Category Archives: ποίηση

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ σε έκθεση εικαστικών έργων 22 καλλιτεχνών του Σύδνεϊ

04094003λλλλλλ

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Captureννννννννννννννννννννν

Μια ενδιαφέρουσα έκθεση εικαστικών έργων θα πραγματοποιηθεί από  την Τετάρτη 25-10-  έως  τις 4-11  2017, στην αίθουσα του «Άτλα»  96  Illawarra Rd Marrickville και ώρα από 6 έως 9 μ.μ. 22 καλλιτέχνες από το Σύδνεϊ θα παρουσιάσουν εικαστικές δημιουργίες τους που θα καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και τεχνοτροπιών.

 Να σημειώσουμε πως η έκθεση συντονίζεται από επιτροπή όπου σ’ αυτή ανήκουν και οι εικαστικοί  Γιώργος Μιχελεκάκης και Ντίνα Τουρβά.
Επίσης στην παραπάνω έκθεση συμμετέχει κι ο υπεύθυνος της ιστοσελίδας «Βρυσούλες γνώσης» Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος  για πρώτη φορά με τις γνωστές του από το διαδίκτυο ζωγραφιές και Σκίτσα.

ΘΕΑΤΡΟ
Capture

Παράλληλα το ίδιο βράδυ θα παρουσιαστεί  ο «μονόλογος της Αντιγόνης » του θεόδωρου Ραχιώτη,  σε σκηνοθεσία Κώστα Νταβίσκα και με προταγωνίστρια την Κική Μπέτη.

Η πρόσκληση είναι ανοικτή σε όλους να απολαύσουν δύο σημαντικές  καλλιτεχνικές  εκδηλώσεις

04094003λλλλλλ

Advertisements

«ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ» ποίημα του Γ.Δ.Μπίμη

ΠΕΡΝΟΥΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ…
Του Γιώργου Δ. Μπίμη

Captureμπιμης

Περνούν τα χρόνια σαν πουλιά κυνηγημένα
κι έρχονται νύχτες και φεγγάρια με βροχές,
καράβια φεύγουν μ’ αυταπάτες φορτωμένα
κι εσύ μου τάζεις ξεχασμένες προσευχές…

Τ’ αστέρια μέτρησα μια νύχτα στ’ ακρογιάλι,
σ’ άγνωρους τόπους και σε γκρίζους ουρανούς,
σ’ αυτή τη θάλασσα που με πλανεύει πάλι,
στ’ άγιο ξεφάντωμα που δε το βάνει ο νους…

Τρέχουν οι άνθρωποι το χρόνο να προφτάσουν,
σφυρίζουν τρένα που δεν έχουν γυρισμό
κι ότι ασύλληπτο γεννιέται θα το χάσουν,
αφού αψήφησαν του μάντη το χρησμό…
……………………………………………
Κάποιος μου ζήτησε ταυτότητα στο δρόμο
κι εγώ του έδωσα τσιγάρο δανεικό,
κι όταν το άναψε με άγγιξε στον ώμο
κι απ’ την οδύνη μου, ζητούσε μερτικό…
……………………………………………
Περνούν τα χρόνια ζοφερά κι ανταριασμένα
κι αίμα σταλάζει μια αλλόκοτη πληγή,
μ’ αν χαμηλώσουνε τα σύννεφα για μένα,
θα ‘ρθω κοντά σου να με ζήσεις μάνα γη…

 

 

                                         

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ! Προετοιμασίες για φύλαξη πυρηνικών στον Άραξο.

ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗ ΒΑΣΗ ΑΡΑΞΟΥ
616692
Απόρρητο έγγραφο επιβεβαιώνει τις προετοιμασίες για τη φύλαξη πυρηνικών

Εκτεθειμένη η κυβέρνηση για τις κάλπικες «διαψεύσεις» της στις σοβαρές καταγγελίες του ΚΚΕ. Να ενημερώσει τώρα το λαό τι συζητάει με τις ΗΠΑ

 

Τη μέρα που ολοκληρωνόταν η επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ, ήρθε η επιβεβαίωση των σοβαρών καταγγελιών που έκανε το προηγούμενο διάστημα το ΚΚΕ, ότι έχουν προχωρήσει εκτεταμένες εργασίες και προετοιμασίες στην αεροπορική βάση του Αραξου, προκειμένου να αποθηκευτούν εκεί πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στις 26 και 28 Σεπτέμβρη έγινε σύσκεψη στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες, με αντικείμενο την επισκόπηση των εργασιών για τον «εκσυγχρονισμό» της βάσης του Αραξου. Σχετική ενημέρωση από αυτήν τη σύσκεψη στάλθηκε υπηρεσιακά στο υπουργείο Αμυνας, με απόρρητο έγγραφο. Το περιεχόμενο του εγγράφου έφερε στη δημοσιότητα ενημερωτική ιστοσελίδα (militaire.gr).

Το έγγραφο αναφέρει ότι μεταξύ των έργων που εξελίσσονται στη βάση είναι και εγκαταστάσεις για την αποθήκευση «ειδικών όπλων», τα οποία, στη «γλώσσα» της Πολεμικής Αεροπορίας, σημαίνουν «πυρηνικά». Για το θέμα έχει ενημερωθεί και το Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας, επίσης με απόρρητο έγγραφο.

Η εκτίμηση που γίνεται είναι ότι ο Αραξος προετοιμάζεται σταδιακά ή είναι έτοιμος για το ενδεχόμενο να υποδεχτεί πυρηνικά όπλα. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, στον απόηχο των εξελίξεων στη Μαύρη Θάλασσα, στην Τουρκία και ευρύτερα στη Βαλκανική και στην Ανατολική Μεσόγειο, το πρόγραμμα εργασιών στον Αραξο «τρέχει» εδώ και πολύ καιρό. Για παράδειγμα, ήδη από τον Αύγουστο του 2016 έχει αλλάξει και ενισχυθεί όλη η συρματόφραξη της μονάδας, με τις εργασίες να μεταφέρονται στη συνέχεια στο εσωτερικό της βάσης.

Σύμφωνα εξάλλου με το δημοσίευμα στο διαδίκτυο, που κάνει εκτενή αναφορά στις καταγγελίες του ΚΚΕ, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία οι ΗΠΑ έχουν σχεδιασμό για μεταφορά των πυρηνικών από τη βάση του Ιντσιρλίκ σε πιο «φιλικό έδαφος», με την Ελλάδα να θεωρείται ως το πλέον «κατάλληλο».Το ενδεχόμενο αυτό γίνεται ισχυρότερο μετά το ταξίδι του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης να διαψεύσει τις καταγγελίες του ΚΚΕ και να θολώσει τα νερά ως προς τις πραγματικές προθέσεις της και τις συμφωνίες που συνάπτει με τις ΗΠΑ.

Το ιστορικό

Θυμίζουμε ότι το θέμα ανέδειξε στις 15/9, από τη συνέντευξη Τύπου στη ΔΕΘ, ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, λέγοντας: «Θα θέλαμε να ρωτήσουμε και να καταγγείλουμε, ταυτόχρονα, γιατί η κυβέρνηση δεν βγάζει τσιμουδιά για το γεγονός ότι έχει προχωρήσει η συντήρηση, επισκευή και ο εκσυγχρονισμός της βάσης του Αραξου, προκειμένου, όπως φημολογείται, να εγκατασταθούν εκεί τα αμερικανικά πυρηνικά όπλα, που ο ελληνικός λαός και με την πάλη του τα είχε διώξει προηγούμενες δεκαετίες».

616668

Αεροφωτογραφία του αεροδρομίου και της βάσης του Αραξου. Σε πλαίσιο, οι εγκαταστάσεις που προσομοιάζουν σε αντίστοιχες του εξωτερικού, όπου αποδεδειγμένα φυλάσσονται πυρηνικά (πηγή «902.gr»)

 

Η κυβέρνηση δεν έδωσε φυσικά καμιά απάντηση και ο Δ. Κουτσούμπας επανήλθε στο θέμα, σε συζήτηση στη Βουλή, στις 25/9, λέγοντας: «Και με την ευκαιρία: Τι θα γίνει με το ζήτημα του εκσυγχρονισμού, εκτός της συντήρησης, των υποδομών του Αραξου, προκειμένου να καταστούν ξανά κατάλληλες για τη μεταφορά πυρηνικών κεφαλών εκεί; Αλήθεια, πώς προχωράνε; Τι ακριβώς σας λένε οι φίλοι σας οι Αμερικάνοι, που κλιμάκιά τους συχνά – πυκνά περιδιαβαίνουν για έλεγχο εκεί; Εκτός αν δεν τους ρωτάτε καν ή αν θεωρούν ότι δεν είναι και υποχρεωμένοι να σας ενημερώνουν… Το έχουμε καταγγείλει με τον πιο επίσημο τρόπο, αλλά μέχρι τώρα δεν βγάλατε κιχ. Ολοι σας».

Εκ μέρους της κυβέρνησης, προσπάθησε να απαντήσει ο αν. υπουργός Αμυνας, Δ. Βίτσας, ο οποίος κάθε άλλο παρά καθησύχασε, αφού είπε επί λέξει: «Η αεροπορική βάση του Αραξου είναι υπό ελληνική διοίκηση εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Μετά την περίοδο της δικτατορίας δεν υπάρχουν πυρηνικά όπλα στην αεροπορική βάση του Αραξου, ούτε πρόκειται να υπάρξουν, ούτε υπάρχει κάποιος σχεδιασμός, ούτε έχει κάποια σχέση με οποιοδήποτε – θα έλεγε κανένας – αμερικάνικο ειδικό συμφέρον. Αρα, αυτό να είναι καθαρό.

Αυτήν τη στιγμή που μιλάμε, και αύριο, υπάρχει ένα επιτελείο Αμερικάνων τεχνικών στον Αραξο, το οποίο ασχολείται με το F-16 που βγήκε εκτός διαδρόμου και έχει υποστεί καταστροφή και γι’ αυτόν το λόγο είναι εκεί, και μετά θα πάνε να δούνε και ένα F-16 το οποίο έχει καταστραφεί ένα κομμάτι του, στη Σούδα. Θέλω να είναι καθαρό, θέλω να είναι γνωστό αυτό, όπως θέλω να είναι γνωστό ότι από εκείνη την παλιά βάση, μιλάμε για το 1967 – 1974, έχει παραμείνει μία ανενεργή κεραία, δηλαδή έχει μείνει το κουφάρι της, η οποία δεν μετακινείται λόγω κόστους. Μόλις έχουμε τη δυνατότητα να το κάνουμε, θα τη μετακινήσουμε».

Η κυβερνητική «διάψευση» γεννά μόνο ανησυχίες, αφού είναι επισήμως γνωστό ότι πυρηνικά υπήρξαν στον Αραξο και τα τελευταία απομακρύνθηκαν μόλις το 2011, όπως ενημέρωσαν οι Αμερικανοί, υποχρεώνοντας την τότε κυβέρνηση να το παραδεχτεί! Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει υποχρέωση άμεσα να ενημερώσει το λαό για το τι πραγματικά συζητάει με τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ για τη βάση στον Αραξο και να πάρει θέση για το απόρρητο έγγραφο, η ύπαρξη του οποίου δεν έχει διαψευστεί.

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

«ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ στη ζωή μου ΕΡΩΤΑ» Ένα βραβευμένο ποίημα του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΡΩΤΑ
του Γεράσιμου Μ.Λυμπεράτου

Α΄Βραβείο λογοτεχνικού διαγωνισμού  Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου μελβούρνης 2017

love-narcotic_94480

Το σώμα της
στου κρεβατιού την άκρη
παρθένο μύρο και θάμπως ανάδυε.
Κι ως στριφογύριζε ανύσηχη στο στρώμα
αμέτρητες  οι εκδουλεύσεις της φαντασίας,
εικόνες του  ασύνειδου και του συνειδητού
κυριαρχούσαν
και ψίθυροι ανεπαίσθητοι του πόθου
τάραζαν την ιδια την παρουσία της και  τη σιωπή.
Λόγια της αγνότητας και της αγάπης  σμίξανε
ανατρέποντας την κάθε στιγμή η μια την άλλη.
Ξαφνικά, μια ύστατη σκέψη της
γέννησε την μεγάλη απόφαση.
Χθές ήταν πολύ νωρίς και μικρή
κρεμόταν από το φουστάνι της μάνας της,
σήμερα όμως ένιωθε  τόσο  μεγάλη!
Άνοιξε τότε με μιάς
τα παντζούρια του παραθύρου της,
στάθηκε γυμνή μπροστά στο χάραμα της μέρας
κι ανάσανε βαθιά.
Πέρα από τον  κάμπο
έφθαναν σπιθιστές οι μελωδίες της άνοιξης.
Οι εκρήξεις των μίσχων ταίριαζαν
με τις ανατριχίλες που ένιωθε στο κορμί της.
Και τότε
σαν δροσιά καταστάλαξαν οι επιθυμίες της,
π’ άφησαν πίσω το σύνηχο ταλάντευμά της.
Ζήτημα χρόνου λοιπόν  ήταν
να δρασκελίσει το παραθύρι
και τρέχωντας
ν’ ανταμώσει  στα  πρώτα σφυρίγματα,
τον αλήτη Έρωτα!

ΣΗΜ. Σκίτσο  από το διαδίκτυο

«ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ » ένα βραβευμένο διήγημα του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου

 ΑΥΤΟ  ΗΤΑΝ
Του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου

2ο βραβείο διηγήματος του λογοτεχνικού διαγωνισμού του Ελληνοαυστραλιανού πολιτιστικού συνδέσμου Μελβούρνης  2017

soothe-crying-baby

Έτσι θα ήθελε όλα να είναι. Τα λουλούδια στο φως ν’ αστράφτουν και τα πρόσωπα των ανθρώπων γιομάτα ήλιο πάντα να χαμογελούν. Με τον μήνα Μάη να  ντύνει τους ανθρώπους με  ενδύματα  αγάπης και ευαισθησίας, να τους χρεώνει  αρώματα,  χρώματα, πετάματα και γλυκές φωνούλες.
Μια τέτοια άνοιξη περίμενε. Δεν είρθε.
Και τώρα καθηλωμένος στο κρεβάτι του γήρατος έγνοια μεγάλη το είχε που δεν πρόλαβε να δει στο διάβα του χρόνου, τους ανθρώπους μονιασμένους, χαρούμενους, χωρίς φόβους κι ανασφάλειες.  Στο διάβα του χρόνου… Που εκεί μέσα  ενυπάρχει τόσο η υπέρτατη χαρά,  η ζωή όσο και η υπέρτατη λύπη, ο θάνατος.
Είναι αλήθεια, καθώς τα χρόνια περνούν θλιβόμαστε για πράγματα που δεν προλάβαμε να χαρούμε, και για  άλλα που μας προλάβανε αυτά όπως, οι πόλεμοι, η πείνα,ο κόσμος που δεν έγινε καλλίτερος. Και το γιατρικό, μια ελπίδα, μια ειρήνη, μια δουλειά κι ένα μέλλον, απουσιάζει.
Πώς τώρα  να κοιτάξει κανείς το φως, τις πεταλούδες, πώς να νιώσει τα αρώματα των γιασεμιών, το βουητό της μέλισσας; Καθώς ο ήλιος γέρνει, ακόμη  κι η σκιά μας  χάνεται απ την μια στιγμή στην άλλη, και με το σούρουπο μένουμε πάντα μόνοι.
Μισητό  το σούρουπο γιατί μας δίνει λίγο φως μόνο και μόνο να μας προετοιμάσει για τα σκοτάδια της νύχτας. Μα εμείς  ξέρουμε, πως το πρώτο αστέρι  θα φανεί στον ουρανό κι αργότερα θα σμίξει μ’ ένα ολόγιομο κίτρινο φεγγάρι κι  ακόμη ώ, νά, γέμισε ο ουρανός αστέρια, π’ αφήνουν  το σκοτάδι στην άκρη να οδύρεται παθιασμένο, όλο μίσος.
Τούτη τη διάφανη νύχτα ναί, παντού φως, φως, φως!

Άλλο η νύχτα κι άλλο το σκοτάδι.
Η νύχτα είναι ένα σύνολο από αστέρια, φεγγάρια, έρωτες, απόκρυφες σιγαλιές. Στους κόρφους της ωριμάζουνε τα πάντα κι ετοιμάζονται για τις μεγάλες αλλαγές. Άνθη , πουλιά, άνθρωποι, σαν μέσα σε όνειρα ξαποσταίνουν.
Ας μη φοβόμαστε λοιπόν. Έχουμε πολλά χρόνια μπροστά μας. Ο θάνατος Θ’ αργήσει νάρθει. Μένει  χρόνος για δημιουργία, μάθηση, να κτίσουν  φωλιές  στα μπαλκόνια τα χελιδόνια της άνοιξης.  Αυτό  είναι το ένα…

Το άλλο όμως, το σκοτάδι, πολύ δύσκολο να το καταλάβουμε γιατί συμβαδίζει πάντα με το κακό,  με τη ζωή μας που θα μας  παραλύει τα χέρια, με το αίμα μας που άδικα θα ποτίζει το χώμα. Κι εσύ, κι εγώ,  Αγωνιστής Άνθρωπος, πρέπει θα βρεθούμε κάποια στιγμή, για ν’ απαλλάξουμε τη ζωή μας απ’ τα σκοτάδια, να νικηθεί το κακό.
Δύσκολο όμως να μάθουμε  τι παίζεται με την ζωή και τον θάνατο. Τι παίζεται με το ένα ή με το άλλο κάθε φορά.
Διψάμε,  δεν υπάρχει νερό! Ελπίζουμε, μας  σκοτώνουν τα όνειρα, λίγο ήλιο ζητάμε, ο ουρανός ρίχνει αστροπελέκια κι όμως πεθαίνουμε και γεννιόμαστε κάθε φορά.
«Ω, πως πέρασε η ώρα!. Είμαι πολύ κοντά τώρα. Θα με σώσει άραγε κανείς;  Έ, εσύ που μού χάρισες τη πρώτη αγκαλιά, το πρώτο φιλί, εσύ που με συντρόφευες, που είσαι;  Έλα κοντά μου σε χρειάζομαι. Μαζί και πάλι να βηματίσουμε, πιασμένοι χέρι-χέρι μαζί  να νυχτωθούμε στο δάσος, ν’ αφουγκραστούμε το κελάηδημα των αηδονιών να κάνουμε κουβέντα,  για τα δίκια του κόσμου, να μιλήσουμε για τη ζωή και τον θάνατο».

«Ήρθες, είσαι εδώ, και με πάς…
Που με πάς καλή μου… Που βαδίζουμε… Δεν βλέπω χλόη, ούτε ποτάμια… Σαν σε άγνωστους ανεξήγητους δρόμους βαδίζουμε! Ζωή, μη με αφήνεις ζωή, δεν έχω αγαπήσει κάτι άλλο περισσότερο από σένα…Μη μου στερήσεις το φως που λάτρεψα…Δεν πιστεύω σε θαύματα, σε παράδεισους, μόνο εσένα πίστεψα. Μισώ την ακινησία, την γαλήνη του θανάτου, την αβεβαιότητά του, μη με προδώσεις!»

Είχε αγαπήσει την ζωή, κι έγινε ένα με πουλιά κι ανθρώπους. Τα πρωϊνά του άρεσε κάθε φορά να τον αγγίζουν  τα φύλλα των δέντρων  στο πρόσωπο, καθώς βημάτιζε στο δάσος.  Είχε γευθεί τι ζωή όσο κανείς άλλος, τις χαρές και τις λύπες. Ερωτεύτηκε, αγωνίστηκε, έγραψε στίχους για την ειρήνη και ύμνησε την εργατιά. Ένιωθε  Άνθρωπος  κι Άνθρωπος παρέμενε μέχρι τώρα.
Τώρα, να πάλι αυτή η καταραμένη λέξη. Τώρα, από τα μάτια του τα χρώμματα τον εγκαταλείπουν. Τώρα, η ακοή όλο και λιγοστεύει, δεν συλλαμβάνει τα φτερουγίσματα των πουλιών. Τώρα, ο νους φύρανε και ξεχνιώντε μια- μια ακόμη και οι αναμνήσεις. Τώρα, ο ουρανός , η θάλασσα, το δάσος, κι άλλα σημαντικά, δραπετεύουν από την ορασή του.

Τώρα, η ζωή είναι έτοιμη να τον παραδώσει στον θάνατο…
Τώρα, την ίστατη στιγμή, σιμά στο κρεβάτι που καραδοκούσε η υπέρτατη λύπη ξέσπασε το κλάμα  του νεογέννητου εγγονού του.
Αυτό ήταν!
Πέθανε ευτυχισμένος, αφήνοντας πίσω του την υπέρτατη χαρά να την αγκαλιάζει το κλάμα του νεογέννητου δίνοντας έτσι συνέχεια στη ζωή, για να προλάβουμε ό,τι δεν προλάβαμε!

ΣΗΜ. ΦΩΤΟ από το διαδίκτυο

 

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ 2017 του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης. ΣΤΙΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

images

Την περασμένη Κυριακή 15-10-2017  ο Ελληνοαυτραλιανός Πολιτιστικός Σύνδεσμος Μελβούρνης ανακοίνωσε τα αποτελέσματα του λογοτεχνικού διαγωνισμού 2017 κατά την διάρκεια πολιτιστικής εκδήλωσης  στην αίθουσα του Παναρκαδικού συλλόγου Μελβούρνης αφιερωμένης στον διακεκριμένο καθηγητή Βρασίδα Καραλή, ο οποίος διατηρεί την έδρα του Sir Nicholas Laurantus στο Πανεπιστήμιο του Σύδνεϊ καθώς και στην 63η έκδοση  του περιοδικού πολιτισμού και τέχνης » ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ» Παρακάτω δημοσιεύουμε τους διακριθέντες στον διαγωνισμό, και θα επανέλθουμε με λεπτομέρειες από την πετυχημένη εκδήλωση, όταν μας αποσταλεί σχετικό φωτογραφικό υλικό.
Σημειώνουμε  πως στους βραβευθέντες  συγκαταλέγεται και ο υπεύθυνος της ιστοσελίδας  » Βρυσούλες γνώσης» Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

ΠΟΙΗΣΗ Ελληνική Γλώσσα

Α΄Βραβείο: Καλως όρισες στη ζωή μου έρωτα-Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος
Β΄Βραβείο: Χαϊκού Δευτερολέπτων – Μπέτη Μεσσάζος
Γ΄Βραβείο: Ειρήνη σε σταυρώσανε- Αγγελική Βογδάνη
Έπαινος: Η πένα της Καρδιάς- Χριστίνα Σοιταρίδη

ΠΕΖΟ Ελληνική γλώσσα

Α΄Βραβείο: Απώλεια Μνήμης- Τριαντάφυλλος Καπουκρανίδης
Β΄Βραβείο: Αυτό Ήταν- Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος
Γ΄Βραβείο: Η φυγή- Αριστοτέλης Ανδρούτσος

POETRY IN ENGLISH

1st Prize: She was real as I am- Monika Athanasiou
2nd Prize:
Visions- Stephanie Dimopoulos
3rd  Prize:
Wellspring of My Life- Salome Argyropoulos

SHORT STORY  IN ENGLISH

1st Prize: Angels Can Fly- Dione Toukalas
2nd Prize:
 Time Bubdle Protocol- George Athanasiou
3rd Prize:
The  Amulet- Mar;ia papageorgiou

One Act Play in English

Spesial Commendation: Crome- Elena Carapetis
*****
ΚΡΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Συντονίστρια: Καίτη Αλεξοπούλου, ΟΑΜ, ( πρόεδρος του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης. 

ΜΕΛΗ 

Δρ Τίνα Γιαννούκου  ( ποιήτρια, συγγραφέας, ερευνήτρια)
Γιώργος Μουρατίδης (Ακαδημαϊκός, ποιητής)
*******************

ΜΕΡΙΚΑ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ  ΜΕΛΒΟΥΡΝΗΣ

Captureθτωβιοοοοοοοοοοο

ΦΩΤΟ Οι βραβευμένοι του διαγωνισμού  με τα στελέχη του Ελληνοαυστραλιανού Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης, τους τιμώμενους και τα μέλη της κριτικής επιτροπής

Captureκλαε  Capture33333  Captureμμμμμμνη

ΦΩΤΟ από αριστερά 1.Η πρόεδρος του Πολιτιστικού Συνδέσμου Μελβούρνης Καίτη Αλεξοπούλου. 2. Ο καθηγητής του πανεπιστημίου Μελβούρνης Ν.Παπαστεργιάδης παρουσίασε το περιοδικό του Πολιτιστικού Συνδέσμου «ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ» 3. Ο τιμώμενος καθηγητής Βρασίδας Καραλής

Captureηηηηη Capture44444 Captureαλκδε

ΦΩΤΟ από αριστερα 1. Ο καθηγητής Β. Καραλής απονέμει το Α΄ βραβείο ποίησης στον Γεράσιμο Μ. Λυμπεράτο 2. Η πρόεδρος Καίτη Αλεξοπούλου με τον Γεράσιμο Μ.Λυμπεράτο. 3. Από την απονομή του Β΄ Βραβείου διηγήματος στον Γεράσιμο Μ.Λυμπεράτο

Captureδφγηξ Capture Captureπ;ασς
Captureμεσδε   Captureψωβγ   Captureλλλλλκξη

ΦΩΤΟ από αριστερά 1. Τα μέλη της κριτικής επιτροπής, Δρ τίνα Γιαννούκου και του Ακαδημαικού  Γιώργου Μουρατίδη 2. και 3. 4.5.6. Άλλες σημαντικές βραβεύσεις

Captureκκκκκωωωωω

Ευμενείς ήταν και οι εντυπώσεις  των σκίτσων -ζωγραφιών (εκτός προγράμματος) του Γεράσιμου Μ. Λυμπεράτου στην παραπάνω εκδήλωση.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ
Θέλω πρώτα – πρώτα
να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς την πρόεδρο του Ελληνοαυστραλιανού  πολιτιστικού συνδέσμου Μελβούρνης κα Καίτη Αλεξοπούλου και κατ’απέκταση προς τα μέλη του Δ.Σ. και της κριτικής επιτροπής βράβευσης για την ευγενική τους πρόσκληση να παρευρεθώ στην ωραία αυτή εκδήλωση του πολιτιστικού συνδέσμου.
Και νιώθω συγκινημένος που μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστώ με αρκετούς ομογενείς λογοτέχνες και καλλιτέχνες της Μελβούρνης.
Στο διάστημα αυτό  παρατήρησα με πόσο προσοχή και σοβαρότητα οι 200 περίπου παρευρισκόμενοι παρακολουθούσαν αυτή την υπέροχη ποιοτική εκδήλωση που ήταν αφιερωμένη σε γνωστούς συμπατριώτες μας   που πρωταγωνιστούν στα γράμματα και τις τέχνες όπως ο καθηγητής Βρασίδας Καραλής, όπως αυτοί που συμμετείχαν στην έκδοση του περιοδικού «ΑΝΤΙΠΟΔΕΣ» όπως αυτοί της κριτικής επιτροπής βράβευσης.
Και καταλήγω στο συμπέρασμα  πως τέτοιοι πολιτιστικοί σύνδεσμοι, με τέτοια σπουδαία δραστηριότητα  μαρτυρούν τον ωραίο αγώνα της ομογένειας για την διατήρηση της Ελληνικής γλώσσας, του πολιτισμού, τα έθιμα και τις παραδώσεις του λαού μας που συνδέονται άμεσα με την λογοτεχνία και την καλλιτεχνία. Μαρτυρούν την αδιάρηκτη πάλη του Ελληνικού λαού μας, σ αυτές τις δύσκολες στιγμές του, να μη χάσει την επαφή του  με τις ευγενικότερες δυνάμεις της ανθρώπινης προόδου. Η λογοτεχνία και η καλλιτεχνία ως ισχυρά μέσα γνώσης και ως εκ τούτου οι λογοτέχνες και καλλιτέχνες διαχρονικά ήταν ενάντια σε ό,τι μειώνει την πρόοδο της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως ο πόλεμος, οι κοινωνικές διακρίσεις, ανισότητες και κοινωνική σήψη. Γι’ αυτό και πρωτοστατούσαν  σε κοινωνικούς αγώνες για την ειρήνη , την κοινωνική δικαιοσύνη και πρόοδο. Σ αυτούς τους δρόμους της Ειρήνης , της αγάπης, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για την  δημιουργίας ενός καλλίτερου κόσμου, θα πρέπει όλοι οι λογοτέχνες και καλλιτέχνες  να περπατήσουμε, με μοναδικό σύνθημα: «όλα για τον άνθρωπο όλα για το χαμόγελο του κάθε παιδιού» σ’  αυτόν τον πολυβασανισμένο πλανήτη μας. Σας ευχαριστώ  και συγχαρητήρια για την όμορφη εκδήλωσή σας.

Γεράσιμος Μ.Λυμπεράτος  Σύδνεϊ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ «ποιήματα»

μμμμΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ  ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ Δρα  Γ. ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ  «ΠΟΙΗΜΑΤΑ» 1978  ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ

***

ΣΤΕΝΑ ΣΥΝΟΡΑ

Μια σειρά από κατσαρόλια δεμένα σ’ ένα σπάγκο
τα τραβάνε οι προλετάριοι πηγαίνοντας μπροστά
και πίσω τους γαυγίζουνε οι σκύλοι.
Σακατεμένα πρόσωπα
Μάτια γεμάτα έγνοια.
Άσε την σκέψη λεύτερη
Έχε εμπιστοσύνη στην κίνηση
Χαμογέλα στ’ αύριο πού ,ρχεται.
Σπάσε τη σιωπή με μια γροθιά.
δεν μας χωράει ο κόσμος Τούτος.

***
ΑΝΟΙΞΗ
Της φύσης η θεία η μουσική
υμνεί την ομορφιά της.
Οι φτερωτοί οι σύντροφοι
υμνούνε την ειρήνη.
Μ’ απλοχεριά σκορπίστηκε
τριγύρω η αρμονία

των λουλουδιών οι ευωδιές
μήνυμα αγνό αγάπης

***

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Μη πατάτε  τα λουλούδια
είναι τόσο όμορφα!
Θα λυπηθούν οι μέλισσες,
θα χάσουνε τον ίσκιο τα μυρμήγκια
κι οι πεταλούδες-μικρές ανάλαφρες ψυχές,
δεν θά ‘χουν που να γείρουν.

Μη πατάτε τα λουλούδια
είναι πηγή ελπίδας,
Αλλοίμονο σε μας όταν αυτά χαθούν.

***

ΑΤΕΛΕΙΩΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Έλα τώρα πάψε.
Ρίξε το βλέμμα γύρω σου.
Όλα δικά μου και δικά σου.
Είναι μεγάλη η καρδιά μας.
Πιο μεγάλη κι απ’ τον θάνατο.
Σήκω τα χέρια σου ψηλά.
Άγγιξε τ’  άστρα.
Πέσε μια προσευχή.
Νιώσε χαρούμενη για το αύριο πούρχεται.
Ο δρόμος που διαλέξαμε δεν έχει τέλος.

***

ΕΠΙΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

Τρύγησαν τον έρωτα,
κρυμμένοι στο παλιό μετόχι
με την συνοδεία μιας μικρής σονέτας
βγαλμένη απ’ το λαρύγγι κάποιου βατράχου.

Αχτίδα φεγγαριού χλωμή
μπήκε από κάποια χαραμάδα
ενός μισοσπασμένου παράθυρου
και τους εχάρισε δυο φωτοστέφανα.

***

ΜΕΡΕΣ ΣΙΩΠΗΣ

θε νάρθει  πάλι η ξαστεριά
τα δέντρα θε ν’ ανθίσουν
και τα πουλιά να κελαηδούν
της λευτεριάς τραγούδια.
Τότε οι νεκροί θ’ αναστηθούν
και το χορό θα στήσουν.

Τότε και σύ μανούλα μου
τα μαύρα να τα βγάλεις.
Στην πικραμένη σου καρδιά
άσε ν’ ανθίσουν ρόδα
κι άρχισε πάλι όπως παλιά
τον κήπο να σκαλίζεις.

 

 

 

«ΣΤΗ ΓΥΑΡΟ» ένα ποίημα του Ανέστη Χριστίδη

ΣΤΗ ΓΥΑΡΟ
Του Ανέστη Χριστίδη

 

1505777082

Αναταράζετε η καρδιά μου που πονά.
Κυκλοθυμούν αισθήματα.
Τα τριαντάφυλλα ζωντανεύουν.

Οι χρυσές βιολέτες μεγαλώνουν.

Κυκλωμένος από τα κύματα
Κυκλωμένος από τα βράχια
Στη Γυάρο. Ακουμπισμένος πάνω στο πέλαγος.
Κυκλωμένος από τα όρνια.
Σαρκοβόρα όντα κυκλοφορούν στον αέρα.
Εδώ που στα νιάτα σου αναμετρήθηκε
το μπόι της αντίδρασης ,
στο διάβα του ήλιου που ανέτειλε.
Το φως του ξυπνά τους πόθους.
Στα παλληκάρια του
το ανεμόβροχο τάζει κεραυνούς.
Είναι τόσο αβάσταχτο το παρόν
που βάλθηκαν να το παραμερίσουν.
Με την αντοχή του γίγαντα λαού
την υπομονή και το πείσμα του δίκιου τους.
Το πότιζαν με ιδρώτα και αίμα,
τα εξαϋλωμένα τους κορμιά πετούν ανάλαφρα
πάνω πιο πάνω από τα πυρωμένα τους όνειρα.
Τα άρπαζαν με τα χέρια
και χόρευαν τρελό χορό στα αλώνια του χάροντα,
τα γεμάτα πέτρες
και οι ξερολιθιές μαλάκωναν
να δεχτούν τα άφθαρτα κορμιά των συντρόφων
που γεμάτα πληγές
δεν καταλάβαιναν από αίμα, πόνο,
ήταν αποφασισμένοι να νικήσουν και νίκησαν.

Σε ξάστερους ουρανούς, αέρηδες
που ξεριζώνουν κάθε λεκέ κάθε βρώμα.

Οι καρδιές και το κόμμα ταυτίζονται .
Παράξενα στοιχίζονται τα μάτια
Κοιτούν τα βράχια κοιτούν τα μανιασμένα κύματα.
Στο χτες  της Εαμικής αντίστασης  στην αυλής της γειτονιάς.
Σήμερα το παράλογο εδώ στα πυρωμένα λιθάρια.
Φοβισμένο κι επικίνδυνο.
Εδώ έμαθα πως σπούδασες τη ζωή
Μα και μετά ποτέ δεν είπες κάτι, πάντα στα όρια.
Για το παιδί σου και το εγγόνι σου
που ανακαλύπτουν ξανά τον δρόμο σου
μαζεύουν
τις μυρωδιές  απ τα σπαρμένα σου λουλούδια
στις καρδιές και τα τραγούδια.

Την ώρα που μοιράζονταν στη σκηνή
τα γράμματα και τα δέματα
με φαγητά που έστελναν οι συγγενείς
ήταν ιεροτελεστία,
γιατί υπήρχαν και αυτοί που δεν τους θυμόταν κανείς.

Ποίηση. Κώστας Ευαγγελάτος «ΕΡΜΗΤΙΚΕΣ ΛΑΜΠΙΔΕΣ»

ΠΟΙΗΜΑΤΑ από την  συλλογή του Κώστα Ευαγγελάτου » Ερμητικές Λαμπίδες»

ΠΟΙΗΣΗ

ΕΠΤΑ ΕΙΚΟΝΙΚΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ
Του Κώστα Ευαγγελάτου

Agave_tequilana_1.jpg

Ι
Αγαύη στο ξανθό ακρωτήρι
κρατάς το κόκκινο ποτήρι
με νύχια -αγκάθια.

ΙΙ
Αλέα ψηφίδων Βαρκελώνης
χτίζεις πολύτροπα παλάτια
με πέτρες και καλούπια μύθων.
ΙΙΙ
Μαύρες οχιές του Σέντραλ Παρκ
σε ανθοδέσμες σάπιων φύλλων
έρπετε φιόγκοι του θανάτου
στα απόκρυφα των εραστών.
ΙV
Αραβικό των Tuilleries θηκάρι
βγαίνεις το βράδυ για σεργιάνι
αναζητώντας Σταύρωση.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

V
Θολόπλευστη βραχνάδα του καιρού
στου λιμανιού αράζει τη μαγεία
με άφατη συνεσταλμένη γοητεία.

images5SCVBBWP
VI
Έκφραση θλίψης αδιόρατης
της αίσθησης που αναταράζει
τα μαύρα μάτια μεταφράζει.

VII
Βαλκάνιες μορφές σε οδηγούν
από των ενοχών την ομηρία
στης πόλης τη λαθροθηρία.

********************

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

images8RLDLGSY

Αν η πανσέληνος
δεν πάρει τις ψυχές
πως να φωτίσει το μυαλό
το ολόγιομο φεγγάρι

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ Ι

Μυρίζοντας αγνότητα
αρδεύω πίκρα.
Σφηνοειδής γραφή
σμιλεύει αγάπη.
Η τεφροδόχος έτοιμη
στην κρύπτη της ζωής.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΙΙ

Μέρα μνημόσυνης αγάπης
σκόρπισα άνθια στα πωριά
και άλειψα τα κάγκελα
με συλλαβές συγνώμης.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΙΙΙ

Τρέμουν διάσπαρτοι αρμοί
στη σεισμική φορά της γης.
Στο κάτοπτρο της μνήμης
τα χνώτατων εγκάτων της.

                                                          ΕΛΠΙΔΑ

Capture *

Η ελπίδα των χρωμάτων  αρμενίζει
στον καμβά της νέας διαλεκτικής
συνθέτοντας
  εφύμνια.

 * Σύνθεση  Κώστα Ευαγγελάτου

«Γητέματα» ποίημα της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

ΓΗΤΕΜΑΤΑ
Της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

GOLDILOCKSUK My Kittyfor

Έγερνε το κορμί  σαν ιτιά κλαίουσα
Πάνω στη σκληρή μοίρα της πέτρας
Σκαλίζοντας   τις αγκίδες της μνήμης της.
Άοκνα σφυρηλατούσε
Τα απολιθώματα  της  φαντασίας της
Λυτρωτικός χρησμός να γραφτεί
Με έργα και ημέρες δικές της.
Τίποτε δεν μπόρεσε να προσάψει στη μοίρα της
Το μάγιστρο χρόνο  είχε  αποκάμει σύμμαχο
Μαζί  γρασάρανε τις σκουριασμένες πόρπες.
Απ’   την επέλαση των κυκλώνων
Το μαύρο   τους μάτι συγκράτησε
Που έσερναν μαζί τους
Τ’ ακοίμητα όνειρα.
Τώρα πια γέρασε.
Έμαθε να λατομεί από το λατομείο της  καρδιάς
Κρίνους λευκούς  να λαξεύει
Στου νου  τα πυργόσπιτα.
Νούφαρων σπέρματα έρρινε
Εκεί που λίμναζαν οι προσευχές
Συντροφιά  με το   χώμα
Του πήλινου  κορμιού της.
Να ασπαστούν τα δάκρυα της
Στερνά  γητέματα να προσφέρει.

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ ένα ποίημα -τραγούδι του Γιώργου Δ.Μπίμη

ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ
Του Γιώργου Δ.Μπίμη

ύπνος-ατόμων-κάτω-από-ένα-έντρο-63539261

 Σαν το πουλί χωρίς φωλιά στην ερημιά
κοιμήθηκα,…
μα σένα αστέρι του βοριά
ποτέ δε σ’ απαρνήθηκα…

 Με αλυσίδες και σχοινιά και με καρφιά
στο σώμα,
δάκρυ έχω γίνει κι εκκλησιά,
προσκυνητής στο χώμα…

 Άνεμος είσαι που ξυπνά στη μνήμη
και στο αίμα μου,
φεγγάρι που βασίλεψες
στο θαλασσί το βλέμμα μου…

 Για τα μεγάλα δράματα θα γράψει
κι η ιστορία,
μα εγώ σε ψάχνω μάτια μου
στης γης την εξορία…

 Κι αν μ’ αρνηθείς και δε με θες ποτέ
μη μου το γράψεις,
δάκρυ θολό ο έρωτας,…
μα εσύ ποτέ μην κλάψεις…    

 

 *έχει γράψει μουσική
Ο συνθέτης και τραγουδιστής
Παντελής Θαλασσινός

 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ «δρόμος στο φεγγαρόφως»

 Captureχρ,ππππ ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΗΜΟΥΛΑΣ

ΔΡΟΜΟΣ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΣ

KKE48

Ο δρόμος μας που τυλίγει η συνήθεια
και το άστρο μας που το σκέπαζει η λήθη
αντοχής δρομέας και στην πλάτη του η αλήθεια
που την πετροβολούνε τα ψέματα κι οι μύθοι.

Μέσα στο φεγγαρόφως προχωρά, κι η σκοτεινιά ξωπίσω
πορεία ατελείωτη με παπούτσια ξεσκισμένα
η σκέψη συνεχής, »τι παίρνω, τι θ’αφήσω»
σε αδιέξοδους οδούς, σοκκάκια προδωμένα.

Τα μάτια μέσα στην ψυχή, σκότος και φανάρι
ένα φώς ολόπλευρο που γρονθοκοπούνε μπράβοι
όλο στο παιχνίδι να μαντεύεις ποιό το σκάρτο ζάρι
να τρομάξουνε γερά της ζωής σου οι εργολάβοι.

Σπιτικό να θωρακίσεις, άριχτο, παλληκαρίσιο
μωρά να θεμελιώνεις, να γεννάς ποτάμια
στο αγέρι το αντίθετο, νάχεις βλεμμα ίσιο
στο δέντρο της ζωής να ξεπετάς πλοκάμια.

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΑΝΤΩΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ποιήματα

ΠΟΙΗΣΗ
Παναγιώτα Αντωνακοπούλου d0c3999fe0aa45093449f7b008a257bf_XL

Νεδαία Είρα

untitled

Τι ξέρω ΄γω από πατρίδα;
Από το νότο στο βορρά, με μια πατρίδα αγκαλιά.
Μ’ ένα ανάλαφρο απόχωμα του Παυσανία.
Στους πρόποδες της Νεδαίας Είρας
Ρεμβάζοντας την ανθισμένη ελιά του Ιμπραήμ
στη γέννηση της Μεσσηνιακής γης
Δεν τη φοβάμαι την πατρίδα!

Nymph_with_morning_glory_flowers.jpg   Σε τούτη θέλομε να κλείσουμε τα βλέφαρά μας…
Σε τούτη ριζώσαμε!
Πατρίδα δεν είν’ η γη!
Πατρίδα δεν είν’ το σπίτι!
Είναι το κλάμα σπαραγμού προγόνων ελευθερίας.
Η φιλοσοφία του Σωκράτη και η δημοκρατία του Περικλή
Η ελληνική ποίηση του Αιγύπτιου Καβάφη.
Η νοσταλγία κάθε Έλληνα μετανάστη εκτός συνόρων
Πατρίδα είναι κάθε ελληνική πνοή
***

Το ταξίδεμα του Έρωτα

Captureχχχχχχχχχ

Ω, σέβομαι την αδιαφορία σου.
΄Εγινα Αύγουστος… πανσέληνος…
Θάλασσα… ποίηση σε μια νυχτιά.
***

 Μοναχικό Αστέρι

images7J0V87IB.jpg

Απ’ όλο σου τον κόσμο έκλεψα ένα χαμόγελο…
Απ΄ όλη σου τη ζωή μια θέση στην ελπίδα…
Απ’ όλη σου την καρδιά ένα (μόνο) ίσως καρδιοχτύπι…
Απ’ όλο σου τον ουρανό ένα μοναχικό αστέρι…
Τόσα λίγα,,, για να με πεις.. ανάμνηση…
***

Ποιώ και ονειρεύομαι

Η ποίηση είναι μια σταλίτσα ευτυχία.
Από τον χρόνο που φεύγει,
Από τον χρόνο που έρχεται.
Σε τόσα χαμόγελα σκορπίζεται.
Άσκοπος περπατητής
σε ονειροπόλες νύχτες.
Πνιγμένος σε μια βροχή ευτυχίας.
Κι εγώ ζητιάνος…
Σε μια σταλίτσα …
Σε μια λέξη…Ευτυχία!

Ποίηση θα πει ζω δίχως να ονειρεύομαι
******

*Η Ποιήτρια Παναγιώτα Αντωνακοπούλου  γεννήθηκε στο Σύρριζο Μεσσηνίας το 1982 εκεί έζησε τα παιδικά της χρόνια, αποφοίτησε στο λύκειο Διαβολιτσίου ….παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά τον Γιώργο και την Φωτεινή!!!…Όμως η Παναγιώτα είχε από μικρή μέσα της την ποίηση.  Το 1994 στα 12 χρόνια της εξέδωσε το πρώτο της ποίημα το οποίο είχε δημοσιευτεί σε τοπικές εφημερίδες. Η Παναγιώτα Αντωνακοπούλου έχει εκδόσει την ποιητική συλλογή «Πονέματα ψυχής» το 2016 και είναι υπό έκδοση ακόμη μία. Έχει βραβευθεί σε Ελληνικούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ 1323

Capture................. της Κατερίνας Μήλιου 

Captureκκκκκκκκ

ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΟΥ

woman-sea-water-960x640

Θάλασσά μου αγάπη μου βαθιά
Μπλε,πράσινη,γαλάζια και μαβιά
Πεθύμησα ταξίδι στο κορμί σου

Σήκωσε άνεμο αύριο, καλό
Πλώρισε πέρ’ απ’ το γυαλό
Μικρούλι τρεχαντήρι στη ζωή σου.

Στα χρώματά σου τα μαβιά,
Μπλε, πράσινα και θαλασσιά
μη σταματάς, λικνίσου

Πυξίδα μον’ τον ουρανό
Ορμή στο κύμα , στον αφρό
Στείλε μου την πνοή σου

Στο σώμα αίσθηση , πανιά
χρώμα, αλμύρα,ζεστασιά
Λούσου μ’ αυτά, στολίσου

Πλέξε μες τα νησιά ηχώ
νότες που λένε σ’ αγαπώ
μάσα σ’ αυτές, βυθίσου

Στα χρώματά σου τα μαβιά
Πράσινα,μπλε  και θαλασσιά
Κράτα με ‘κει  μαζί σου

Θάλασσά μου, αγάπη μου βαθιά
Μπλε, πράσινη, γαλάζια και μαβιά
Παντοτινά, δική σου.

3 ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Ανέστη Χριστίδη

Π  Ο  Ι  Η  Σ  Η   ποίηση      Π  Ο  Ι  Η  Σ  Η    ποίηση   Π  Ο  Ι  Η  Σ  Η
Από την ιστοσελίδα «ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ»

ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗ ΩΡΑΙΑ ΖΩΗ ΜΑΣ
Του Ανέστη Χριστίδη

1495980861

Κράτησα την πνοή μου να μη ξυπνήσω τα μικρά ζαχαρωτά.
Στις μορφές και τα σχήματα που υπήρχαν,
κι άλλα πολλά άλλα πράσινα τουρκουάζ κρεμ.
Η όψη τους λιμπιστική.
Η προδιάθεση να τα προστατεύεις προφανής.
Η ομορφιά τους απαράμιλλη έτσι όπως και στα κατακόκκινα τριαντάφυλλα του κήπου.
Τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτό το αίσθημα προστασίας ;
Ποιας απώλειας ακριβώς ο φόβος μου κυκλώνει τα συναισθήματα;
Τι μου ξυπνά αυτές τις ιδιαιτέρες έννοιες;
Ο θαυμασμός του ωραίου η προστασία του ανεπανάληπτου.
Γίνεται απόκτημα της παγκόσμιας ομορφιάς,
αυτής που μπορεί να νιώσει ο καθένας με την πρώτη ματιά,
να σκλαβωθεί απ αυτήν, δέσμιος της,
να κρατήσει την πνοή του
μπροστά στον αβάσταχτο φόβο της απώλειας.

*****************

ΛΙΜΝΑΖΟΝΤΑ ΥΔΑΤΑ
του Ανέστη Χριστίδη

1500322225

Και εσένα που φεύγει το παιδί σου για τα ξένα με ένα πτυχίο στα χέρια
ξέρεις θα πονέσει πολύ στο δρόμο της προσφυγιάς.
Θα τον δείχνουν με το βλέμμα,
από μέσα του θα ανέβει μια φωτιά που θα τον καίει.
Παρακατιανός αδικημένος και τα αφεντικά ξετσίπωτα
θα βάζουν τα βρομερά τους χέρια έτσι αυθάδικα να κλέψουν την πανάκριβη αξιοπρέπεια του.
Σε ξεγελούν τα φώτα κ οι ρεκλάμες τους το κυνήγι της επιτυχίας
σε στενεύει το αδιέξοδο
Ο κόσμος τους είναι γεμάτος νεκρούς, ύφαλους
η μηχανή του δε χορταίνει.
Δώσε μου το χέρι σου πρέπει να την καταστρέψουμε.

***********************

ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΜΑΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ
Του Ανέστη Χριστίδη

Κλάψανε τα δάκρυα.
Φούσκωσαν τα άσπρα πανιά. (Θησέας)
Ρίξανε νεροποντές
να ποτίσουν το λαμπρό Μάη.

Ανθίζουν τα χαμόγελα το πείσμα οι φωνές,
Τα φώτα γεμίζουν τις πλατείες,
Σταματούν οι μηχανές μια άλλη φασαρία επικρατεί.
Σε κάθε πόρτα φάμπρικας στέκουν εργάτες αχάραγα για την απεργία.

Πρώτη του Μάη είναι Απεργία ….Γράφει το χαρτί κολλημένο στον τοίχο.
Κι έρχεται από πολύ μακριά αυτή η κραυγή.
Είναι το ουρλιαχτό της Μάνας από το Μάη του 1936
Είναι ο θόρυβος της μάχης του Μαραθώνα, οι πατημασιές των δούλων του Σπάρτακου, οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης, οι γάλοι κομμουνάροι.
Τα φαντάσματα που δεν ησυχάζουν στοιχειώνουν τη σκέψη, τα βήματα δεν κάνουν πίσω.
Παρέα με την ανάγκη να καταργήσουμε  την αισχρή απρέπεια της πείνας. την εκμετάλλευση.
Φωνές φωνάζουν όχι στον πόλεμο τους.

Κλάψανε τα δάκρυα
Φούσκωσαν τα άσπρα πανιά.
Ρίξανε νεροποντές
να ποτίσουν το λαμπρό Μάη.
Κι έχουν πλατύνει τα σύνορα του κόσμου τούτου τόσο που χωρά μέσα στη χούφτα μας.
Και μάθαμε να κουμαντάρουμε τούτον το κόσμο σύμφωνα με τις ανάγκες μας, έτσι που τίποτε να μη πηγαίνει χαμένο τίποτε να μη περισσεύει.

Μια μέρα το χρόνο είπαν θα δείχνουμε πως έχουμε συνείδηση του παγκόσμιου χαρακτήρα της τάξης μας του αγώνα μας του αντίπαλου μας.
Να μη λείψει κανείς.

 

 

» ΜΕ ΤΗ ΣΙΓΗ» Ένα ποίημα της Μαρίας Κολοβού Ρουμελιώτη

«ΜΕ ΤΗ ΣΙΓΗ»
Της Μαρίας Κολοβού  Ρουμελιώτη

images
Με  τη σιγή η νύχτα κάνει την  περισυλλογή της
ταχτοποιώντας τις έγνοιες της μέρας στη βιτρίνα.
Το πρωινό τιτίβισμα της ζωής ακούγεται
μέσα σε σμήνη νεογέννητων περιστεριών.
Το γλυκοχάραμα κυοφορούνται νέες ελπίδες.
Με ζείδωρα ψίχουλα προσφοράς στ’ αχείλι,
μ’ ένα δροσό φιλί αγάπης κι αγώνα.
Κι όπου υπάρχει ανθρωπιά
ζωντανεύουν τ’ αρώματα  των βασιλικών
στης γης στο στενό περβάζι.
Κι  όλου του κόσμου οι φυλές, σε μια αγκαλιά
ποθούν να σμίξουνε στον ίδιο ζωτικό χορό
εξομαλύνοντας της ανάγκης και του πόθου το ρίγος.
Κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό
το καλωσόρισμα  της ζωής και της αγάπης
στου  ήλιου το πρόσωπο βρίσκει τη θαλπωρή
από την παγωνιά και  τα σκοτάδια.

«ΡΙΝΙΣΜΑΤΑ» ποίημα της Κ.Ραζή Μουσμούτη

ΡΙΝΙΣΜΑΤΑ
Της Κ.Ραζή Μουσμούτη

stainless-267330_960_720

Της ζωής ο ιστός
απ` ανέμους και θύελλες
η σκουριά παραμόρφωσε.
Ο πυρήνας  του προστατευμένος, αλώβητος
κρατά την κεντρική του ουσία!
Όμως ρινίσματα
μαύρα, κόκκινα, πράσινα
αποκόλληση κάνουν !
Πριν το χώμα αγγίξουν
τις χούφτες άνοιξα
και στοργικά μέσα τ` απέθεσα,
μήπως η εναπομείνασα ζέστη των χεριών
τα κρατήσει ανέπαφα.
Θυμάμαι πάντα από ποιο σημείο
του Ιστού αποκόπηκαν.
Σαν η σκουριά παντελώς
τον Ιστό καταστρέψει,
σαν αέρας ανοιξιάτικός ο πυρήνας
Θα πετάξει στ` άπειρο
μ` όλη την ουσία της ύπαρξης του!

   

 

«ΔΚΙΑΜΑΝΤΙ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ»

«ΔΚΙΑΜΑΝΤI ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ»
της Helen Caudullo

 kypros

Το είχασιν υπόψιν τους, που το πενήντα έξι,
τζιαι είπαν το τζιαι κάμαν το, προτού ο ήλιος φέξει.

 Το εβδομήντα τέσσερα, που τα ψηλά εμπήκαν,
οι άτιμοι το κάμασιν, στον τόπον μας ριχτήκαν.

 Πατρίδα μου σε μμάδκιασαν, εσέν τζιαι τα παιδκιά σου,
τζιαι μάτωσαν το χώμα σου, που σσιείσαν την καρκιάν σου.

 Πατρίδα μου πεντάμορφη, σε έχουν αμμαδκιάσει,
χρόνια το μελετούσασιν, να πιάσουσιν μοιράσι.

 Η θάλλασσα τριγύρω σου, με θησαυρούς κρυμμένους,
έκαμεσε πεντάμορφη, τους έσσιεις τρελλαμένους.

 Πατρίδα μου σε πλήγωσαν, σκοτώσαν τα παιδκιά σου,
όμως ποτές δεν έχασες, την τόσιν ομορκιά σου.

 Δκιαμάντι της Μεσόγειος, πού’ σσιεις ούλλα τα κάλλη,
πατρίδα μου στολίδι μου, που δέν υπάρχει άλλη.

 Ούλλοι που σ’έναν θέλουσιν, έστω τζι’έναν κομμάτι,
να παν ποτζιεί  που ήρτασιν, τζιαι να τους φκεί τ’ αμμάτι.

 

 

 

«Επέσαμε θύματα εξιλαστήρια του «περιβάλλοντος» και της «εποχής»» Ο Καρυωτάκης και η εποχή του…

«Επέσαμε θύματα εξιλαστήρια του «περιβάλλοντος» και της «εποχής»»

Ο Καρυωτάκης και η εποχή του…

312995

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 89 χρόνια από το θάνατο του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη ο οποίος, αυτοκτονώντας στα 32 του χρόνια, άφησε πίσω του, εκτός από τρεις ποιητικές συλλογές, πλήθος ερωτήματα που προβληματίζουν, ακόμη και σήμερα, την κριτική και τους αναγνώστες του. Το φάντασμα του ποιητή δεν «στοίχειωσε» μόνο την πόλη της Πρέβεζας, αλλά και τη νεότερη ελληνική ποίηση. Τι ήταν τελικά ο Καρυωτάκης; Ηταν ο εγωπαθής μισάνθρωπος, ο περιθωριακός, ο παρακμιακός, ο ψυχικά άρρωστος; `Η ήταν ο μαχητικός συνδικαλιστής και ο άτεγκτος και αυστηρός κριτής της εποχής του; Ερωτήματα πιθανόν αναπάντητα, χαρακτηρισμοί, κάποιες φορές, ανακριβείς, και κατηγοριοποιήσεις ενίοτε παραπλανητικές, δεν βοηθούν την κριτική έρευνα του έργου του. Η υπερβολική ενασχόληση με την προσωπική ιδιορρυθμία του και κυρίως με την αυτοκτονία του συσκότισε το έργο του και παραμόρφωσε την ποιητική του φυσιογνωμία.

Αυτό που κυρίως πρέπει να έχουμε στο νου μας, είναι ότι ο Καρυωτάκης υπήρξε ο κατεξοχήν αντιπροσωπευτικός ποιητής της γενιάς του, όπως επισημαίνει ο Τέλλος Αγρας, ο σημαντικότερος κριτικός της καρυωτακικής ποίησης. Ως τέτοιος, λοιπόν, θα πρέπει να κριθεί, ενώ λυδία λίθος της ποιητικής του αξίας είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδιαλέγεται ως ποιητής με την ταραγμένη εποχή που ζει.

Η ιστορική πραγματικότητα των πρώτων δεκαετιών του 20ού αιώνα σηματοδοτεί το «αστέρι» με το οποίο ο Καρυωτάκης και η γενιά του ήρθαν στη ζωή. Αν, προσεγγίζοντας την καρυωτακική ποίηση, αγνοήσουμε αυτήν την πραγματικότητα, αδικούμε, νομίζω, και τον ποιητή και το έργο του. Πρόκειται για μια εποχή γεμάτη συγκρούσεις και αντιθέσεις. Από τη μια ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Οκτωβριανή Επανάσταση, η παγκόσμια οικονομική ύφεση, και από την άλλη, στην Ελλάδα, η οικονομική κρίση, η πολιτική αστάθεια, η ιδεολογική σύγχυση. Ταυτόχρονα, το νεοϊδρυμένο Κομμουνιστικό Κόμμα δεν έχει ακόμα ωριμάσει και το εργατικό κίνημα αναπτύσσεται κάτω από τη βαριά σκιά της κρατικής τρομοκρατίας και καταστολής. Οι τραγικές συνέπειες της Μικρασιατικής Εκστρατείας, η ήττα, ο θάνατος, η προσφυγιά, κλονίζουν τις αρχές και τα ιδανικά της αστικής τάξης και, παράλληλα, τις βεβαιότητες μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, ιδιαίτερα της μικροαστικής. Μπροστά σ’ αυτήν την τραγική πραγματικότητα, ο Καρυωτάκης δεν μένει αδιάφορος. Αντίθετα, την αποτυπώνει στην ποίησή του με ειλικρίνεια και ρεαλισμό και αναδεικνύεται δίκαια ως ο αντιπροσωπευτικός ποιητής της γενιάς του. Με ποιον τρόπο συνέβη αυτό; «Ολοι οι δρόμοι οδηγούνε στη Ρώμη», γράφει ο Αγρας, «Ολοι οι δρόμοι ωδήγησαν τον Καρυωτάκη στη Σάτιρα».

Με τη σάτιρα, λοιπόν, και μάλιστα με την πολιτική σάτιρα, ο ποιητής εξελίσσεται σε έναν από τους πρωτοπόρους του ποιητικού ρεαλισμού στον τόπο μας. «Η σάτιρα», παρατηρεί ο Αγρας, «είναι η σφαίρα, όπου, ολιγώτερον από κάθε άλλη, η ποίησις μένει άπρακτη και αδιάφορη από τον έξω κόσμον. Κι ο έξω κόσμος είναι ο ρεαλισμός, η κοινωνία – η πολιτική. Στο Αγαλμα της Ελευθερίας που φωτίζει τον Κόσμο, ο Μιχαλιός, Ωδή εις Ανδρέαν Κάλβον, Η Πεδιάς και το Νεκροταφείον – ιδού τέσσερα ποιήματα του Καρυωτάκη εμπνευσμένα από την πολιτική, χωρίς όμως να ξεφεύγουν καθόλου από τα σύνορα της τέχνης».

Με την πολιτική σάτιρα ο ποιητής εγκαταλείπει τα ιδιωτικά θέματα και παραμερίζοντας την εσωστρέφειά του συναντά το «περιβάλλον» και την «εποχή». Η συνάντηση αυτή, προσωπική και βιωματική αρχικά, μετουσιώνει την ποίησή του, όχι μόνο ως προς το περιεχόμενο αλλά και ως προς τη μορφή της. Χωρίς να προσπαθεί πια να δραπετεύσει από την πραγματικότητα, ζει από κοντά το δράμα της προσφυγιάς ως προϊστάμενος του Γραφείου Εγκαταστάσεως Προσφύγων, θέση στην οποία τοποθετήθηκε στις 18 Δεκέμβρη 1923. Ταυτόχρονα, όμως, έρχεται αντιμέτωπος με τις καταχρήσεις και τις αυθαιρεσίες πολλών απ’ αυτούς που εμπλέκονται στην υπόθεση της αποκατάστασης των προσφύγων. Το ελληνικό κράτος είναι υποχρεωμένο να λύσει ένα οξύ κοινωνικό πρόβλημα: Από τη μια έπρεπε να αποκαταστήσει 1.500.000 πρόσφυγες, ενώ από την άλλη είχε να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις των «γηγενών», αντιδράσεις που έφταναν μέχρι την αυτοδικία, για τις υποχρεωτικές απαλλοτριώσεις.

Ετσι, λοιπόν, η τραγωδία των προσφύγων από τη μια και η δυσοσμία των δημοσίων σκανδάλων από την άλλη λειτουργούν σαν ωστικό κύμα που ρίχνει τον Καρυωτάκη στον έξω κόσμο, στην πραγματικότητα της εποχής του: Εκλέγεται στις 13 Γενάρη του 1928 γενικός γραμματέας της Ενώσεως Δημοσίων Υπαλλήλων Αθηνών και ως συνδικαλιστής δρα με πάθος και μαχητικότητα. Συγκρούεται με την εξουσία, αποκαλύπτει σκάνδαλα και μετατίθεται δυσμενώς στην Πρέβεζα, «στη θλιβερώτερη επαρχία του θλιβερώτερου τόπου του κόσμου», όπως τη χαρακτήρισε κάποιος κριτικός.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Καρυωτάκης ανταποκρίνεται – τόσο με τις πράξεις του όσο και με την ποίησή του – στη Μικρασιατική Εκστρατεία και στην τραγωδία που επακολούθησε, φανερώνει τη σχέση του με την κοινωνία της εποχής του. Η σάτιρα Εις Ανδρέαν Κάλβον, ένα από τα σημαντικότερα ίσως πολιτικά ποιήματα της νεότερης ελληνικής ποίησης, αποτυπώνει έξοχα τη σχέση αυτή. Η ειρωνεία, ο σαρκασμός, η ανελέητη επίθεση στις αξίες των αστών συγκροτούν τον θεματικό πυρήνα του ποιήματος. Μορφολογικά το ποίημα παρουσιάζει ενδιαφέρον, γιατί συνθέτει την παρωδία με τη σάτιρα. Από τη μια, οι δεκαπέντε πεντάστιχες στροφές του μιμούνται το λεξιλόγιο, τη σύνταξη και τη στιχουργική των κάλβειων ωδών, ενώ από την άλλη η ανάπτυξη του θέματος, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από τις εξωκειμενικές σημάνσεις, παραπέμπει στις δραματικές συνέπειες της Μικρασιατικής Εκστρατείας. Θα λέγαμε ότι η παρωδία υποστηρίζει τη σάτιρα και η σάτιρα προϋποθέτει την παρωδία. Διαλεγόμενος, λοιπόν, ο Καρυωτάκης με τον Ανδρέα Κάλβο και τις Ωδές του, γίνεται άτεγκτος κριτής της πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής παρακμής της εποχής του.

Ο Κάλβος έγινε μεγάλος ποιητής υμνώντας τους αγωνιστές της Ελληνικής Επανάστασης και τα ιδανικά τους. Από την αρετή τους άντλησε την ποιητική μεγαλοσύνη του. Σε μια εποχή παρακμής όμως, μας λέει ο Καρυωτάκης, ένας ποιητής σαν τον Κάλβο είναι καταδικασμένος στη σιωπή. Πώς θα μπορούσε να εμπνευστεί από τις πολιτικές φιλοδοξίες, τις ίντριγκες και τα ψεύτικα οράματα που εξέθρεψαν τη Μεγάλη Ιδέα και οδήγησαν τον Αύγουστο του 1921 τον ελληνικό στρατό στον Σαγγάριο, τον μοιραίο ποταμό, όπου, παρά τη νίκη των Ελλήνων, κρίθηκε η τύχη της Μικρασιατικής Εκστρατείας; Ο Κάλβος έγραψε τις Ωδές του σε μια εποχή που η αστική τάξη βρισκόταν στην ακμή της. Ο Καρυωτάκης, από την άλλη, βίωσε με τον πιο τραγικό τρόπο την παρακμή της αστικής τάξης, η οποία, και με το ξεθώριασμα της Μεγάλης Ιδέας, δεν μπορούσε πια να εμπνεύσει κανένα ιδανικό στην ελληνική κοινωνία. Συνομιλώντας με τον Κάλβο, ο Καρυωτάκης καταγγέλλει:

Ιππους δεν επιβαίνουσι, / αμή την εξουσίαν / και του λαού τον τράχηλον / ιδού, μάχονται οι ήρωες / μέσα στα ντάνσιγκ. / Τις δάφνες του Σαγγαρίου / η Ελευθερία φορέσασα / γοργά από μίαν χείρα / σ’ άλλην περνά και σύρεται / δούλη στρατώνος.

Αναρωτιέμαι πώς αλλιώς θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε αυτό το ποίημα, παρά ως την ενσυνείδητη αντίθεση του ποιητή στη στάση και τη συμπεριφορά της αστικής τάξης της εποχής του.

Ωστόσο, ο Καρυωτάκης συνειδητοποιεί ταυτόχρονα την προσωπική του αδυναμία, καθώς και την αδυναμία των ποιητών της γενιάς του να δράσουν, να συγκρουστούν δυναμικά με το κατεστημένο και, με την ανατροπή του, να αλλάξουν τελικά τον κόσμο. Με ειρωνεία που φτάνει τον σαρκασμό, γράφει στο ποίημα Ολοι μαζί:

Κι αν πειναλέοι γυρνάμε ολημερίς, / κι αν ξενυχτούμε κάτω απ’ τα γεφύρια, / επέσαμε θύματα εξιλαστήρια / του «περιβάλλοντος» και της «εποχής».

Οπως φαίνεται, ο ποιητής δεν έχει αυταπάτες για την έλλειψη εσωτερικής δύναμης, που τον οδήγησε πρώτα στην αδράνεια, έπειτα στο προσωπικό αδιέξοδο και τέλος στην αυτοκτονία.

Ο Καρυωτάκης δεν πρόλαβε να γράψει πολλά ποιήματα – εξάλλου σύντομη ήταν η ζωή του, σύντομο και το έργο του. Κατήγγειλε, όμως, με πάθος και παρρησία τις «δημόσιες αμαρτίες» της εποχής του. Τις κατήγγειλε ως ποιητής μείζων και, ως τέτοιον, πρέπει να τον θυμόμαστε: «[…] μη τον ξεχνάτε, και ακόμη, να τον αγαπάτε», μας προτρέπει ο Ανδρέας Εμπειρίκος. «Ητο μεγάλος ποιητής ο νέος αυτός και ευγενής. Το λέγω και θα το ξαναπώ πολλάκις – είναι μεγάλος ποιητής ο Κώστας Καρυωτάκης».

Μαρία ΠΕΣΚΕΤΖΗ
Διδάκτωρ Φιλολογίας
Από την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ πρόσκληση σε διευρύνσεις- Δόθηκε η εντολή

  ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΔΙΕΥΡΥΝΣΕΙΣ
της Ιωάννας Καρατζαφέρη

untitledsjzhijtgml58049859ec278

Οι σύγχρονες πνευματικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, οι οποίες πραγματοποιούνται στην Αίθουσα Συνεδρίων της ΚΕ του ΚΚΕ, με ελεύθερη είσοδο του κοινού, αποδεικνύονται κάθε φορά πιο δυναμικές, και εμβληματικές, δημιουργώντας μια αναμονή για την επόμενη.

Ο κύκλος τους, των Γραμμάτων και των Τεχνών, διευρύνεται και ο δρόμος τους μακραίνει οδηγώντας από τη μια τέχνη στην άλλη μέχρι την έβδομη, με κορυφαία την ταινία Οκτωβριανή Επανάσταση, που προβλήθηκε την τελευταία εβδομάδα του Ιουνίου 2017 στην Αίθουσα Συνεδρίων της ΚΕ του ΚΚΕ.

Το κοινό, όπως πάντα, ήταν αντιπροσωπευτικό των πολιτών της χώρας, από παλαιούς αντιστασιακούς μέχρι τους δραστήριους ΚΝΙΤΕΣ και τους μελλοντικούς, που παρακολουθούσε με το βλέμμα κάθε εικόνα, χωρίς να αποσπάται, και την ακοή να οξύνεται όσο το δυνατόν περισσότερο.

Βασικό στοιχείο της εκδήλωσης ήταν η επεξηγητική και εμπεριστατωμένη ομιλία του σκηνοθέτη,  για την ταινία Οκτωβριανή Επανάσταση, Κώστα Σταματόπουλου και η αποσπασματική επιλογή σκηνών που επιβεβαίωναν τον υπότιτλο «Μήτρα του Σύγχρονου Κινηματογράφου». Η επιλογή και η συνοχή κάθε φράσης και αναφοράς έλαμψαν την προβολή που την ακολούθησε μια τρομερά συνοδευτική μουσική των Opera Chaotic.

********************

 

ΔΟΘΗΚΕ Η ΕΝΤΟΛΗ
της Ιωάννας Καρατζαφέρη

imagesQKX6PZOP

Το κόκκινο φωτάκι μου έκλεισε το μάτι
κι η λευκή σελίδα γλίστρησε
στην πλατιά εγκοπή
και η απάντηση
βγήκε αθόρυβα
στιγματισμένη
Ήταν χαράματα μιας φθινοπωρινής μέρας
που μόλις άρχιζε
να σκάει ο ήλιος τις πρώτες του αχτίδες
στ’ απέναντι τζάμια
που μου έκρυβαν τον ορίζοντα