Category Archives: ποίηση

«ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ» ποίημα του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου

Σοσιαλιστικός Ρεαλισμός. Ποίηση

ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ…
Του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου. Σύδνεϊ

kke_5.jpg

Στην σιωπή σου πάνω
αφουγκράζομαι ήχους κίνησης,
μετουσιωμένοι
σε λέξεις απλές όπως: Κόσμος, Αγάπη, Αύριο.
Όσο κι αν σιωπάς λοιπόν
δεν θα μπορέσεις να κρύψεις για πολύ
τα κτυπήματα της καρδιά σου,
το δάκρυ των ματιών σου που σαν  καταρράκτης
παρασύρει στο διάβα του ό,τι σκονίσματα του προσώπου σου
για να στάξει στο χώμα
ποτίζοντας το λουλούδι της ζωής.
Σε καταλαβαίνω όμως.
Μέσα στην κίνηση της ανύπαρκτης σιωπής σου
έχει καταλαγιάσει  η αιώνεια ταραχή
κι η ψυχή σου -που θέλει να τ’ ακούει όλα-
καταγράφει αποφασιστικά
τους βαθμούς που βράζει το αίμα σου,
το βάρος των κινήσεών σου,
τις διεργασίες των κυττάρων σου
και κάποιες λέξεις που πηγάζουν
απ’ τους βαθείς αναστεναγμούς σου όπως:
Ειρήνη, Δημιουργία, Δικαιωσύνη.
Η κίνηση λοιπόν,αέναη, κάποια στιγμή
θα παραδοθεί στις απαιτήσεις των καιρών,
στην σφοδρότητα των επιθυμιών σου
και ορμητικά θα σπάσει την πόρτα που σε κρατά αιχμάλωτο
κι όλα στην ζωή σου θ’ αλλάξουν Άνθρωπε
ακολουθώντας τους ρυθμούς
της άλλης άνοιξης που περίμενες,
των επαναστατημένων κόκκινων ποταμών
που θ’ ανατρέπουν προς το καλύτερο τα πάντα.

Advertisements

ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΙΣ «ΕΡΜΗΤΙΚΕΣ ΛΑΜΠΙΔΕΣ» του ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ

ΜΙΑ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΙΣ «ΕΡΜΗΤΙΚΕΣ ΛΑΜΠΙΔΕΣ» του ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ
Από τον Αντώνη Κομίνη λογοτέχνη
μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών

+γ+σ+μ+ν+Σ+μ +Χ+ξ+Σ+Υ+Υ+Χ+δ+Σ+ν+θ+μ, +Χ+κ+ε+Ω+ν+β+γ+Χ+μ +δ+Σ+ε+ι+β+Φ+Χ+μ, +Χ+γ.+Σ+ι+Σ+κ+μ+β+μ (1)

 Όταν λίγο παλιότερα είχα αρχικά καταπιαστεί με το έργο του Κώστα Ευαγγελάτου, είχα αποφανθεί για το ευρύ και πολύπτυχο δραστικό του πεδίο, πότε με τον χρωστήρα-πότε με τη γραφίδα. Με την ευκαιρία της φρέσκιας ποιητικής του περιφοράς διαπιστώνω με έκπληξη πως άδραξε ξάφνου τη ρομφαία, κατανοώντας απόλυτα ότι γυρεύει να γίνουν βαθύτερα τα αποτυπώματά του. Και αιτία της κατανόησής μου αυτής δεν είναι ότι διαίρεσε τη συλλογή του σε ενότητες, γιατί κάτι τέτοιο το ’χει ξανακάμει. Οι θεματικές του όμως επιλογές – που δεν εμπίπτουν στη συνήθη λογοτεχνική νομοτέλεια – και η κατανομή τους σε τρία μέρη φανερώνουν πλέον την αποφασιστικότητα του χαράκτη του παρελθόντος να γίνει ακόμα πιο συγκεκριμένος, ακόμα πιο πρόσφορος στον καταγγελτικό του λόγο, αφού ήδη έχει κατά πολύ διευρύνει τη διόπτρα της δημιουργικής του ιδιοσυγκρασίας. Συνεπής και ακόπιαστος, δεν κλαυθμυρίζει,  μα χαρακώνει απερίσπαστος το πυρακτωμένο μέταλλο των γραμμάτων στο σιδεράδικο του πνεύματος με ευγένεια, συνανθρωπιά και καλοσύνη.

Παράλληλα, αδιαφορεί για την υπέρλαμπρη έκφραση, προσεγγίζοντας την αλήθεια του με την ευθύτητα της σαϊτιάς, χωρίς η φιλολογική του μέριμνα να υστερεί σε ποιότητα. Αντί να καταστήσει γλυκόηχο το υλικό του, επιδιώκει την οξύτητα της ακμής, σαν τον ήχο δηλαδή που παράγει η ακίδα στο γυαλί καθώς το χαρακώνει για να σχηματίσει εν τέλει μια σύνθεση ουσιαστική. Αφλύαρη, σκωπτική γραφή που δεν μοσκοβολεί με γλωσσικές ηχηρότητες, δεν φιλολογεί επισκοπώντας τα γεγονότα με τεχνάσματα και δημοσιογραφικές δαντέλλες. Δεν σ’ αφήνει ν’ αναπαυθείς ούτε στη σκέψη, ραπίζοντας τον περίγυρο με τις κλαγγές των αλυσίδων. Τα κοινωνικά περιστατικά κραυγάζουν ολόγυρα από αγανάχτηση κι ο Ευαγγελάτος που τα ζει έντονα, όχι μόνο δεν καταπραΰνει τις κραυγές, αλλά τις ενισχύει συνειδητά.  Αρχή-αρχή κιόλας σελ. 8-9:

…χιονάτες μέρες […] αμφιβολίες και τύψεις[…] περγαμηνές […]θύτες και θύματα[…] στεναγμοί και σαλπίσματα απελπισίας[…] συντρίμμια κι αποτεφρώματα […] σμήνη / ανθρώπων και πραγμάτων όπου ο ίλιγγος των εργατών και η δυναμική εφόρμηση της νιότης πρωτοστατούν στην έκσταση σμίλης κόκκινης των κβαντικών κανόνων.

Στη δέκατη κιόλας σελίδα, η άφιλη πόλη, η προσφυγιά, ο άστεγος, ο τρυφερός ζητιάνος, χλωμοί έφηβοι κι άθρησκοι γέροντες, ακόμα κι οι πρόσχαρες πόρνες της θλίψης, παρελαύνουν στο πεδίο της επιβαλλόμενης αλλοφροσύνης, το οποίο ο δημιουργός δεν ατενίζει από απόσταση αλλά εμβυθίζεται μέσα του, σ’ ένα κρεσέντο βαθιάς αυτοκριτικής που κορυφώνεται στα επιγράμματα, στο ΣΥΝ-ΕΠΙ ΠΕΝΤΕ και  στις Επτά εικονικές διαπιστώσεις.  Από το κάδρο της αυτοκριτικής δεν απολείπει ούτε το στοιχείο της ανθρώπινης ιδιαιτερότητας το οποίο αναδεικνύει διακριτικά στο σύνολό του σαν

«ασφυξία» αλλά με σαφήνεια και με τρόπο ουσιαστικό το σκιαγραφεί στην απόληξή του: Αντίδοτο-η απολυτοποίηση της αισθητικής του Όλου. (σελ. 22 – ποίημα ΚΑΤΑ-ΣΤΑΣΕΙΣ,   και σελ. 24 –  ποίημα ΜΑΓΔΑ,   ΝΟΡΜΑ – σελ. 29)

 Ο επικοινωνιακός Ευαγγελάτος με ένα περίτεχνο φιλολογικό σάλτο περνά στη νοηματική κορύφωση με μιαν οικειότητα από τα βάθη της φύσης του, με έμφυτες αρετές και πάθος απαράμιλλο. Με έναν αυθορμητισμό που δεν τον εκφοβίζει ότι θα κριθεί και που δεν θα τον εμποδίσει να κρίνει. «Μυρίζοντας αγνότητα, αρδεύω πίκρα…» λέει στο επίγραμμα Ι της σελίδας 17 και συνεχίζει: «Σφηνοειδής γραφή σμιλεύει την αγάπη», ενώ στο φινάλε «αρμενίζει η ελπίδα στον καμβά της νέας διαλεκτικής». Στην τρίτη ενότητα, ειδικά στις Ερμητικές Λαμπίδες του απελευθερώνεται εκτενέστερα (όπως και στη σελ 37, ποίημα ιδεοτροπία), αφήνοντας πότε-πότε τη ρομφαία και πιάνοντας την κιθάρα του λυρισμού, αναζητά το ξέφωτο της τελειότητας στο περίγραμμα της ιστορίας. Ή με όπλο την εκφραστική ιερουργία επιθυμεί να θέσει στο περιθώριο τα στεγανά που εγκλωβίζουν την ύπαρξη. Τα σημερινά κοινωνικά φαινόμενα και τους συστηματικούς βανδαλισμούς πραγμάτων και ψυχών που αφήνονται στο έλεος του παραλογισμού, καυτηριάζει ο φιλοσοφικός Ευαγγελάτος: «αγανακτείς καρτερικά στα συνεχή μαθήματα της λήθης» ή… «σε βλέπω εναγώνιες νύχτες και σε νιώθω χαραυγές που ξημερώνει» κι ακόλουθα ελπιδοφορεί με έμφαση: «μέχρι την αναπόδραστη κοπή των αλυσίδων της ζωής» δείχνοντας πια φωτεινό το δρομοπάτι. Το στερνό θεώρημα, σελ. 43, χαρακτηριστικό της ευθύνης του δημιουργού που απευθύνεται με τόλμη στο κοινό του. Μπορεί «νους και θεώρημα στο ομιχλώδες πέπλο της ισότητας» να μένουν σιωπηλά, αλλά «οι σκαπανείς της σκέψης αναδομούν αρμονικά το Γένος της επίλυσης», λέει ο Ευαγγελάτος, κραδαίνοντας και πάλι τη ρομφαία,  σαλπίζοντας  επίμονα  τον αγώνα για το αύριο.  Έτσι κι αλλιώς ο ίδιος ο τίτλος του βιβλίου κι εξαρχής το φανερώνει επίμονα, υπομονετικά κι ελπιδοφόρα: Και λαμπίδες και ερμητικές συνάμα…

Στο σύνολό της αυτή η προσεγμένη διαδικασία αποτελεί γι’ αυτόν υποχρέωση, γεγονός που τον καθιστά εκφραστή του καιρού του. Κι αν θέλουμε να τον δούμε συνοπτικά σαν δημιουργό, ο λόγος που δεν απομένει στη μια ή την άλλη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, είναι γιατί δεν του φτάνει. Έχει πολλά να πει κι άλλα τόσα να επισημάνει. Ποικιλότροπα, άλλοτε με την εικαστική σύνθεση, άλλοτε με τον χρωστήρα κι άλλοτε με τη λογοτεχνία,  οι αποδέκτες του εσαεί αδημονούν.

Το λεγόμενο στην πολιτική – η γλώσσα δόθηκε όχι για να φανερώνει τις σκέψεις μας, αλλά ακριβώς για να τις κρύβει – δεν εγγίζει τον αδάμαστα ελευθερόστομο «δύτη» της Εγκάρσιας Πτήσης και του Πολύσμιγου Αίνου που έχει μετατραπεί σε δεξιοτέχνη ξιφουλκό, έναν, θα ’λεγα…  «κόμη Μοντεχρίστο» του σύγχρονου λόγου (και όχι μόνο), ονειροπόλο, οραματιστή αλλά και αποφασιστικότερο από ποτέ. Που δεν είναι να την τρέμεις τη ρομφαία του, παρά να την κάνεις κτήμα σου. Και μ’ ένα αινιγματικό μειδίαμα, δεν έχω άλλο να πω, παρά πως με ανυπομονησία και περιέργεια  ακηδεμόνευτη αναμένω το επόμενό του πόνημα, να ιδώ τι άλλο περαιτέρω μας ετοιμάζει.

CaptureΟΟΟΟΟΟ 2  0000003  ΟΟΟΟΟΟΟ 7

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ I

Μέρα μνημόσυνης αγάπης
σκόρπισα άνθια στα πωριά
και άλειψα τα κάγκελα
με συλλαβές συγγνώμης.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ II

Τρέμουν διάσπαρτοι αρμοί
στη σεισμική φορά της γης.
Στο κάτοπτρο της μνήμης
τα χνώτα των εγκάτων της.

ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ                                                                           ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Γλυπτά στο δημόσιο χώρο                                                    Στο ιερό δάσος                                      αριστουργήματα της τέχνης                                        αρχαία υδρία των Δρυίδων
τα καταστρέφουν βάνδαλοι…                                         ρέει τη χαρμολύπη
Έργα φτιαγμένα από σκουπίδια                             από τα βλέφαρα των εραστών.
φυλάσσονται νυχθημερόν                                      Πόθος ανίερος σφοδρού ανέμου
σε συλλογές μουσείων…                                              σαλεύει ρίζες ονομάτων
Το ελλιπές της σύλληψης                                          υμνεί με χάλκινα το πάθος.
σε είδωλα πραγμάτων                                         πλέκει την ελεγεία της προδοσίας                    αντεστραμμένου κόσμου                                           που εκπορθεί τον Έρωτα.
χτίζουν σαθρά μα σταθερά
το εχθρικό της «τέχνης» έργο
σπασμένο κάτοπτρο ιδεών
σε κάτασπρες αίθουσες
με σκοτεινές οθόνες.

«Τα πέδιλα του Ερμή» ένα ποίημα του Αδριανού Καζά

ΠΟΙΗΣΗ

… Από τη συλλογή Εκεί που Φυσούν οι Άνεμοι. Σύδνεϋ 1994.

ΤΑ ΠΕΔΙΛΑ ΤΟΥ ΕΡΜΗ
Του Αδριανου Καζά 

ΕΡΜΗΣ(4)

Μηχανές υψηλής τεχνολογίας
αχρηστεύουν μόνιμα τα χέρια μου,
την όραση και τον εγκέφαλο.
Λεηλασία.
Στην στρατιά των πρόωρα γερασμένων
θα μπω αθέλητα,
χωρίς ελπίδα απασχόλησης,
χωρίς δουλειά.

Με είκοσι εννιά αργύρια
ξοφλούν μαζί μου
με χαμόγελο και χειραψία
κι εγώ θα κρύψω την οργή.
Θα ζω με ακαθόριστους στόχους
όπως οι λεγεώνεςτων νέων
που μένουν άνεργοι
από τα χρόνια του θρανίου.

Οι HOTCHKISS και οι OCRs
έχουν όραση, αφή και κίνηση
μα πάνω από όλα
έχουν ταχύτητα αστραπής
και την συνήθεια
να μην κατεβαίνουν  σε απεργίες
για ανθρώπινες συνθήκες.

Στο μέλλον τα κέρδη θά  ‘ναι σίγουρα,
και προκαθορισμένα.
Τα βέλη
στους  άψυχους χάρτες στατιστικής
θα δείχνουν σταθερά
το άπειρο
όπως και η κατάθλιψη.

Τεχνοκράτες ξηλώσαν τα φτερά
από τα πέδιλα του Ερμή,
στον τόπο τους
ακτίνες λέηζερ κολλήσαν
κι ο Προμηθέας
αιώνες τώρα άφαντος.

Στα σκαλοπάτια
του δεύτερου μεσαίωνα που φτάνει
ψυχορραγεί η ελπίδα
αυξάνοντας γεωμετρικά
το προλεταριάτο
χωρίς Μάρκο και Έγκελο.

 

 

«ΕΛΠΙΔΑ» ποίημα της Κ.Ραζή Μουσμούτη

ΕΛΠΙΔΑ
Της Κ.Ραζή Μουσμούτη

μμμμμμμμβωρυηφ

Μας ταξιδεύεις  στα σύννεφα!
Μας δένεις μ` αστέρια!
Κι έναν ήλιο ολόλαμπρο
μέσα μας φύτεψες!
Πάνω σου εναποθέτουμε
αγάπες, όνειρα, χαρές προσδοκίες.
Κι αν στην ζωή μας ξεσπούν καταιγίδες
παραμένεις ο φάρος
σε κάθε βαθμό  δυσκολίας.
Η σκέψη αέναη σ` εσένα προστρέχει.
Μέσα βαθειά και γύρω μας
η ανάσα σου θωπεύει
Κι η μαγική σου η μορφή
όλους μας σαγηνεύει!
Δυνατά μας κρατάς
και σαν μαγνήτης πάνω σου
εσύ μας  κολλάς!
Φυλακτό κρεμασμένο
που κρύβω με ζήλεια
γιατί φοβάμαι την στιγμή
του φόνου της Ελπίδας!

*Ζωγραφιά. Γεράσιμος Μ.Λυμπερατος

 

 

 

 

ΑΠΕΙΡΕΣ ΕΥΧΕΣ ποίημα του Π. Σοφιανού

ΠΟΙΗΣΗ
Πέτρος Σοφιανός, μαθηματικός, Πυθαγόρειο Σάμου
ΣΚΙΤΣΟ Γεράσιμος Μ.Λυμπερατος, Σύδνεϊ

Άπειρες ευχές ……….. 🎅

ΕΥ
ΖΗΝ
ΧΑΡΑ
ΥΓΕΙΑ
ΕΙΡΗΝΗ
ΠΡΟΚΟΠΗ
ΕΥΗΜΕΡΙΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

Capture;;;;;;;;;;;;;

Τα μάτια του δυο γαλαξίες γεννούν αστέρια απ’ την ελπίδα
για ένα κόσμο πιο ωραίο από αυτόν που ως τώρα είδα …
τα μάτια του δυο γαλαξίες γεννούν αστέρια , τις ελπίδες
για ένα κόσμο πιο ωραίο από αυτόν που ως τώρα είδες !

Μα όσα είναι τ’ άστρα τ’ ουρανού πάνω απ’ της γης το Δέντρο
τόσους καρπούς του Αγώνα μας με Αγάπη Ειρήνης στέλνω …
κι όσα τ’ αστέρια τ’ ουρανού κι όσα της γης τα δέντρα
τόσους καρπούς του Αγώνα μας με Αγάπη Ειρήνης κέρνα !

Με το Καλό η νέα Χ ρ ο ν ι ά , σε όλους Χρόνια μας Πολλά
με Υγεία , Ειρήνη και Φιλία και καλή και καλύτερη Παιδεία
Ειρήνη θέλουν οι Λαοί , Ειρήνη θέλει όλη η Γη
κι όποιος τον πόλεμο σκορπάει από κει , από κει που ‘ρθε να πάει

Η πιο μεγάλη Αρετή πιάστε μολύβι και χαρτί
έξω τα μίση και τα πάθη γράφετε , γράφετε το είναι η Αγάπη !
Να είμαστε εμείς  μικρά παιδιά , ευχόμαστε ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ
ΥΓΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ από της , μέσα απ’ της καρδιάς τα βάθη…

Κι αν είναι Αγώνας η Ζωή κι είναι δουλειά σκληρή πολύ
Αγώνας είναι κι η Ειρήνη πιο όμορφη , πιο όμορφη η ΓΗ να γίνει !

Με τέτοιο Αγώνα με Δουλειά κι όχι δουλεία η αγγαριά …
θα ‘ρθει η Χαράς Δημιουργία χαρούμε του Ανθρώπου Κοινωνία !

«ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΠΡΑΣΙΝΑ» ποίημα του Ανέστη Χριστίδη

ΠΟΙΗΣΗ

ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΠΡΑΣΙΝΑ
Του Ανέστη Χριστίδη

untitled

Παράθυρα  πράσινα με κλειστά παντζούρια.
Ένα πράσινο φωτεινό λαχανί κιμπάρικο
σε τονική απόχρωση ανοιχτότερη από τα φύλλα της γαριφαλιάς
με τα ολόμυρα κόκκινα γαρύφαλλα να στολίζουν το μάρμαρο κάτω απ το κάσωμα του στη μικρή γλάστρα…
πήλινη και δίπλα το κουτί της κονσέρβας ανέμελα παρατημένο
έτσι χωρίς λόγο για να χαλά την απίστευτη ισορροπία της εικόνας
του κάδρου όπως θα έλεγε ο Φώτο γράφος.
Μα τι είναι τέλος αυτό ή αυτά τα παράθυρα  ;
Γιατί με κάνουν τόση εντύπωση η εν αρμόνια ομορφιά των παρατημένων δίχως συντήρηση   αυτών παραθύρων
του άβαφου ωχρού τοίχου
που αποτελεί τμήμα στον ακάλυπτο χώρο πολυώροφων οικοδομών .
Μα όχι δεν είναι όλα κλειστά.
Βλέπω σε κάποια τα κουρτινάκια κρεμασμένα απ τα καρφιά μέσα από τα τζάμια λίγο πιο πάνω από τη μέση
έτσι που το φως να έρχεται ανεμπόδιστα μα να κρατά απέξω τα βλέμματα να εμποδίζουν την όραση.
Αναγορεύουν την ζωή μέσα απ αυτό σεβαστή απαραβίαστη μυστική κλεισμένη στην εσωτερικότητα   στη μοναξιά στη μοναδικότητα .
Και είναι εκείνα σημεία ή σημάδια ζωής, μέσα απ τον ωχρό τον τοίχο που βλέπει κι αερίζετε απ τον χώρο τούτον του ακάλυπτου,
κι ονείρων και πόθων που τους κρατούν ζωντανούς για να τους βρει το αύριο και το αύριο….
να μελετάν τα χρεούμενα να γίνουν,
η γαριφαλιά η απλωμένη πετσέτα η μουσική που αδέσμευτη βγαίνει στον αέρα παρέα με τη μυρωδιά  του φαγητού που βράζει.
Ξέρω τα παράθυρα όλα δεν είναι πράσινα μα αυτό δεν αλλάζει ούτε τον ακάλυπτο ούτε το εσωτερικό του παραθύρου.
Από ένα παράθυρο μπορείς να κοιτάς μέσα αλλά και έξω..

«ΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ» έκδοση της ΑΠΕΛ-Σ τεύχος 18ο

«ΦΩΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ»

278895

Ο αρχισυντάκτης του περιοδικού δόκτορας Γιάννης Παπαοικονόμου

Μία θαυμάσια έκδοση της Αγωνιστικής Παράταξης Ελλήνων Λογοτεχνών-Συνεργαζομένων (ΑΠΕΛ-Σ), με δεκάδες λογοτεχνικά κείμενα, άρθρα, ποιήματα, διηγήματα, ιστορίας, πολιτισμού, αφιερώματα κλπ. Ό,τι καλύτερο για να αφουγκραστούμε τις ανήσυχες φωνές των λογοτεχνών μας στα χρόνια της οικονομικής καπιταλιστικής κρίσης στην Ελλάδα. Οι «Βρυσούλες γνώσης» συνιστούν ανεπιφύλακτα το περιοδικό αυτό που εκδίδεται κάθε τρείς μήνες  ως μία από τις πιο σημαντικές «εκδόσεις» λογοτεχνικού περιεχομένου που μάχεται στο πλευρό του αγωνιστή άνθρώπου  για έναν καλύτερο κόσμο, ως ένα μέσον γνώσης για την ανύψωση του ανθρώπου, για την αλήθεια της ζωής. Στο περιοδικό αυτό συναντάμε πολλούς αξιόλογους Έλληνες λογοτέχνες μέλη της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών που μαζί με άλλους συνεργαζόμενους, μας προσφέρουν την λογοτεχνική θαλπωρή του χθές,  του σήμερα και του ωραίου Αύριο, που αγωνίζονται να φτιάσουν.

Σημείωση. Στα τελευταία τεύχη του περιοδικού όπως και στο 18ο τεύχος φιλοξενούνται ποιήματα και διηγήματα του υπεύθυνου της ιστοσελίδας «Βρυσούλες γνώσης » Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου. Θερμά ευχαριστούμε.

*Πατήστε το > βέλος  και δείτε όλες τις σελίδες του περιοδικού
* Για μεγένθυση της γραμματοσειράς πατείστε το διακεκομένο τετραγωνικό σχήμα κάτω αριστερά.

ΤΙΜΗΘΗΚΕ ο λαϊκός ποιητής Μιχάλης Σταυρακάκης (Νιδιώτης)

koutsoumpas-anwgeia6

Ο χαιρετισμός του Δ. Κουτσούμπα

Τον κομμουνιστή λαϊκό ποιητή Μιχάλη Σταυρακάκη (Νιδιώτη) τίμησε η ΤΕ Ρεθύμνου του ΚΚΕ στην εκδήλωση που οργάνωσε την Κυριακή το απόγευμα στα Ανώγεια. Στην εκδήλωση μίλησε ο ΓΓ της Δημήτρης Κουτσούμπας, στο πλαίσιο της επίσκεψης που πραγματοποιεί στο νησί. (παρακάτω παρατίθεται ολόκληρος ο χαιρετισμός)

hhhhhh  1928 – 2000                                             A-1893707-1437634856-8118_jpeg

«Τον κομμουνιστή λαϊκό ποιητή, Μιχάλη Σταυρακάκη ή Νιδιώτη, πολλοί τον τίμησαν για το ποιητικό έργο του, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στο εξωτερικό.

Δίκαια τον αποκάλεσαν προσκυνητή του λαού από το πιο γνωστό ποίημά του, το «Προσκυνώ τη χάρη σου λαέ μου».

Προσκυνώ τη χάρη σου λαέ μου,
σκύβω το κεφάλι στα μαρτύρια σου
και θαυμάζω λαέ μου τα έργα σου.

 Ματώνεις τη σκέψη σου,
ματώνεις τα νύχια σου λαέ μου.
Για να βγάλεις τον άρτο τον επιούσιο.

Όμως ο Μιχάλης Σταυρακάκης δεν ήταν μόνο προσκυνητής του λαού, δεν ήταν μόνο ο ποιητής που έκφρασε τους πόθους και τους καημούς των ταπεινών ανθρώπων του μεροκάματου, δεν έμαθε να λέει μόνο το στιχάκι των δυστυχισμένων: «Αχ θεέ μου», όπως ο ίδιος με σεμνότητα γράφει σε ένα ποίημά του για τον εαυτό του.

Το πιο σημαντικό στοιχείο στο έργο του, αυτό που το ανεβάζει από την απλή στιχουργία των ριμαδόρων της μαντινάδας στο επίπεδο της λαϊκής λογοτεχνίας, είναι ότι δεν υποτάσσεται σ’ αυτά που νοιώθει και καταλαβαίνει ο καθημερινός άνθρωπος του μόχθου.

Προσπαθεί να τον ανυψώσει, να του δείξει πόσο μεγάλος είναι ο άνθρωπος του λαού, όταν συνειδητοποιεί τη θέση του στην κοινωνία και τη δύναμή του να επιβάλλει το δίκιο του και το δικαίωμά του στην ευτυχία.

«Γεια και χαρά σας πεντακάθαρα χέρια. Γεια και χαρά σας χέρια του μέλλοντος».

Μέσα στις δυο μόνο αυτές σειρές -που αναφέρονται στα φαγωμένα αλλά αλέκιαστα από την κλοπή της εκμετάλλευσης εργατικά χέρια- ο Μιχάλης Σταυρακάκης, με τη λιτότητα και την αφαίρεση της πιο εκλεπτυσμένης, λόγιας ποίησης, μπόρεσε να χωρέσει το μεγαλείο των αληθινών δημιουργών του πλούτου, αλλά και των αληθινών δημιουργών της κοινωνικής εξέλιξης, της ιστορίας.

Καθένας που ο σκληρός αγώνας της επιβίωσης του στέρησε τη χαρά της μάθησης και της τέχνης, ο εργάτης, ο φτωχός αγρότης, ο βιοπαλαιστής, μπορεί να μην επικοινωνεί εύκολα και χωρίς καθοδήγηση, με τη σκοτεινή γλώσσα της ποίησης για παράδειγμα του Σεφέρη.

Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τρώει τα πίτουρα του νόθου εμπορικού, φολκλόρ τραγουδιού και των κάθε λογής υποπροϊόντων της μαζικής κουλτούρας, των κακόγουστων τηλεοπτικών σήριαλ ή των διάφορων “πρωινάδικων”, “μεσημεριάδικων” και «βραδυνάδικων», είναι σαν να μας λέει με το έργο του ο Μιχάλης Σταυρακάκης.

Με γλώσσα γνήσια, ξεκάθαρη, διαυγή.

Έχοντας βιωματικά αφομοιωμένη τη λαϊκή σοφία, αλλά και τη μακριά παράδοση της δημοτικής ποίησης.

Που ξέρει τους τρόπους να απευθύνεται και να συγκινεί τη λαϊκή ψυχή.

Ο Μιχάλης Σταυρακάκης κατορθώνει να καλλιεργεί σε πλατιά λαϊκά στρώματα την πίστη στα πιο μεγάλα, τα πιο προχωρημένα ανθρώπινα ιδανικά.

Στα ιδανικά του αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.

Είναι πολύ χαρακτηριστικό το υπέροχο ποίημά του, γραμμένο το 1997 με τίτλο «Στσ’ αγάπης τη βαθιά πληγή».

Αν το διαβάσει κανείς επιφανειακά, νατουραλιστικά θα φανταστεί πως είναι ποίημα ερωτικό, όπως και τόσα άλλα λυρικά, νοσταλγικά της νιότης ποιήματα που έχει γράψει κατά καιρούς.

Όμως εκείνος μιλά για μια κατακόκκινη πληγή από έναν πιο βαθύ και πιο πλατύ έρωτα:

Τον έρωτα για τον εργαζόμενο άνθρωπο και την πάλη του για τη νέα κοινωνία, τη σοσιαλιστική, που όταν έγραφε το ποίημα είχε πρόσφατα ανατραπεί.

Πρόκειται άλλωστε για μια ιδέα στην οποία είχε ήδη αναφερθεί παλιότερα το 1989, στο ποίημά του «Αγάπη», από την ποιητική συλλογή του «Αιχμές»:

«Αγάπησα μια κοπελιά και θαρρούνε πως αυτό είναι αγάπη. Μια μέρα σε μια διαδήλωση αγροτών – απεργών αγάπησα τους απεργούς και τότε είδα πως η αγάπη που γεννιέται μέσα από τη μάχη του δίκιου είναι η πιο δυνατή αγάπη».

Η απάντησή του στα δραματικά γεγονότα της αντεπανάστασης και της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση είναι, όπως σε όλη την ποίησή του, αισιόδοξη και καταφατική.

Ακούστε το συμπέρασμα του ποιήματος «Στσ’ αγάπης τη βαθιά πληγή»:

«Αυτός που ξέρει ν΄ αγαπά
και να ελπίζει ξέρει
μέσα στη νύχτα πολεμά
ξημέρωμα να φέρει».

Χωρίς αμφιβολία ο Σταυρακάκης κατείχε γερά την τέχνη να εκλαϊκεύει σύνθετες πολιτικές έννοιες διεισδύοντας με τον παροτρυντικό λόγο του σε όλους εκείνους που πρώτοι απ’ όλους τον έχουν ανάγκη.

Σ΄ εκείνους δηλαδή που υφίστανται την υλική και πνευματική εκμετάλλευση και στους οποίους ο δικός μας πολιτικός λόγος, ο λόγος των στελεχών και των μελών του ΚΚΕ δύσκολα μπορεί να τους φτάσει και να τους ακουμπήσει.

Η ποίησή του διδάσκει και διαπαιδαγωγεί, χωρίς να χάνει τον ψυχαγωγικό της χαρακτήρα.

Είναι ποίηση στρατευμένη, χωρίς να διαλαλεί τη στράτευσή της, όπως συχνά συμβαίνει σε αυτοδίδακτους σαν αυτόν λογοτέχνες, που θέλουν, αλλά δεν ξέρουν πώς να μεταδώσουν τα μηνύματά τους.

Φαντάζομαι ότι όλοι θα προσέξατε στην πρόσκληση της σημερινής εκδήλωσης το ποίημα “Εργάτης”, για το ταξικό, διεθνιστικό περιεχόμενο που ο δημιουργός του προσδίνει στην έννοια της ελευθερίας, απαντώντας εύστοχα στην αστική προπαγάνδα για την “ελευθερία” που τάχα παρέχει στο άτομο η καπιταλιστική κοινωνία:

“Δεν είναι λευτεριά εκείνη,
φώναξε εργάτη δυνατά,
που ξεχωρίζει τους ανθρώπους
σε δούλους και αφεντικά.
Δεν είναι λεύτερη πατρίδα
που έχει σύνορα στη γη,
ζωή που ζει μέσα στη φτώχεια
δεν είναι λεύτερη ζωή”.

Για τη βαθιά του προσήλωση στην ιδέα του προλεταριακού διεθνισμού είναι χαρακτηριστικά τα παρακάτω λόγια του:

«Ο Καζαντζάκης είπε ότι είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι Κρητικός, ο Ατατούρκ είπε ότι είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι Τούρκος, κι εγώ λέω πως είναι μεγάλη ευθύνη να είσαι Διεθνιστής».

Πάνω στο θέμα των φυλετικών διακρίσεων και του διεθνισμού, συγκλονιστικό μέσα στην απλότητά του είναι και το ποίημά του, «Γράμμα στην Αφρικάνα Χαϊμαλίνα»:

“Χαϊμαλίνα, ρωτάω τα πρόβατά μου πώς μοιράζουνε στα ίσια τον ίσκιο ενός ασφένταμου κι έχουν λευκά και μαύρα τα ίδια δικαιώματα ενώ οι άνθρωποι σκοτώνονται μοιράζοντας μια πήχη γης;

Αυτοί που κλέβουνε το βιός σου Χαϊμαλίνα, κλέβουν και το δικό μου το τυρί. Τώρα που σου γράφω Χαϊμαλίνα απ’ το πιο ψηλό βουνό της Κρήτης προβοδώ τα πρόβατά μου”.

Ασφαλώς κι εσάς, όπως κι εμένα, όπως όλους θα σας έχει απασχολήσει το ερώτημα:

Κάτω από ποιες συνθήκες ένας βοσκός που δεν μπόρεσε να τελειώσει ούτε καν το Δημοτικό, γίνεται ποιητής;

Είναι γνωστό φυσικά ότι κάθε άνθρωπος μπορεί να εκδηλώσει και να αναπτύξει δημιουργικές ικανότητες αν υπάρξουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις.

Όμως ένας μισοαγράμματος άνθρωπος που καταφέρνει με την ποίησή του να συγκινήσει μεγάλους μουσικοσυνθέτες, όπως ο Γιάννης Μαρκόπουλος και κορυφαίους τραγουδιστές, όπως ο αξέχαστος Ξυλούρης, ένας βοσκός που καταφέρνει να διακριθεί σε έναν από τους πιο εξελιγμένους τομείς της ανθρώπινης δημιουργίας, όπως είναι η ποίηση, δεν είναι δα και μια συνηθισμένη περίπτωση.

Ο Μιχάλης Σταυρακάκης έγινε ποιητής γιατί σίγουρα -όπως δείχνει τόσο η στάση του, όσο και η ποίησή του- υπήρξε ένας ιδιαίτερα ευαίσθητος άνθρωπος που τον συγκινούσε αφάνταστα η ομορφιά της φύσης και που ταυτόχρονα διέθετε υψηλό ηθικό φρόνημα και βαθύ το αίσθημα του δίκιου.

Γι’ αυτά τα τελευταία άλλωστε πέρασε πάμπολλες δοκιμασίες και διώξεις στη ζωή του.

Το ολοκαύτωμα των Ανωγείων από τους Ναζί καταχτητές, τον οδήγησε από τα 15 του χρόνια στην οργάνωση της ΕΠΟΝ και έναν χρόνο μετά στη σύλληψη και φυλάκισή του από τους Γερμανούς.

Το κρίσιμο σημείο της στροφής στην τέχνη του ήταν όμως η συνάντηση της ευαισθησίας του με τα μεγάλα, τα φωτεινά κομμουνιστικά ιδανικά.

Να πως ο ίδιος περιγράφει στον «Ριζοσπάστη» της 30ης Νοέμβρη 1983 τη συνάντησή του με την κομμουνιστική ιδεολογία, λίγο μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, όταν οι αντάρτες κατέφευγαν κυνηγημένοι στο μιτάτο του, το μαντρί του, στον Ψηλορείτη:

«Τους φύλαξα, τους τάϊσα. Συνέχισαν να ‘ρχονται… Αλλά όλο και λιγότεροι. Αυτοί που απουσίαζαν είχαν δολοφονηθεί σε ενέδρες. Καθώς μπάλωναν στο φως του λίχνου τα ρούχα τους και γιάτρευαν ο ένας του άλλου τις πληγές σιγοτραγουδούσαν ριζίτικα. Παράξενοι μου φαίνονταν στην αρχή. Μια ώρα ύπνος… μια μπουκιά ψωμί… Και νάτοι πάλι να χάνονται στις κορφές πηδώντας σαν αετοί από χαράκι σε χαράκι. Ένας τους έβγαλε κάποιο βιβλίο απ’ το βουργιάλι του. Πάρτο μου είπε. Θα σου αρέσει. Ήταν η «Μάνα» του Γκόρκι!»

Από κείνες τις στιγμές κι ύστερα σταμάτησαν οι μαντινάδες του να αναφέρονται σε έρωτες και πάθη.

Τώρα τα τραγούδια του ήταν αφιερωμένα σ’ αυτούς τους παράξενα περήφανους ανθρώπους, που τους αποχαιρετούσε κάθε φορά με στίχους σαν αυτόν:

«Έναν ελεύθερο αετό,
σκλαβιά δεν τον κιοτεύει
όπου ταμπούρι πολεμά
κι όπου φωτιά χορεύει».

Φυσικά δεν γλύτωσε την κατηγορία του ληστοτρόφου, τη σύλληψή του το 1951 και τον εκτοπισμό του το 1954 στο Γύθειο.

Εκεί στο μεγάλο σχολειό της εξορίας γνώρισε και τη σύγχρονη ποίηση, την ποίηση του Βάρναλη, του Ρίτσου, του Λειβαδίτη.

Από κει κι έπειτα πέρασε στην ενεργητική δράση, πρώτα από τις γραμμές της ΕΔΑ, ενώ από το 1973 -μέσα στη δικτατορία- ως μέλος πια του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας πρωτοστάτησε στην ανασυγκρότησή του και αναδείχθηκε σε στελεχικές θέσεις τόσο του κόμματός μας όσο και του αγροτικού κινήματος.

Τραβώντας με αφοσίωση ως το τέλος της ζωής του με τις πράξεις αλλά και με την τέχνη του το δύσκολο δρόμο της πάλης για να υψώσει το πολιτικό, ιδεολογικό, πολιτιστικό κριτήριο του λαού έτσι που να μπορεί να ορίσει τη ζωή και το μέλλον του.

Με λίγα λόγια, ο Μιχάλης Σταυρακάκης δεν ήταν ένας απλός βοσκός, αλλά ένας μορφωμένος και διαμορφωμένος στην ανώτερη σχολή της ταξικής πάλης ποιητής.

«Πρέπει να πολεμούμε για να μη χαθεί αυτό που κάνει τον κόσμο μεγάλο», δήλωνε άλλωστε ο ίδιος, εννοώντας ότι δεν πρέπει να παραιτηθούμε ποτέ, όσες δυσκολίες κι αν συναντήσουμε, από τον αγώνα για να περάσει η ανθρωπότητα από την προϊστορία που βρίσκεται σήμερα στην ιστορία, από τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης, του ανταγωνισμού, των πολέμων, των κρίσεων, της φτώχειας σε έναν ανώτερο πολιτισμό αντάξιο του ανθρώπινου είδους.

«Το αύριο ομορφαίνει με το καθήκον του σήμερα», συμπλήρωνε επιγραμματικά σε ένα από τα πρώτα ποιήματά του θέλοντας να υπογραμμίσει ότι το σοσιαλιστικό μέλλον δεν θα ‘ρθει από μόνο του έτσι νέτο σκέτο, ούτε θα μας το χαρίσει κανείς θεός ή πεφωτισμένος ηγέτης.

Με τη συμμετοχή του καθενός στους σημερινούς ταξικούς αγώνες, οικονομικούς, πολιτικούς, ιδεολογικούς χρειάζεται να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για την κατάργηση του εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος και την κατάκτηση μιας ανώτερης μορφής οργάνωσης της κοινωνίας, όπου ο άνθρωπος θα πάψει για τον άνθρωπο να είναι λύκος.

Κι αυτό είναι η ελάχιστη τιμή που μπορούμε να αποδώσουμε σε έναν «βοσκό», το ελάχιστο χρέος που οφείλουμε σ’ έναν από τους πιο δεμένους με τα φτωχά λαϊκά στρώματα δημιουργούς της νέας συνείδησής τους, όπως υπήρξε ο ποιητής Μιχάλης Σταυρακάκης».

«ΕΥΑ» ποίημα μοναδικό της Ιωάννας Καρατζαφέρη

ΠΟΙΗΣΗ

Της Ιωάννας Καρατζαφέρη  Capture

ΕΥΑ

maxresdefault

Εγώ είμαι η Εύα η πλασμένη από το πλευρό σου η σύντροφός σου
Η πρώτη που γεύτηκα το μήλο κι έκανα το φίδι φίλο
Η μήτρα που συνέλαβε το ανθρώπινο γένος τον πρώτο αιμομίκτη και τον πρώτο αδελφοκτόνο
Η μάνα με τους δυο γιους και τις πολλές τις κόρες

Μαζί σου αμάρτησα και μ’ εσένα εκδιώχτηκα από τους ανθισμένους κήπους με τις νεραντζιές και τις αμυγδαλιές στην άνυδρη εξορία των καιγομένων βάτων των αιγών και των ισχνών αγελάδων σε περιπλάνηση στον ατέρμονο χρόνο

Εγώ, ο παντοτινός πειρασμός η ζωοδότρα και ο καημός
η Ποσειδώνια των νερών και η Χλόη των δασών
η νεράιδα των λιμνών και των λιβαδιών των βουνών και των ωκεανών

Στη γη μου μέσα φυτρώνουν οι σπόροι των καρπών και των σταφυλιών και οι ρίζες των κυπαρισσιών
Εγώ σου αφαίρεσα την αιωνιότητα και σε περιτύλιξα με τη φθορά του χρόνου και της ύλης

Ύστερα σ’ έμαθα να μετράς με δύση του ήλιου τις μέρες του μόχθου                                                           και τις νύχτες του πόνου

 

Πιασμένοι από το χέρι βγήκαμε από τις πύλες του Παραδείσου και στους αιώνες οδεύουμε την περίμετρο της γης με ματωμένες τις πατούσες και τρυπημένες τις χούφτες

Μαζί ξεκινήσαμε την εκτέλεση της τιμωρίας των απειλών και της αθανασίας
Αφήνοντας πίσω από τη φτέρνα μας την τέφρα των νεκρών και των κρίνων

Στους υγρούς κόλπους μου καλλιεργώ το δικό σου σπόρο φυτεμένο εκεί σε ηδονική στιγμή νιώθοντας το θαύμα να ξετυλίγεται στο ρυθμό της φλέβας κάτω από τον καρπό ακούγοντας τον παλμό της αρτηρίας στον κρόταφο τους μήνες με τις δυο καρδιές

Εγώ, η εύφορη κοιλάδα που πάνω στην ανθόσπαρτη κοιλιά μου φυτρώνουν πατέρας και γιος

Η γυνή, η ενίοτε αγαπημένη και περιφρονημένη η πολιορκημένη και η εγκαταλειμμένη η εμπνευσμένη και η προδομένη η εκμαυλισμένη και η εξαγνισμένη

Η πλατιά συνείδηση το φως και το σκοτάδι το σύννεφο και η βροχή
ο αγέρας και η αστραπή η ενδοχώρα των ονείρων και οι παράλληλοι των πέντε Ηπείρων

 Η μήτρα του κόσμου της ηδονής και του πόνου
η κοίτη των ποταμών και η απεραντοσύνη των αστερισμών

Περιφρονώντας τον κίνδυνο πάλεψα με τις βίβλους ριπίζοντας στις θάλασσες τους κύκλους

Θεληματικά παραβίασα την εντολή και βλάστησα πεισματικά πίστεψα στην αγάπη και μάτωσα

Εγώ, η πολύτομη Ιστορία των διαστρεβλώσεων
η Χημεία των Αλχημιστών
η Γεωγραφία των ισχυρών και η σοφία των ειρηνοποιών

Η Ανδρομάχη η πιο γενναία και από τον Έκτορα
η πιστή Πηνελόπη του μαλλιαρού Οδυσσέα
η Κλυταιμνήστρα
η φρεγάδα που δεν έπλευσα τα νερά της Ιωνίας
η Ελένη ένα άδειο πουκάμισο
η Ηλέκτρα στα πόδια του Ορέστη με την ξανθιά μπούκλα σφιχτά στη χούφτα
η Μήδεια απαρνημένη ερωμένη που τάισα με τη σάρκα της σάρκας μου τον άπιστο άντρα

Εγώ, η Ιοκάστη που πλάγιασα σε βασιλική κλίνη με τον πατροκτόνο γιο
η Αντιγόνη ψηλότερη από το νόμο του βασιλιά Κρέοντα κι έθαψα και τα δυο αδέλφια της διχόνοιας

Η Ασπασία του Περικλή
η Καρυάτιδα και η μαρμαροκολόνα του Παρθενώνα
Η Θεοδώρα του Ιουστινιανού το πνεύμα που βασίλεψε στων αντρών του νου

 

Εγώ η Ιζαμπώ των κονταρομάχων των κάστρων και των απομάχων
η καρδιά των τιμών και των παλατιανών δολοπλοκιών

Η άγνωστη του Μεσαίωνα και του σκοταδισμού
η έμπνευση της Διαφώτισης και η παρθένα του Ρομαντισμού

Εγώ, η ακρίτισσα η ριζωμένη και η Μικρασιάτισσα η κυνηγημένη
η αλυσοδεμένη και η απελευθερωμένη από τους αμαρτωλούς πετροβολημένη και διασυρμένη

Η σημαία της Επανάστασης η ευλογημένη και καταραμένη
η εργάτρια και η διανοουμένη

Η ερωμένη τ’ ουρανού και της θάλασσας με τα μάτια της Αθηνάς και της Παντάνασσας
η αιτία των εχθροπραξιών και των μεταπολεμικών συνθηκών

Η ιδιοκτήτρια των πολυκατοικιών και η ένοικος των χαμοκελών
η τρόφιμος των φυλακών και η βιασμένη των εξοριών

Η υφάντρα των εργοστασίων που ύφανα την κόκκινη παντιέρα και τη σήκωσα ψηλά   στην πρώτη απεργία Με της Άνοιξης τη μαγεία

Εγώ Η Μαντάμ Ορτάνς των ερωτικών σφαγείων των πορνείων και των μυστηρίων
η φιλήδονη των φιλαρεσκειών των μυστηρίων και των παιγνίων των απειλών και των εκβιασμών

Εγώ η ρακένδυτη του πολέμου και η ελπιδοφόρα της Ειρήνης
η μητέρα του ήλιου και η ερωμένη της Σελήνης

Η πεζοπόρος των αιώνων του παρελθόντος του τώρα και του μέλλοντος
το σαράκι της σάρκας και η σπίθα του πνεύματος
η αυτοκράτειρα των αισθήσεων των ονείρων και των παραισθήσεων.

Εγώ, η απομυθοποιημένη η γυναίκα η χθόνια και η αιώνια.

 

(Νέα Υόρκη, Δεκέμβρης 1977)

 

ΛΑΜΠΕΡΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΚΑΙ «ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΣΠΟΝΔΕΣ» ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

ΠΑΝΤΑ ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΚΩΣΤΑ  Captureqqqqqqqq «Βρυσούλες γνώσης»

*********

 ΛΑΜΠΕΡΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΚΑΙ «ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΣΠΟΝΔΕΣ» ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Capturelllllllllllllllllllllllllll   Στο Lounge του Radisson Blu Hotel Champs Elysées, 78 bis Avenue Marceau στο Παρίσι γιόρτασε τα γενέθλια του ο ζωγράφος, λογοτέχνης, performer και θεωρητικός τέχνης Κώστας Ευαγγελάτος. 

Ήδη ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία η 9η ατομική του έκθεση στη γκαλερί Espace Peno, στο ισόγειο του Κτιρίου της Φιλοσοφικής και Θεολογικής Σχολής του Centre De Sevres, στη Rue De Sevres, στην καλλιτεχνική περιοχή του Μπουλβαρ του Σαιν-Ζερμαιν, Rive Gauche, την οποία επισκέφθηκαν πολλές προσωπικότητες της τέχνης και της επιστήμης καθώς και Γάλλοι συλλέκτες, γκαλερίστες και εικαστικοί σύλλογοι με τους οποίους συνεκθέτει σε πόλεις της Γαλλίας.

Συμμετείχε επίσης σε ομαδική έκθεση στη γκαλερί Vivienne Art Galerie, με τους φίλους του Salon d’ Automne και έργα του εκτίθενται ήδη και θα παραμείνουν στη Galerie d’ art, Au Fil du Canal St. Martin. 

Captureiiiiiiiiiiii

Με αφορμή τα 60α γενέθλια του δόθηκε κοκτέιλ από τον Mr. Philippe Jamet, γνωστό συλλέκτη που έχει στη συλλογή του από το 1988 και μετά 8 σημαντικούς πίνακες του και έχει παραστεί στη Σύγχρονη Πινακοθήκη Villa Ροδόπη στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς το 2000, που ξεκίνησε η λειτουργία της με εκθέσεις και performance, ονοματίζοντας την μάλιστα σε Σταυροδρόμι των τεχνών- Le Carrefour des arts! 

Στη λαμπερή γενέθλια εκδήλωση στην Λεωφόρο Marceau, πολύ κοντά στην «Αψίδα του Θριάμβου» στο Etoile, παρουσιάστηκε παράλληλα η ποιητική ανθολογία στη Γαλλική γλώσσα με χαρακτηριστικά ερωτικά  και κοινωνικά ποιήματα του Κώστα Ευαγγελάτου, με τίτλο «OFFRANDES SECULAIRES«, «Κοσμικές Σπονδές«. 

Captureuuuuuuuuuuuuuuuuuuu

Όλοι οι εκλεκτοί παρόντες, φίλοι, συνεργάτες αλλά και νέοι Έλληνες επιστήμονες που έχουν σπουδάσει και εργάζονται στο Παρίσι, μεταπτυχιακοί φοιτητές και νέοι ιστορικοί τέχνης, ευχήθηκαν σε ιδιαίτερα θερμή και χαρούμενη ατμόσφαιρα τα χρόνια πολλά στον δυναμικό «σκορπιό» των εικαστικών και καλή συνέχεια στην εικαστική και λογοτεχνική του παρουσία στην πόλη του φωτός. Όπως ο ίδιος τόνισε την ώρα που ευχαρίστησε τους παρόντες: «Το Παρίσι είναι η πόλη που σαν μεγάλο κέντρο του Ευρωπαικού διαφωτισμού, διαμόρφωσε από την εφηβική μου ηλικία το πνεύμα, τα κριτήρια και την αισθητική μου. Μέσα από πολύ μελέτη, δουλειά και εμπειρία είναι για μένα ο τόπος της ελεύθερης καλλιτεχνικής, πνευματικής, κοινωνικής και ερωτικής ελευθερίας που διαποτίζουν απτόητα την ποίηση μου και γενικά τα έργα μου.»     Capturekkkkkkkkkkkkkkkkkkkk

 

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στην Μαρία και στον Γιάννη

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ

bnbnbnb CapturebvfrooooooooooooooCaptur nnnnnnnnnnn

Στην λογοτέχνιδα, ποιήτρια, συγγραφέα και ζωγράφο Μαρία Κολοβού Ρουμελιώτη καθώς επίσης και στον συζηγό της Γιάννη, ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ για την συμμετοχή και τον τερματισμό τους  στον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας 2017. 

Η δύναμη του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού, ανταποκρίνεται πλήρως στα πρόσωπα των εκλεκτών φίλων μας, στην τεράστια προσπάθειά τους να τερματίσουν σε ένα μαραθώνιο όπου συμμετείχαν δεκάδες χιλιάδες αθλητές από όλο τον κόσμο.

Και ακόμη,  με την δική σας συμμετοχή,αγαπητή Μαρία και Γιάννη νιώθουμε κι εμείς υπερήφανοι, καθώς διαπιστώνουμε  πως κοντά στην ποίηση, την συγγραφή, την ζωγραφική και την εργατικότητα, ο αθλητισμός στην «πιο γνήσια μορφή του» λέει το δικό του ποίημα, ένα ποίημα ειρήνης,  διεθνιστικής φιλίας, ευγενικής άμιλλας, πρόδρομος ενός καλλίτερου κόσμου. Σας ευχόμαστε πάντα υγεία ώστε να συμμετέχετε σε μαραθώνιους ως τα βαθιά σας γεράματα.
Για τις βρυσούλες γνώσης
ο υπεύθυνος
Γεράσιμος Μ.Μυμπεράτος και η σύζυγός  Ιωάννα.

 

 

 

 

 

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ «ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΚΑΙ Η ΠΟΡΤΑ» του Γιάννη Ρίτσου και άλλα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ
Το  αγόρι και η πόρταuntitled

images

Εκεί που έπεσε
είναι μια κόκκινη λίμνη,
ένα κόκκινο δέντρο,
ένα κόκκινο πουλί.

Σηκώθηκε όρθια
η πεσμένη καγκελόπορτα-
χιλιάδες άλογα.
Λαός καβαλίκεψε.
Κομνηνέ! – φωνάξαμε.
Γύρισε και μας κοίταξε
δε φορούσε επίδεσμο
ούτε στεφάνι.
Άσπρα άλογα, κόκκινα άλογα
και μαύρα, πιο μαύρα-
καλπασμός, – η ιστορία
Να προφτάσουμε.

******

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Μ.ΛΥΜΠΕΡΑΤΟΣ
Πορεία Ανατροπής και Νίκηςuntitled

untitled

Ψωμί Παιδεία  Ελευθερία,
νάτα τα συνθήματά μας,
θα χορέψουν Ξανά και Πάλι,
Πάνω απ’ τους ώμους μας, τα μαλλιά μας,
μέσα στους δρόμους του αγώνα της Αθήνας.

ΠΑΝΩ από τ’ αφηνιασμένα μαλλιά των φοιτητών,
Εκεί, που το σχολειό τους βάφτηκε με το αίμα τους
για να ΄χει ένας λαός το δικαίωμα
να  υπερασπίζεται το δίκιο, την ζωή, τη λευτεριά .

ΠΑΝΩ απ’ τα άσπρα μαλιά των συνταξιούχων,
κόντρα στα χημικά της καταστολής,
κόντρα σ’ αυτούς που τους στερούν τα  φάρμακα,
κόντρα σ’ αυτούς που τους κουτσουρεύουν τις συντάξεις,
την ίδια πολύπαθη  ζωή τους.

ΠΑΝΩ απ την αγωνία των ανέργων,
διεκδικώντας  το δικαίωμα της δουλειάς
που τους το στέρησαν  με το έτσι θέλω
τα μονοπώλια και η δίψα τους, για περισσότερα κέρδη

ΠΑΝΩ από τα οργισμένα μέτωπα των εργατών
Που δεν μασούν  στην λέξη « απόγνωση»
που δεν βουλιάζουν στο παραλήρημα του φόβου
παρά αντιστέκονται ν’ αποτρέψουν
τον σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα
που ετοιμάζουν οι διαφθορείς της ζωής τους.

Θα χορέψουν ξανά και πάλι,

γιατί είναι τα συνθήματα της Πάλης και του Αγώνα,
για μια πατρίδα που της στερούν την εθνική της κυριαρχία,
που την  παγιδεύουν με τις βάσεις του θανάτου,
την σπρώχνουν σε ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς,
την ωθούν να συμμετέχει σε πολέμους.

Εδώ Πολυτεχνείο…
Ένα τανκ σκορπά τον Θάνατο…
Εδώ μνημόνιο…
Μια υπογραφή σκοτώνει την ελπίδα…
Όμως
Το Πολυτεχνείο Ζεί!
Σηκώνει τα νέα του συνθήματα,
Ψωμί, Παιδεία, Λαική εξουσία
και ξεκινά την πορεία του,
την γνωστή πορεία, της Ανατροπής και της Νίκης!

*****

ΠΕΤΡΟΣ ΣΟΦΙΑΝΟΣ
Πολυτεχνείου μύθοςuntitled6

untitled

Έτσι όπως περνούν οι μήνες και φτεροκοπούν τα χρόνια
κάτι είναι αυτό που μένει και που διαρκεί αιώνια …
Άλλοι λέμε η Αγάπη κι η παλιά καλή Φιλία
κι άλλοι πάλι λέμε η γνώση που την ψάχνεις στα βιβλία !
Σαν παπούς λοιπόν σ’ εγγόνια ένα μύθο θα σας πω
που ίσως να κρατήσει αιώνια

Μια φορά κιένα καιρό είχαμε ένα βασιλιά
που κρατούσε μια θηλιά.
Μια θηλιά που ήταν βαλμένη
όπως ήθελαν οι ξένοι στου Λαού τη τραχηλιά !
Ήρθε όμως ένας καιρός που ορθώθηκε ο Λαός
κι είπανε τότε οι ξένοι κάτι άλλο πρέπει να γένει …
Πλάκωσε λοιπόν μια χούντα
που μας στρίμωξε στη στρούγκα
για να «σώσει» το λαό
απ’ την αναρχία το χάος κι από τον κομμουνισμό!
Στην αρχή ήρθαν σαν σωτήρες
και σαν εξουσίας μνηστήρες
κάναν έργα ένα σωρό
δρόμους για τα ξερονήσια
τα παιδιά να σπρώχνουν ίσια
και το δόλιο το λαό …
Φτάνει όμως κι ο Φλεβάρης του ’73 εκεί
και κατάληψη αρχίζει σ’ Αθηνών τη Νομική
–        Ποτές θα κα- ποτές θα κάνει ξαστεριά… ( Ριζίτικο )
Όσα εκεί παιδιά πιαστήκαν
αφού εβασανιστήκαν
πήρανε την εντολή να ντυθούνε στο χακί …
– Τού ‘παν θα βάλεις το χακί … ( Μάνος Λοϊζος )
Πέρασε ένα καλοκαίρι μα εξέγερσης αγέρι
έστελνε η Νομική στα παιδιά με το χακί…
Ο Σεπτέμβρης κι ο Οκτώβης
παρά τις απαγορεύσεις ξεκινούν με συνελεύσεις  …
και στου Νοέμβρη πια το κρύο φτάνει το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ…
Πολλοί το θαρρούν αστείο μα ήταν πράγματι «σφαγείο» !
– Η πλατεία ήταν γεμάτη … ( Διονύσης Σαβόπουλος )
Έτσι καθώς τρέχει η ώρα σαν μύθος μοιάζει τώρα …
– Ο μύθος κρύβει νόημα με αίμα όταν ζωγραφιέται
κι αν είναι αίμα νεανικό ποτέ πια δεν ξεχνιέται.
Δείτε απ’ την πρώτη εποχή του ημίθεου Προμηθέα
ποιος είναι που δεν τρόμαζε στου τύραννου τη θέα.
Μ΄αλλοίμονο την κεφαλήν στον τύραννο όταν σκύβεις
μέρα καλή και λεύτερη ποτέ δεν αντικρύζεις.
Ετσι ο λαός μας ξεκινάει Νοέμβρη μια πορεία
κι έξω απ΄το ΝΑΤΟ αντηχάει αι ΗΠΑ και η CIA.
Ψ ω μ ί  για όλους και δ ο υ λ ε ι ά  σχολείο μ΄ε λ ε υ θ ε ρ ί α,
τρις ΟΧΙ κι΄ούτε μια δραχμή για όπλα  ξένων λεία.
Μόνο από την εξέγερση των σκλάβων αν μπορούμε
λάθη που πρωτογίνονται να μην ματαποιούμε,
τότε μπορεί αδέλφια μου μια μέρα λαμπρή θα ιδούμε…

 

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΗΛΙΟΥ τρία ποιήματα για τον χειμώνα

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ  για τον ΧΕΙΜΩΝΑ της  ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ  ΜΗΛΙΟΥ

******

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ  της Κατερίνας Μήλιου

1629222

Κατέβαιναν τα δέντρα
απ’ την πλαγιά, αποφασιστικά,
τρέχοντας, ανά δυο, ανά τρία,
ανά μονάδες ή ομάδες.
Έγερνε ο ίσκιος τους στο διάβα.
Μας φώναζαν! Μόνο που
εμείς αγναντεύαμε αμέριμνοι
το τοπίο. Είχαμε βάλει βαθιά
τα προστατευτικά στ’ αυτιά μας.
Είπαμε, για το κρύο. Κι όταν
η χιονοστιβάδα μας χτύπησε,
βυθιστήκαμε στο λευκό.
Ακινητοποιημένοι από το βάρος
της κωφότητας και της τυφλότητάς μας.

******

 ΝΙΦΑΔΕΣ   της Κατερίνας Μήλιου

snowflake7

ksotiko2 Λευκά αερικά, ξωτικά και νεράιδες
έδιναν το παρόν και ξεσήκωναν
τις αισθήσεις και τη φαντασία μας.
Εκεί! Έξω! Στη φύση! Ακολουθήσαμε με
ορθάνοιχτο το είναι μας, μη και
χάσουμε ό,τι μας πρόσφεραν.
Εκείνα, ακούραστα μας οδηγούσαν με
νότες αγεριού πάνω σε καλοντυμένους
κορμούς και κλαδιά, όλα ντυμένα με,
ακριβοθώρητες λευκές γούνες.
Καλό σας ταξίδι μας έγνεφαν!!

******

ΛΕΥΚΟΙ  ΓΙΓΑΝΤΕΣ    της Κατερίνας Μήλιου

Captureεεεεεει

Λευκοί γίγαντες
έσερναν τα βήματά τους.
Ένοιωθαν εξαντλημένοι,
λύγιζαν τα γόνατά τους,
αλλά συνέχιζαν.
Όλο αυτό το άσπρο της γης και
το μπλε τ’ ουρανού
τούς οδηγούσε ολοένα και
πιο πέρα, ολοένα και πιο πάνω,
πιο ψηλά.
Τους ακολουθήσαμε αποθωυμασμένοι!

 

 

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ της Κ.Ρ.Μουσμούτη

ΙΡΙΣ         της Κοστούλας Ραζή Μουσμούτη

untitled

Η βροχή σταμάτησε απότομα.
τα σύννεφα βιαστικά αραιώνουν
και στοιβάζονται στα βάθη του ορίζοντα!
Στο κατώφλι παραμόνευε η Ίριδα
να χαράξει με τον διαβήτη το τόξο της
και να ενώσει τις άκρες
των απέναντι λόφων.
Τα χρώματά της ακουμπούν
τους νευρώνες του μυαλού μου
και συνθέτουν τον ψυχισμό της στιγμής!
Το σκούρο μπλε απλώνει και συντηρεί
την έρπουσα απαισιοδοξία μου,
με συμπαραστάτη το κίτρινο
των πεσμένων φίλων του φθινοπώρου
και της κουρασμένης φύσης!
Το πράσινο σηματοδοτεί την ελπίδα
για νέο ξεκίνημα.
Το φωτεινό πορτοκαλί προσπαθεί
να ξυπνήσει και να ενθαρρύνει
ό,τι σε λήθαργο μέσα μου βρίσκεται,
σ` επίθεση ζωής.
Μα αυτό που αναστάτωσε
τα συναισθήματά μου, ήταν το κόκκινο!
Εξουδετέρωσε όλα εκείνα, που πριν λίγο πάλευαν
να επιβάλλουν τον δικό τους ρυθμό.
Έδιωξε την αβεβαιότητα!
Χρωμάτισε μυς και νευρώνες
με το εξαίσιο απέραντο χρώμα
της Χαράς και Αισιοδοξίας

********
ΤΟ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ
της Κοστούλας Ραζή Μουσμούτη

Captureκκκκκκκκκκκκκκκκκο

Ασταμάτητα ταξιδεύουμε με το χρόνο παρέα!
Στο ταξίδι ,
την ψυχή κατακλύζουν  αισθήματα
διαρκώς στοιβαγμένα.
Άλλα με χρώμα και άρωμα
κι άλλα με πίκρα και δάκρυ
στην γωνιά αφημένα.
Παραμένουν ασάλευτα,
δεν έχουν πνοή, περιμένουν!
Περιμένουν και οι μνήμες
που νομίζεις καμένες,
με στρώματα στάχτης
πολλά σκεπασμένες.
Το αδρό αεράκι,
σκορπίζει τις στάχτες,
που ολοζώντανες,  συνεχίζουν το χθες,
που είχες εσύ διαγράψει!
Άφωνη μένεις το πώς,
μνήμες και αισθήματα,
από το μακρινό παρελθόν και το σήμερα,
άκοπα μαζί ξανά ταξιδεύουν!
Στοχάζεσαι ότι,
αν κάτι αληθινά το `χες ζήσει,
ποτέ του δεν πέθανε.
Τώρα, απλά συνεχίζει απ` εκεί,
που για κάποιους λόγους,
η ζωή το `χε κρύψει!

 

 

 

 

 

 

 

 

ΜΑΡΙΑ ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗ «Φωνή φωνηέντων» ΠΟΙΗΣΗ

untitled 

4 ΠΟΙΗΜΑΤΑ  της Μαρίας Γερογιάννη
από την ποιητική της συλλογή
ΦΩΝΗ  ΦΩΝΗΕΝΤΩΝ
 Captureκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ
Εκδόσεις μελάνι

***
ΡΟΜΦΑΙΑ

romphaia

Έρχεσαι από τα αθώα
μνήμη ανέγγιχτη

Η ζωή τρέμει
δίχως να φταίει του θανάτου ο άνεμος
Η ζωή τρέμει
όταν οι πέτρες ματώνουν
προπάντων
όταν το φίδι αλλάζει φορεσιά

Η προδοσία.
Χάθηκε η άσπρη μαργαρίτα
Σφραγίστηκαν οι αγκαλιές
Σ’ ένα συρτάρι χώρεσε ο ουρανός
Βεντάλια πέτρινη ασήκωτη.

Η θλίψη ντύνεται Ρομφαία

***

ΜΑΤΙΑ ΑΘΩΑ

Captureλλλλλλλλλλλλλλλλλλ

Ανθός μιας νύχτας
των κρίνων του γιαλού
Μυρτιά του βράχου
Θωπεία τ’ ουρανού

Μάτια Αθώα
Της πέτρας σμίλη
Αγριοπερίστερα ορφάνιας
Στασίδι του εσπερινού

Μάτια Αθώα
Βουρκώνει το βλέμμα αγιοσύνη

***

ΑΡΧΗ ΤΕΛΟΣ

untitled

Ομολόγησε η αρχή:
Γέμισε η κούπα της αγάπης

Στον χρόνο,
δεν σώθηκες πυρπολημένη Σμύρνη

Η μάνα του Εφιάλτη είχε όνομα
Το μονοπάτι του,
μακρύ, ακούραστο, αχαρτογράφητο

Στο βωμό το «Αθώον»

***

ΑΠΟ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ

Capture000000000

Μάνα
δες της αυλής μας τα κυκλάμινα
Ήταν κίτρινα
Απόμειναν δίχως χρώμα

Μου είπες,
Χθες πήραν τον Πατέρα σου μακριά
Τον αποχαιρέτησα με τα κίτρινα κυκλάμινα
Το χρώμα γλίστρησε
Έβαψε κίτρινο το στόμα του

Μάνα
δεν θέλω να σ’ αποχαιρετήσω
Δεν έχουν χρώμα της αυλής μας τα κυκλάμινα

*ΣΗΜ. όλες οι φωτογραφίες είναι δανεισμένες από το διαδίκτυο (ΒΡ.Γ.)

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ της Μαρίας Γερογιάννη untitled

Η Μαρία Γερογιάννη γεννήθηκε στο Ρέθυμνο. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Από τη συμμετοχή της
σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς:
Πολιτιστικοί Αγώνες Δήμος Ηρακλείου 2006- 
1ος » Έπαινος Λογοτεχνίιας (ποίηση), Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Δημιουργική Γραφή» 2014- ΤιμητικήΔιάκριση. Το 2012 εκδόθηκε η ποιητική συλλογή «Αδειοι Στίχοι» από τις
Εκδόσεις Γαβριηλίδη

*****************

«Οκτώβης 1940» ένα ποίημα του Γιάννη Ρίτσου

«Οκτώβρης 1940″
Του Γιάννη Ρίτσου

depositphotos_37573835-Vintage-windows-with-open-wooden-shutters-and-fresh-flowers
Ανοίγουν τα παράθυρα
images5E90QJQH
κι όσοι μένουν χαιρετούν αυτούς που φεύγουν
77835
και φεύγουν όλοι.
Γέμισαν οι πόλεις τύμπανα και σημαίες.
Ορθή η αυγή σημαιοστολίζει τα όνειρά μας
κι η Ελλάδα λάμπει μες στα φώτα των ονείρων μας .
3a-08
Ο ήλιος πλυμένος
με το καθάριο πρόσωπο στραμμένο στον άνθρωπο,
χαιρετάει τους δρόμους που τραβούν στη μάχη.
images70FHYE41
Αυτοκίνητα περνούν γεμάτα πλήθος.
 untitled
Αποχαιρετιούνται στις πόρτες και γελάνε
imagesLL6LFLKE
ύστερα ακούγονται τ’ άρβυλα στην άσφαλτο,
το μεγάλο τραγούδι των αντρίκιων βημάτων
που μακραίνει και σβήνει στο βάθος του δρόμου,
ως το βραδινό σταθμό με τα χαμηλωμένα φώτα.
untitled
Εκεί τα τρένα περιμένουνε
σφυρίζουν για λίγο έξω από την πόλη,
ακούγονται οι αποχαιρετιστήριοι πυροβολισμοί
κι ύστερα όλα σωπαίνουν και περιμένουν.
images563GQ3QL
Διαβάζουμε τα τελευταία παραρτήματα:
Νικούμε. Νικούμε.
Πάντα νικάει το δίκιο!
imagesN72GA3VS
Μια μέρα θα νικήσει ο άνθρωπος.
Μια μέρα η λευτεριά θα νικήσει τον πόλεμο.
Μια μέρα θα νικήσουμε για πάντα.

Αθήνα, Νοέμβριος 1940, Γιάννης Ρίτσος

«Η ΜΑΓΚΙΑ ΕΧΕΙ ΚΟΣΤΟΣ»

  «Η ΜΑΓΚΙΑ ΕΧΕΙ ΚΟΣΤΟΣ»


Τον Οκτώβριο έγινε στο Λος Άντζελες η μεγάλη έκθεση των κατασκευαστών ειδικών δώρων για τους εμπόρους. Στο εξώφυλλο του καταλόγου είχαν τον δικό μου ψαρά. Ωραία φωτογραφία, εντυπωσιακή πατίνα, φιγουράτη, κράχτης.

Δόλωμα, τέλειο, λαχταριστό.

Μέσα στα χρόνια που πέρασαν ο ψαράς μου πούλησε ένα εκατομμύριο κομμάτια. Αν είχα ακούσει το χοντρό και δεν έκανα ταρζανιές τώρα θα είχα ένα εκατομμύριο δολαριάκια στην πάρτι μου και δεν θα έλεγα «Η κουφάλα η κυβέρνηση πάλι θα περικόψει τις συντάξεις», και κάθε εβδομάδα εγώ να είμαι στην ουρά των Μ.Τ.Μ. για τα 400 ευρώ και χωρίς τη Σίλβια, που κάπου θα είναι στο Λος ΄Αντζελες, αλλάζοντας τις πάνες στον Φρανκ, και εγώ εδώ να ονειρεύομαι παλιές ένδοξες στιγμές. Αλλά πάλι το έριξα αλλιώς, αναρωτήθηκα τι θα έκανε τέτοιες στιγμές ο Βαμβακάρης. Το φιλοσόφησα και τραγούδησα μαζί     του

«Όσοι γινούν πρωθυπουργοί
όλοι τους θα πεθάνουν
τους κυνηγάει ο λαός
για τα καλά που κάνουν»
(Μ. Βαμβακάρης)…

και έτσι μπόρεσα να συνεχίσω να ζω στο απάνθρωπο παρόν να με πνίγουν οι αναμνήσεις.

Σαν αέρας, σαν βροχή, σαν ψίχουλο
σαν ξεχασμένο εικονοστάσι

Πρόκειται το τελευταίο μικρό ποίημα του βιβλίου διηγημάτων «ΜΙΑ ΖΩΗ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ» του Σώτου Αλεξίου, βραβευμένου γλύπτη και ζωγράφου.

Ο «χοντρός», η «Σίλβια», το «Λος Άντζελες» εμφανίζονται και σε προηγούμενο διήγημα, του ίδιου βιβλίου και η επιστροφή στην Ελλάδα είναι η έκφραση της πραγματοποίησης της επιστροφής στην πατρίδα, όχι μόνο εργατών, επιστημόνων και εκπαιδευτικών αλλά και ανθρώπων των Γραμμάτων και Τεχνών.

Η συνοπτική πληροφόρηση για το έργο ζωής του Σώτου Αλεξίου είναι:
Γλύπτης της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών, δίπλωμα Γλυπτικής,

Σκηνογραφία.

1962-1967, Υποτροφία από το «Ι. Κ.Υ».
1964-1967, ΄Εκανε τα σχέδια σε πολλά διηγήματα στο περιοδικό «Ταχυδρόμος»
1967-1969, Υποτροφία από το Fresno University of California Master of Art.
Διδάσκει στο ίδιο πανεπιστήμιο.

1972-1974, ΄Εκανε τα σκηνικα για το έργο The Land Lord στο θέατρο Counter Point  του Hollywood.
1974-1975, Έκανε τα σκηνικά και τα κοστούμια για το κινηματογραφικό έργο «Το κορίτσι στους βράχους».

Εικαστικά, εκθέσεις σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου πήρε χρυσό μετάλλιο για τη συμμετοχή του στους Αγώνες Τέχνης που οργάνωσε η Ολυμπιακή Επιτροπή στο πλαίσιο των αγώνων για το έργο «Δρομείς».

1998, Κυκλοφόρησε την πρώτη βιογραφία του Βασίλη Τσιτσάνη «Η παιδική ηλικία ενός ξεχωριστού δημιουργού, περίοδος 1934-1940» (Εκδόσεις Καστανιώτη).

2003, Κυκλοφόρησε τη δεύτερη βιογραφία του Βασίλη Τσιτσάνη «Ο ξακουστός Τσιτσάνης, περίοδος (1940-1957) Εκδόσεις Κοχλίας.

Από το 2000 συνεργάζεται με τα περιοδικά Δίφωνο, Όασις, Ύφος, Μετρονόμος κ.α., πάνω σε θέματα του λαϊκού και του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Από το 1980 μέχρι το 1998 υπήρξε καθηγητής καλών τεχνών στο κολλέγιο Αθηνών.

 

 

«ΤΑ ΠΡΩΪΝΑ ΤΑ ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΚΑ» ποίημα του Χρήστου Δημούλα.

ΤΑ ΠΡΩΪΝΑ ΤΑ ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΚΑ
Του  Χρήστου Δημούλα

reportaznet ependites

Τα πρωϊνά τα Πειραιώτικα
μιά στάλα μαβί, στον ουρανό απλωταριά.
Συνεχές, αδιάλειπτο μαβί, σαν κρεμασμένο
απο χρόνια, εκεί στη μέση του κόσμου, που γερνά, πεθαίνει
ξαναγεννιέται και φτου κι απ’ την αρχή.
Ματιές-γαλαρίες, εργατιά παρασυρμένη
και καράβια-μέρος ενός χρέους, που δεν λέει να εξοφληθεί.
Πονούνε τα πόδια του αέρα εδώ κάτω
σαν του νεαρού που πηγαίνει καφέδες ολημερίς
στα εφοπλιστικά γραφεία, στις γειτονιές του ίδρωτα
στις λησμονημένες γωνιές, που μαχαιριές και τουφεκιές
υψώσαν την Ελλάδα.
Φρέσκα κουλούρια μυρίζουν τα στενά
με μια μπόχα διϋλιστηρίων να προσβάλει το ζουμί τους
ενώ των τσιγάρων ο καπνός κυκλώνει τις ψυχές
που γυρεύουν οξυγόνο, δρασκελιά και ποίηση
στης θάλασσας το χρώμα.
Και τότε ξανακούγεται ετούτο το ρυθμικό τακ-τακ
των τακουνιών του Χρόνου
μήνυμα εκκωφαντικό, ουρλιαχτό απόκοσμο
νυχτερινή ενέδρα, σπρώξιμο πρωτόγνωρο
που υποδηλώνουν αίτημα για ξύπνημα
κι εκγρήγορση για δράση.

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ σε έκθεση εικαστικών έργων 22 καλλιτεχνών του Σύδνεϊ

04094003λλλλλλ

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Captureννννννννννννννννννννν

Μια ενδιαφέρουσα έκθεση εικαστικών έργων θα πραγματοποιηθεί από  την Τετάρτη 25-10-  έως  τις 4-11  2017, στην αίθουσα του «Άτλα»  96  Illawarra Rd Marrickville και ώρα από 6 έως 9 μ.μ. 22 καλλιτέχνες από το Σύδνεϊ θα παρουσιάσουν εικαστικές δημιουργίες τους που θα καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και τεχνοτροπιών.

 Να σημειώσουμε πως η έκθεση συντονίζεται από επιτροπή όπου σ’ αυτή ανήκουν και οι εικαστικοί  Γιώργος Μιχελεκάκης και Ντίνα Τουρβά.
Επίσης στην παραπάνω έκθεση συμμετέχει κι ο υπεύθυνος της ιστοσελίδας «Βρυσούλες γνώσης» Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος  για πρώτη φορά με τις γνωστές του από το διαδίκτυο ζωγραφιές και Σκίτσα.

ΘΕΑΤΡΟ
Capture

Παράλληλα το ίδιο βράδυ θα παρουσιαστεί  ο «μονόλογος της Αντιγόνης » του θεόδωρου Ραχιώτη,  σε σκηνοθεσία Κώστα Νταβίσκα και με προταγωνίστρια την Κική Μπέτη.

Η πρόσκληση είναι ανοικτή σε όλους να απολαύσουν δύο σημαντικές  καλλιτεχνικές  εκδηλώσεις

04094003λλλλλλ

«ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ» ποίημα του Γ.Δ.Μπίμη

ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ…
Του Γιώργου Δ. Μπίμη

Captureμπιμης

Περνούν τα χρόνια σαν πουλιά κυνηγημένα
κι έρχονται νύχτες και φεγγάρια με βροχές,
καράβια φεύγουν μ’ αυταπάτες φορτωμένα
κι εσύ μου τάζεις ξεχασμένες προσευχές…

Τ’ αστέρια μέτρησα μια νύχτα στ’ ακρογιάλι,
σ’ άγνωρους τόπους και σε γκρίζους ουρανούς,
σ’ αυτή τη θάλασσα που με πλανεύει πάλι,
στ’ άγιο ξεφάντωμα που δε το βάνει ο νους…

Τρέχουν οι άνθρωποι το χρόνο να προφτάσουν,
σφυρίζουν τρένα που δεν έχουν γυρισμό
κι ότι ασύλληπτο γεννιέται θα το χάσουν,
αφού αψήφησαν του μάντη το χρησμό…
……………………………………………
Κάποιος μου ζήτησε ταυτότητα στο δρόμο
κι εγώ του έδωσα τσιγάρο δανεικό,
κι όταν το άναψε με άγγιξε στον ώμο
κι απ’ την οδύνη μου, ζητούσε μερτικό…
……………………………………………
Περνούν τα χρόνια ζοφερά κι ανταριασμένα
κι αίμα σταλάζει μια αλλόκοτη πληγή,
μ’ αν χαμηλώσουνε τα σύννεφα για μένα,
θα ‘ρθω κοντά σου να με ζήσεις μάνα γη…