείο του λόγου, που είναι γνήσιοι και αυθεντικοί εκφραστές συναισθημάτων και ιδεών.
Διάβασα με ενδιαφέρον
αλλά και με ευλάβεια την προσέγγιση των ποιητών και ποιητριών στα θέματα και τις ιδέες που πρόσφεραν.  Όλοι και όλες μας πρόσφεραν ένα κομμάτι απ’ την ψυχή τους κι’ αυτό το θεωρώ σαν μια θεραπευτική πράξη για όσους από μας βασανίζονται από την εγκατάλειψη της χώρας που αφήσαμε.
Αισθάνθηκα πως η απόσταση μεταξύ Ελλάδας και Αυστραλίας εκμηδενίστηκε- και τολμώ να πω έπαψε να υπάρχει η φθοροποιός απόσταση όταν η γλώσσας μας έγινε το κοινό βάθρο της σκέψης μας.

 Σ’ ευχαριστώ Γεράσιμε για την τόσο σπουδαία εμπειρία που μου πρόσφερες Εσύ και όλοι φίλοι και φίλες που καλλιεργούμε το χωράφι της ποίησης.

Με εκτίμηση,
Σοφία Ράλλη Καθαρείου

 ******

18 Από Ιωάννα Καρατζαφέρη
Τι είναι το ταλέντο; Πόσα μπορεί να έχουν παρουσιαστεί σ’ ένα άτομο, να γεννιούνται μαζί του, πώς το/τα αναγνωρίζει ο ίδιος, πώς τα εκφράζει, πώς καθορίζεται η επιλογή τους για την ανάπτυξή τους.

Το ταλέντο απομονώνει τον κάτοχό του, ή τον ωθεί στην επικοινωνία με τους συνανθρώπους του, διαμέσου του είδους που παράγει: λόγος, ζωγραφική, μουσική, θέατρο, και τα υπόλοιπα μέχρι που φτάνουν στην έβδομη τέχνη, τον κινηματογράφο και τα εμπλέκουν με την τεχνολογία στην τηλεόραση.

Τα ταλέντα του Γεράσιμου Λυμπεράτου -το πεζογράφημα, η ποίηση το σκίτσο και η ζωγραφική, τόσο ιδιαίτερα, που αφήνουν ανεξάντλητα, την απορία και το θαυμασμό, του αναγνώστη, του θεατή και οποιασδήποτε άλλης προσέγγισης γεννάνε πολλά ερωτηματικά.

Η αγάπη του για την ιδιαίτερη πατρίδα του και αυτή που τον στέγασε μακριά της, η κοινωνική ιδεολογία του, που απλώνεται συντροφικά, πάνω από θάλασσες, ωκεανούς, λίμνες και δάση, ζωντανά από την ανθρώπινη ύπαρξη, τον ώθησαν σε μια κοινωνική δραστηριότητα σαν αυτή που εξελίχτηκε από τις  1 Ιουνίου 2017 και τελειώνει σήμερα 8 Ιουνίου 2017,
Όλα αυτά και όσα υπάρχουν και παραμένουν άγνωστα, εξαιτίας των αποστάσεων ανάμεσα στον κοινωνικά, καλλιτεχνικά, δημιουργικά, δραστήριο εμπνευσμένο και εμπνευστή Γεράσιμο Λυμπεράτο, και τους ζώντες, ας μετατραπούν σε ένα παγκόσμιο παράδειγμα προς τη ρεαλιστική αντίληψη της κάθε νέας γενιάς που συνεχίζει το ανθρώπινο γένος για ένα πιο άξιο και ειρηνικό μέλλον.
Ιωάννα Καρατζαφέρη

**********     *********     ***********

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

Θέλω νε ευχαριστήσω θερμά  όλους τους  λογοτέχνες  που πήραν μέρος στην συζήτηση με Θέμα  «Σχέση  ποιητή και ποίησης»
Για τις «Βρυσούλες γνώσης» ήταν  ένα γεγονός  ιδαίτερης σημασίας, αφού μπόρεσε να φέρει κοντά λογοτέχνες από την πατρίδα Ελλάδα και την δεύτερη πατρίδα Αυστραλία.
Να εκφράσουν τις απόψεις τους πάνω σ αυτό το σπουδαίο θέμα.
Ταυτόχονα θεωρούμε σημαντικό ό,τι τις 7 ημέρες που διήρκησε η συζήτηση οι επισκέψεις έφθασαν τις 780 από όλα τα μήκη του πλανήτη μας. Που με τον αριθμό αυτό καταγράφεται πρώτιστα το ενδιαφέρον για την συζήτηση αυτή .
Επίσης σημαντικό είναι ό,τι αποκτήσαμε πείρα -μέσα από λάθη και αδυναμίες μας- έτσι την επόμενη φορά που θα κληθούμε να συμμετάσχουμε στην επόμενη συζήτηση θα είμαστε  πιο ακριβείς και πιο σωστοί.
Κλείνωντας αυτή την συζήτηση θέλουμε να ευχηθούμε σε όλους υγεία και κάθε πρόοδο στο συγγραφικό , ποιητικό σας έργο.
Με την σκέψη όλων  μας προς ένα καλλίτερο πιο Ανθρώπινο αύριο ευχαριστούμε και τους γνωστούς , άγνωστους επισκέπτες -φίλους της ιστοσελίδας μας υποσχόμενοι να κάνουμε ό,τι μπορούμε για την ενημερωσή τους πάνω σε λογοτεχνικά, καλλιτεχνικά  πολιτιστικά, πολιτικά θέματα που προκύπτουν από την καθημερινότητα, το χθές και που σημαδεύουν το αύριο.
Να είστε όλοι καλά.
Για τις Βρυσούλες γνώσης
Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος. Σύδνεϊ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ » για τη σχέση ποιητή και ποίησης»

ΓΙΟΡΤΑΖΟΝΤΑΣ τις πάνω 20.000 επισκέψεις στην ιστοσελίδα μας
ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ γνώσης  Ιούνιος 2017

ΣΥΖΗΤΗΣΗCapture σχέση ποιητή και ποίησης

***

ΔΙΑΒΟΛΙΤΣΙ,ΜΕΣΣΗΝΙΑ 2015-09-13-1322 copy ΕΛΛΑΔΑ -ΗΠΑ

Η συγγραφέας Ιωάννα Καρατζαφέρη για τη «σχέση ποιητή και ποίησης»

«Η σχέση μπορεί να παράγει έμπνευση, όχι μόνο στον ποιητή, αλλά να γίνεται μεταδοτική στον αναγνώστη.»

***

Σχέση ποιητή και ποίησης
Ένας τίτλος από τρεις λέξεις που έχει η κάθε μια τη δική της βαρύτητα και, συνολικά, πολλαπλή.

Η σχέση είναι ιστορικά ακατάσχετη και παγκόσμια μεταξύ των φυσικών υπάρξεων, όχι μόνο ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα, ή σε αυτά και τα έργα των χεριών τους, αλλά να επεκτείνονται στο χώρο και το χρόνο, να ισχυροποιούν τη γλώσσα και τη μνήμη του ανθρώπου.

Οι σχέσεις διαφέρουν σε πολλές ιδιότητες και ιδιαιτερότητες.,

Αυτή η οποία υπάρχει ανάμεσα στον ποιητή και την ποίηση, σε μεγάλο ποσοστό και γίνεται αντιληπτή είναι προσωπική, όπως τα βιώματα, οι εμπειρίες, τα αναγνώσματα, η παιδεία, το κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο που διαμορφώνουν την τάξη των πολιτών μιας χώρας, έστω και αν κάποιων ποιητών οι στίχοι περνούν τα τυπωμένα όριά τους.

Η σχέση μπορεί να παράγει έμπνευση, όχι μόνο στον ποιητή, αλλά να γίνεται μεταδοτική στον αναγνώστη.

Η χροιά της, ο τόνος της, η οσμή της ποίησης και η περιγραφή γεγονότων και εικόνων, απορριπτέων η δημιουργικών τάσεων και αισθημάτων καταχωρεί χρόνο και χώρο.

Η σχέση ποιητή και ποίησης είναι αντανακλαστική, δημιουργική και διαμοιρασμένη σε διαφορετικό και αντίστοιχο ύφος.

Οι πιο κοινοί ορισμοί όπως ομοιοκαταληξία και ελεύθερος στίχος παρουσιάζουν, πέρα από τη σχέση του ποιητή και της ποίησης, τη χώρα και το χρόνο.

Προσωπικά, ενώ σαν μαθήτρια του Δημοτικού, είχα διδαχθεί και μπορούσα να απαγγείλω διάφορα ποιήματα, όπως

Τώρα που θα πάω στα ξένα
και θα ζούμε, μήνες, χρόνους χωρισμένοι
άφησε να πάρω κάτι κι από σένα
γαλανή πατρίδα, πολυαγαπημένη,
για την κάθε λύπη, κάθε τι κακό.
φυλαχτό απ’ αρρώστια, φυλαχτό από χάρο,
μονο λίγο χώμα, χώμα ελληνικό!

***

Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΒΑΒΕΛ ΔΕΝ ΕΠΕΣΕ
Ποιητική δημιουργία της Ιωάννας Καρατζαφερη

untitled

Βαριά καρδιά, βαθιά ψυχή, μαύρη ζωή, λευκή φυλή.
Άσπρα δόντια, άσπρες πατούσες, άσπρες ανάστροφες χεριών, μαύρη φυλή.
Φροντίδες πολλές, σκοτούρες φριχτές για μια άσπρη ζωή
καλύτερη από τη χτεσινή.
Τρουμπέτες γυαλιστερές, καινούργιοι ρυθμοί, ζωηροί χοροί
να ξεπεράσουνε με τη μαυρίλα τους σαν θύελλα βουερή
το άσπρο τους εφιαλτικό, βασανιστικό όνειρο.
Νέα Υόρκη, πολύχρωμη, βουερή, πολύμορφη γεννήτρα,
σε πνίγουν τα παιδιά σου.
Σκάβουνε τα σωθικά σου και τους περνάνε σιδερένιες γραμμές,
που σε σχίζουν από την ανατολή στη δύση
Τρυπάνε τα σπλάχνα σου για να στεριώσουνε μέσα τους βαθιά
πανύψηλους σιδερένιους ουρανοξύστες
κι αυτοί με τις κορφές τους σου τρυπάνε τον ουρανό τη μέρα
και με τα φωτερά τους παράθυρα σου κρύβουν τ’ άστρα τη νύχτα.
Ποτέ δεν θα λευτερωθείς
από τους θορύβους σου
από το τρέξιμο της ζωής πάνω στα πολύκοσμα πεζοδρόμιά σου.
Οι αναστεναγμοί σου από το βάρος που σηκώνεις στις πλάτες σου
δεν ακούγονται.
Φωνάζουν οι άνθρωποί σου δυνατά
και δεν ακούνε το στεναγμό σου
τη δικιά σου φωνή τη σκέπασε το αχ της ανθρώπινης βιάσης.
Ο ήλιος σου στη δύση του είναι κόκκινος
και στην ανατολή του ασημένιος.
Το φεγγάρι σου είναι κίτρινο
και κολυμπάει στα ποτάμια σου
τις μοναχικές του αχτίδες.
***

Λίγα λόγια για την Ιωάννα 2015-09-13-1322 copy

*Η Ιωάννα Καρατζαφέρη  γεννήθηκε στην Καλαμάτα, και διαμένει  στην Αθήνα. Τα χρόνια του Δημοτικού και του Γυμνασίου τα πέρασε στην Καλλιθέα.

Πολύ νέα πήγε στην Αμερική και έζησε επίσης πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη, που την επισκέπτεται κάθε χρόνο. Εκεί σπούδασε στο Χάντερ Κόλετζ και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη Λογοτεχνία-Θέατρο-Κινηματογράφο (θεωρητικά) στο Πανεπιστήμιο Λουντ της Σουηδίας. Μιλάει αγγλικά, γαλλικά και σουηδικά. Η μετάφρασή της του βιβλίου «Μόνο την Αλήθεια» τιμήθηκε με το βραβείο IBBY

*Η Ιωάννα Καρατζαφέρη ταυτίστηκε από νέα με τη λογοτεχνία. Η ίδια λέει πως η λογοτεχνία είναι η παράλληλη γραμμή με τη φυσική της ύπαρξη. Η καταγωγή της, τα παιδικά της χρόνια, οι σπουδές της, τα ταξίδια της, οι χαρές, οι απολαύσεις, οι πικρές στιγμές και οι απογοητεύσεις μετατρέπονταν όλα σε μυθιστορηματική γραφή. Γνωστή ως μυθιστοριογράφος, μετέφρασε, έγραψε βιβλία για παιδιά και νέους, συνεργασίες, επιφυλλίδες και σχολιάζει ακόμη και σήμερα στον Τύπο την καθημερινότητα.
Για το συγγραφικό έργο της συγγραφέα , καθώς και τους τίτλους  των βιβλίων της θα τα βρείτε στο Google  γράφοντας το όνομα «Ιωάννα Καρατζαφέρη Βιβλίο Νετ.»

ΚΕΙΜΕΝΟ Ιωάννα Καρατζαφέρη
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ Ιωάννα Καρατζαφέρη
ΣΚΙΤΣΑ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ. Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ. Διαδίκτυο
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Βρυσούλες γνώσης  https://vrysoulesgnosis.wordpress.com
E-MAIL g.lymberatos@hotmail.com
ΣΧΟΛΙΑ: δεχόμαστε μικρά σχόλια για την κάθε περίπτωση ή και για όλες μαζί.

ΕΛΑΒΑΝ  ΜΕΡΟΣ στην  ΣΥΖΗΤΗΣΗ
*Έρμα Βασιλείου, *Χριστόφορος Τριάντης, *Γεράσιμος Λυμπεράτος, *Σοφία Ράλλη Καθαρείου, *Γ.Μπίμης, *Βασιλική Δραγούνη, *Ιωάννα Καρατζαφέρη, *Χρήστος Δημούλας, *Ανέστης Χριστίδης, *Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη, *Αδριανός Καζάς, *Κοστούλα Ραζή Μουσμούτη, *Πέτρος Σοφιανός.

*Ο αστερίσκος υποδηλεί ό,τι  το κείμενο του συγκεκριμένου λογοτέχνη έχει ήδη αναρτηθεί και θα το βρείτε στις βρυσούλες γνώσης

********   *******   ******

ΣΧΟΛΙΑ  ΣΧΟΛΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

Αύριο 8-6-2017  θα αναρτηθούν όσα σχόλια έχουμε λάβει ή θα λάβουμε μέχρι εκείνη την ώρα . Ταυτόχρονα «οι Βρυσούλες γνώσης» κλείνουν επίσημα την συζήτηση με μια σχετική ανακοίνωση.

 

 

 

 

ΠΕΤΡΟΣ Ι.ΣΟΦΙΑΝΟΣ «Μα άδικο αν βλέπεις μη σταθείς και τρομαγμένος θεατής το ψέμα υπομένεις,»

ΓΙΟΡΤΑΖΟΝΤΑΣ τις πάνω 20.000 επισκέψεις στην ιστοσελίδα μας
ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ γνώσης  Ιούνιος 2017

ΣΥΖΗΤΗΣΗ Capture σχέση ποιητή και ποίησης

ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟ,ΣΑΜΟΣ Capture ΕΛΛΑΔΑ

Ο Πέτρος Ι.Σοφιανός για τη «σχέση ποιητή και ποίησης»

» Ποιητής άρα είναι ο δημιουργός άνθρωπος που όντας μέσα στη φύση επιρρεάζεται και εμπνέεται από αυτήν, «

Ποιητής και ποίημα
Ποίημα κατ’ αρχάς θεορώ ότι είναι κάθε προτότυπο δημιούργημα των χεριών, του νου και της ψυχής η οποία εξελίσεται και ενυπάρχει σ’ αυτόν! Ποιητής άρα είναι ο δημιουργός άνθρωπος που όντας μέσα στη φύση επιρρεάζεται και εμπνέεται από αυτήν, είτε μέσα από το παρατηρήσιμο είτε μέσα από το φανταστικό σύμπαν καθώς και από το γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον  μέσα στο οποίο ζεί! Κάποτε έγραψα το εξής:

Τη φύση που είναι αρμονική με νου αν ερωτευτεί
ένα κομάτι μέσα σ’ αυτήν, μικρός θεός,
μικρή θεά μαζί μ’ αυτήν  δημιουργεί!

Κάποιος διατύπωσε την άποψη ότι « ζωγραφική είναι η σιωπηρά ποίηση, καθώς ποίηση είναι η δια ζώσης ζωγραφική!»  άποψη η οποία επισημαίνει τη σχέση μεταξύ των λεγομένων «καλών τεχνών»
Προστάτιδες των τεχνών αυτών οι αρχαίοι Ελληνες επινόησαν τις εννέα μούσες για τις οποίες κάποιος έγραψε:  «ΟΣΤΙΣ ΝΕΟΣ ΩΝ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ ΑΜΕΛΛΕΙ ΤΟΝ ΤΕ ΠΑΡΑΛΘΟΝΤΑ ΧΡΟΝΟΝ ΑΠΟΛΩΛΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΤΕΘΝΗΚΕ» ΔΗΛΑΔΗ » ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΘΟΣΟΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΟΣ ΠΑΡΑΜΕΛΛΕΙ ΤΙΣ  ΜΟΥΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΑ ΧΡΟΝΟ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΕΧΕΙ ΣΚΟΤΩΣΕΙ!

«Η ιστορία της επιστήμης, της τεχνολογίας, του πολιτισμού αποτελούν επίσης πηγές γνώσης και έμπνευσης για δημιουργία ποιητική…
Όταν το Νοέμβρη του 1997 παρουσίαζα στη Λέσβο την Επτάλοφη της ποίησης του Αλκαίου και της Σαπφούς της Λυρικής, σε συνέδριο της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας « το ευπαλίνειο όρυγμα στην τάξη των Μαθηματικών» η θετική ψυχολογική μου φόρτιση και «πίεση» θα έλεγα που δέχτηκα από την προσπάθειά μου να παρουσιάσω κατά τον αρτιότερο τρόπο την εργασία μου εκείνη με ώθησε να γράψω το πρώτο μου λυρικό ποιήμα εκεί με τίτλο: Δοξαστικό στο χρόνο!
Αυτό όμως και τα υπόλοιπα ποιήματα που έχω ανεβάσει στην προσωπική μου ιστοσελίδα γράφτηκαν και γράφονται από ανάλογα ερεθίσματα!

Μια άλλη πλευρά της ποιητικής μου εκδήλωσης είναι η κοινωνική και πολιτική κριτική μου μέσω της έμμετρης σάτυρας, ποιήματα τα οποία δεν έχω ανεβάσει ακόμη στην ιστοσελίδα μου, αλλά για τούτο ας μιλήσουμε μια επόμενη φορά…Με τις ευχές μου για μια γόνιμη συζήτηση

ΑΝ   ΔΟΞΑ ΚΥΝΗΓΑΕΙ ΠΑΡΑ ΜΕ ΕΜΟΝΗ ΙΔΕΑ
ποιητική δημιουργία του Πέτρου Ι. Σοφιανού

CaptureΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕι

Αν  δόξα κυνηγάει παρά με έμμονη ιδέα
χάνεται η σκέψη του η ορθή κι η άτυχη λένε ζωή
ακολουθάει ότι κι αν πείς βασιλική παρέα!
Τούτο διδάσκει από παλιά κάθε ιστορία τυράννου,
απ’ το άδοξο του βασιλιά τέλος, του Πολυκράτη μας
μέχρι και του Σουλτάνου!
Της γνώσης το γλυκό καρπό με Αγώνα μόνο φτάνεις
το δέντρο που άλλοι φύτεψαν μονάχα αν δεν πικράνεις…
Μα όταν φας και χορτασθείς απ’ το γλυκό καρπό σου
σπόρο ένα άφηνε και συ για τον απόγονό σου!
Μεσ’ το ταξίδι της ζωής, στον ουρανό όταν τρέχεις
κάθε ζωή να εκτιμάς, να αγαπάς και πάντα να προσέχεις
τη μάνα γη μη λησμονάς κι αυτή θα σε συντρέξει
Τα όμορφά της αν γευτεί μ’ εγκράτεια
κι η Γνώση απ’ το κίνδυνο θε να σε προστατέψει…
Μα άδικο αν βλέπεις μη σταθείς και τρομαγμένος θεατής
το ψέμα υπομένεις, Ψάχνοντας θα ‘Βρεις συντροφιά
γίνε μ’ αυτήν ναι μια γροθιά, δέντρο μην περιμένεις…
μην καταπίνειςτην οργή ,του Δίκιου θα ‘βρεις την πηγή,
Ειρήνης,Λευτεριάς,Τιμής τον κόσμο έτσι
τον Ήλιο έτσι ανασταίνεις!!!!!!!!!

****

Μικρό βιογραφικό Capture
Γεννήθηκε στο Τηγάνι της Σάμου(σημερινό Πυθαγόρειο) το 1953.
Οι σπουδές  στο Μαθηματικό Τμήμα του Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών ολοκληρώθηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’70.
Ύστερα από τα δύο πρώτα χρόνια υπηρεσίας του στο Τεχνικό – Επαγγελματικό Λύκειο Σάμου σαν ωρομίσθιος και στο Γυμνάσιο Μαραθοκάμπου σαν αναπληρωτής, το 1983 αποδέχτηκε τον διορισμό του στην Τ.Ε.Ε. όπου υπηρέτησε περίπου δεκαπέντε χρόνια…

Με την μετάθεσή του στο γυμνάσιο Πυθαγορείου μαζί με τα διδακτικό του καθήκον επιδόθηκε σε μια Έρευνα από την Ιστορία της Γεωμετρίας μέχρι την Σύγχρονη Αστροφυσική που τον  οδήγησαν σε τρεις ανακοινώσεις σε συνέδρια της ΕΜΕ και μία σε διεθνες συνέδριο Αστροφυσικής το 2001 στην Κω που συνδιοργάνωναν οι Ενώσεις Ελλήνων και Τούρκων Φυσικών.
Όλα τούτα τον  οδήγησαν και σε μια πλευρά της ποίησης του την οποία έχει αναρτήσει μαζί με τις εργασίες του που μπορεί κανείς να βρει στην ιστοσελίδα του : www.kipostoupetrou.webs.com
Τον Ιούνιο του 2013  ολοκλήρωσε την εκπαιδευτική του θητεία και συνταξιοδοτήθηκε …

ΣΧΟΛΙΟ 8π.μ. ώρα Αυστραλίας
Θαύμασα εξαιρετικά έκπληκτη όλων των συμμετεχόντων τα ποιήματα και απόρησα για την άγνοιά μου.
Ιωάννα Καρατζαφέρη –  Συγγραφέας

***

ΚΕΙΜΕΝΟ Πέτρος Ι.Σοφιανός
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ Πέτρος Ι.Σοφιανός
ΣΚΙΤΣΑ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ. Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ.
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Βρυσούλες γνώσης  https://vrysoulesgnosis.wordpress.com
E-MAIL g.lymberatos@hotmail.com
ΣΧΟΛΙΑ: δεχόμαστε μικρά σχόλια για την κάθε περίπτωση ή και για όλες μαζί.

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ συνεχίζεται.
Αύριο  7 Ιουνίου 2017  1 μ.μ. ώρα Αυστραλίας  με την συγγραφέα Ιωάννα Καρατζαφέρη

ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΜΕΡΟΣ στην  ΣΥΖΗΤΗΣΗ
*Έρμα Βασιλείου, *Χριστόφορος Τριάντης, *Γεράσιμος Λυμπεράτος, *Σοφία Ράλλη Καθαρείου, *Γ.Μπίμης, *Βασιλική Δραγούνη, Ιωάννα Καρατζαφέρη, *Χρήστος Δημούλας, *Ανέστης Χριστίδης, *Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη, *Αδριανός Καζάς, *Κοστούλα Ραζή Μουσμούτη, *Πέτρος Σοφιανός.

*Ο αστερίσκος υποδηλεί ό,τι  το κείμενο του συγκεκριμένου λογοτέχνη έχει ήδη αναρτηθεί και θα το βρείτε στις βρυσούλες γνώσης.

 

 

 

 

ΑΝΕΣΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ «…ο πρώτος που απολαμβάνει το ποίημα είναι ο ίδιος ο ποιητής»

ΓΙΟΡΤΑΖΟΝΤΑΣ τις πάνω 20.000 επισκέψεις στην ιστοσελίδα μας
ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ γνώσης  Ιούνιος 2017

ΣΥΖΗΤΗΣΗCapture999999999 σχέση ποιητή και ποίησης

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΑΤΤΙΚΗ Capture  ΕΛΛΑΔΑ

Ο Ανέστης Χριστίδης για τη «σχέση ποιητή και ποίησης»

«Η ποίηση στον αιώνιο δρόμο της ακολουθεί την νοητική πορεία του ανθρώπου.

***

Ο ποιητής την ποίηση ποιεί

Η ποίηση στον αιώνιο δρόμο της ακολουθεί την νοητική πορεία του ανθρώπου.
Παρακολουθεί στη μορφή και στο ύφος τη μετάλλαξη των κατακτήσεων της γνώσης.
Την μετάλλαξη, την αλλαγή των κοινωνικών σχηματισμών στην ουσία τους, όπως και κάθε άλλη πλευρά του ανθρώπινου πολιτισμού. Θεωρώ ότι καθορίζεται από αυτή.

Ξέρουμε ότι η ταξική θέση στην οποία βρίσκεται ο ποιητής, καθορίζει προσδιορίζει την οπτική γωνία για τα πράγματα, την ιδεολογία, με την οποία επεξεργάζεται τα ερεθίσματά του.
Βέβαια η ταξική θέση ποτέ δεν είναι ακριβώς ίδια μα και τα ιδεολογικά αποκρυσταλλώματα έχουν την ίδια ιδιαιτερότητα. Αυτά ως προς την αντικειμενική εξέταση των παραμέτρων που ενεργούν στο ποιητικό  έργο.
Δε μπορούμε όμως να μην εξετάσουμε τους ιδιαίτερους παράγοντες που έχουν να κάνουν με τα προσωπικά βιώματα, τις ευαισθησίες, της κάθε ξεχωριστής ποιητικής μορφής. Να μην αναφερθούμε σε γεγονότα που επέδρασαν με μοναδικό τρόπο πάνω στην διάνοια του, που το ίδιο σε άλλους ανθρώπους έπαιξε έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο.

Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους να αφηγούνται με μοναδικό τρόπο που έκθαμβοι αναρωτιόμαστε: ξέρει, σε τι ύψος καλλιτεχνικής δημιουργίας  θα μπορούσε να φτάσει, αν επεξεργάζετο κιόλας τα περίφημα αφηγήματά του;

Εδώ μπαίνουν όμως παράγοντες όπως το θέμα, η στόχευση, του καλλιτεχνικού έργου που προσδιορίζονται από τις άλλες παραμέτρους που προείπαμε.

Καθαρά πρέπει να πω- και αφορά μόνο εμένα- πως ο πρώτος που απολαμβάνει το ποίημα είναι ο ίδιος ο ποιητής.

Ναι κύριοι, αυτός γράφει μόνο για να τέρψει να ικανοποιήσει τις δικές του αισθητικές και διανοητικές ανάγκες. Να εκπληρώσει την εσωτερική έλλειψη, την ικανοποίηση, να κατορθώσει να φέρει σε πέρας την ποιό δύσκολη ανθρώπινη πράξη, να γίνει κάτι ιδεατό.

Αυτός λοιπόν βάζοντας σε τάξη αισθήματα, εικόνες, πόθους, αρμολογώντας και συναρμολογώντας κόσμους κι ουρανούς, ρίχνει το χρώμα του ζωγράφου το ποιό φωτεινό, για να αναδείξει εκείνο το μυριστό λουλούδι, που θα του δώσει χαρά στα μάτια, στην όσφρηση, στην φαντασία. Και καθώς θα ξυπνήσει στο τέλος της διαδικασίας (προτσές)   θα το διπλώσει και θα περιμένει να του περάσει η έξαψη.

Τότε μόνο τότε, θα σκεφτεί να τα εκθέσει να εκτεθεί κι αυτός μαζί τους και ποιός ξέρει σε κάποιους μπορεί πέρα από «ωραία», «ενδιαφέροντα», ίσως να θελήσουν να πουν κάτι, κάτι παραπάνω.

***

ΒΑΘΟΣ
Ανέκδοτη ποιητική
δημιουργία του Ανέστη Χριστίδη

images8CIF0CL0

Μάτια γλυκά στου ανεμόβροχου το βάθος
φωτεινή μορφή κι ωραία τόξα ουράνια.
Πανάχραντη ανάερη καρτερική αγέρωχη.
Ζυμωμένη φωνή με το κελάηδημα του σπίνου.
Μαλλιά σγουρά μελαχρινά τραγουδιστά πλεγμένα
Ηχώ κι αντίλαλο μελωδικά στραμμένα προς τον ήλιο.
Δώσε της καρδιάς σου το απόσταγμα.
Κλείσε διπλοκλειδώνοντας τα όνειρα.
Τα όνειρα του κόσμου μέσα στις διό σου χούφτες.
Προφύλαξε τα απ του ανέμου την παραζάλη.
Καθώς τα δάκρυα στερούν απ τη βροχή τις σταγόνες.

***

Μικρό βιογραφικό  Capture

Ο Ανέστης Χριστίδης είναι 57 ετών και κατοικεί στον Άγιο Δημήτριο Αττικής. Ο εργασιακός του βίος άρχισε σε ηλικία 14 ετών συγκεκριμένα το 1973.

Μαθητής νυχτερινού σχολείου και ανώριμος παρατηρητής των γεγονότων του πολυτεχνείου. Παιδί στα δεκατέσσερά του χρόνια άρχισε να καταλαβαίνει πως η ζωή του ήταν υπόθεση της κοινωνίας και λύσεις υπήρχαν δια μέσω της πολιτικής. Λίγο μετά αυτές μπολιάστηκαν και ιδεολογικά. Εργάστηκε 35 χρόνια στις τηλεπικοινωνίες σαν τεχνικός του ΟΤΕ. Παλαιότερα δούλευε σαν ηλεκτρολόγος σε οικοδομές, σε καράβια και εργοστάσια, σε ναυτιλιακό γραφείο. Η σχέση του με την έκφραση μέσω της γραφής αρχίζει το 2005. Πιο μπροστά έγραφε στίχους όπου αυτοσχεδιάζοντας τους μετέτρεπε σε τραγουδάκια με την κιθάρα του.  Η ποίησή του, κύρια, είναι γνωστή από αναρτήσεις ποιημάτων του σε ιστοσελίδες του διαδικτύου, όπου και ο ίδιος, διατηρεί την ιστοσελίδα ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ . Ο Ανέστης Χριστίδης είναι παντρεμένος και έχει δυο παιδιά που σπουδάζουν στο πολυτεχνείο.

ΣΧΟΛΙΟ 8π.μ. ώρα Αυστραλίας
Θαύμασα εξαιρετικά έκπληκτη όλων των συμμετεχόντων τα ποιήματα και απόρησα για την άγνοιά μου.
Ιωάννα Καρατζαφέρη –  Συγγραφέας

***

ΚΕΙΜΕΝΟ Ανέστης Χριστίδης
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ Ανέστης Χριστίδης
ΣΚΙΤΣΑ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ. Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ. Διαδίκτυο
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Βρυσούλες γνώσης  https://vrysoulesgnosis.wordpress.com
E-MAIL g.lymberatos@hotmail.com
ΣΧΟΛΙΑ: δεχόμαστε μικρά σχόλια για την κάθε περίπτωση ή και για όλες μαζί.

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ συνεχίζεται.
Σήμερα 6 Ιουνίου 2017  7μ.μ. με τον λογοτέχνη Πέτρο Σοφιανό

ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΜΕΡΟΣ στην  ΣΥΖΗΤΗΣΗ
*Έρμα Βασιλείου, *Χριστόφορος Τριάντης, *Γεράσιμος Λυμπεράτος, *Σοφία Ράλλη Καθαρείου, *Γ.Μπίμης, *Βασιλική Δραγούνη, Ιωάννα Καρατζαφέρη, *Χρήστος Δημούλας, *Ανέστης Χριστίδης, *Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη, *Αδριανός Καζάς, *Κοστούλα Ραζή Μουσμούτη, Πέτρος Σοφιανός.

*Ο αστερίσκος υποδηλεί ό,τι  το κείμενο του συγκεκριμένου λογοτέχνη έχει ήδη αναρτηθεί και θα το βρείτε στις βρυσούλες γνώσης.

 

ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΚΑΖΑΣ «Αν δεν είχα εσένα δεν θα ήμουν φτωχός, θα ήμουν ερπετό

ΓΙΟΡΤΑΖΟΝΤΑΣ τις πάνω 20.000 επισκέψεις στην ιστοσελίδα μας
ΒΡΥΣΟΥΛΕΣ γνώσης  Ιούνιος 2017

ΣΥΖΗΤΗΣΗ  ερωτασ  σχέση ποιητή και ποίησης

Ο Ανδριανός Καζάς για τη «σχέση ποιητή και ποίησης»
Αγάπη για ζωή. Άνισοι αγώνες. Μετανάστευση. Άντληση δύναμης μέσα από την αδυναμία.

ΝΑΥΠΛΙΟ, ΕΛΛΑΔΑ  καζας  ΣΥΔΝΕΥ,ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΣ

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ
Απροσανατόλιστος και πειραματιζόμενος, δεκαεξάχρονο αγόρι τότε, έχοντας ήδη λαβωθεί από κάποιες εμπειρίες του πολυκύμαντου της ζωής, βρέθηκα τυχαία μπροστά το στρατί που με έφερε στην ποίηση, στον ευρύτερο περίβολο ενός Γεροσκήπου*. Αισθάνθηκα τυχερός που βρήκα ένα περίτεχνο παιχνίδι όπου η γοητεία του χώρου απόπνεε θείο άρωμα και μυσταγωγία. Με εφηβική αφέλεια έσπρωξα την πόρτα του ναού και μπήκα στο ιερό τέμενος. Ω, τι ρίγος! Στην είσοδο στάθηκα αμήχανα να ανασαίνω απαλά το δέος που με περόνιαζε.

Ο έρωτας είναι το αρχικό μοιραίο προοίμιο, χωράφι για καλλιέργεια όπου η εφηβεία αφοπλίζεται ή καλύτερα οπλίζεται και η Ποίηση θεία προσφορά. Αναπόφευκτα όλες εκείνες οι παλιές αναφορές στις γόησσες της μυθολογίας μας ζωντάνευαν μπροστά μου: η Ουράνια Αφροδίτη, η Ελένη, η Κίρκη, σε μια σύνθεση που άγγιζε την γήινη Καλλιόπη. Ένοιωσα μικρός και άπειρος μα θαμπωμένος από το κάλλος των λίγων στίχων που της έγραψα.

Στον Δροσίνη, στην Λίμνη του Λαμαρτίν, στον Βαλαωρίτη θάλλει το φάσμα των ψυχικών φτερουγισμάτων. Στους Καρυωτάκη, Ρίτσο, Βάρναλη, Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, μαζί με όλους της γενιάς του 30, εύρισκα ατρύγητο το περβόλι κοινωνικού προβληματισμού κι εγώ διψούσα. Η κατοχή, εθνική αντίσταση, το χάος της οικονομίας της χώρας, ανάγκαζαν σε αγώνα ενάντια στο ρεύμα για ανάληψη ευθύνης, για κατοχύρωση ή συγκράτηση των ανθρωπιστικών αξιών.

Η δίψα για γνώση και έρευνα παραμένει κινητήριος δύναμη, δεν άργησε να με οδηγήσει ως τους στίχους εκείνων στα χρονικά ριζά της ποίησης, του Στησίχορου, της Σαπφώς του Αλκαίου και από εκεί με τόλμη στους επίλεκτους ποιητές του πλανήτη μας. Οδοδείχτης μου το: γνώρισε Γνώρισε τον εαυτό σου, γνώρισε τον άνθρωπο, τόλμα, γνώρισε το πανανθρώπινο.

Αγάπη για ζωή. Άνισοι αγώνες. Μετανάστευση. Άντληση δύναμης μέσα από την αδυναμία.

Μα, πως να κοιταχτώ στον καθρέφτη! Εραστής σε διαρκή αναζήτηση είμαι. Σεμνά και ταπεινά μένω στον προθάλαμο της ποίησης, ικέτης, έμπλεος τύχης αγαθής που την άγγιξα. Οι δυο ποιητικές μου συλλογές ανθίσανε.

Η πρώτη Εκεί που Φυσούν οι Άνεμοι εκδόθηκε στα Ελληνικά. Η δεύτερη Ανοιχτοί Ορίζοντες – Far Horizons στα Ελληνικά και Αγγλικά. Είχε όμως την απρόσμενη τύχη να μεταφραστεί και στα Κινέζικα.

Η δίψα ποτέ δεν κοπάζει. Συχνά κάποια βράδια στη θύμησή μου ξαναγυρίζουν αυθόρμητα κάποιοι στίχοι οι άλλοι να γεννιούνται και να αιωρούνται στη σκέψη μου και φράσσουν έξω την καθημερινή συμβατικότητα, ώσπου να έρθει γαληνά ο Μορφέας, υποσχόμενοι Καληνύχτα, μέσα σ’ έναν κόσμο που δεν βρίσκει κάθαρση.
Ανεκτίμητη η συντροφιά σου λατρευτή μου αγάπη, Ποίηση. Αν δεν είχα εσένα δεν θα ήμουν φτωχός, θα ήμουν ερπετό.

* Γεροσκήπου = Ιερός κήπος, ναού της Αφροδίτης στην Κύπρο.

***

ESQUADRAO DA MORTE 1
Ποιητική δημιουργία του Αδριανού Καζά
                                                                                                 Στη Μαρία Λένα Ντασίλβα

Capture

Στα δώδεκα χρόνια σου μικρό μου λουλούδι
με πλευρίτιδα,έγκυος,χέρπη και ίκτερο,
χωρίς δικαιώματα ξεχασμένο αγγελούδι,
σου στείλαν για λύση τον ύπνο τον ύστερο

Μόνο τα χόρτα που σηκώναν το βάρος σου
λυγίσαν για σένα μελαψή κοελίνια 2
οι ανθρώποι του Νόμου γινήκαν ο χάρος σου
σαν σαρώνουν το Ρίο κι αφανίζουν χαμίνια.

Χέρια και πόδια με σπάγγο δεμένα
-στων φονιάδων τις φλέβες ρέει ακουαφόρτε-
μια σφαίρα στο τέμπλο φυλάξαν για σένα
σφραγίδα σαφής Εσκουαντράου ντα μόρτε.

βολεμένοι πολίτες ζητούν προστασία
αλέγκρο το Ρίο στη σάμπα σαλεύει,
ρηγάτο του Νάρκισου η εκκλησιά
ψηλά ο Χριστός3 στο Κορκοβάντο αγναντεύει.

1 Διμοιρία θανάτου (στο Ρίο ντε Τζιονέιρο)
2 Μικρό κουνελάκι, χαιδευτικό για μικρά κοριτσάκια.
3 Πελώριος μαρμάρινος Χριστός που αγναντεύει το Ρίο

Μικρό βιογραφικό καζας

Ο Αδριανός Καζάς γεννήθηκε στο Ναύπλιο από γονείς Αρκάδες, το 1935.
Τα νεανικά του χρόνια τα χρωμάτισε ο πόλεμος, η κατοχή, ο Εμφύλιος και η καταπίεση που ακολούθησε.
Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές και την θητεία του στην Ελληνική αεροπορία, μετανάστευσε στο Σύδνεϋ. Είναι πατέρας δυο παιδιών.
Παράλληλα με την εργασία του, εύρισκε πάντα χρόνο για νυχτερινά μαθήματα ανθρωπιστικών μελετών.
Ποιήματά του περιλαμβάνονται σε πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και Συλλογές της Ελλάδας και Κύπρου. Τιμήθηκε με διάφορες διακρίσεις καθώς με βραβείο της Π.Ε.Λ.

Έγραψε δυο ποιητικές συλλογές, Εκεί που Φυσούν οι Άνεμοι στα Ελληνικά, και την δίγλωσση Ανοιχτοί Ορίζοντες – Open Horizons  στα Ελληνικά και Αγγλικά. Η δίγλωσση είχε μια απρόσμενη τύχη, μεταφράστηκε και στα Κινέζικα από τον Li Chengui.

ΣΧΟΛΙΟ 8π.μ. ώρα Αυστραλίας
Θαύμασα εξαιρετικά έκπληκτη όλων των συμμετεχόντων τα ποιήματα και απόρησα για την άγνοιά μου.
Ιωάννα Καρατζαφέρη –  Συγγραφέας

***

ΚΕΙΜΕΝΟ Ανδριανός Καζάς
ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ Ανδριανός Καζάς
ΣΚΙΤΣΑ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ. Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ.
ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ Βρυσούλες γνώσης  https://vrysoulesgnosis.wordpress.com
E-MAIL g.lymberatos@hotmail.com
ΣΧΟΛΙΑ: δεχόμαστε μικρά σχόλια για την κάθε περίπτωση ή και για όλες μαζί.

Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ συνεχίζεται.
Αύριο  Ιουνίου 2017   11 μ.μ. ώρα Αυστραλίας με τον Ανέστη Χριστίδη
Το βράδυ την ίδια μέρα  7μ.μ. με τον Πέτρο Σοφιανό

ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΜΕΡΟΣ στην  ΣΥΖΗΤΗΣΗ
*Έρμα Βασιλείου, *Χριστόφορος Τριάντης, *Γεράσιμος Λυμπεράτος, *Σοφία Ράλλη Καθαρείου, *Γ.Μπίμης, *Βασιλική Δραγούνη, Ιωάννα Καρατζαφέρη, *Χρήστος Δημούλας, Ανέστης Χριστίδης, *Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη, *Αδριανός Καζάς, *Κοστούλα Ραζή Μουσμούτη, Πέτρος Σοφιανός.

*Ο αστερίσκος υποδηλεί ό,τι  το κείμενο του συγκεκριμένου λογοτέχνη έχει ήδη αναρτηθεί και θα το βρείτε στις βρυσούλες γνώσης.